Πάρε-Δώσε » Σχολιασμοί

Η πολιτική επιστήμη της χριστιανικής προπαγάνδας – Μερικές απαντήσεις στον «επιστήμονα» κύριο Κωνσταντίνο Χολέβα

Π-Δ — Sun, 22 Aug 2010 01:10:10 +0000

«Ψάρεψα» το παρακείμενο βίντεο σε μερικά από τα ελληνορθόδοξα πατριωτικά ιστολόγια, που με καμάρι διαφήμισαν την ομιλία του «πολιτικού επιστήμονος και συγγραφέως» (δεν γνωρίζω πολλά γι’ αυτόν, αλλά τουλάχιστον έτσι δηλώνει), Κωνσταντίνου Χολέβα, με τίτλο «Η ιστορική συνέχεια του ελληνικού έθνους».

Η ομιλία δόθηκε στην αίθουσα της Διακιδείου Σχολής Λαού Πατρών, τον Μάιο του 2010,

Επειδή, έτυχε κατά το παρελθόν να έχω διαβάσει κάποια κείμενα του συγκεκριμένου «επιστήμονα» (δεν ξέρω γιατί, αλλά δυσκολεύομαι να βγάλω τα εισαγωγικά…), που μερικά απ’ τα οποία φιλοξενούνται στην ιστοσελίδα «Αντίβαρο», ήμουν σίγουρος ότι η ομιλία του θα ήταν αρκετά ερεθιστική. Και δεν έπεσα έξω…

Βλέπετε, ο κύριος Χολέβας, είναι ένας «Ρωμιός» (που προφανώς έχει ισχυρούς δεσμούς με την Εκκλησία), απ’ αυτούς που έχουν καταφέρει να μετατρέψουν τον αχταρμά του Ελληνισμού με τον Χριστιανισμό, σε «Ελληνοχριστιανικό Πολιτισμό» και να καυχιούνται γι’ αυτό το -στην πραγματικότητα ανύπαρκτο- τερατογέννημα.

Ίσως αν έλεγε κάποιος ιερωμένος τις ανοησίες (για να μην τις πω αλλιώς) που ακούγονται στο βίντεο, να τις περνούσα στο ντούκου, ως κάτι «φυσιολογικό». Όταν όμως τις εκστομίζει κάποιος που δηλώνει «επιστήμονας» (δεν αμφισβητώ το ότι είναι, αλλά την κατάρτισή του), κι αυτές βρίσκουν πρόσφορο έδαφος σε αρκετά ιστολόγια τότε το πράγμα αλλάζει.

Έτσι, παρ’ ότι ο γράφων δεν είναι «επιστήμονας», μπαίνει στον πειρασμό, ως ερασιτέχνης ερευνητής και αναζητητής της…αληθινής αλήθειας, να δώσει μερικές απαντήσεις-σχόλια, στα όσα εκστομίζει ο κύριος Χολέβας στην άνευ αντιλόγου ομιλία του…

3:34-4:18 – Από τον χαιρετισμό καταλαβαίνουμε σε τι ακροατήριο απευθύνεται (παπαδαριό κι ένα κάρο λοβοτομημένοι «Ρωμιοί») και τι πρόκειται ν’ ακολουθήσει (άλλωστε και το οπτικό υλικό είναι «προσφορά» της Ιεράς Μονής Πατρών).

6:32 – Ο κύριος Χολέβας συνδέει τους Ολυμπιακούς Αγώνες που αναβίωσαν το 1896, με την διαχρονική Ελλάδα. Μόνο που του έχει ξεφύγει ένα κρίσιμο σημείο και ένα τεράστιο κενό δεκάδων αιώνων που δημιούργησε η απαγόρευσή τους από το ελληνοχριστιανικό Βυζάντιο. Λεπτομέρειες όμως…

7:04 – Έρχονται οι πρώτες αρλούμπες. Ο Σπύρος Λούης νίκησε γιατί προσεύχονταν και είχε νηστέψει την προηγούμενη μέρα της νίκης του. Μόνο που ο αξιότιμος κύριος Χολέβας φαίνεται ν’ αγνοεί ότι η νίκη του Λούη (που μπήκε παράτυπα στον αγώνα, καθώς δεν είχε πιάσει το όριο χρόνου) αμφισβητήθηκε ότι κατακτήθηκε με δόλιο τρόπο, όχι μόνο από τους ξένους συναθλητές του, αλλά κι απ’ τους Έλληνες. Άρα, τι να υποθέσουμε κύριε Χολέβα;

10:35 – Γίνεται αναφορά στον αυτοκράτορα του Βυζαντίου, Βασίλειο Β’ τον Βουλγαροκτόνο και στο προσκύνημά του στην Παναγία την Αθηνιώτισσα, ως ένδειξη συνέχισης του Ελληνισμού (κατά τον κύριο Χολέβα). Μόνο που ο κύριος Χολέβας «αμελεί» να μας πληροφορήσει για την αρμενική καταγωγή του «Ρωμιού» αυτοκράτορα, καθώς και ότι η Παναγία η Αθηνιώτισσα δεν ήταν τίποτε άλλο από τον κατεστραμμένο, από τους Ιουδαιοχριστιανούς φανατικούς, Παρθενώνα, που τον είχαν πλέον μετατρέψει σε χριστιανικό ναό.

16:30 – Γίνεται αναφορά στον «εθνοσωτήριο» ρόλο του παπαδαριού κατά την Ελληνική Επανάσταση. Ο κύριος Χολέβας θεωρεί πως οι άθλιοι ρασοφόροι κατηγορούνται άδικα και χωρίς στοιχεία για την προδοτική κι αντεθνική τους στάση κατά την περίοδο εκείνη. Προφανώς, ο κύριος Χολέβας ψεύδεται και παραπληροφορεί σκόπιμα, ή είναι ο ίδιος απληροφόρητος. Σε κάθε περίπτωση, ορίστε κύριε Χολέβα τα στοιχεία:
1. Ο αφορισμός της Επανάστασης του 1821 από την ελληνική Εκκλησία.
2. Ο αφορισμός των Κλεφτών και των Αρματολών της Πελοποννήσου από το Οικουμενικό Πατριαρχείο το 1805.
3. Ο αφορισμός της Λασκαρίνας Μπουμπουλίνας από τον πατριάρχη Γρηγόριο Ε’.
4. Εκκλησία της Κρήτης προς ραγιάδες επαναστάτες: «Χριστιανοί! Ρίψατε τα όπλα!».
5. Ο «φιλελληνικός» και «πατριωτικός» ρόλος του Πατριαρχείου, μετά την Επανάσταση του 1821 και την Απελευθέρωση – Η κατάπτυστη επιστολή του πατριάρχη Αγαθάγγελου προς τους Έλληνες το 1828 και η απάντηση του Ιωάννη Καποδίστρια.
6. Ευγένιος Β’ – Ένας ακόμη «πατριώτης» πατριάρχης, που καλούσε τους Έλληνες να δηλώσουν υποταγή στον Σουλτάνο.
7. Μητροπολίτης Ιωαννίνων Ιερόθεος – Ο πιστός ρασοφόρος «συνεργάτης» του Αλί Πασά.
8. Πατρική Διδασκαλία – Ένα αξεπέραστο μνημείο ραγιαδισμού των «εθνομαρτύρων» ιεραρχών της ελληνικής Εκκλησίας.
9. Η απαγόρευση του πατριαρχείου στους Έλληνες να δίνουν στα παιδιά τους αρχαιοελληνικά ονόματα – Μία ακόμη «πατριωτική» πράξη του «εθνομάρτυρα» πατριάρχη Γρηγορίου Ε’.
10. Ανωνύμου του Έλληνος, Ελληνική Νομαρχία· ήτοι λόγος περί Ελευθερίας (1806)- Ένα επαναστατικό κείμενο κόλαφος, για τον παρασιτικό, κατάπτυστο και προδοτικό ρόλο της ελληνικής Εκκλησίας σε βάρος των σκλαβωμένων Ελλήνων.

17:00 – Ο κύριος Χολέβας προσπαθεί να μας πείσει ότι το Βυζάντιο ήταν στην ουσία μια ελληνική αυτοκρατορία (αν και δεν έχει το σθένος να πει ευθέως κάτι τέτοιο), παρ’ ότι ο επίσημος τίτλος της ήταν Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και οι Έλληνες ήταν υπήκοοι μη Ελλήνων αυτοκρατόρων (που αποκαλούνταν επισήμως «βασιλείς Ρωμαίων»), ως μέρος μιας πολυεθνικής κοινωνίας που είχε ως κοινό στοιχείο τη θρησκεία. Παραλείπει βέβαια ο κύριος Χολέβας να μιλήσει για τον εξοβελισμό του όρου «Έλλην» κατά την περίοδο αυτή και το ανελέητο κυνήγι της ελληνικής σκέψης, παιδείας, θρησκείας κ.τ.λ. (βλέπε και «Κυριακή της Ορθοδοξίας – Οι κατάρες της Εκκλησίας κατά των Ελλήνων και του ελληνικού πνεύματος»). Κατά τ’ άλλα επιμένει να μιλά ο κύριος Χολέβας για ελληνική συνείδηση και ταυτότητα της αυτοκρατορίας, στηριζόμενος στο γεγονός ότι η επίσημη γλώσσα, από ένα σημείο και μετά ήταν η ελληνική. Μάιστα, μάιστα…

19:19 – Ο κύριος Χολέβας αναφέρεται σε έναν απ’ τους «πατέρες» της Εκκλησίας, τον Γρηγόριο τον Ναζιανζηνό, ο οποίος επαινεί τον «συνάδελφό» Μέγα Βασίλειο για την υποτιθέμενη (αρχαιο)ελληνική καταγωγή του. Μόνο που αυτό, έρχεται σε πλήρη αντίφαση των όσων πίστευαν και έλεγαν και οι τρεις Ιεράρχες (που κανένας τους δεν ήταν Έλληνας). Πιο συγκεκριμένα ο Γρηγόριος δεν μας αφήνει και πολλά περιθώρια για παρερμηνείες όταν λέει: «Η μητέρα μου πρόσεχε να μη φιλήσουν τα χείλη μου ελληνικά χείλη, να μην αγγίξουν τα χέρια μου ελληνικά χέρια και ούτε ελληνικά τραγούδια να μολύνουν τα αφτιά και την γλώσσα μου».

20:00 – Εδώ ο κύριος Χολέβας ψεύδεται και διαστρεβλώνει την ιστορική αλήθεια σκόπιμα. Αν δεν διαπράττει κάτι τέτοιο, είναι απλά ανίδεος και αδιάβαστος. Αναφέρεται στην απαγόρευση του φιλέλληνα αυτοκράτορα Ιουλιανού στους χριστιανούς ρητοροδιδασκάλους και γραμματικούς να διδάσκουν ελληνική φιλολογία, αφήνοντας να εννοηθεί πως ο Ιουλιανός (που η αγάπη του για την ελληνική παιδεία ήταν απαράμιλλη), απαγόρευσε γενικώς την διδασκαλία των ελληνικών γραμμάτων. Και ποιος τον ψέγει; Ο «πατέρας» Γρηγόριος Ναζιανζηνός, που όπως κι ο ίδιος έλεγε, ούτε ελληνικά τραγούδια δεν ήθελε ν’ ακούει γιατί…μόλυναν τ’ αφτιά του! Γιατί ψεύδεται όμως ο κύριος Χολέβας; Γιατί πολύ απλά ο Ιουλιανός, σε καμμία περίπτωση δεν απαγόρευσε να σπουδάζουν οι χριστιανοί την ελληνική παιδεία. Θέλησε απλά να απλώσει ασπίδα στην ιουδαιοχριστιανική προπαγάνδα στην εκπαίδευση, την οποία απέδωσε με την φράση: «Πηγαίνετε στις εκκλησίες σας, να ερμηνεύσετε Ματθαίο και Λουκά». Εξέδωσε μάλιστα και διευκρινιστική επιστολή σχετικά με την απόφασή του (περισσότερα εδώ).

25:10 – Εδώ μαθαίνουμε για πρώτη φορά από τον κύριο Χολέβα, πως ο χασάπης Μέγας Κωνσταντίνος, παραχώρησε το Ανατολικό Ρωμαϊκό Κράτος στους Έλληνες. Τι να πει τώρα κανείς μπροστά σ’ αυτή την περισπούδαστη ανοησία, ακόμη κι αν επικαλείται τα λεγόμενα ενός ιστορικού προσώπου… Αυτό δεν το κάνει λιγότερο ανοησία.

27:55 – Ο κύριος Χολέβας προσπαθεί να μας πείσει ότι στο θεοκρατικό Βυζάντιο διδασκόταν η ελληνική παιδεία, χρησιμοποιώντας σαν επιχείρημα την διδασκαλία των επών του Ομήρου. Μόνο που δεν ακούσαμε κάτι για Σωκράτη, Επίκουρο, Πλάτωνα και λοιπούς φιλοσόφους. Δεν ακούσαμε κάτι για επιστήμες, στις οποίες οι αρχαίοι Έλληνες είχαν ιδιαίτερη έφεση. Και πως ν’ ακούσουμε, όταν τα συγγράμματα αυτών των ανθρώπων αποτελούσαν υλικό για προσάναμμα στα χρόνια της επικράτησης του Χριστιανισμού στο θεοκρατικό Βυζάντιο;

28:42 – Τι είναι πάνω απ’ όλα κατά τον κύριο Χολέβα; Η εθνική συνείδηση ή η θρησκευτική; Μα φυσικά η θρησκευτική! Οι Ρωμιοί ήταν Έλληνες, μα πάνω απ’ όλα χριστιανοί ορθόδοξοι. Και το λέμε και με καμάρι…

29:09 – Γίνεται αναφορά στον άγιο Δημήτριο, τον οποίο ο κύριος Χολέβας μετέτρεψε (μέσω κειμένου που διαβάζει) και σε…Έλληνα που τίμησε την…Ελλάδα (Τι άλλο θ’ ακούσουμε; Ρωμαίος στρατιωτικός ήταν ο άνθρωπος και πολεμούσε για τον ρωμαϊκό στρατό. Ποια Ελλάδα; Υπήρχε Ελλάδα τότε; Η Θεσσαλονίκη από το 168 π.Χ. ήταν πλέον ρωμαϊκή κτήση. Ήμαρτον κύριε Χολέβα μου…), ενώ καυχιέται που είναι και…προστάτης της ιδιαίτερης πατρίδας του, της Θεσσαλονίκης. Δεν παραλείπει δε, να τον αποκαλεί και…μυροβλήτη, παρ’ όλο που η απάτη με το μύρο έχει γίνει γνωστή πλέον.

31:10 – Εδώ ο κύριος Χολέβας παραπληροφορεί σκόπιμα και πάλι. Μας λέει ότι κατά τους πρώτους αιώνες της «βυζαντινής ρωμιοσύνης» (sic) οι χριστιανοί απέφευγαν να χρησιμοποιούν τον όρο «Έλλην», γιατί θύμιζε ειδωλολατρεία. Δεν ήταν μόνο οι χριστιανοί που απέφευγαν να αποκαλούνται Έλληνες, αλλά κυρίως οι Έλληνες που βιαίως κλήθηκαν να εγκαταλείψουν την θρησκεία τους και να ασπαστούν τον Ιουδαιοχριστιανισμό. Και φυσικά δεν ήταν η «θύμιση» της ειδωλολατρείας (αλήθεια, κύριε Χολέβα, μήπως γνωρίζετε ποιοι ταύτισαν τους Έλληνες με την ειδωλολατρεία κι έδωσαν στον όρο «Έλλην» εντελώς αρνητική και υποτιμητική σημασία;) που τους έκανε να αποφεύγουν να αποκαλούνται Έλληνες, αλλά οι συνέπειες που τους περίμεναν αν έκαναν κάτι τέτοιο, που έφταναν μέχρι και τον θάνατο. «Λεπτομέρειες», θα πείτε, αλλά ας μην τις παραβλέπουμε κύριε Χολέβα… Κι αν έχετε λίγο χρόνο, ρίξτε μια ματιά στον Θεοδοσιανό και Ιουστινιάνειο κώδικα. Είναι πολύ…«διδακτικοί»…

34:10 – Η Ελληνική Επανάσταση, κατά τον κύριο Χολέβα, έγινε γιατί καταπιέστηκε η πίστη και επειδή πατούσαν οι Τούρκοι τις εικόνες των «αγίων». Κατά τον κύριο Χολέβα δηλαδή, οι ραγιάδες δεν είχαν σοβαρότερα κίνητρα και λόγους για να επαναστατήσουν. Όλη τους η ζωή ένα σταυροκόπημα μπροστά στην ξύλινη εικόνα του «αγίου». Τι υποτίμηση του αίματος που χύθηκε για την ελευθερία… Και μάλιστα από έναν «μορφωμένο επιστήμονα»…

Στην συνέχεια και μέχρι το τέλος της ομιλίας του, ο κύριος Χολέβας αναλώνεται σε θρησκευτικοηθικοπλαστικά σχόλια που ασφαλώς είναι εύπεπτα για το ακροατήριο στο οποίο απευθύνεται (φυσικά, άνευ αντιλόγου).

Σχετικά θέματα:

Μοιραστείτε το θέμα:

Οι Ηρακλειδείς «σημαιοφόροι» των Σκοπίων και η συνένοχη πλειοψηφία που σιώπησε

Π-Δ — Tue, 22 Jun 2010 22:55:21 +0000

Όχι, οι εικονιζόμενοι που κραδαίνουν τη σημαία των Σκοπίων, δεν διαδηλώνουν υπέρ της Βαρντάρ Σκοπίων. Ούτε υπέρ της Τέτεκς. Οπαδοί της ομάδος του Ηρακλή είναι που διαδήλωσαν εχθές στην Θεσσαλονίκη υπέρ των «δικαίων» της ομάδος τους (και στη συνέχεια κάποιοι εξ αυτών κατέστρεψαν αυτοκίνητα, τζαμαρίες, ένα υποκατάστημα των ΕΛΤΑ κ.λπ…). Και φυσικά δεν είναι ούτε μεμονωμένο ούτε τυχαίο γεγονός, καθώς οι «σημαιοφόροι» βρίσκονται στην κεφαλή της πορείας για να είναι εμφανείς οι σημαίες σε όλους. Για να περάσουν το μήνυμα που θέλουν.

5.000 Ηρακλειδείς διαδήλωσαν εχθές όχι φυσικά για το ασφαλιστικό ή το εργασιακό ή το ΔΝΤ, αλλά επειδή η αγαπημένη τους ομάδα οδηγείται στην Β΄ Εθνική. Απολύτως θεμιτό το γεγονός και εύγε τους, αφού έτσι αισθάνονται. Η ανωτέρω όμως εικόνα με τις σκοπιανές σημαίες είναι άκρως προβληματική. Κατ’ εμέ το ανησυχητικό δεν είναι ότι δύο, πείτε τους μαλάκες, προβοκάτορες, πράκτορες ή όπως αλλιώς θέλετε, σήκωσαν δύο σημαίες των Σκοπίων. Το ανησυχητικό είναι ότι οι υπόλοιποι 4.998 που συμμετείχαν στην πορεία δεν αντέδρασαν στην προβοκάτσια.

Για ποιο λόγο δηλαδή δεν πήραν με τις πέτρες αυτούς τους δύο που τόλμησαν να σηκώσουν σκοπιανές σημαίες μέσα στην Θεσσαλονίκη, επιτρέποντάς τους μάλιστα να βρίσκονται και επικεφαλής. Για ποιο λόγο η τεράστια πλειοψηφία των διαδηλωτών αποδέχθηκε να κάνουν «παιχνίδι» κάποιοι στην πλάτη των όποιων «δικαίων» της ιστορικής ομάδας της πόλης. Ο οποίος Ηρακλής μάλιστα εκφράζει το πιο παλαιό αστικό κομμάτι της Θεσσαλονίκης, τους βέρους δηλαδή Θεσσαλονικιούς, οι οποίοι κατοικούν στην πόλη πριν από τη Μικρασιατική Καταστροφή. Ήτοι αυτούς που θίγονται περισσότερο από την εκστρατεία καπήλευσης του ονόματος της Μακεδονίας και της Μακεδονικής Ιστορίας από τους Σκοπιανούς.

Και όμως ουδείς αντέδρασε.
Απλώς ας μην παρεξηγηθούν ούτε αισθανθούν εθνικά προσβεβλημένοι, όλοι όσοι εχθές ήταν στο συλλαλητήριο, αν κάποια ημέρα η ανωτέρω φωτογραφία επισυναφθεί σε κάποιον φάκελο των Σκοπίων και παρουσιαστεί σε κάποιο διεθνές forum, όπου οι Σκοπιανοί θα προπαγανδίζουν υπέρ της «Μακεδονίας του Αιγαίου» και της εν Ελλάδι «Μακεδονικής» μειονότητας…

Πηγή: ed-mysterious.blogspot.com (φωτογραφία, taxalia.blogspot.com)

Η συνέχεια από το ellinikiafipnisis.blogspot.com, για μερικούς κάφρους, εκπροσώπους οπαδών του Ηρακλή που βγήκαν στην τηλεόραση και δήλωσαν…

…Αυτό που ακούστηκε από τους εκπροσώπους των φιλάθλων του Ηρακλή στην εκπομπή του κ. Τριανταφυλλόπουλου ήταν με επιείκεια ατυχές και εσφαλμένο! Είναι αδιανόητο σε καιρούς εθνικά και οικονομικά δύσκολους να ακούγεται από Έλληνες και μάλιστα Έλληνες Μακεδόνες, ότι η ομάδα του Ηρακλή έχει δεχτεί πρόταση από τα Σκόπια να συμμετάσχει στο εθνικό τους πρωτάθλημα, και μάλιστα να λένε χαρακτηριστικά «Αφού το κράτος δεν νοιάζεται για αυτήν την ομάδα, εμείς γιατί να νοιαστούμε για το κράτος;», αφήνοντας να εννοηθεί ότι δεν θα έβλεπαν αρνητικά το ενδεχόμενο με την στάση που τηρεί η ελληνική κυβέρνηση!

Το έθνος αγαπητοί συνέλληνες και φίλαθλοι του Ηρακλή δεν έχει καμία σχέση με τους κυβερνώντες και τις πολιτικές αυτών. Ελλάδα δεν είναι ούτε η κυβέρνηση, ούτε οι 300 εκλεγμένοι του κοινοβουλίου. Ελλάδα είναι αυτοί που έδωσαν το αίμα τους και την ζωή τους για να μπορούμε εμείς σήμερα να ζούμε ελεύθεροι, για να μπορούν κάποιοι να ξεπωλούν οτιδήποτε ελληνικό, οτιδήποτε εθνικό, οτιδήποτε θυμίζει Ελλάδα, και να οδηγούν στην παγίδα της ανθελληνικής αντίδρασης λόγω μη εξασφάλισης και υλοποίησης των υποχρεώσεων τους προς όλους εμάς, τους υπόλοιπους Έλληνες…

Σχόλιο Π-Δ: Ώρα είναι να βγουν και τίποτε κάφροι του ΟΦΗ, με τις σημαίες της Κρητικής Πολιτείας…

Σχετικά θέματα:

Μοιραστείτε το θέμα:

Το μίσος της «Χανουκά» για τον Ελληνισμό και η επιλεκτική «αμνησία» της «Χρυσής Αυγής»

Π-Δ — Sun, 20 Jun 2010 21:19:48 +0000

Έτυχε να διαβάσω σήμερα ένα άρθρο της «Χρυσής Αυγής», το οποίο αναφέρεται στην εβραϊκή γιορτή «Χανουκά» (ή «Χάνουκα», ή όπως προφέρεται τέλος πάντων). Για τους μη γνωρίζοντες, το αντικείμενο της εβραϊκής αυτής γιορτής είναι ο πόλεμος των Εβραίων (με αρχηγούς τους Μακκαβαίους), εναντίον του Έλληνα βασιλιά της Ιουδαίας, Αντίοχου Δ’ του Επιφανούς.

Βεβαίως, οι Εβραίοι καλά κάνουν και γιορτάζουν το γεγονός αυτό.
Βεβαίως, η «Χρυσή Αυγή» καλά κάνει και θεωρεί τον Ιουδαϊσμό, «δολοφόνο» του Ελληνισμού.

Αλλά ρε παλικάρια της «Χρυσής Αυγής», πως και διέφυγε απ’ την προσοχή σας και την κριτική σας, το γεγονός ότι η Ορθοδοξία (της οποίας είστε υπέρμαχοι) και η ελληνική Εκκλησία, εορτάζει κι αυτή το συγκεκριμένο ιστορικό γεγονός την 1η Αυγούστου, τιμώντας, όχι βέβαια τον Έλληνα Αντίοχο, αλλά τους Εβραίους «Αγίους Επτά Μακκαβαίους», καθώς και την μητέρα τους Σολομονή, ακόμα και τον διδάσκαλό τους Ελεάζαρο;

Και για να μην ξεχνιόμαστε… Την ίδια γιορτή, έχει «τιμήσει» με την παρουσία του, στην εβραϊκή Συναγωγή τής Νέας Υόρκης και ο πατριάρχης των «Ρωμιών», Βαρθολομαίος.

Περαστικά…

Σχετικά θέματα:

Μοιραστείτε το θέμα:

Τα «παλικάρια» του ΠΑΜΕ και οι λοιποί συνδικαλιστές που «μάχονται» για τον Έλληνα εργαζόμενο, δεν γνωρίζουν τίποτα για τους εισαγόμενους «μαθητές» των 300 ευρώ;

Π-Δ — Thu, 10 Jun 2010 20:50:37 +0000

Όσοι παρακολουθείτε την επικαιρότητα, λογικά θα έχουν υποπέσει στην αντίληψή σας οι «αγωνιστικές» ενέργειες των στελεχών του ΠΑΜΕ, τα οποία τα έχουν βάλει τον τελευταίο καιρό με τα κρουαζερόπλοια (και όχι μόνο), δυσχεραίνοντας (ή και απαγορεύοντας) την αποβίβαση/επιβίβαση των επιβατών-τουριστών, τους οποίους περιμένουν πως και πως οι κατά τόπους καταστηματάρχες κι όσοι έχουν σχέση με τον τουρισμό και ζουν κι απ’ αυτόν, ή και αποκλειστικά απ’ αυτόν.

Τα καλόπαιδα του ΠΑΜΕ, τα φτύνει όλος ο κόσμος γι’ αυτή την δυσφήμηση που έχει καταφέρει κατά του ελληνικού τουρισμού (με την ανοχή του κράτους βεβαίως) κι αυτοί νομίζουν ότι ψιχαλίζει. Κόσμος χάνει το ψωμί του, επειδή οι «αγωνιστές» του ΠΑΜΕ απαιτούν ετσιθελικά προσλήψεις Ελλήνων εργατών σε ξένα πλοία. Για να είμαι ειλικρινής, δεν γνωρίζω πόση βάση έχουν οι απαιτήσεις τους. Θα δεχτώ όμως, χάριν ευκολίας της συζήτησης, ότι το δίκιο είναι με το μέρος τους.

Αλλά ρε μάγκες, εδώ το κλίμα είναι στραβό, να το τρώει και γάιδαρος από πάνω; Με ποιο δικαίωμα, στερείτε με τις «ταρζανιές» σας το μεροκάματο χιλιάδων ανθρώπων που ζουν απ’ τον τουρισμό, χάριν μερικών δεκάδων ή εκατοντάδων, ακόμη κι αν, όπως προανέφερα, μπορεί τα αιτήματά σας να είναι δίκαια; Γιατί δεν γίνεστε ρεαλιστές; Το θέμα τη σήμερον ημέρα είναι οι προσλήψεις, ή οι απολύσεις; Γιατί δεν είστε τόσο «μαχητικοί» σ’ αυτή την περίπτωση;

Τσαμπουκαλεύεστε τους τουρίστες και τις εταιρείες που τους φέρνουν στην Ελλάδα για ν’ αφήσουν τα λεφτουδάκια τους, να κινηθεί λίγο η έρμη η αγορά και κλείνετε τα μάτια στο φαινόμενο των εισαγόμενων «μαθητών» των 300 ευρώ στις ξενοδοχειακές μονάδες, που έχουν στείλει στο σπίτι τους έναν σωρό Έλληνες εποχιακούς εργαζόμενους κι έχουν πετσοκόψει το εισόδημα όσων «τυχερών» εξακολουθούν να εργάζονται.

Γιατί ρε καρντάσια, δεν πάτε να αποκλείσετε την είσοδο μερικών μεγάλων ξενοδοχείων (όχι ότι το πρόβλημα δεν υφίσταται και σε μικρά ξενοδοχεία), διαμαρτυρόμενοι γι’ αυτό το σύγχρονο δουλεμπόριο, που στερεί τον «επιούσιο» από χιλιάδες εργαζομένων; Μήπως δεν γνωρίζετε ότι τα ξανθά παιδάκια των 18-20 ετών που έρχονται κατά χιλιάδες κάθε καλοκαίρι στην Κρήτη, την Ρόδο, την Κέρκυρα, Την Χαλκιδική κ.ά., και εργάζονται στα ξενοδοχεία, προέρχονται από χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ; Πως οι ξενοδόχοι εκμεταλλεύονται παραθυράκια των ελληνικών νόμων (για να μην πω ότι είναι πολύ «βολικοί») και σε συνεργασία με ξένα γραφεία ευρέσεως εργασίας (γιατί τουριστικές σχολές, δεν είναι) έχουν ανατρέψει την νόμιμη αναλογία επαγγελματιών-μαθητών (πραγματικών μαθητών όμως κι όχι «μαθητών») από 75%-25% σε 25%-75%.

Και καλά, το ελληνικό κράτος το γνωρίζουμε και δεν θα περιμέναμε κάποιον σοβαρό «έλεγχο» (είναι γνωστή η τακτική των ξενοδόχων, να «εξαφανίζουν» τους «μαθητές» στις αποθήκες και στις τουαλέτες όταν γίνεται κάποιος «ξαφνικός έλεγχος»). Εσείς όμως γιατί δεν αντιδράτε τόσο έντονα σ’ αυτή την περίπτωση;

Πέρυσι το καλοκαίρι, όταν γινόταν οι εκλογές του Εργατικού Σωματείου στο Ηράκλειο, οι συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ βγήκαν στη γύρα και μοίραζαν φυλλάδια με αυτά που «θα» κάναν αν εκλεγόταν. Ένα απ’ αυτά έδωσαν και σε μένα που τύχαινε να είμαι στην πλατεία Ελευθερίας (για όσους δεν γνωρίζουν, η κεντρική πλατεία της πόλης) εκείνη την ώρα. Ρίχνω από περιέργεια μια γρήγορη ματιά και διαπιστώνω ότι οι «αγωνιστές» του ΠΑΜΕ δεν αναφέρουν ούτε λέξη για τους μαθητές των 300 ευρώ. Μπήκα στον πειρασμό τότε και ρώτησα έναν απ’ αυτούς:
«Καλά ρε παιδιά, εσείς δεν έχετε ακούσει τίποτε για τους “μαθητές” των 300 ευρώ από τη Ρωσία, την Πολωνία και δεν συμμαζεύεται; Δεν έχετε ακούσει, ότι εδώ και μερικά χρόνια, ο κόσμος χάνει τη δουλειά του εξαιτίας τους; Αυτό δεν σας απασχολεί καθόλου;».
Και η απάντηση: «Τα ξέρουμε, αλλά αν δεν βγούμε, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα».
Και η εύλογη -πιστεύω- απορία μου: «Μα καλά, πρέπει να εκλεγείς για να διαμαρτυρηθείς, να στήσεις ένα πανό έξω απ’ το Εργατικό Κέντρο, να γνωστοποιήσεις το πρόβλημα τέλος πάντων;».

Για να είμαστε ακριβοδίκαιοι βέβαια, την κύρια ευθύνη γι’ αυτό το χάλι το μαύρο, δεν την φέρουν οι συνδικαλιστές (είτε του ΠΑΜΕ, είτε άλλου σωματείου), αλλά η ελληνική πολιτεία που επιτρέπει να συμβαίνουν όλα αυτά και κάνει σαν να μην γνωρίζει τίποτε για τον φόνο. Κλείστε τα «παραθυράκια» κύριοι υπουργοί της Εργασίας και του Τουρισμού και ρίξτε μια γερή «καμπάνα» σε μερικούς από τους έξυπνους ξενοδόχους, να δεις για πότε θα «συμμαζευτούνε» και οι υπόλοιποι. Αλλά τι να λέμε τώρα… Το καλοκαίρι που θα κάνετε δωρεάν διακοπές;…

Κλείνοντας, να αναφερθώ και σε μια άλλη παράμετρη του θέματος. Το θέαμα των πολλών αλλοδαπών* «μαθητών» της «μιας χρήσεως», είναι κάτι που ξενίζει και τους ίδιους τους τουρίστες, ιδιαιτέρως αυτούς που επισκέπτονται την χώρα μας για να κάνουν τις διακοπές τους κάθε χρόνο (κυρίως οι Γερμανοί). «Ερχόμαστε», σου λένε, «για να δούμε Έλληνες και ν’ ακούσουμε μια “καλημέρα” κι αντ’ αυτού βρίσκουμε Ρωσίδες να μας λένε “ντόμπρε ούτρο” ή “καλημέρα” με ρώσικη προφορά. Εσείς φαντάζεστε να έρθετε στη Γερμανία για να την γνωρίσετε και να έχετε να κάνετε με Γάλλους ή Ρώσους;».

* Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, το θέμα δεν είναι μόνο ότι είναι αλλοδαποί, αλλά -κυρίως- ότι είναι «μαθητές». Και το πρόβλημα είναι το ίδιο σοβαρό, είτε πρόκειται για Έλληνες μαθητές, είτε για εισαγόμενους «μαθητές». Πρόκειται δηλαδή για ανασφάλιστους και πενιχρά αμειβόμενους (νομοτύπως φυσικά) πιτσιρικάδες που για τον ξενοδόχο είναι μείωση κόστους εργασίας και καθαρό κέρδος σε σχέση με τον «ακριβό» επαγγελματία εργαζόμενο (το «ακριβός» μπαίνει σε εισαγωγικά, καθώς ελάχιστοι ξενοδόχοι πληρώνουν ότι προβλέπει ο νόμος). Είναι περιττό να ειπωθεί βέβαια, πως σε αντίθεση με τους επαγγελματίες ξενοδοχοϋπαλλήλους που υποχρεούνται να φέρουν βιβλιάριο υγείας, κάνοντας όλες τις απαραίτητες εξετάσεις, οι Ρωσίδες έρχονται στην Ελλάδα μόνο με το διαβατήριό τους και τα καυτά τους μίνι (να λέμε και τα «θετικά»…).

Παραπομπές:
Μισθοί 336 ευρώ στα ξενοδοχεία
Κακή χρονιά για τον τουρισμό
Πέφτουν τιμές και μεροκάματα
Στα ξενοδοχεία επικρατεί εργασιακά ένας Μαύρος Μεσαίωνας
Τουριστικοί υπάλληλοι μιας χρήσεως
Εργατικό Κέντρο κατά ξενοδόχων
Πρακτική Άσκηση μαθητών

Σχετικά θέματα:

Μοιραστείτε το θέμα:

Κρήτες ιεράρχες και τουρκική υπηκοότητα· Εκκλησία και έθνος

Π-Δ — Thu, 10 Jun 2010 15:43:24 +0000

Όπως ίσως είναι γνωστό, με πρωτοβουλία και προσπάθειες του οικουμενικού πατριάρχη Βαρθολομαίου, μετά από συμφωνία με την τουρκική κυβέρνηση, εξασφαλίστηκε το δικαίωμα απόκτησης της τουρκικής υπηκοότητας από τους Κρήτες ιεράρχες, έτσι ώστε να έχουν δικαίωμα διεκδίκησης του πατριαρχικού θρόνου (η Εκκλησία της Κρήτης υπάγεται απ’ ευθείας στο Οικουμενικό Πατριαρχείο).

Η -αναμενόμενη- καταφατική απάντηση των Κρητών παπάδων (κάποιοι εκ των Δωδεκανήσιων, που υπάγονται κι αυτοί στο Φανάρι κι επομένως αφορά κι αυτούς η «ευνοϊκή» συμφωνία, φαίνεται να «κώλωσαν»), δικαιολόγησε με τον καλύτερο τρόπο τον όρο «τουρκόπαπας» που έχει αποδοθεί στους «ποιμένες» (με πρώτους πρώτους, τους πατριάρχες και τους μητροπολίτες) που έδρασαν στα όρια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, εβρισκόμενοι σε απόλυτη σύμπνοια με τον εκάστοτε σουλτάνο, καταπιέζοντας από κοινού τους υπόδουλους ραγιάδες (οι προνομιούχοι παπάδες βεβαίως, δεν λογίζονται ως υπόδουλοι, γιατί πολύ απλά, ουσιαστικά δεν ήταν).

Τα συναισθήματα ποικίλα. Οι ευσεβείς χριστιανοί και πατριώτες, που γνωρίζουν δυο δράμια ιστορίας, αναρωτιούνται: «Μα είναι δυνατόν; Οι Τούρκοι μας ξεκλήρισαν και οι παπάδες μας οικειοθελώς να γίνονται “Τούρκοι”;». Απ’ την άλλη όμως, όσοι γνωρίζουν κάτι παραπάνω από δυο δράμια ιστορίας, ούτε απορούν, ούτε εξίστανται. Μπορούν να διαχωρίσουν τις έννοιες «Έθνος» και «Εκκλησία», που η τελευταία έχει καταβάλει «φιλότιμες» προσπάθειες να τις καταστήσει ταυτόσημες, ενίοτε παραχαράσσοντας την ίδια την ιστορία (την πραγματική ιστορία), που την έχει κατατάξει στις μαύρες σελίδες της.

Για τους απορούντες, ας ξεκαθαριστεί -για μια ακόμη φορά- πως Εκκλησία και -ελληνικό- έθνος, ουδεμία σχέση έχουν (ή μάλλον έχουν: Θύτη και θύματος…). Ουδέποτε οι Εκκλησία και οι παπάδες έβαλαν το έθνος, πάνω από την Ορθοδοξία και «του Χριστού την πίστη την αγία», καθώς και τα συμφέροντά της. Ως γνήσιοι χαμαιλέοντες, προσαρμόζονταν άνετα, στις συνθήκες που θεωρούσαν καλύτερες και ευδόκιμες. Και μιας κι αναφερόμαστε στους Κρήτες ιεράρχες, ας (ξανα)θυμηθούμε τον «πατριωτικό» τους ρόλο στον ξεσηκωμό των Κρητικών, κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821, όταν γύριζαν την Κρήτη και έκαναν ότι μπορούσαν για να κάμψουν το ηθικό των επαναστατών, με κεντρικό σύνθημα: «Χριστιανοί! Ρίψατε το όπλα!».

Αφού λοιπόν, οι Κρήτες ιεράρχες θέλουν να συνεχίσουν την τουρκόδουλη παράδοση των προκατόχων τους, με γεια τους με χαρά τους. Δεν έχασε η Βενετιά βελόνι.

Ποιος ξέρει… Τώρα που ο Βαρθολομαίος έλυσε αυτό το «καυτό» πρόβλημα, ίσως ασχοληθεί και λίγο με τα εναπομείναντα γεροντάκια της Ίμβρου (απ’ όπου κατάγεται) και της Τενέδου.

Και για να ευχηθούμε στους νέους «συμπολίτες» του, και στην «νέα» (ή «μητρική») τους γλώσσα: Άι σιχτίρ…

Σχετικά θέματα:

Μοιραστείτε το θέμα:

Σχετικά με το άγαλμα του αυτοκράτορα Ιουστινιανού στην πόλη των Σκοπίων

Π-Δ — Mon, 07 Jun 2010 08:56:42 +0000

Τις τελευταίες ημέρες, αποτελεί «αγαπημένο» θέμα αρκετών ιστολογίων -κυρίως πατριωτικών- η πρόθεση των Σκοπιανών να αναγείρουν ένα ακόμη άγαλμα, αυτό του αυτοκράτορα του Βυζαντίου, Ιουστινιανού. Και θα ‘λεγε κανείς ότι η είδηση αυτή αναπαράγεται με αρκετή «οδύνη» και «θυμό», θεωρώντας ότι οι γείτονες αυτοαποκαλούμενοι «Μακεδόνες», μας κλέβουν ένα ακόμη κομμάτι της ιστορίας μας.

Αν παραβλέψουμε το γεγονός ότι ο Ιουστινιανός δεν ήταν Έλληνας (το όνομά του ήταν Γιουτπράδα, με καταγωγή ιλλυρική ή σλαβική -πάντως όχι ελληνική), αλλά ούτε καν φιλέλληνας, θα πρέπει να αναρωτηθούν όσοι κόπτονται για την «κλοπή» αυτής της ιστορικής μορφής, το τι καλό είχε κάνει αυτός ο άνθρωπος στον Ελληνισμό, έτσι ώστε να διεκδικείται με τόσο πάθος…

Μήπως δεν ήταν ένας απ’ τους πρώτους αυτοκράτορες που έβαλε την ταφόπλακα στον Ελληνισμό, χάριν της θρησκείας του Χριστιανισμού; Μήπως δεν ήταν αυτός που κατήργησε τις φιλοσοφικές σχολές; Μήπως δεν ήταν αυτός που θέσπισε ως υποχρεωτική την βάπτιση για όλους του υπηκόους της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, ανεξαρτήτως θρησκεύματος, με ποινή σε περίπτωση άρνησης την δήμευση της κινητής και ακίνητης περιουσίας τους; (Αυτός φυσικά ήταν ένας ικανός λόγος για την αγιοποίησή του από την Εκκλησία, παρ’ ότι κατέσφαξε 35.000 πολίτες στον Ιππόδρομο της Κωνσταντινούπολης). Μήπως δεν ήταν αυτός που απαγόρευσε οποιαδήποτε άλλη θρησκεία, με ποινή θανάτου -έχοντας βέβαια ως κύριο στόχο τους Έλληνες;

Κι επειδή τα γραπτά μένουν, ας θυμηθούμε και μερικά αποσπάσματα απ’ τον «Ιουστινιάνειο Κώδικα»:
«Επιθυμούμε να σφραγισθούν όλοι οι ναοί σε όλες τις πόλεις και σε όλους τους τόπους της οικουμένης, καθώς και ν’ απαγορευθεί η είσοδος σε αυτούς για να μη διαπραχθεί το κακούργημα της ειδωλολατρίας. Διατάσσουμε επίσης την πλήρη αποχή από τις θυσίες. Και αν κάποιος με κάποια δύναμη παραβεί αυτόν τον νόμο, θα τιμωρηθεί με αποκεφαλισμό, ομοίως δε, καθώς και με κατάσχεση της περιουσίας τους, θα τιμωρηθούν όλοι οι διοικητές των επαρχιών που θ’ αμελήσουν να τιμωρήσουν αυτά τα αδικήματα».
(Ιουστινιάνειος Κώδικας, 11.5)

«Κανείς να μην έχει το δικαίωμα να κληροδοτεί με διαθήκη (περιουσίες) ή να χαρίζει με δωρεά οτιδήποτε σε πρόσωπα ή τόπους, που έχουν επισημανθεί ότι διαπράττουν την ασέβεια του Ελληνισμού. Όσα δίδονται ή κληροδοτούνται μ’ αυτόν τον τρόπο θα αφαιρούνται. Με την παρούσα ευσεβή νομοθεσία να διατηρηθούν σε ισχύ όλες οι τιμωρίες, με τις οποίες οι προηγούμενοι βασιλείς είχαν απειλήσει να τιμωρήσουν την ελληνική πλάνη, με τις οποίες προσπαθούσαν (οι προγενέστεροι χριστιανοί βασιλείς) να διασφαλίσουν την ορθόδοξη πίστη».
(Ιουστινιάνειος Κώδικας 11.9)

«Επειδή μερικοί συνελήφθησαν (αν και αξιώθηκαν το χριστιανικό βάφτισμα) διακατεχόμενοι την πλάνη των ανόσιων μυσαρών Ελλήνων, να διαπράττουν εκείνα που δικαιολογημένα εξοργίζουν τον φιλάνθρωπο Θεό μας, αυτοί θα υποβληθούν στην αντίστοιχη τιμωρία και μάλιστα με πνεύμα επιείκειας. Αν επιμείνουν στην πλάνη των Ελλήνων, θα υποβληθούν στην εσχάτη των ποινών».
(Ιουστινιάνειος κώδικας 1.11.10)

Και καλό θα ήταν επίσης να θυμηθούν ή να μάθουν, όσοι οδύρονται για την διεκδίκηση απ’ τους Σκοπιανούς του «σπουδαίου» αυτού ανδρός, και πως ακριβώς κατέληγε ο «Ιουστινιάνειος Κώδικας»: «Θεσπίζουμε αυτούς τους νόμους για τους αλιτήριους Έλληνες».

Να τον χαίρεστε λοιπόν τον Ιουστινιανό «σας»…

Σχετικά θέματα:

Μοιραστείτε το θέμα:

Ένα σύντομο σχόλιο για την επίθεση των Ισραηλινών κατά του διεθνούς «Στόλου της Ελευθερίας»

Π-Δ — Wed, 02 Jun 2010 09:51:11 +0000

Τα γεγονότα με την επίθεση ων Ισραηλινών στον διεθνή στολίσκο που μετέφερε εφόδια στη Γάζα, με αποτέλεσμα μερικούς νεκρούς και τραυματίες, είναι γνωστά.

Όλος ο κόσμος κάνει λόγο για διεθνή κατακραυγή -κι όχι άδικα φυσικά- καθώς οι Ισραηλινοί γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια, το διεθνές δίκαιο, συνθήκες κ.τ.λ.

Προς αποφυγήν κάθε παρεξηγήσεως, η φονική ενέργεια των Ισραηλινών είναι καταδικαστέα από κάθε άποψη (όπως και η εν γένει στάση τους στο Παλαιστινιακό Ζήτημα), αν και την τακτική του «η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση», από άλλους την διδάχτηκαν. Από την άλλη όμως, ως κάτοικος μιας χώρας που δέχεται το ένα χαστούκι πίσω από το άλλο· που δουλικά κάνει τεμενάδες στην γείτονα Τουρκία· που έχει αναγάγει την υποχωρητικότητα και την εθνική απαξίωση σε ύπατο αξίωμα, δεν μπορώ να μην κάνω την μοιραία σύγκριση και να πω: Μπράβο στους Ισραηλινούς -κι ας μην τους «πάω» καθόλου για πολλούς και διάφορους λόγους-, γιατί ότι λένε το εννοούν. Γιατί δεν «μασάνε». Γιατί δεν παίζουν με την εθνική τους κυριαρχία. Γιατί δεν σηκώνουν μύγα στο σπαθί τους. Γιατί έχουν δείξει, τουλάχιστον στους Τούρκους, πως τα νεοθωμανικά σχέδιά τους δεν περνάνε σ’ αυτούς. Μπράβο τους, γιατί έχουν «κάκαλα», αρχίδια, πως το λένε…

Σχετικά θέματα:

Μοιραστείτε το θέμα:

Το νόμιμο είναι και ηθικό;

Π-Δ — Fri, 28 May 2010 07:42:29 +0000

Επειδή, λόγω πολλών μπινελικίων, ίσως δεν καταλάβετε και πολλά από την «συζήτηση» που θα παρακολουθήσετε στο βίντεο, να πούμε με δυο λόγια το «στόρι». Ο δημοσιογράφος Γιάννης Κανελλάκης καταγγέλλει ότι, η πεθερά του βουλευτή του ΛΑΟΣ, Άδωνη Γεωργιάδη, παρ’ ότι συνταξιούχος έχει προσληφθεί εκ νέου στο δημόσιο.

Βεβαίως, ωφείλει να λάβει κάποιος υπόψιν του, την θέση του βουλευτή, που υποστηρίζει πως όταν έγινε ο διορισμός της πεθεράς του στο δημόσιο, ο ίδιος δεν ήταν βουλευτής -κι επομένως, σύμφωνα με την λογική του, δεν ήταν σε θέση να κάνει ρουσφέτι, ή να επηρεάσει πρόσωπα και καταστάσεις.

Τίθεται όμως το ερώτημα: Και λοιπόν;
Ωραία, δεν ήταν βουλευτής τότε και ούτε μεσολάβησε για το βόλεμα της πεθεράς του. Δεκτόν. Γιατί όμως αυτός ο «θαρραλέος» πολιτικός, έστω κι εκ των υστέρων, δεν καταγγέλλει αυτό το «καραμπινάτο» ανοσιούργημα; Γιατί δεν καταθέτει μία ερώτηση στη βουλή; Τόσες και τόσες έχει κάνει άλλωστε…

Δηλαδή, συμπεριφέρεται ως καμήλα που βλέπει τις καμπούρες των άλλων, μα όχι την δική του;
Είναι ηθικό κατά τον κύριο Γεωργιάδη, το βόλεμα της πεθεράς του, έστω κι αν είναι νομότυπο;

Μπορεί να κατηγορήσει σ’ αυτή την περίπτωση ως λαϊκιστή τον Κανελλάκη, που λέει ότι στη θέση της πεθεράς του Γεωργιάδη, θα μπορούσε να εργάζεται ένας άνεργος, έστω κι αν μπορεί να συμφωνήσει κάποιος με τον χαρακτηρισμό του «επαναστάτη της δεκάρας» (όπως και άλλους ίσως) που του αποδίδει ο Γεωργιάδης; Τα μπινελίκια που του ρίχνει (ο Γεωργιάδης του Κανελλάκη -ειρήσθω εν παρόδω, ο τελευταίος δεν μου είναι και τόσο συμπαθής), θεωρούνται πολιτικά επιχειρήματα;

Κι επειδή κάποιοι μπορεί να εστιάσουν στην προκλητική -για τον μέσο εργαζόμενο- αμοιβή που φέρεται να λαμβάνει ο δημοσιογράφος, σύμφωνα με δικό του ισχυρισμό, να πούμε τούτο: Με γεια του με χαρά του, όσα κι αν παίρνει. Δεν αμοίβεται απ’ το δημόσιο στο κάτω κάτω. Σαν πολίτες, δεν μας ενδιαφέρει το πόσα παίρνει σ’ αυτήν την περίπτωση, αλλά το αν δηλώνει όσα παίρνει και φορολογείται αναλόγως. Όπως δεν μας ενδιαφέρει εάν είναι «βρομοπασόκος». Μας ενδιαφέρει εάν η καταγγελία του έχει βάση.

Ο συνήθως μαχητικός και λαλίστατος κύριος Γεωργιάδης, με την αποχώρησή του (αλήθεια, δεν γνώριζε απ’ την αρχή ο κύριος Γεωργιάδης ότι θα συζητούσε με έναν «ψυχοπαθή»;) μάλλον κατάφερε να αποφύγει την κακοτοπιά και την απάντηση στο ερώτημα: Το νόμιμο είναι και ηθικό; (έτσι όπως είχε υποστηρίξει και κάποιο άλλο τρωκτικό του πολιτικού βίου).

Σχετικά θέματα:

Μοιραστείτε το θέμα:

Αυτοτιμωρία: Να γράψω 100 φορές «Δεν είμαι Κάφρος»

Π-Δ — Sat, 22 May 2010 07:36:42 +0000

Έτυχε να παρακολουθήσω σήμερα, σε πρωινή εκπομπή, τον πρώην υπουργό Πολιτισμού, Άρη Σπηλιωτόπουλο, να προσπαθεί να δικαιολογηθεί για την χλιδάτη σπιταρώνα του και τις σπατάλες του υπουργείου του, το διάστημα που ηγήτω αυτού.

Στην πρώτη περίπτωση, λειτούργησε ως Αρτέμης Μάτσας, προσπαθώντας να πάρει τα φώτα από πάνω του και να τα ρίξει σε συνάδελφούς του πολιτικούς -χωρίς να έχει τα «κάκαλα» να τους κατονομάσει- που έχουν δυο και τρεις βίλες ο καθένας, θέτοντας το ρητορικό ερώτημα «αυτοί πως τις απέκτησαν;». Δηλαδή αν καταλάβαμε καλά, ο Άρης με μια βίλα θεωρείται άπορος και την απέκτησε με «μεροδούλι, μεροφάι και μυστρί»;

Στην δεύτερη περίπτωση, όπου για συναντήσεις «εργασίας» νοικιάστηκε θαλαμηγός έναντι αρκετών χιλιάδων ευρώ (τα οποία πληρώθηκαν φυσικά από το ελληνικό δημόσιο), ο Άρης μας στέλνει εντελώς αδιάβαστους: «Δεν ξέρω τι συνέβη με τα χρήματα. Ρωτήστε τον ΕΟΤ». Μας ζητάει να ρωτήσουμε δηλαδή, έναν οργανισμό, του οποίου προϊστάμενος ήταν ο…ίδιος!!!

Πόσο δούλεμα θα πέσει ακόμα ακόμη ρε παιδιά; Γιατί τους επιτρέπουμε να μας συμπεριφέρονται σαν να είμαστε μικρονοήμονες, ηλίθιοι και Κάφροι; Γιατί δεν στήνονται κρεμάλες έξω απ’ τη Βουλή να τελειώνουμε δαύτους; Και επιμένω στην κρεμάλα, γιατί είναι ατιμωτικός θάνατος και μόνο τέτοιος πρέπει στους άτιμους…

Σχετικά θέματα:

Μοιραστείτε το θέμα:

Ο αφελληνισμός της παιδείας «στου Κεμάλ το σπίτι»

Π-Δ — Fri, 21 May 2010 00:20:13 +0000

Το Υπουργείο Παιδείας θεώρησε σκόπιμο να θέσει φέτος, στις 19 Μαΐου 2010, ανήμερα της συμβολικής ημέρας μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων, ως θέμα προς ανάλυση, στις Πανελλήνιες Εξετάσεις και στο μάθημα της Λογοτεχνίας, το διήγημα του Γιώργου Ιωάννου «Στου Κεμάλ το σπίτι». Δηλαδή, του σφαγέα των Ελλήνων του Πόντου και της Μικράς Ασίας. Δεν χρειάζεται να είναι κάποιος «Ελληναράς» ή «εθνίκι» για να καταλάβει ότι αυτή η κίνηση ήταν 100% σκόπιμη (και πολύ θα θέλαμε να γνωρίζουμε και τον εμπνευστή της για να τον «συγχαρούμε»), ειδικά αν λάβει κάποιος υπόψιν, ότι το συγκεκριμένο κείμενο δεν θεωρείται και ιδιαίτερης λογοτεχνικής αξίας. Δημιουργεί όμως «κλίμα» κι αυτό φαίνεται ότι μέτρησε… Βεβαίως, το θέμα φαντάζει κάπως αστείο, δεδομένου ότι το σπίτι του Κεμάλ (το πραγματικό και όχι το «γιαλαντζί»), δεν βρίσκεται στην Θεσσαλονίκη, καθώς δεν γεννήθηκε εκεί, αλλά στο χωριό Χρυσαυγή του Λαγκαδά…

Στου Κεμάλ το σπίτι – Γιώργος Ιωάννου

Δεν ξαναφάνηκε η μαυροφορεμένη εκείνη γυναίκα, που ερχόταν στο κατώφλι μας κάθε χρονιά, την εποχή που γίνονται τα μούρα, ζητώντας με ευγένεια να της δώσουμε λίγο νερό απ’ το πηγάδι της αυλής. Έμοιαζε πολύ κουρασμένη, διατηρούσε όμως πάνω της ίχνη μιας μεγάλης αρχοντικής ομορφιάς. Και μόνο ο τρόπος που έπιανε το ποτήρι, έφτανε για να σχηματίσει κανείς την εντύπωση πως η γυναίκα αυτή στα σίγουρα ήταν μια αρχόντισσα. Δίνοντάς μας πίσω το ποτήρι, ποτέ δεν παρέλειπε να μας πει στα τούρκικα την καθιερωμένη ευχή, που μπορεί να μην καταλαβαίναμε ακριβώς τα λόγια της, πιάναμε όμως καλά το νόημά της: “Ο Θεός να σας ανταποδώσει το μεγάλο καλό”. Ποιο μεγάλο καλό; Ιδέα δεν είχαμε.

Καθόταν ήσυχα για ώρα πολλή στο κατώφλι της αυλής, κι αντί να κοιτάζει κατά το δρόμο ή τουλάχιστο κατά το πλαϊνό σπίτι του Κεμάλ, αυτή στραμμένη έριχνε κλεφτές ματιές προς το δικό μας σπίτι, παραμιλώντας σιγανά. Πότε πότε έκλεινε τα μάτια και το πρόσωπό της γινόταν μακρινό, καθώς συλλάβιζε ονόματα παράξενα. Εμείς, πάντως, δεν παραλείπαμε να της δίνουμε μούρα απ’ την ντουτιά, όπως άλλωστε δίναμε σ’ όλη τη γειτονιά και σ’ όποιον περαστικό μας ζητούσε. Η ξένη τα έτρωγε σιγανά, αλλά με ζωηρή ευχαρίστηση. Δε μας φαινόταν παράξενο που της άρεζαν τα μούρα μας τόσο πολύ. Το δέντρο μας δεν ήταν από τις συνηθισμένες μουριές, απ’ αυτές που κάνουν εκείνα τα άνοστα νερουλιάρικα μούρα. Το δικό μας έκαμνε κάτι μεγάλα, ξινά σα βύσσινα, και πολύ κόκκινα στο χρώμα. Ήταν ένα δέντρο παλιά και τεράστιο, τα κλαδιά του ξεπερνούσαν το δίπατο σπίτι μας. Μοναχά ένα κακό είχε∙ τα φύλλα του ήταν σκληρά και οι μεταξοσκώληκές μου δεν μπορούσαν να τα φάνε. Ήταν, πάντως, δέντρο φημισμένο σ’ όλο το Ισλαχανέ κι ακόμα πιο πέρα.

Την πρώτη φορά που είχε καθίσει η άγνωστη γυναίκα στο κατώφλι μας, δε σκεφτήκαμε να της προσφέρουμε μούρα, όμως σε λίγο μας ζήτησε η ίδια λέγοντας πως ήθελε να φυτέψει το σπόρο τους στον μπαχτσέ της. Έφαγε μερικά και τα υπόλοιπα τα έβαλε σ’ ένα χαρτί και έφυγε χαρούμενη.

Τη δεύτερη φορά, θα ήταν κατά το τριάντα οχτώ, δυο χρόνια, πάντως, μετά την πρώτη, δεν έβαλε μούρα στο χαρτί. Κάθισε και τα έφαγε ένα ένα στο κατώφλι. Φαίνεται πως ο σπόρος απ’ τα προηγούμενα είχε αποδώσει, αλλά για να δώσει και μούρα έπρεπε, βέβαια, να περάσουν χρόνια. Το δέντρο αυτό, όπως όλα τα δέντρα που μεγαλώνουν σιγά, ζει πολλά χρόνια και αργεί να καρπίσει.

Η γυναίκα ξαναφάνηκε και τον επόμενο χρόνο, λίγο πριν απ’ τον πόλεμο. Όμως τη φορά αυτή της προσφέραμε νερό απ’ τη βρύση. Αρνήθηκε να πιει το νερό. Μόλις το έφερε στο στόμα, μας κοίταξε στα μάτια και μας έδωσε πίσω το γεμάτο ποτήρι. Επειδή την είδαμε ταραγμένη, θελήσαμε να της εξηγήσουμε. Ο σιχαμένος σπιτονοικοκύρης μας είχε διοχετεύσει το βόθρο του σπιτιού στο βαθύ πηγάδι. “Τώρα που σας έφερα το νερό στις κουζίνες σας, δε σας χρειάζεται το πηγάδι”, μας είχε πει. Η γυναίκα βούρκωσε, δε μας έδωσε όμως καμιά εξήγηση για την τόση λύπη της. Για να την παρηγορήσουμε της δώσαμε περισσότερα μούρα κι η γιαγιά μου της είπε κάτι που την έκανε να τιναχτεί: “Θα σου τα έβαζα σ’ ένα κουτί, αλλά δε βαστάνε για μακριά”. Και πράγματι είχαμε αρχίσει κάτι να υποπτευόμαστε. Την άλλη φορά είδαμε, πως μόλις έφυγε από μας, πήγε δίπλα στου Κεμάλ το σπίτι, όπου την περίμενε μια ομάδα από Τούρκους προσκυνητές, που κοντοστέκονταν στο πεζοδρόμιο. Εμείς ως τότε θαρρούσαμε πως είναι καμιά τουρκομερίτισσα δικιά μας, απ’ τις πάμπολλες εκείνες, που δεν ήξεραν λέξη ελληνικά, μια και η ανταλλαγή των πληθυσμών είχε γίνει με βάση τη θρησκεία και όχι τη γλώσσα. Η αποκάλυψη αυτή στη αρχή μάς τάραξε. Δε μας έφτανε που είχαμε δίπλα μας του Κεμάλ το σπίτι, σα μια διαρκή υπενθύμιση της καταστροφής, θα είχαμε τώρα και τους Τούρκους να μπερδουκλώνονται πάλι στα πόδια μας; Και τι ακριβώς ήθελε από μας αυτή η γυναίκα; Πάνω σ’ αυτό δεν απαντήσαμε, κοιταχτήκαμε όμως βαθιά υποψιασμένοι. Και τα επόμενα λόγια μας έδειχναν πως η καρδιά μας ζεστάθηκε κάπως από συμπάθεια κι ελπίδα. Είχαμε κι εμείς αφήσει σπίτια και αμπελοχώραφα εκεί κάτω.

Η Τουρκάλα ξαναφάνηκε λίγο μετά τον πόλεμο. Εμείς καθόμασταν πια σε άλλο σπίτι, λίγο παραπάνω, όμως την είδαμε μια μέρα να κάθεται κατατσακισμένη στο κατώφλι του παλιού σπιτιού μας. Ο πρώτος που την είδε, ήρθε μέσα και φώναξε: “Η Τουρκάλα!” Βγήκαμε στα παράθυρα και την κοιτάζαμε με συγκίνηση. Παραλίγο να την καλέσουμε απάνω στο σπίτι -τόσο μας είχε μαλακώσει την καρδιά η επίμονη νοσταλγία της. Όμως αυτή κοίταζε ακίνητη την κατάγυμνη αυλή και το έρημο σπίτι. Μια ιταλιάνικη μπόμπα είχε σαρώσει τη ντουτιά κι είχε ρημάξει το καλοκαμωμένο ξυλόδετο σπίτι, χωρίς να καταφέρει να το γκρεμίσει.

Δεν την ξανάδαμε από τότε. Ήρθε δεν ήρθε, άγνωστο. Άλλωστε και να ‘ρχότανε δε θα ‘βρισκε πια το κατώφλι με το αφράτο μάρμαρο για να ξαποστάσει. Το σπίτι είχε από καιρό παραδοθεί σε μια συμμορία εργολάβων και στη θέση του υψώθηκε μια πολυκατοικία απ’ τις πιο φρικαλέες. Τώρα ετοιμάζονται να την γκρεμίσουν οι γελοίοι. Ποιος ξέρει τι μεγαλεπήβολο σχέδιο συνέλαβε πάλι το πονηρό μυαλό τους.

Αν γίνει αυτό, θα παραφυλάγω νύχτα μέρα, ιδίως όταν το σκάψιμο θα έχει φτάσει στα θεμέλια, κι ίσως μπορέσω να εμποδίσω ή τουλάχιστο να καθυστερήσω το χτίσιμο του νέου εξαμβλώματος. Την προηγούμενη φορά είχε βρεθεί εκεί στα βάθη ένα θαυμάσιο ψηφιδωτό, που άρχιζε απ’ το οικόπεδο του δικού μας σπιτιού και συνεχιζόταν προς το σπίτι του Κεμάλ. Το ψηφιδωτό αυτό οι δασκαλεμένοι εργάτες το σκεπάσανε γρήγορα γρήγορα για να μην τους σταματήσουν οι αρμόδιοι. Πάντως, τις ώρες που το έβλεπε το φως του ήλιου, γίνονταν διάφορα σχόλια απ’ την έκθαμβη γειτονιά. Όλοι μιλούσανε για την ομορφιά και την παλιά δόξα, μα ανάμεσα στα δυνατά λόγια και τις φωνές, άκουσα μια γρια να σιγολέει: «Στο σπίτι αυτό καθόταν ένας μπέης, που είχε μια κόρη σαν τα κρύα τα νερά. Κυλιόταν κάτω, όταν φεύγανε, φιλούσε το κατώφλι. Τέτοιο σπαραγμό δεν ματαείδα».

Από τη συλλογή διηγημάτων «Η μόνη κληρονομιά» (1974)

Για να μην κουράζονται πάντως οι «υπεύθυνοι» του Υπουργείου Παιδείας για το θέμα της Λογοτεχνίας των επόμενων εξετάσεων, θα τους προτείνουμε εμείς ένα κείμενο προς ανάλυση, το οποίο φυσικά θα κινείται στα πλαίσια της ελληνοτουρκικής «φιλίας» που με τόσο «κόπο» οικοδομείται. Άλλωστε το συγκεκριμένο κείμενο-«ποίημα» το φιλοξένησε και στην τουρκική εφημερίδα εφημερίδα Μιλιέτ, στην οποία ήταν αρχισυντάκτης, ο γνωστός «ειρηνιστής» και «φιλέλληνας» Αμπντί Ιπεκτσί…

– Το μίσος –

Όσο υπάρχει ο πρόστυχος ο Έλληνας σ’ αυτόν τον κόσμο,
δε βγαίνει μα το θεό αυτό το μίσος από μέσα μου.
Σαν στέκομαι και τον κοιτάζω τον σκύλο,
δε βγαίνει μα το θεό αυτό το μίσος από μέσα μου.
Χιλίων γκιαούρηδων τα κεφάλια δεν σβήνουν ένα μίσος.

Εκδίκηση να πάρω είναι ο μοναδικός μου στόχος.
Σαν αναμετρηθώ στης μάχης το πεδίο,
χιλίων γκιαούρηδων τα κεφάλια να κλαδέψω σε μια μέρα,
δε βγαίνει μα το θεό αυτό το μίσος από μέσα μου.
Χιλίων γκιαούρηδων τα κεφάλια δεν σβήνουν ένα μίσος.

Τα κεφάλια τριάντα χιλιάδων να πολτοποιούσα,
τα δόντια δέκα χιλιάδων με την τανάλια να έβγαζα,
εκατό χιλιάδων τα πτώματα να σκορπούσα στις ρεματιές,
δε βγαίνει μα το θεό αυτό το μίσος από μέσα μου.
Χιλίων γκιαούρηδων τα κεφάλια δεν σβήνουν ένα μίσος.

Ο κόσμος όλος ξέρει πόσο ανώτερος είναι ο Τούρκος
και πόση κακοήθεια φωλιάζει στο μυαλό του Έλληνα.
Πέντε χιλιάδων τα πτώματα να έκαιγα στους κλιβάνους,
δε βγαίνει μα το θεό αυτό το μίσος από μέσα μου.
Χιλίων γκιαούρηδων τα κεφάλια δεν σβήνουν ένα μίσος.

Σαράντα χιλιάδες τους να σούβλιζα με την λόγχη μου,
ογδόντα χιλιάδες τους να έστελνα στη κόλαση,
εκατό χιλιάδες τους να κρεμούσα στο σκοινί,
δε βγαίνει μα το θεό αυτό το μίσος από μέσα μου.
Χιλίων γκιαούρηδων τα κεφάλια δεν σβήνουν ένα μίσος!

Σχετικά θέματα:

Μοιραστείτε το θέμα: