Πάρε-Δώσε » Πολιτική

Γρηγόρης Λαμπράκης – Ένας ακόμη κατασκευασμένος ήρωας;

Π-Δ — Sat, 21 Aug 2010 19:41:57 +0000

Στις 22 Μαΐου 1963 ο βουλευτής της (τότε) ΕΔΑ Γρηγόρης Λαμπράκης πεθαίνει στη Θεσσαλονίκη. Βγαίνοντας από μια εκδήλωση που είχε οργανώσει η ΕΔΑ και την ώρα που στρεφότανε προς τους χωροφύλακες που ήταν εκεί, ένα τρίκυκλο με οδηγό τον Σπύρο Κοτζαμάνη περνάει από δίπλα του και ο Μανώλης Εμμανουηλίδης που ήταν στη καρότσα τον κτυπάει στο κεφάλι. Ο Λαμπράκης μεταφέρεται στον Ερυθρό με την συνοδεία του βουλευτού της ΕΔΑ και αργότερα του ΚΚΕ, Γιώργου Βέρρου, όπου και πεθαίνει.

Την ώρα που περνάει το τρίκυκλο ο Λαμπράκης πέφτει κάτω ανάμεσα στους δικούς του. Ένας από αυτούς ο Μανώλης Χατζηαποστόλου, ο επονομαζόμενος και «Τίγρης» πηδάει στη καρότσα του τρίκυκλου και συμπλέκεται με τον Εμμανουηλίδη. Γίνεται έτσι ένα μπέρδεμα στο σχέδιο απόδρασης του τρίκυκλου και έτσι συλλαμβάνεται τόσο αυτός που χτύπησε τον Λαμπράκη, όσο και ο οδηγός του οχήματος. Ο θάνατος του Λαμπράκη αποδίδεται στον Εμμανουηλίδη που τον χτύπησε από το τρίκυκλο με το κλομπ. Είναι όμως έτσι;

Ο Μανώλης Χατζηαποστόλου ή Τίγρης, ήτανε αυτός που πήδηξε στο τρίκυκλο και ουσιαστικά έπιασε αυτούς που χτύπησαν τον Λαμπράκη. Προς το τέλος της ζωής του δίνει μια εντυπωσιακή συνέντευξη στην ΕΤ-1. Εκεί για πρώτη φορά λέει κάτι συνταρακτικό: Τον Λαμπράκη τον σκότωσαν οι κομμουνιστές. Αναφέρει και όνομα: Ο δολοφόνος του Λαμπράκη είναι ο Βέρρος! Στέλεχος της ΕΔΑ τότε και αργότερα του ΚΚΕ.

Αναφέρει ότι τον χτυπήσανε επαγγελματικά. Με σάκο από καουτσούκ ή με σάκο παραγεμισμένο με άμμο. Ζητάει να δημοσιευτεί η συνέντευξή του αυτή μετά τον θάνατό του. Φοβάται ότι θα του πετάξουνε λάσπη. Μια ζωή αριστερός δεν θέλει οι σύντροφοί του να τον πούνε προδότη, τουλάχιστον όχι όσο είναι ζωντανός…

Οι δημοσιογράφοι πήρανε την ομολογία του Χατζηαποστόλου και πήγανε σε ένα στέλεχος του ΚΚΕ (να πάρουν και την αντίθετη άποψη). Το όνομά του είναι Νίκος Νικολαΐδης. Ο Νικολαΐδης δεν αμφισβητεί τα λόγια του Τίγρη, αλλά απλά λέει ότι δεν μπορούσε ο Τίγρης να τα ξέρει αυτά επειδή ήταν χαμηλόβαθμο στέλεχος…

Ο Δώρος Οικονόμου ήταν προσωπικός φίλος με τον Λαμπράκη και εκείνη την εποχή εργαζόταν σαν νευροχειρούργος στο ΑΧΕΠΑΝΣ. Αργότερα έγινε καθηγητής νευροχειρουργικής και σήμερα είναι συνταξιούχος. Σε συνέντευξη του στην ΕΤ-3 ήταν σαφέστατος. Το κτύπημα στο κεφάλι από το τρίκυκλο ήτανε οριζόντιο, άρα δεν μπορούσε να σκοτώσει τον Λαμπράκη. Αναπτύσσει και τους λόγους που το χτύπημα δεν είναι θανατηφόρο…

Ο ομώνυμος γιος του Γρηγόρη Λαμπράκη, ένα καλοκαίρι συνάντησε τυχαία τον εισαγγελέα της δίκης Λαμπράκη, Χρήστο Σαρτζετάκη. Είχαν πάει και οι δυο την ίδια εποχή να παραθερίσουν στη Θάσο. Του συστήθηκε, ο Σαρτζετάκης έμεινε έκπληκτος και άρχισε να τον ρωτάει αν υπήρχε και άλλος εκτός από αυτόν που ήταν πάνω στο τρίκυκλο, που χτύπησε τον πατέρα του. Ο Σαρτζετάκης απάντησε κατά λέξη: «Δεν είναι ακόμα η στιγμή να βγει η υπόθεση Λαμπράκη στην επιφάνεια»…

Ο καθένας ας βγάλει τα συμπεράσματά του…

Πηγή: sfoulidis.prophp.us

Σχετικά θέματα:

Μοιραστείτε το θέμα:

«Διατί δεν ψηφίζω» – Ένα, πάντα επίκαιρο, κείμενο του 1920

Π-Δ — Fri, 09 Jul 2010 23:06:27 +0000

Το ακόλουθο κείμενο-διαμαρτυρία, γράφτηκε το 1920, από τον βιοπαλαιστή και αναρχικό της εποχής, Σταύρο Κουχτσόγλου και δημοσιεύτηκε στην επαναστατική συνδικαλιστική εφημερίδα «Άμυνα» του Ηρ. Αποστολίδη, με αφορμή τις εκλογές εκείνου του έτους.

Παρ’ ότι έκτοτε παρήλθε σχεδόν ένας αιώνας, εάν κάποιος αλλάξει τα ονόματα των πολιτικών και των παρατάξεων, θα μπορούσε κάλλιστα αυτό κείμενο, με τον αυθεντικό και χειμαρρώδη λόγο, να εκφράσει σε μεγάλο βαθμό την γνώμη που έχουν οι Έλληνες πολίτες σήμερα για την πολιτική ζωή του τόπου και τα «αισθήματα» που τρέφουν για τους «υπηρέτες της εξουσίας» – ειδικά των τελευταίων δεκαετιών.

Κάποια πράγματα, όπως φαίνεται, στην Ελλάδα δεν αλλάζουν ποτέ…

Παρήλθεν ήδη αιώνας αφ’ ότου οι αστοί εφεύρων το μέσον της ψήφου, δια να καταπνίγουν διʼ αυτού τους πόθους του λαού, και να τον κρατούν στην αθλιότητα, τούτου, επί τόσα έτη να κάμουν να πιστέψη ότι αυτός –ο πεινασμένος, ο κουρελιάρης, ο άθλιος– είνε ο Κυρίαρχος, αυτοί δε οι υπηρέται του. Και επί 120 έτη τώρα πίστευα κʼ εγώ ο εργάτης –βιομήχανος ή αγρότης– το ψεύδος των αυτό ως αλήθειαν την κοροϊδίαν τους αυτήν ως σοβαρότητα. Και ετυραννήθην παντοιοτρόπως, και εβασανίσθην επί γενεάς γενεών δια να φέρω «τους καλυτέρους» εις τα πράγματα, όπως με υπηρετήσουν, και οι εκλεκτοί μου αυτοί υπηρέται, ερχόμενοι στα πράγματα, πρώτον μέλημα είχαν πάντοτε πως να με βυθίσουν περισσότερον μέσα στο βούρκο της αθλιότητος, απολαμβάνοντες εκ της δυστυχίας μου και ζώντες εκ του θανάτου μου.

Αρκεί πλέον ως εδώ. Παύω πλέον του να έχω τον τίτλον του Κυριάρχου με υπηρέτας. Δεν θέλω κανενός την υπηρεσίαν, διότι απεφάσισα να υπηρετήσω ο ίδιος τον εαυτόν μου. Δι’ αυτό αποφασίζω και λέγω.

ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ
Διότι ενόησα πλέον ότι όλοι –Μοναρχικοί, Συνταγματικοί, Δημοκράται, Σοσιαλισταί κ.λπ.– είνε ψεύτες, και ότι όλοι αυτοί, θέλοντες να εργασθούν, προσφέρονται προθύμως να με υπηρετήσουν δήθεν, πράγματι δε να απολαύσουν αυτοί εκ των στερήσεών μου και να ζήσουν ευτυχείς αυτοί καθʼ όλην των την ζωήν εις βάρος μου, αναγκάζοντες εμένα να εργάζομαι διά να διατάσσουν αυτοί και να καρπούνται αυτοί.

ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ
Διότι δεν θέλω πλέον να εκλέγω με τα χέρια μου τους τυράννους μου, επικυρώνων ούτω κάθε τετραετίαν δια της εφευρέσεώς των –της ψήφου– το επαχθές αυτό κοινωνικόν Συμβόλαιον, το οποίον με συγκρατεί μέσα στην απόγνωσιν, στον μαρασμόν και στον θάνατον.

ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ
Διότι δεν θέλω πλέον να τρέχω κάθε 4ετίαν, σα σκύλος να εκλέξω δια της κάλπης, εγώ ο ίδιος τους τυράννους που θα λάβουν ενεργόν μέρος εις την λειτουργίαν του συστήματος αυτού, δια να κατασυντρίψουν τους αδυνάτους εάν ζητήσουν λίγο ψωμί στην πείνα τους, πληρώνων, εγώ, αυτούς διά το αποτρόπαιόν των έργον με χρήμα, με προνόμοια, με τιμάς.

ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ
Διότι έπαυσα να περιμένω πλέον την σωτηρίαν μου από το θαύμα της ψήφου μου. Πέρασε η εποχή των θαυμάτων, των μάγων, των αγίων, των πνευματιστών, της ψήφου. Σπάζω το κομβολόγιον αυτό των θαυμάτων και αναλαμβάνω την πρωτοβουλίαν μου, οργανούμενος οικονομικώς και μακράν από την πολιτικήν σαπίλαν των επιτηδείων, ως ενοήσας πλέον ότι η χειραφέτησίς μου θα συντελεσθή τότε μόνον και θα επιδοθώ ο ίδιος πλέον –δια της οργανώσεώς μου– εις την αποκατάστασιν της θέσεώς μου.

ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ
Διότι θέλω την εξαφάνισιν πλέον του αισχρού τούτου εμπορίου όπου, οι άνθρωποι αναγκάζονται να πουλούν τα χέρια τους, την ικανότητά τους, τας γνώσεις των, τα κρέατά τους, τας θυγατέρας των, τους υιούς των, τας οικογενείας των, τας φιλίας των, και να τους εκμεταλλεύωνται οι τραπεζίται, οι έμποροι, οι βιομήχανοι, οι μεσίται, η θρησκεία, η γραφειοκρατία, το κράτος, και να εκμεταλλεύεται ο ιατρός τον άρρωστο, ο παπάς τον πεθαμμένο και να τρέχουν όλοι σα στραβοί στον κατήφορο του εξευτελισμού των, προσέχοντες μόνον στο χρήμα, στην φιλοδοξία και στην απόλαυσι του κτηνώδους των εγωισμού.

ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ
Διότι θέλω την εξαφάνισιν πλέον αυτού του αγοράζοντος και πωλούντος την χαμοζωήν του, συρφετού που απαρτίζει την σημερινήν Κοινωνίαν, και την αναδημιουργίαν μίας νέας και ελευθέρας κοινωνίας δια των οργανώσεών μου, εντός των οποίων και μόνον το άτομον θα εύρη πλήρη την ελευθερία και την αξιοπρέπειάν του.

ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ
Διότι εκατάλαβα πλέον ότι αυτοί που παίρνουν μια ετικέττα Ελευθεροφρόνων, Φιλελευθέρων, Σοσιαλιστών κ.λπ. και κολλούν σαν ψείρες απάνου στην ψώρα μου με την υπόσχεσιν ότι θα την θεραπεύσουν, δεν κάμνουν τίποτε άλλο παρά να αυξάνουν την φαγούρα της, ανοίγοντες βαθύτερα τις πληγές της, να με κρατούν σε μια ελεεινοτάτη κατάστασι από την οποίαν δεν θα απαλλαχθώ παρά μόνον την ημέραν που θα τις πετάξω για πάντα από πάνω μου και θα περιορισθώ προς θαραπείαν μου εις το σανατόριον της οργανώσεώς μου.

ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ
Διότι είδα πλέον ότι διʼ αυτού του μέσου διέρχομαι όλην μου την ζωήν στον πισινό του βωδιού μου οργώνοντας την γη, με ένα τίτλο Κυριάρχου, ενώ αυτοί που με παρουσιάζονται ως Εθνικόφρονες, Φιλελεύθεροι, Σοσιαλισταί κ.λπ. Δια να με υπηρετήσουν δήθεν, απολαμβάνουν όλας τας φυσικάς καλλονάς, ακούουν μουσική αυτοί, την στιγμήν που εγώ ακούω… του βωδιού μου, λούζονται με μυρωδικά αυτοί, την στιγμήν που καθαρίζω εγώ κοπριές, κραιπαλούν αυτοί, την στιγμήν που εγώ μισοπεθαμμένος, βρέχω το ξεροκόμματό μου για να το φάγω.

ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ
Διότι ξύπνησα πλέον απʼ τον λήθαργον στον οποίον μʼ εβύθισαν όλοι αυτοί οι τσαρλατάνοι και είδα ότι η φύσις επροίκισε και εμένα όπως κιʼ αυτούς με μυαλό για να το αναπτύξω όσο μπορώ με μάτια δια να βλέπω ό,τι ωραίο μʼ αρέσει με αυτιά δια να ακούω όσους ήχους με ευχαριστούν με όσφρησιν δια να μυρίζω ό,τι ευωδιά προτιμώ με γεύσι δια να δοκιμάζω ό,τι ουσία με γουστάρει με δόντια, στόμαχον δια να μασώ και να στέλνω στον στόμαχόν μου όσην ανάγκην έχει τροφής με πόδια δια να τα διευθύνω και να περπατώ όσο θέλω και με χέρια δια να εργάζωμαι σύμφωνα με την ανάγκην που θα μου παρουσιάζεται προς ικανοποίησιν των ανωτέρω ορέξεών μου.

ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ
Διότι όλα αυτά τα όργανα με τα οποία με επροίκισε η φύσις, δια του μέσου αυτού της ψήφου, μου τα καθυπέταξαν οι κατεργαρέοι, και καμμιά κίνησις πλέον δεν μου μένει ελευθέρα. Όλαι μου οι ανάγκαι των ματιών μου, του μυαλού μου, των αυτιών μου, της μύτης μου, των δοντιών μου, του στομάχου μου, των ποδιών μου και των χεριών μου, εξαρτώνται από το «Αποφασίζομεν και διατάσσομεν» των Εθνικοφρόνων, των Φιλελευθέρων, των Σοσιαλιστών και λοιπών βαγαπόντηδων, οι οποίοι προσφέρονται ως υπηρέται δήθεν εμού του Κυριάρχου και με κοροϊδεύουν.

ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ
Διότι είνε επάναγκες πλέον να βάλω διά των οργανώσεών μου κάθε κατεργάρη στη θέσι του καταργώ το «Αποφασίζομεν και διατάσσομεν» είτε από τον Γούναρην προσφέρεται, είτε από τον Βενιζέλον, είτε από τον Μπριάν, είτε από τον Λένιν. Να «αποφασίζετε και να διατάσσετε» τα τομάρια σας μόνον του λοιπού, διότι ο φυσικός και αληθής νόμος αυτό λέγειΧ κάθε άτομον «να αποφασίζη και να διατάσση» τον εαυτόν του μόνον σύμφωνα με τας ανάγκας του, καθώς και κάθε οργάνωσις σύμφωνα με τας ανάγκας των μελών αυτής.

ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ
Διότι η ιστορία με εδίδαξε ότι η Πειθαρχία και η Υπακοή εις το «αποφασίζομεν και διατάσσομεν» των άλλων, εμπερικλείουν μέσα των όλην την κακομοιριά μου, την στέρισιν και τον θάνατον όχι μόνον τον ειδικόν μου αλλά και της συζύγου μου και των τέκνων μου, κʼ εκείνων που γεννήθηκαν κʼ εκείνων που θα έχουν το ατύχημα να γεννηθούν, κατερημώνουσαι ούτω ολοκλήρους οικογενείας και ολόκληρα έθνη, προς απόλαυσιν μερικών φιλοδόξων ανοήτων, βαρβάρων αρχομανών, κτηνανθρώπων.

ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ
Διότι αντελήφθην καλώς πλέον ότι ένας φυσικός νόμος υπάρχει το Πειθαρχείν και Υπακούειν προς ικανοποίησιν των αναγκών του οργανισμού μου, αι οποίαι ανάγκαι θα γίνουν βεβαίως αισθηταί και από τα λοιπά μέλη της οργανώσεώς μου και θα εκπληρωθούν διʼ αυτής και μόνης.

ΔΕΝ ΨΗΦΙΖΩ
Διότι θέλω να ζήσω ελεύθερος πλέον και την ελευθερία μου αυτήν είνε αδύνατον να μου την δώσουν οι οποιοιδήποτε επιτήδειοι καιροσκόποι δια του «αποφασίζομεν και διατάσσομεν» δι’ αυτό «αποφασίζω και διατάσσω» κι εγώ τον εαυτό μου, ίνα οργανούμενος μακράν από κάθε φαυλότητα, επιβάλω προς αυτούς την ελευθερίαν, διά των οργανώσεών μου. Έχω δε την πεποίθησιν, ότι, εάν, ούτω σκεπτόμενος, κάθε εργάτης λάβη την ιδίαν απόφασιν με μένα, εντός ολίγου χρονικού διαστήματος θα δοκιμάσουμε τα καλά αποτελέσματα των ελευθέρων και απηλλαγμένων από κάθε πολιτικήν σαπίλαν οργανώσεών μας.

Πηγή: voria-tis-athinas.blogspot.com

Σχετικά θέματα:

Μοιραστείτε το θέμα:

Λιάνα Κανέλλη και κηρύγματα ηθικής σε οίκους ανοχής

Π-Δ — Wed, 07 Jul 2010 18:16:21 +0000

Βρισκόμαστε σε τέτοια αδιέξοδη απελπισία που και μια ελάχιστη δόση καταγγελτικού λόγου μας εντυπωσιάζει. Μας εντυπωσιάζει τόσο που ξεχνάμε το πολιτικό θέατρο που παίζεται στη Βουλή, ένα θέατρο που καταναλώνει καταγγελίες και πετυχαίνει το στόχο του από τη στιγμή που γινόμαστε θεατές αυτού του θεάτρου. Η κατανάλωση καταγγελιών και οι ποικίλες πολιτικές παραστάσεις στους άμβωνες των ΜΜΕ ή τη Βουλής, ΑΠΑΙΤΟΥΝ θεατές…

Φαίνεται, ότι για να μην τρελαθούμε από τη μαυρίλα που μας κυκλώνει από παντού πέφτουμε στην κατάσταση του θεατή των πολιτικών παραστάσεων, των ωραίων λόγων και της υποκριτικής δεινότητας των πολιτικών παλιάτσων…

Μιλάω για το πολιτικό σόου της Λιάνας Κανέλλη στη Βουλή που εντυπωσίασε κάποιους φίλους.

Αναρωτήθηκα πράγματι μήπως πάσχω από κάποια «ψυχολογική νόσο». Δεν μπορεί σκέφτηκα να εντυπωσίασε κάποιους αυτό το σόου, στο τσίρκο της Βουλής, και εγώ να ένιωσα τέτοια αηδία. Κάποια «ψυχολογική βλάβη» έχω…

Πράγματι έχω μια «βλάβη». Αυτή δεν είναι «ψυχολογική», αλλά πολιτική και συνίσταται σε τούτο: Να μην αποσπώ τα λόγια από το ΧΩΡΟ, το ΧΡΟΝΟ και την ΠΟΛΙΤΙΚΗ αυτού που τα λέει. Να μην κρίνω τους ανθρώπους από τα χρώματα και τις φορεσιές που φοράνε, ούτε από τα μακιγιάζ της υποκριτικής τους και τα τεχνάσματα θεάματος, αλλά από την καθαρότητα, σταθερότητα και εντιμότητα των ιδεών τους ΚΑΙ κυρίως από την ΠΡΑΚΤΙΚΗ επαλήθευση των ιδεών και των λόγων τους.

Ας έρθουμε πρώτα στο ΧΩΡΟ για να αντιληφθούμε ευκολότερα όλο το «τηλεοπτικό σκηνικό» του θεάματος της Κανέλλη στη Βουλή…

Η Ρόζα Λούξεμπουργκ είχε αποκαλέσει τη Βουλή «αστικό ορνιθώνα». Τότε πράγματι ήταν ένας ζωντανός «ορνιθώνας» των ποικίλων πολιτικών δυνάμεων. Ήταν ζωντανά ακόμα τα κακαρίσματα αυτού του ορνιθώνα γιατί οι δυνάμεις του κοινοβουλίου εξέφραζαν ζωντανά τα συμφέροντα κοινωνικών τάξεων και στρωμάτων. Αυτή η ζωντανή αντιπροσώπευση των κακαρισμάτων με την κοινωνία επέβαλε και στην Αριστερά να αξιοποιήσει το βήμα του «ορνιθώνα» υπέρ του εργατικού και λαϊκού κινήματος.

Σήμερα αυτός ο «ορνιθώνας» είναι νεκρός, χωρίς πραγματικές σχέσεις με τις κοινωνικές τάξεις και τα λαϊκά συμφέροντα. Σήμερα το κοινοβούλιο είναι ένα απλό ντεκόρ απάτης, με κόμματα και πολιτικούς, γλάστρες διακοσμητικές των διεθνών και εγχώριων «νταβάδων». Σήμερα η Βουλή απλώς παρέχει το «δημοκρατικό» ντεκόρ της δικτατορικής επικύρωσης των εντολών του κεφαλαίου και των μαφιόζικων μηχανισμών του. Αποτελεί το «δημοκρατικό» φύλλο συκής της απροκάλυπτης και βάρβαρης δικτατορίας της Νέας Τάξης…

Γι’ αυτό και ο κόσμος αηδιάζει τους κοινοβουλευτικούς, τα κόμματα και τη Βουλή. Για τον κόσμο αποτελεί το άντρο των μαφιόζων που εκτελεί τα συμβόλαια θανάτου της ελληνικής κοινωνίας και του ελληνικού λαού. Η Βουλή, πλέον, έχει γίνει το σύμβολο της εξόντωσης και του θανάτου του λαού: Το πλέον μισητό σύμβολο…

Γι’ αυτό και λειτουργεί όπως οι άμβωνες των ΜΜΕ: Η άμεση δικτατορία και κακουργία των μαφιών του χρήματος και της Νέας Τάξης…

Και η Λιάνα Κανέλλη με όρους τηλεθεάματος και πολιτικού σώου μίλησε στη Βουλή: Θεατρική κατανάλωση καταγγελιών έκανε και κηρύγματα «αλήθειας» και «ηθικής» (παραφράζοντας τον Λένιν) στον πολιτικό οίκο ανοχής και τους διευθυντές αυτού του οίκου.

ΟΛΑ αυτά δεν είναι απλώς γελοία (σε ποιους αλήθεια παραδίδεις μαθήματα), αλλά και θέατρο απάτης χειρίστου είδους.

Πρώτον: Νομιμοποιείς τη δικτατορία αυτού του νεοταξικού οίκου ανοχής!
Δεύτερον: Καλλιεργείς τις θανάσιμες αυταπάτες ότι μπορεί μέσα από αυτό το διακοσμητικό ντεκόρ της «δημοκρατικής» αχρειότητας να αλλάξει κάτι, έστω και ελάχιστα…

Πώς, λοιπόν, μπορεί να εντυπωσιαστεί κανείς από το εκλογικό σώου, τα τηλεοπτικά τεχνάσματα και τον ακραία εμπορευματοποιημένο λόγο της Κανέλλη; Ένας λόγος δίχως ίχνος αυτοκριτικής στην πολιτική της ίδιας και του κόμματός της;

Για το σημερινό κατάντημα της ελληνικής κοινωνίας είναι άμοιρο ευθυνών το ΚΚΕ και οι πολιτικές του πάνω στα μεγάλα και φλέγοντα ζητήματα της εποχής μας;

Ποιος αλήθεια είναι πιο ένοχος: Ο Καπιταλισμός που προωθεί τα συμφέροντά του και τις νεοταξικές στρατηγικές του ή τα κόμματα που μιλούνε στο όνομα της εργατικής τάξης και του λαού και ΣΤΡΩΝΟΥΝ ΠΡΑΚΤΙΚΑ το έδαφος για να επιβάλλουν τα σχέδιά τους οι κυβερνητικοί εντολοδόχοι της Νέας Τάξης, μέσα από τη Βουλή; Και ποια είναι η πολιτική που στέκεται ασυμφιλίωτα απέναντι στους δήμιους της ελληνικής κοινωνίας;

Να συμμετέχουμε στο «πορνείο» της Βουλής και να παίζουμε το «επαναστατικό» μας θέατρο ή να καταγγείλουμε τη Βουλή, ως σύνολο, να αρνηθούμε τη δική μας συμμετοχή σε αυτό το θέατρο και να κατεβούμε στο δρόμο να οργανώσουμε την οργή του λαού.

ΟΣΟΙ συμμετέχουν, σήμερα, στη Βουλή δε διαφέρουν σε τίποτα από τον υπόλοιπο θίασο της Βουλής. Οι μάχες εκεί μέσα δεν δίνονται μόνο με άσφαιρα πυρά, αλλά είναι «μάχες» εξαπάτησης του λαού: «Κηρύγματα ηθικής σε διευθυντές οίκων ανοχής»!

Οι «μάχες» εκεί μέσα είναι τα «ξύλινα σπαθιά» υπερφυσικών μπεμπέδων που εξακολουθούν, στο πείσμα της ηλικίας τους, να παίζουν τις κούκλες και να προβάλλουν την απαίτηση, υποτιμώντας τη νοημοσύνη μας, να τους παίρνουμε στα σοβαρά.

Το σώου της Κανέλλη δεν είναι παρά μια «μεταξύ μας ιστορία» που αποβλέπει στην εκλογική κερδοσκοπία πάνω στους θεατές, αλλά και στην επικάλυψη των πολιτικών εγκλημάτων της ηγεσίας του ΚΚΕ…

Με παραστάσεις θεάματος, καθώς και με παρελάσεις απεργιών δεν σώζεσαι… Δεν σώζεσαι γιατί εξαπατάς και παροπλίζεις πολιτικά και οργανωτικά κάθε προϋπόθεση αυθεντικού λαϊκού κινήματος…

Η μόνη διέξοδος σήμερα είναι ο δρόμος: Ο αγώνας και η οργάνωση στο δρόμο. Δρόμος και Βουλή είναι σήμερα ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΑ, όπως η φωτιά με το νερό…

Πηγή: resaltomag.gr

Σχετικά θέματα:

Μοιραστείτε το θέμα:

Ο εμίρης και ο κακομοίρης

Π-Δ — Wed, 09 Jun 2010 19:50:49 +0000

Στα χνάρια του «προοδευτικού» πατέρα του ο Τζέφρι…

Πηγή: panosz.wordpress.com

Σχετικά θέματα:

Μοιραστείτε το θέμα:

Αυτοτιμωρία: Να γράψω 100 φορές «Δεν είμαι Κάφρος»

Π-Δ — Sat, 22 May 2010 07:36:42 +0000

Έτυχε να παρακολουθήσω σήμερα, σε πρωινή εκπομπή, τον πρώην υπουργό Πολιτισμού, Άρη Σπηλιωτόπουλο, να προσπαθεί να δικαιολογηθεί για την χλιδάτη σπιταρώνα του και τις σπατάλες του υπουργείου του, το διάστημα που ηγήτω αυτού.

Στην πρώτη περίπτωση, λειτούργησε ως Αρτέμης Μάτσας, προσπαθώντας να πάρει τα φώτα από πάνω του και να τα ρίξει σε συνάδελφούς του πολιτικούς -χωρίς να έχει τα «κάκαλα» να τους κατονομάσει- που έχουν δυο και τρεις βίλες ο καθένας, θέτοντας το ρητορικό ερώτημα «αυτοί πως τις απέκτησαν;». Δηλαδή αν καταλάβαμε καλά, ο Άρης με μια βίλα θεωρείται άπορος και την απέκτησε με «μεροδούλι, μεροφάι και μυστρί»;

Στην δεύτερη περίπτωση, όπου για συναντήσεις «εργασίας» νοικιάστηκε θαλαμηγός έναντι αρκετών χιλιάδων ευρώ (τα οποία πληρώθηκαν φυσικά από το ελληνικό δημόσιο), ο Άρης μας στέλνει εντελώς αδιάβαστους: «Δεν ξέρω τι συνέβη με τα χρήματα. Ρωτήστε τον ΕΟΤ». Μας ζητάει να ρωτήσουμε δηλαδή, έναν οργανισμό, του οποίου προϊστάμενος ήταν ο…ίδιος!!!

Πόσο δούλεμα θα πέσει ακόμα ακόμη ρε παιδιά; Γιατί τους επιτρέπουμε να μας συμπεριφέρονται σαν να είμαστε μικρονοήμονες, ηλίθιοι και Κάφροι; Γιατί δεν στήνονται κρεμάλες έξω απ’ τη Βουλή να τελειώνουμε δαύτους; Και επιμένω στην κρεμάλα, γιατί είναι ατιμωτικός θάνατος και μόνο τέτοιος πρέπει στους άτιμους…

Σχετικά θέματα:

Μοιραστείτε το θέμα:

Ανδρέας Παπανδρέου – O «αείμνηστος» δημαγωγός με το ζιβάγκο

Π-Δ — Tue, 18 May 2010 18:00:04 +0000

Το οικονομικό παρόν μας, πυρήνας της κοινωνικής οργής, είναι αποτέλεσμα της καταστροφικής πολιτικής και ανευθυνότητας κυρίως ενός ανθρώπου, ενός μεγάλου λαοπλάνου, δημαγωγού, που το αεροπλάνο έφερε στην Ελλάδα, ως κάποιον από τους μεγαλύτερους οικονομολόγους διεθνώς: Του Ανδρέα Παπανδρέου.

Ένας χαρισματικός άνθρωπος ο οποίος ευτέλισε λυπηρά, στον μέγιστο βαθμό την έννοια πολιτική, αξιοκρατία, αξιοπιστία, ανέδειξε την διαφθορά και την διγλωσσία και αδιαφόρησε εν τοις πράγμασιν για τους θεσμούς, πλασάροντας τον εαυτό του ως τον μέγιστο αναμορφωτή. Και άλλα πολλά. Λατρεύτηκε όμως γιατί χάιδεψε μαεστρικά τα αυτιά, τις τσέπες και τα πάθη μας. Και η ιστορία τα φέρνει, η πολιτική του η οποία τάχα θα έφερνε την αλλαγή και την αναδιανομή του πλούτου υπέρ των κοινωνικά αδυνάτων, “ο λαός στην εξουσία”, να προκαλεί τώρα την μεγαλύτερη κοινωνική αναταραχή της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας εις βάρος αυτών που δήθεν προστάτευσε.

Θα μπορούσε ο Ανδρέας Παπανδρέου να “αγνοεί” τις συνέπειες της καταστροφικής πολιτικής του στην οικονομία; Τις ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ και ΕΘΝΙΚΕΣ συνέπειες, εννοώ.

Έχοντας λάβει διπλώματα από το Πανεπιστήμιο Αθηνών (Νομική Σχολή) το 1940, από το Χάρβαρντ (Μ.Α. Μάστερ Οικονομικών) το 1942 και Ph.D. Οικονομικών το 1943, ειδίκευση στην Οικονομική Θεωρία και Μέθοδο, στη Βιομηχανική Οργάνωση, στη Θεωρία και Μέθοδο της Οικονομικής Πολιτικής και Προγραμματισμού, στα Συγκριτικά Οικονομικά Συστήματα, στην Οικονομική Ανάπτυξη και επίσης Honoris Causa, διπλώματα από το Πανεπιστήμιο Γιορκ(Καναδάς), το φημισμένο Πανεπιστήμιο Χούμπολντ του Βερολίνου, το Πανεπιστήμιο της Κρακοβίας (Πολωνία), το Πανεπιστήμιο της Μόσχας, το Πανεπιστήμιο της Μπολόνια (Ιταλία)… Έχοντας υπάρξει μέλος της Αμερικανικής και Αγγλικής Εταιρείας Οικονομικών Επιστημών, μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Οικονομικών Επιστημών και μέλος της Οικονομετρικής Εταιρείας… Έχοντας υπηρετήσει ως ακαδημαϊκός στις εξής θέσεις κατά χρονική σειρά:

Υφηγητής, Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ,
Τεχνικός Σύμβουλος της Ελληνικής Αντιπροσωπείας στο Bretton Woods όπου ιδρύθηκε η Διεθνής Τράπεζα (World Bank) και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (IMF),
Τεχνικός Σύμβουλος της Ελληνικής Αντιπροσωπείας στην ίδρυση των Ηνωμένων Εθνών,
Ομότιμος Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότα,
Ομότιμος Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Νορθγουέστερν,
Τακτικός Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότα,
Faculty Research Fellow Αμερικανικού Συμβουλίου Κοινωνικών Ερευνών,
Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια,
Κοσμήτορας της Οικονομικής Σχολής του Berkeley California,
Σύμβουλος στο Αμερικανικό Υπουργείο Δικαιοσύνης, Δ/νση Antitrust (Department of Justice, Antitrust Division),
Guggenheim και Fulbright Fellow,
Καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο της Στοκχόλμης,
Καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο Γιορκ του Καναδά,
και εν τέλει (1970-71) Καθηγητής στο Πανεπιστήμιου του Michigan, Ann Arbor (Visiting Professor).

Η θέση της Ελλάδα τότε, άμα τη αναλήψει από τον οραματιστή και οικονομολόγο ήταν η μέρα με τη νύχτα (που μας παρέδωσε). Ήταν δε άκρως ανταγωνιστική και το μόνο που έλειπε από την οικονομία τότε ήταν οι λεγόμενες διαρθρωτικές αλλαγές. Ο τεράστιος, παράλογος και αχρείαστος δανεισμός είναι ως φαινόμενο τόσο ύποπτος και τόσο κραυγαλέα αντεθνικός και δυσώδης που καμία δικαιολογία δεν μπορεί να τον δικαιώσει.

Δεν χρειάζεται ούτε γνώσεις οικονομικές να έχεις, ούτε βαθυστόχαστος οραματιστής να είσαι, για να δεις με κοινό νου, το έγκλημα και την πραγματικότητα. Διότι, 30 χρόνια τώρα, ο Ανδρέας Παπανδρέου προστατεύθηκε και εξυμνήθηκε διότι “έφερε το κοινωνικό κράτος στην Ελλάδα και τεράστιες θεσμικές αλλαγές, ενώ βοήθησε τον απλό άνθρωπο”. Τα σφάλματα του “ξεχάστηκαν” ακόμη και από τους ίδιους του τους αντιπάλους. Και κάποια στιγμή, οι “ελπίδες του έθνους” αλληλοκοιτάζονται με δέος…

Με την ψυχραιμία των δεκαετιών που παρήλθαν, ας δούμε τι ακόμα συνέβη. Αντλώ τα στοιχεία από το βιβλίο του Νικ. Καραβίτη “Δημόσιο Χρέος και Έλλειμμα”. Ο Καραβίτης είναι ακαδημαϊκός, καθηγητής της Παντείου και το βιβλίο του κυκλοφόρησε το 2008.

Κοιτάμε αρχικά την ιστορία των Δημόσιων Δαπανών στην Ελλάδα. Με ψυχρά στοιχεία και νούμερα, μακριά από μικροπολιτικές και άλλες σκοπιμότητες. Το 1960 η Ελλάδα έδιδε μηδέν (0) σε τόκους, ως ποσοστό των δαπανών της. Το ποσοστό των δαπανών που αποδίδαμε σε τόκους ανήλθε σε 2,6% κατά την πτώση της Χούντας. Και σε 5,7% άμα τη αναλήψει της εξουσίας από τον “Ανδρέα”.

Τα τελευταία 50 χρόνια, το υψηλότερο ποσοστό των δημοσίων δαπανών που κατέληγε σε εξόφληση των ΤΟΚΩΝ από τα δανεικά μας μόνο, καταγράφεται 10 χρόνια μετά. Με την ολοκλήρωση της διακυβέρνησης από τον κ. οικονομολόγο εξ Αμερικής, οι τόκοι εκρήγνυνται. Στην διετία 1982-3 ο κ. Παπανδρέου υπερδιπλασίασε τις κοινωνικές δαπάνες σε μία νύχτα (τα υψηλότερα ποσοστά όμως, για τις κοινωνικές δαπάνες καταγράφηκαν αργότερα). Ο λαός πίνει νερό στο όνομα του λαοπρόβλητου. Ο συνδυασμός της γοητευτικής ρητορίας και του σκορπίσματος δημόσιου (δανεικού) χρήματος ήταν καταλυτικός. Παρ’ όλα αυτά,ας μην παραβλέπουμε, ότι ο κ. οικονομολόγος, είχε την (δημοσιονομική) δυνατότητα να πράξει ό,τι έπραξε. Διότι το χρέος ήταν μόλις στο 40% του ΑΕΠ το 1983 (ήδη, βέβαια, σε 2 χρόνια διακυβέρνησης από 24% του ΑΕΠ είχε ανέλθει σχεδόν στο διπλάσιο).

Μικροπολιτικά και βραχυπρόθεσμα αυτό βοήθησε σημαντικά στην “δημόσια εικόνα” του κ.οραματιστή, καθώς, 40% αύξηση σε μισθούς και συντάξεις είναι μάνα εξ ουρανού για οποιονδήποτε κυβερνήτη, για το “σήμερα” και το “τώρα” του. Το θέμα είναι τι επιπτώσεις έχει σε βάθος χρόνου. Πλέον δεν μας είναι άγνωστες. Τις βιώνουμε με τον χειρότερο τρόπο. Την ίδια περίοδο επίσης, λόγω της υπερδιόγκωσης του χρέους, το νόμισμα μας υποτιμάται συνολικά κατά 30%. Και συνακόλουθα, η αξία των αγαθών και των καταθέσεων, η αξία των εισαγωγών κ.λπ. Αν μιλήσουμε για κρατική ανάπτυξη πάντως, την τελευταία 50ετία σύμφωνα με τον Καραβίτη, το μεγαλύτερο ποσοστό των κρατικών επενδύσεων καταγράφεται στις αρχές του ’60 και στα χρόνια της χούντας. Αυτό και μόνο είναι απαξιωτικό για το πολιτικοικονομικό μας σύστημα.

Η Ελλάδα φτάνει από το 0% του 1960 να αναλώνει το 25% και πλέον των δαπανών της το 1994, σε τόκους. Δανειζόταν, δανειζόταν και δανειζόταν. Για να διορίζουν, να τρώνε, να τρώνε, να τρώνε. Ούτε για ανάπτυξη ούτε για επενδύσεις. Για πελατειακούς σκοπούς και μόνο. O δανεισμός της χώρας την ίδια περίοδο εκτοξεύτηκε. Ποτέ άλλοτε η Ελλάδα δεν δανείστηκε τόσο (% του ΑΕΠ). Αυτό λέει ότι κάποιος (όποιος και να ήταν αυτός, ακόμα κι αν δεν ξέραμε ποιος) ήρθε, άλωσε τα δημόσια ταμεία και έκτοτε το Δημόσιο Χρέος παραπαίει και φυσικά μαζί του πλέον και ολόκληρη η χώρα.

Βλέπουν ακόμα και οι τυφλοί λοιπόν, τι έγινε σε αυτά τα 14 χρόνια. Εκτόξευση δανεισμού. Εκτόξευση των τόκων για αποπληρωμή του δανεισμού. Εκτόξευση του δημοσίου χρέους. Αποστέρηση των χρημάτων για δημόσιες δαπάνες για να αποπληρώνεται ο δανεισμός αυτός.Καθίζηση της δημοσιονομικής εικόνας. Το χρέος αυξήθηκε ως ποσοστό του ΑΕΠ 4 φορές περίπου σε μια δεκαετία. Επειδή όμως αυξήθηκε και το ΑΕΠ ενδιάμεσα, η ονομαστική αύξηση του χρέους ήταν πολλαπλάσια. Πού πήγαν τα λεφτά; Δεν είναι “αλητεία” να καθιστάς την χώρα σου, τόσο σύντομα και τόσο αδυσώπητα ένα υπερδανεισμένο “τσουλάκι” στο διεθνές πιστωτικό κατεστημένο; Και μάλιστα άνευ λόγου και αιτίας; Αυτό, κύριοι, δεν είναι “αλητεία”;

Η παπανδρεϊκή δημαγωγία ήταν τέτοια την εποχή εκείνη που ενώ από την μία λ.χ. οι προσλήψεις στο δημόσιο υπερδιπλασιάζονταν, οι παροχές και τα ρουσφέτια όπως και τα σκάνδαλα ήταν στην ημερήσια διάταξη (ειδικά στην δεύτερη τετραετία), ο ίδιος ο εμπρηστής δήλωνε πυροσβεστικά «Ή θα αφανίσουμε το δημόσιο χρέος ή το χρέος θα αφανίσει τη χώρα». Συνεπώς έλεγε, το δημόσιο χρέος που ΕΓΩ δημιούργησα θα σας αφανίσει.

Aν συνυπολογιστεί σε όλα τούτα, η τεράστια τρύπα του λεγόμενου πακέτου Ντελόρ, της ευρω-βοήθειας ύψους 1,5 τρις δρχ που κανείς δεν ξέρει που πήγε, το φαγοπότι εξελίσσεται σε πανηγύρι διονυσιακού χαρακτήρα. Αυτό το φαγοπότι που έστησε και ανέδειξε “νέους” οικονομικούς παράγοντες (αυτή ήταν η αναδιανομή του πλούτου, τελικά) και το οποίο ΣΤΕΡΗΣΕ την χώρα από τεράστια έργα υποδομής και αναπτυξιακά, τα οποία ήρθαν 25 χρόνια μετά και όταν η χώρα ήταν ήδη σε δεινή θέση. Και πόσοι έφαγαν και από δαύτα… Αναφέρομαι στην Ολυμπιάδα του 2004.

Ο λύκος φυλούσε λοιπόν τα πρόβατα και κανείς, ούτε λαός, ούτε αντιπολίτευση, ούτε ουδείς άλλος, μπόρεσε να αντισταθεί ή να το αποτρέψει. Από την άποψη αυτή είμαστε όλοι ιστορικά συνυπεύθυνοι. Η πολιτική ιστορία της Ελλάδας, ίδια σε ατέλειωτες κακόγουστες επαναλήψεις: Κάποιοι παρέπαιαν σε ψευτοδιλήμματα και κάποιοι εξήπταν τα πάθη. Σε συνθήκες παραισθήσεων και φανατισμού, λογική δεν υπάρχει και όφελος δεν βγαίνει. Ο βαθμός της υπαιτιότητας και οι επιπτώσεις των εγκληματικών αυτών πράξεων είναι τέτοιες που νομίζω δεν χρειάζονται ειδικότερο σχολιασμό.

Θα μπορούσαμε κάθε χρόνο να ξοδεύουμε άλλα τόσα σε σύγχρονα δίκτυα υποδομής, σύγχρονα σχολεία, νοσοκομεία, να έχουμε μια άριστα οργανωμένη διοίκηση, ένα αληθινά υγιές κράτος πρόνοιας και ασφαλιστικό σύστημα, το οποίο φευ, βούλιαξε με υπέρογκα ελλείμματα ακριβώς τότε, όταν η περιουσία των ταμείων έγινε πλιάτσικο, προς όφελος των κλαδικών όταν εθνικοποιήθηκαν (έγιναν κρατικές) επιχειρήσεις οι οποίες αργότερα έγιναν άντρο λεηλασίας για τον κομματικό στρατό κάθε εξουσίας έκτοτε, όταν στο απόγειο του βουλιάγματος των δημόσιων οικονομικών ο κ. οικονομολόγος έκραζε στο μπαλκόνι “Τσοβόλα δώστα όλα” και ο λαός στους δρόμους, παραληρούσε για τον κοινωνικά ευαίσθητο αρχηγό του.

Ποτέ η Ελλάδα δεν μπόρεσε έκτοτε να σηκώσει κεφάλι όσο αφορά την οικονομική της ανεξαρτησία (και όπως θα αποδειχθεί και την εθνική της, πρωτίστως). Αντιθέτως έφτασε 2 φορές στις πύλες του ΔΝΤ, μια το 1985 και μία το 1992. Ο κ. οικονομολόγος, ο οποίος αγνόησε την Βουλή καθ’ όλο το διάστημα της διακυβέρνησής του (κάθε φορά που έμπαινε μέσα ανοίγανε σαμπάνιες), ο οποίος πεισματικά αντιστάθηκε στην ελευθερία των ηλεκτρονικών μέσων, ο οποίος αρνήθηκε τον όποιο τηλεοπτικό διάλογο και έστησε το πιο κίτρινο κουκλοθέατρο που υπήρξε ποτέ εν Ελλάδι και ονομάστηκε “Αυριανισμός” (“η εφημερίδα που γκρέμισε τον Καραμανλισμό” σύμφωνα με τον υπότιλό της, τότε, και η οποία εσχάτως στήριξε λυσσαλέα τον Καραμανλή το νεώτερο – βλ. δημοσιογραφικά ανεμολόγια, “νέοι οικονομικοί παράγοντες”), ο οποίος βούλιαξε αυτό που αποκαλείται “ευρύτερος δημόσιος τομέας” καθιστώντας όλες τις ΔΕΚΟ προβληματικές. Δηλαδή ζημιογόνες. Αυτός ο άνθρωπος εξυψώθηκε, διότι έκανε καλό μπαλκόνι (όπως λέμε κρεβάτι), έδωσε ό,τι υπήρχε και δεν υπήρχε για να κρατηθεί στην εξουσία, άλλαξε τελευταία στιγμή τον εκλογικό νόμο όταν έβλεπε ότι δεν υπήρχε καμία δυνατότητα επανεκλογής του το 1989, οδηγώντας την χώρα σε 3ετή ακυβερνησία και χάος, επιμηκύνοντας τον δημοσιονομικό μας μαρασμό, καταλήγοντας σοσιαλιστικά να κόβει βόλτες με το κότερο του Λούβαρη στο Αιγαίο παρέα με την γκόμενά του (δικαίωμα του το τελευταίο)…κ.λπ. κ.λπ. Στην δεκαετία εκείνη ανδρώθηκαν και καθιερώθηκαν πολλά από τα φυντάνια που σήμερα διαφεντεύουν, τάχα, “τον έλεγχο των πιο κρυφών κυττάρων μας”… Ένας εξ αυτών ο πατριώτης Γ. Καρατζαφέρης, ο οποίος απλά τότε δια της TV Press και του πλούσιου συγγραφικού του έργου, προλείαινε το έδαφος της πολιτικής του εκτόξευσης. Αβάσταχτη ελαφρότητα.

Το “ΠΑΣΟΚ του ΑΝΔΡΕΑ” ήρθε στην εξουσία το 1981…

“Για να εξαλείψει την γραφειοκρατία” ενώ βούλιαξε το κράτος από τις προσλήψεις και δημιούργησε την πιο αργοκίνητη και συνάμα ξεδιάντροπη δημόσια διοίκηση.
“Για να σταματήσει την ακρίβεια” όταν υποτίμησε 30% το νόμισμα και όταν ο μέσος πληθωρισμός την δεκαετία του 1970 ήταν 12%, ενώ τη δεκαετία του 1980 ανήλθε στο 20%.
“Για να προστατεύσει τους μικρομεσαίους”. Το κατά κεφαλήν πραγματικό εισόδημα εκφρασμένο σε δολάρια ΗΠΑ αυξήθηκε από 13.443$ το 1981 σε 14.148$ το 1989 δηλαδή σωρευτική αύξηση 5,2%. Ουσιαστικά απομειώθηκε περαιτέρω, λόγω των υποτιμήσεων και του υψηλότατου πληθωρισμού. Μία δραχμή το 1980 “άξιζε” 70 λεπτά το 1990, lλόγω της υποτίμησης) και τελικά γύρω στο μισό, λόγω του πληθωρισμού. Οι Έλληνες έχασαν τα μισά τους χρήματα χωρίς να το καταλάβουν. Επίσης, το κατά κεφαλήν πραγματικό εισόδημα απέκλινε σε σχέση με αυτό των άλλων χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσής των 15. Πιο συγκεκριμένα, το κατά κεφαλήν Α.Ε.Π. της Ελλάδας από το 63,8% του κοινοτικού μέσου όρου το 1981, υποχώρησε στο 55,6% το 1989. Η ανεργία από περίποιυ 4% ανήλθε σε 8%.
“Για να ανοίξει τους ορίζοντες της παιδείας”. Ουδέν σχόλιον.
“Για να κατοχυρώσει την εθνική μας ανεξαρτησία”. Επί τούτου: Η υποτέλεια στην οποία έχει οδηγηθεί από καιρού η χώρα και στην οποία σύρεται πλέον επισήμως ανερυθρίαστα με ανυπολόγιστες συνέπειες είναι προϊόν της πολιτικής αυτής. Η πολιτική που ασκήθηκε τότε και συνεχίστηκε ως επί το πλείστον χάριν της πολιτικής σκοπιμότητας και της ακατάπαυστης διασπάθισης του δημοσίου χρήματος έκτοτε, συνιστά μέγιστη εθνική μειοδοσία. Δείτε και παρακάτω.

Η ιστορία της Ελλάδας όμως, είναι γεμάτη από μειοδότες και σωτήρες. Από ρουφιάνους, λαοπρόβλητους, ουρανοκατέβατους και εθνάρχες. Και πάντα την “έξωθεν χείρα”. Πολλοί εξ αυτών “κοσμούν” τις πλατείες μας, τα οδόσημα μας, ακόμη και τα βιβλία ιστορίας μας. Το έργο της εξωτερικής “βοήθειας” έχει επαναληφθεί τόσες φορές στην ελληνική ιστορία, που είναι τραγικό…

Πηγή και περισσότερα στοιχεία: epicurus2day.gr

Σχετικά θέματα:

Μοιραστείτε το θέμα:

Τι είναι ο «Φάκελος της Κύπρου»;

Π-Δ — Fri, 07 May 2010 13:31:49 +0000

«Φάκελος της Κύπρου» ονομάζεται όλο το αρχείο της αίθουσας επιχειρήσεων και όλων των σχετικών υπηρεσιών που αφορά την ελληνοτουρκική κρίση και την τραγωδία της Κύπρου το 1974 (στρατιωτική επέμβαση και κατοχή του βορείου τμήματος της Κύπρου απ’ τους Τούρκους με τις επιχειρήσεις «Αττίλας 1» και «Αττίλας 2»). Το υλικό συγκεντρώθηκε από επιτροπές αξιωματικών, με εντολή του υπουργού Εθνικής Άμυνας, Ευάγγελου Αβέρωφ, κι αφού σφραγίστηκε με την επιγραφή «Αρχείον Ελληνοτουρκικής Κρίσεως 1974», παραδόθηκε στην πολιτική εξουσία (κυβέρνηση Κωνσταντίνου Καραμανλή), με τελικό σκοπό την δικαστική έρευνα και δίωξη των υπευθύνων.

Κάτι τέτοιο όμως δεν συνέβη, καθώς με Πράξη Υπουργικού Συμβουλίου (αριθμός Π.Υ.Σ. 45/7-3-75), όλο το αρχείο, μαζί με επιπρόσθετο αρχείο που συγκέντρωσε η Επιτροπή της Βουλής για το «Κυπριακό», τοποθετήθηκε και σφραγίστηκε σε κιβώτια κι έκτοτε φυλάσσεται σε αποθήκη της Βουλής. Στις 3-5-1976 η Πράξη ενισχύθηκε με Υπουργική Απόφαση του υπουργού Δικαιοσύνης Κωσταντίνου Στεφανάκη, με την οποία ανεστάλη η ποινική δίωξη κατά παντός υπευθύνου, με το αιτιολογικό ότι «…ανακύπτει κίνδυνος να προκύψουν γεγονότα ικανά να διαταράξουν τας διεθνείς σχέσεις της Ελλάδος μετ’ άλλων κρατών…». Οι εικασίες και οι φήμες, αιτιολογούν την απόφαση αυτή, ως κίνηση αυτοπροστασίας των πολιτικών (Ελλήνων και Ελληνοκυπρίων), καθώς φέρονταν να προέκυπταν βαρύτατες ευθύνες γι’ αυτούς (εκτός απ’ αυτές των στρατιωτικών), σε συνάρτηση και με τον βαθμό επέμβασης ξένων δυνάμεων (Αμερικανών και Βρετανών) στα τότε δρώμενα και τις εξελίξεις. Έκτοτε, πάντα υπήρχαν και υπάρχουν οι επιφυλάξεις, για το αν το αρχείο παραμένει αμετάβλητο χωρίς να έχει αλλοιωθεί ή αφαιρεθεί κάτι απ’ τους άμεσα ενδιαφερόμενους.

Το 1986, επί κυβερνήσεως Ανδρέα Παπανδρέου, δημιουργήθηκε Εξεταστική Επιτροπή για να εξετάσει τον «Φάκελο της Κύπρου», αλλά τα δυο πορίσματα που προέκυψαν το 1988 (ένα του ΠΑΣΟΚ κι ένα της Νέας Δημοκρατίας) θεωρήθηκαν, εκτός από πορίσματα-παρωδίες (επέρριπταν τις περισσότερες ευθύνες στους ξένους, ακόμη και στους…Σοβιετικούς, υποβαθμίζοντας το περίφημο «Η Κύπρος κείται μακράν» του Κωνσταντίνου Καραμανλή και «ψελλίζοντας» κάποιες ευθύνες για τον τότε υπουργό Εθνικής Άμυνας, Ευάγγελο Αβέρωφ), ως πρόσχημα για το οριστικό κλείσιμο του «Φακέλου της Κύπρου», χωρίς την απόδοση ουσιαστικών ευθυνών και άσκηση ποινικών διώξεων.

Το 2008, ο νομικός Στέλιος Γρηγορίου κατέθεσε μήνυση «κατά παντός υπευθύνου, στρατιωτικού και πολιτικού προσώπου, ενεχομένου εις τα γεγονότα της Κυπριακής προδοσίας» και αίτημα στο Υπουργείο Δικαιοσύνης, ζητώντας την ανάκληση της Υπουργικής Απόφασης του 1976, που απέκλειε την απόδοση ευθυνών και την ποινική δίωξη των υπευθύνων. Το αίτημα αυτό απερρίφθη με το αιτιολογικό ότι «δεν εκλείπουν οι λόγοι αναστολής των λόγων της ποινικής δίωξης των υπευθύνων για τα εγκλήματα της κυπριακής τραγωδίας»…

Σχετικά θέματα:

Μοιραστείτε το θέμα:

Ο λαός απαιτεί: Κρεμάλα και Γουδί – Κάθαρση εδώ και τώρα

Π-Δ — Sat, 01 May 2010 16:31:53 +0000

Όπως έχω ξαναγράψει, το μεγαλύτερο κακό που γέννησε η δικτατορία, ήταν μια φουρνιά «αντιστασιακών» και μια πολιτική γενιά που έκανε σημαία της την ασυδοσία. Το προηγούμενο «στυγνό» καθεστώς της δικτατορίας, γέννησε ένα μαλθακό «δημοκρατικό» με εξαιρετικές ανοχές (σε σημείο που να γελοιοποιεί τον όρο και την έννοια «δημοκρατία»), το οποίο αφού ξαπόστειλε τους προηγούμενους, εγκατέστησε την δική του δικτατορία: Την δικτατορία της δημοκρατίας. Μια δημοκρατία, όπου το «νόμιμο» μετετράπη και σε ηθικό. Κι όποιος γνωρίζει στοιχειώδη μαθηματικά, ας προσπαθήσει να κάνει τις εξισώσεις πολιτική=ηθική και πολιτικοί=εντιμότητα. Κάτι δεν πάει καλά, έτσι; Ειδικά στην Ελλάδα, αυτά δεν εξισώνονται με καμμία Παναγία. Και δεν χρειάζεται να είναι κάποιος «μαθηματικός» για να κάνει αυτή την διαπίστωση. Φροντίζουν κάθε ώρα και στιγμή, ειδικά μετά την Μεταπολίτευση, οι ίδιοι οι πολιτικοί να μας αποδεικνύουν πόσο ανέντιμος, ανήθικος, ψεύτης κι απατεώνας είναι ο σημερινός πολιτικός.

Ας μην βιαστούμε όμως να ρίξουμε όλο το ανάθεμα πάνω τους. Αυτούς τους κοπρίτες, εμείς τους αναθρέψαμε. Οι μύγες πάνε στα σκατά και τα σκατά είμαστε εμείς οι ίδιοι που θέλουμε να θεωρούμαστε πολίτες. Τι; Πολίτες; Σκατά στα μούτρα μας είμαστε. Το ίδιο με δαύτους είμαστε. Πρώτα μας γλείφουν για την ψήφο μας και μετά τους γλείφουμε εμείς για να μας κάνουν παράτυπα, ένα σωρό ρουσφέτια. Κράτα με να σε κρατώ, ν’ ανεβούμε στο βουνό δηλαδή. Και μετά, όταν η κατάσταση φτάνει στο απροχώρητο, βγαίνουμε με θράσος χιλίων πιθήκων και εκτοξεύουμε βαρύγδουπες κατηγορίες για αναξιοκρατία, αδιαφάνεια, διαφθορά και δεν συμμαζεύεται.

Αυτή την αρρωστημένη κατάσταση εκμεταλλεύτηκε ο πολιτικός απατεώνας που λέγονταν Ανδρέας Παπανδρέου (για να λέμε και τα πράγματα με τ’ όνομά τους) κι έμπασε όλον τον κόσμο στο δημόσιο. Ο άνθρωπος που απενοχοποίησε και νομιμοποίησε στην συνείδηση του κόσμου, την αρπαχτή, τη σπατάλη και την ρεμούλα (ποιος ξεχνάει τα αμίμητα «είπαμε να κάνουμε ένα “δωράκι” στον εαυτό μας, αλλά όχι και 500 εκατομμύρια» ή το «Τσοβόλα δώσ’ τα όλα!»;). «Μπήκα στο δημόσιο;», σου λέει ο άλλος, «Στ’ αρχίδια μου από κει και πέρα. Εγώ ξέρω, ότι μήνας μπαίνει, μήνας βγαίνει, το μισθουλάκι μου θα πέφτει». Έτσι σκέφτεται ο θλιβερός λοβοτομημένος Νεοέλληνας που είναι τόσο κοντόφθαλμος, που μέσα στην μακαριότητα που έχει βυθιστεί, αδυνατεί να διακρίνει την καταστροφή που έρχεται. Αδυνατεί να συνειδητοποιήσει ότι τα «μισθουλάκια» που έπαιρνε χωρίς να υπάρχει λόγος και ανάγκη (και συνήθως, χωρίς καν να «εργάζεται»), θα τα πληρώσουν στο πολλαπλάσιο τα παιδιά του και οι επόμενες γενιές. Ένας στους δέκα Έλληνες, είναι δημόσιος υπάλληλος. Το συνειδητοποιείς αυτό τίμιε αναγνώστη; Εννοείται βέβαια, ότι την πεπατημένη και το «δεδικασμένο» του Ανδρέα Παπανδρέου, δεν παρέλειψαν ν’ ακολουθήσουν και οι μετέπειτα «σωτήρες» της Ελλάδος και «εξυγιαντές» του δημόσιου και οικονομικού βίου, όπως Μητσοτάκης, Σημίτης και Σία. Βγαίνουν όλοι οι υποκριτές και οι ψευταράδες και αλληλοκατηγορούν ο ένας τον άλλον ότι βάζει στο δημόσιο τα δικά του παιδιά, μέσα σε καθεστώς αδιαφάνειας και αναξιοκρατίας. Σε ποιους τα πουλάτε αυτά ρε; Μήπως δεν γνωρίζουμε ότι πριν από κάθε «διαγωνισμό», οι προσλήψεις έχουν ήδη γίνει; Μήπως δεν γνωρίζουμε ότι σε κάθε βουλευτή, ανεξαρτήτως κόμματος κι ανεξαρτήτως ποιος έχει την εξουσία, αντιστοιχούν και ανάλογες θέσεις για βόλεμα ημετέρων; Θα μου πείτε βέβαια, πως το κάθε κυβερνών κόμμα, βάζει περισσότερους δικούς του να φάνε από την κρατική κονίστρα. «Λογικό» δεν είναι όμως; Το αντίθετο θα ήταν «ανήθικο» και «ανέντιμο» ως προς την κομματική βάση που τους παρέδωσε τις κουτάλες στα χέρια.

Θα κόψουνε λέει τα δώρα Χριστουγέννων και Πάσχα. Και πολύ καλά θα κάνουν. Τι μαλακίες είναι αυτές ρε; Τι πάει να πει δώρο Χριστουγέννων; Μια γενναιοδωρία ενός Αμερικανού επιχειρηματία, πριν έναν αιώνα, που αντί να κάνει γαλοπούλες ως -άτυπα- δώρα στους υπαλλήλους του, τους έδωσε χρήματα, κατέληξε να γίνει θεσμός. Να δίνουνε και δώρο Ραμαζανίου τότε αφού είμαστε «ανεξίθρησκο» κράτος. Κατακαημένε λαουτζίκο, δεν συνειδητοποιείς, πως όταν περιμένεις πως και πως μια φορά τον χρόνο αυτό το «δώρο» (το βάζω σε εισαγωγικά γιατί δεν είναι δώρο, αφού γίνονται κρατήσεις) για να «ανασάνεις», ότι είσαι βυθισμένος σε οικονομικό τέλμα; Δεν συνειδητοποιείς πως δεν έχεις έχεις καμμία σχέση με τον Γερμανό, που δεν χρειάζεται κανένα δώρο για να πάει 2-3 φορές τον χρόνο διακοπές; Να μην διαμαρτύρεσαι λοιπόν επειδή θα σου κόψουν το δώρο («ένα δώρο» το οποίο, στην πραγματικότητα, κάνεις εσύ ο ίδιος στον εαυτό σου), αλλά να απαιτείς οι δώδεκα κανονικοί μισθοί σου να είναι αξιοπρεπείς, ώστε να μην χρειάζεσαι κάθε φορά την ασπιρίνη του «δώρου». Κι όταν λέμε αξιοπρεπείς, εννοούμε χωρίς προκλητικά επιδόματα σαν αυτά της «παράδοσης φακέλου» (παγκόσμια ελληνική πρωτοτυπία) ή «εκτέλεσης καθήκοντος» (το αυτονόητο δηλαδή, για το οποίο πληρώνεσαι!).

Να προχωρήσουμε και σε συγκρίσεις δημόσιου και ιδιωτικού τομέα; Εδώ ταιριάζει το «κλαιν οι χήρες, κλαιν κι οι παντρεμένες». Ας θεωρήσουμε ως δεδομένο, ότι καλά κάνουν και κλαίγονται οι δημόσιοι υπάλληλοι. Τι να πουν όμως βρε κακομοίρηδες και οι ιδιωτικοί, που ο κάθε εργοδότης πληρώνει όπως και ότι του καυλώνει, γιατί ο κρατικός έλεγχος είναι ανύπαρκτος; Κλαίει ο κηφήνας του δημοσίου γιατί θα του κάνουνε τα τρία δύο. Τι να πει ρε σεις κι ο ιδιωτικός που παίρνει τα μισά από σας -ενίοτε κι ανασφάλιστος- κι αυτά τα μισά, τα βγάζει ιδρώνοντας κι όχι ξύνοντας τ’ αρχίδια του, όπως είναι ο κανόνας στο δημόσιο; Τι να πει, ο ιδιωτικός όταν καλείται κι αυτός να πληρώσει ισομερώς τα σπασμένα του δημοσίου; Τι να πει ο ιδιωτικός υπάλληλος, που όχι μόνο δεν παίρνει «επίδομα καθήκοντος», αλλά του πετσοκόβουν το μεροκάματο οι αετονύχηδες εργοδότες, εκμεταλλευόμενοι τα πάμπολλα παραθυράκια του «νόμου»; Ο ιδιωτικός υπάλληλος φταίει που υπάρχουν 40χρονοι και 50χρονοι συνταξιούχοι, με σύνταξη διπλάσια από τον -ούτε- βασικό μισθό του; Για να είμαστε όμως κι εδώ ειλικρινείς, ο ιδιωτικός υπάλληλος, δεν έγινε από πεποίθηση τέτοιος. Η ανάγκη τον οδήγησε εκεί και η ανάγκη προέκυψε από την αποτυχία εισόδου του στον παράδεισο που λέγεται δημόσιο. Ο Μουσολίνι είχε πει πως «πίσω από έναν αναρχικό, κρύβεται ένας αποτυχημένος δικτάτορας». Κατά παράφραση λοιπόν, ένας ιδιωτικός υπάλληλος, είναι κάποιος που δεν είχε τα απαραίτητα «προσόντα» (βλέπε «βύσμα») για να «τρυπώσει» στο δημόσιο.

Είμαστε ένα κράτος, που δεν παράγει σχεδόν τίποτα· που έχουμε συνηθίσει να ζούμε με δανεικά κι αέρα κοπανιστό. Έχουμε λέει το εθνικό μας προϊόν, τον τουρισμό μας, τον οποίο και διαφημίζουμε. Ναι, και παράλληλα διαφημίζουμε και την απατεωνιά μας… Γιατί αν σε στείλω φίλε αναγνώστη, σε ξενοδοχειακές μονάδες αστέρων, όπου οι ξένοι (ακριβο)πληρώνουν για να τρώνε -φτηνό και εισαγώμενο- τυρί Δανίας σαν γνήσια παραδοσιακή βαρελίσια ελληνική φέτα ή δανέζικο υποκατάστατο μελιού σαν αγνό ελληνικό θυμαρίσιο μέλι, θα πάρεις μια γεύση από πρώτο χέρι για το πως λειτουργεί το «ελληνικό δαιμόνιο» στην πράξη. Ακόμα και τα τσολιαδάκια που πουλάμε στους ξένους, τα εισάγουμε από την…Κίνα! Αυτή είναι η κατάντια μας. Και δεν παράγουμε τίποτε, όχι γιατί δεν μπορούμε. Μπορούμε και παραμπορούμε (όσο κι αν φαίνεται απίστευτο σήμερα, κάποτε υπήρχε ελληνικό αυτοκίνητο!). Η ελληνική παραγωγή όμως, δημιουργεί ένα σοβαρό πρόβλημα: Δεν χρειάζεται πολλούς πολλούς μεσάζοντες που με την σειρά τους χρειάζονται προμήθειες («μίζες» ντε!). Γιατί λοιπόν να παράγουμε -και γιατί όχι, να εξάγουμε- αυτοκίνητα (δημιουργώντας θέσεις εργασίας και φέρνοντας χρήμα στη χώρα), αφού μπορούμε να τα εισάγουμε υπερτιμημένα από το εξωτερικό, βάζοντας κι εμείς στην τσέπη μας το «κατιτίς» μας; Πάμε και εισάγουμε από τριτοκοσμικές και μη χώρες, προϊόντα που παράγουμε (ή μπορούμε να παράγουμε) κι εμείς οι ίδιοι. Και εισάγουμε, όχι γιατί δεν μας φτάνουν τα δικά μας, αλλά γιατί τα αμφιβόλου ποιότητας εισαγώμενα, αφήνουν πολύ μεγαλύτερο περιθώριο κέρδους. Ένα κέρδος που γίνεται ακόμη μεγαλύτερο, αν αυτά τα εισαγώμενα προϊόντα, τα βαφτίσουμε «ελληνικά». Γιατί εκεί φτάσαμε… Τα ελληνικά προϊόντα να είναι είδος προς εξαφάνιση και να ακριβοπωλούνται στην αγορά.

Και ρωτάω τώρα εγώ ο αφελής: Πως είναι δυνατόν ρε μπαγλαμάδες, να έχουμε υγιή οικονομία, όταν εκτός από τις λουκούλλειες μάσες των πολιτικών και των παρατρεχάμενων τρωκτικών τους, το χρήμα δεν ανακυκλώνεται εντός της χώρας, αλλά διαρρέει στο εξωτερικό, χωρίς ταυτόχρονα αυτή η διαρροή να αντισταθμίζεται από άλλες σοβαρές συναλλαγές (βλέπε εξαγωγές); Βγαίνουν οι αντιρατσιστές του κώλου, που ανακάλυψαν τον αντιρατσισμό που έκρυβαν μέσα τους, μόλις έπεσε «λιλί» (βλέπε κάθε λογής ΜΚΟ, χρηματοδοτημένες από τον κρατικό κορβανά· για τέτοιες Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις μιλάμε) και ωρύονται για τα δήθεν «καταπατημένα» δικαιώματα των λαθρομεταναστών (και μην ακούσω τη συνήθη μαλακία που έχει γίνει μότο ότι «κανένας άνθρωπος δεν είναι λαθραίος», γιατί εδώ ρε κοθώνια μιλάμε για τριτοκοσμικούς μετανάστες και μάλιστα παράνομους, που σφάζουν στο γόνατο για 10 ευρώ κι όχι για οποιουσδήποτε ανθρώπους), κλείνοντας τα μάτια και χώνοντας το κεφάλι στην άμμο, στην οικονομική αιμορραγία που προκαλεί όλος αυτός ο συρφετός που μαζεύτηκε στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Πάει ο Αφρικανός και ο Αφγανός (που δεν είναι πουθενά δηλωμένοι) στο κέντρο τη Αθήνας, ανοίγουν τον μπόγο τους μπροστά στο κατάστημα του άλλου που πληρώνει φόρους και δημοτικά τέλη και πουλάνε χωρίς καμμία άδεια και φυσικά χωρίς να κόβουν απόδειξη, προϊόντα άγνωστης προελεύσεως και ποιότητας. Και δεν τρέχει κάστανο! Κι αυτά τα «μαύρα» χρήματα φεύγουν για τις πατρίδες τους. Σαν λαθραίοι, παράνομοι κι αδήλωτοι που είναι, δουλεύουν ανασφάλιστοι και δεν τρέχει και πάλι κάστανο! Στο δημόσιο νοσοκομείο όμως (που πληρώνουμε εμείς οι «ιθαγενείς»), θα πάνε και θα εξυπηρετηθούν κι αν δεν εξυπηρετηθούν κι αμέσως, θα σε πουν και «ρατσιστή» από πάνω (δυστυχώς έχω γίνει μάρτυρας τέτοιου περιστατικού). Δημιουργούνε «γκέτο», κατουράνε και χέζουν όπου βρούνε, υποβαθμίζοντας ολόκληρες περιοχές, με ότι μπορεί να σημαίνει αυτό από οικονομικής απόψεως. Θα αναρωτηθεί κάποιος, «μα καλά, εμείς ευθύνη δεν έχουμε;». Φυσικά και έχουμε. Ποιος τους νοικιάζει σπίτια και τους δίνει έτσι άσυλο; Ποιος αγοράζει τα προϊόντα τους, δίνοντας μαύρο χρήμα; Ποιος τους χρησιμοποιεί σαν φτηνό και ανασφάλιστο εργατικό δυναμικό; Ποιος τους χαϊδεύει και τους κάνει «Έλληνες» για ψηφοθηρικούς λόγους; Στον τάκο λοιπόν, όλοι όσοι είναι υπεύθυνοι, χωρίς καμμία διάκριση. Ότι έκανε και ο «φασίστας» Μπερλουσκόνι. Δεν πειράζει, ας γίνουμε και «φασίστες», αν αυτό θα βοηθήσει την κατάσταση. Κι επιτέλους! Ποιος κυβερνά αυτή τη χώρα; Το 3% του ΣΥΡΙΖΑ με τους κατσαπλιάδες του ΠΑΜΕ και τους παλαιολιθικούς του ΚΚΕ;

Όλους αυτούς τους συσσωρευμένους λογαριασμούς καλούμαστε να πληρώσουμε σήμερα όλοι εμείς. Όλο αυτό το συσσωρευμένο πύον, καλούμαστε να το σπάσουμε εμείς σήμερα και να το φάμε στη μάπα. Ή καλύτερα, όλοι εκτός από τους κυρίους υπεύθυνους. Αυτοί ως συνήθως θα την «σκαπουλάρουν» με ελαφρά πηδηματάκια. Βλέπεις τον ανεπάγγελτο Κωστάκη, να έχει βυθίσει τη χώρα ακόμη πιο βαθειά στο οικονομικό τέλμα και την διαφθορά και βλέποντας το καράβι ότι είναι έτοιμο να βουλιάξει, τι κάνει; Ότι κι ένας δειλός κι ανέντιμος καπετάνιος που πηδάει πρώτος στη θάλασσα για να σωθεί, χωρίς καν να ειδοποιήσει τους επιβάτες για το τι επίκειται. Και τον βλέπεις τώρα, «αραχτό και λάιτ» να έχει πιάσει τα «ορεινά» της Βουλής και να σφυρίζει αδιάφορα. Λες και δεν ξέρει τίποτα για τον φόνο, λες και ήταν πρωθυπουργός σε άλλη χώρα. Για τέτοια υπευθυνότητα, σεμνότητα και ταπεινότητα μιλάμε… Βγαίνει η (πρώην) πρόεδρος της ελληνικής Βουλής και λέει απίστευτα πράγματα στον πρόεδρο της Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια (βλέπε βίντεο) και δεν την αρπάζει κανένας να την ρωτήσει «Μα καλά, τι είναι αυτά που λέτε κυρία μου; Τι ακριβώς εννοείτε; Δεν θα πρέπει να γνωρίζουμε κι εμείς;». Και καλά ο Παπούλιας, από «τακτ» δεν την ρωτά εκείνη την ώρα, τι εννοεί. Αργότερα δεν το πληροφορήθηκε; Ή μήπως η Μπενάκη δεν του είπε κάτι που δεν γνώριζε, αν λάβουμε υπόψιν το γεγονός ότι δεν φαίνεται να νιώθει καμμία έκπληξη με όσα ακούει; Βεβαίως, εκ των πραγμάτων σήμερα, βεβαίως και αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε τι εννοούσε η «ποιήτρια». Κι αυτά που έλεγε η Μπενάκη, προφανώς και ήταν κοινό μυστικό στον πολιτικό κόσμο. Οι μόνοι που κοιμόταν τον ύπνο του δικαίου ήμασταν εμείς τα κουτορνίθια. Και μην βιαστείς να υποθέσεις φίλε αναγνώστη, ότι ο Τζέφρι δεν ήξερε τίποτε για τον φόνο. Βεβαίως και ήξερε. Αλλά τι να πει προεκλογικά; Ότι «δεν υπάρχει σάλιο κι ως εκ τούτου θα σας πηδήξω χωρίς σάλιο;». Το έριξε λοιπόν στην τρελίτσα με το αξεπέραστο «Λεφτά υπάρχουν»…

Και βγαίνουν όλοι αυτοί θρασύδειλοι σήμερα και ζητάνε κι άλλες θυσίες. Ζητάνε θυσίες, την ίδια στιγμή που ξοδεύουν κρατικό χρήμα για να στηθούν τα αγάλματα του Μητσοτάκη στα Χανιά και του Καραμανλή στη Θεσσαλονίκη (ναι, αυτών των «μεγάλων» πολιτικών μορφών [εκεί που έχεσε ο Καποδίστριας, φύτρωσαν αυτοί]). Την ίδια ώρα που «περισσεύει» 1 εκατομμύριο ευρώ για την ιστοσελίδα της Βουλής (από δω να φανταστείτε πόσο Κάφρους μας θεωρούν). Την ίδια ώρα που «περισσεύουν» 100.000 ευρώ για να πάνε μερικοί «εθνοπατέρες» στην Αμερική και να «εορτάσουν» (ψωνίζοντας και διασκεδάζοντας) την Επανάσταση.

Θέλετε να κάνετε οικονομία ρε υποκριτές; Ξεκινήστε από τον εαυτό σας. Μειώστε τον μισθό σας, μειώστε τον αριθμό των βουλευτών, κόψτε τα κάθε λογής επιδόματα που έχετε επινοήσει για να τα κονομάτε από δέκα μεριές. Καταργείστε την θέση του αργόμισθου προέδρου της Δημοκρατίας και οτιδήποτε αποτελεί την Προεδρία. Έτσι κι αλλιώς διακοσμητικό στοιχείο είναι. Δεν χρειάζεται να τον πληρώνουμε κιόλας. Έτσι κι αλλιώς, ο λαός δεν ψήφισε κανέναν πρόεδρο. Προχωρήστε και καθαρίστε την «κόπρο του Αυγεία» που εσείς οι ίδιοι δημιουργήσατε. Διώξτε τα κοπρόσκυλα από το δημόσιο. Καταργήστε όλες τις άχρηστες υπηρεσίες που έχετε δημιουργήσει για να βολέψετε τα κομματόσκυλα. Σεβαστείτε το κρατικό χρήμα και μην το κατασπαταλάτε. Δημεύστε την περιουσία της Εκκλησίας (όχι φορολόγηση· κατάσχεση) και σταματήστε να μισθοδοτείτε το παπαδαριό (το πιο αντιπαραγωγικό και παρασιτικό τμήμα της ελληνικής κοινωνίας). Κι εσύ φίλε αναγνώστη, παραμέρισε το θρησκευτικό σου συναίσθημα και σταμάτα να ταΐζεις τα ρασοφόρα τρωκτικά, κάνοντας δωρεές για συνεχείς ανεγέρσεις «ιερών» ναών. Δεν το καταλαβαίνεις ότι τα χρήματά σου πάνε στράφι σε κάτι που δεν έχει να προσφέρει απολύτως τίποτα; Σε κάτι εντελώς άχρηστο; Θες να «σώσεις» την ψυχή σου; Κάνε δωρεές σε κάτι πιο πρακτικό και κοινωνικά ωφέλιμο (νοσοκομεία, σχολεία, ιδρύματα κ.ά.). Στο Θεό σου όμως, σταμάτα να ξεχειλώνεις τις κοιλάρες των παπάδων και να αυγατίζεις την περιουσία τους.

Κλείνοντας, φίλε αναγνώστη, θα ήθελα να σε ρωτήσω και να απαντήσεις εντίμως: Τον τελευταίο καιρό, μήπως τριγυρνά στο μυαλό σου η λέξη «Γουδί»; Μήπως βλέπεις στον ύπνο σου κρεμάλες; Αν ναι, είσαι σε καλό δρόμο… Αρχίζεις και ξυπνάς… Όπως αρχίζουμε και ξυπνάμε όλοι μας… Κι επειδή ο τίτλος του θέματος γράφτηκε καθ’ υπερβολήν (αν και θα τους άξιζε), τουλάχιστον ας απαιτήσουμε οι υπαίτιοι να δώσουν λόγο και να στηθούν στο εδώλιο, όπως οι δικτάτορες. Κι όχι μόνο να δώσουν λόγο, αλλά και να κάνουν συντροφιά στους δικτάτορες, οι οποίοι τουλάχιστον είχαν τους πολιτικούς όρχεις να λογοδοτήσουν και να κριθούν. Θα χρειαστεί βέβαια μια μεγάλη φυλακή, γιατί τα τρωκτικά είναι πολυάριθμα, αλλά τόσα και τόσα έχουμε δώσει για πολύ πιο άχρηστους σκοπούς. Ας κάνουμε μια δωρεά και για κάτι χρήσιμο λοιπόν…

Καλή Πρωτομαγιά…

Σχετικά θέματα:

Μοιραστείτε το θέμα:

Απάντηση στο ερώτημα: Που πήγαν τα λεφτά;

Π-Δ — Wed, 21 Apr 2010 14:53:39 +0000

Πρόκειται ίσως για την πιο θεαματική κωλοτούμπα των τελευταίων ετών…
Ο Γιώργος Παπανδρέου, προεκλογικά, με αξιοσημείωτη σιγουριά διατυμπανίζει πως «λεφτά υπάρχουν».
Ερχόμενος όμως στην εξουσία, φαίνεται να εγκαταλείπει την αρχική του άποψη…

Το βασικό ερώτημα βεβαίως, παρέμεινε: Που πήγαν τα λεφτά;
Η απάντηση υπάρχει και την δίνει με έναν χαρακτηριστικά «εύγλωττο» τρόπο, ο πρώην υπουργός Οικονομίας και Οικονομικών της Νέας Δημοκρατίας, Γιάννης Παπαθανασίου…

Η συνέχεια γνωστή…

Σχετικά θέματα:

Μοιραστείτε το θέμα:

Υπόθεση Πασίφικο («Τα Παρκερικά» ή «Πατσιφικά»)

Π-Δ — Wed, 07 Apr 2010 23:31:51 +0000

Τον Απρίλιο του 1949, μια απαγόρευση τελέσεως ενός χριστιανικού πασχαλιάτικου εθίμου, θα γινόταν η αιτία (ή η αφορμή) για να ακολουθήσουν μια σειρά από γεγονότα εντελώς δυσανάλογης σημασίας με τα γεγονότα που προκλήθηκαν από την απαγόρευση του εθίμου, τα οποία έπληξαν και πλήγωσαν το γόητρο και την κρατική υπόσταση της νεογέννητης και αδύναμης Ελλάδος κι απ΄την άλλη κατέδειξαν τον βαθμό παρεμβατικότητας των ξένων δυνάμεων στα εσωτερικά ζητήματα της χώρας.

Στην Αθήνα, στην περιοχή του Ψυρρή και πιο συγκεκριμένα στον ναό του Αγίου Φιλίππου, υπήρχε το έθιμο (που εξακολουθεί να υπάρχει ακόμη και σήμερα σε μερικές περιοχές της Ελλάδος) της καύσεως του αχυρένιου ομοιώματος του Ιούδα (ή κάψιμο του Εβραίου), μετά την περιφορά του Επιταφίου, την Μεγάλη Παρασκευή. Για πρώτη φορά, την χρονιά εκείνη, η ελληνική κυβέρνηση, απαγόρευσε εκτάκτως την τέλεση αυτού του εθίμου στους κατοίκους της Αθήνας. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, το έθιμο δεν απαγορεύτηκε, αλλά μετατέθηκε, για την Δευτέρα του Πάσχα, στην Πλατεία Ηρώων του Ψυρρή. Το βασικό αιτιολογικό και στις δυο εκδοχές, ήταν η επίσκεψη στην Ελλάδα του Γαλλοεβραίου μεγαλοτραπεζίτη Ρότσιλντ, κατά την διάρκεια της Μεγάλης Εβδομάδας και δεν θέλησαν να προκαλέσουν με ένα έθιμο το οποίο θεωρείται αντιιουδαϊκό.

Ο κόσμος αγνόησε την απαγόρευση και προσπάθησε να τελέσει το έθιμο της καύσεως του ομοιώματος του Ιούδα. Επενέβη όμως η αστυνομία και διέκοψε το τελετουργικό. Το πλήθος τότε εξεμάνη και σύσσωμο εστράφη και εκτόνωσε την οργή του στο σπίτι του Πορτογαλοεβραίου Δον Πασίφικο (ή Πατσίφικο), το οποίο βρισκόταν κοντά στον ναό και μάλιστα σε δρόμο απ’ όπου περνούσε και ο Επιτάφιος (οδός Καραϊσκάκη). Ο Πασίφικο (που όπως λέγεται προκαλούσε τον κόσμο από το μπαλκόνι του), μόλις που γλύτωσε και κατάφερε να διαφύγει στην αγγλική πρεσβεία ως Άγγλος υπήκοος (κατείχε και την αγγλική υπηκοότητα), ενώ το σπίτι του λεηλατήθηκε και καταστράφηκε από τους εξαγριωμένους κατοίκους. Ως κύριοι υπαίτιοι των καταστροφών αυτών, θεωρήθηκαν απ’ τους Άγγλους, οι γιοι του Σουλιώτη αγωνιστή και υπουργού Στρατιωτικών, Κίτσου Τζαβέλα.

Ποιος ήταν όμως ο Πασίφικο και γιατί ο κόσμος ξέσπασε την οργή του πάνω του;
Ο Δαβίδ Πασίφικο γεννήθηκε στο Γιβραλτάρ το 1784, από πολιτογραφημένους Πορτογάλους γονείς, εβραϊκής καταγωγής. Λόγω του ότι το Γιβραλτάρ ήταν και είναι μέχρι και σήμερα υπό αγγλική κατοχή, ο Πασίφικο έλαβε αυτομάτως και την αγγλική υπηκοότητα. Το 1836, εγκαταστάθηκε στην Αθήνα ως πρόξενος της Πορτογαλίας μέχρι το 1842, οπότε και καθαιρέθηκε απ’ τη θέση αυτή, λόγω οικονομικών καταχρήσεων. Δεν εγκατέλειψε όμως την Ελλάδα και μετά την καθαίρεσή του, αρχικά προσκολλήθηκε στο περιβάλλον της Δούκισσας της Πλακεντίας, η οποία τον βοηθούσε οικονομικά και στην συνέχεια επιδόθηκε στο εμπόριο και την τοκογλυφία.

Υπήρχαν υπόνοιες (άγνωστο αν υπήρχαν και αποδείξεις) ότι πίσω από την απαγόρευση τελέσεως του εθίμου, βρισκόταν ο Πασίφικο, που ως κάτοικος της περιοχής ενοχλούνταν -ως Εβραίος- απ’ αυτό το έθιμο και το έδειξε και στην περιφορά του Επιταφίου, προκαλώντας το πλήθος και το θρησκευτικό του συναίσθημα, όταν αυτό περνούσε με τον Επιτάφιο έξω απ’ το σπίτι του.

Την επόμενη κιόλας ημέρα, ο Πασίφικο, μέσω της αγγλικής πρεσβείας, η οποία προέβη σε διάβημα προς το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών, απαίτησε την άμεση καταβολή χρηματικής αποζημιώσεως που έφτανε το αστρονομικό ποσό των 886.736 δραχμών και 67 λεπτών. Αρκεί να ειπωθεί ότι τόση αξία δεν είχαν ούτε τα βασιλικά ανάκτορα. Όπως ήταν φυσικό, η ελληνική κυβέρνηση απέρριψε αυτή την τυχοδιωκτική αξίωση του Πασίφικο και τον παρέπεμψε στην ελληνική δικαιοσύνη. Λίγες μέρες αργότερα, η βρετανική κυβέρνηση αξίωσε και την άμεση καταβολή 500 λιρών, ως αποζημίωση για την καθυστέρηση της καταβολής της αποζημιώσεως στον Πασίφικο.

Η άρνηση της ελληνικής κυβερνήσεως, να υποκύψει στις αξιώσεις του Πασίφικο και της αγγλικής κυβέρνησης, προκάλεσε, ή μάλλον έδωσε την αφορμή να επέμβει δραστικά ο Άγγλος υπουργός Εξωτερικών Έρικ Πάλμερστον, ο οποίος αντιπαθούσε τον βασιλιά Όθωνα και μέσω του Άγγλου πρέσβη Έντμοντ Λάιονς, να διαμηνύσει πως δεν αναγνωρίζει την δικαιοδοσία της ελληνικής δικαιοσύνης, πάνω σε Άγγλο υπήκοο, απαιτώντας έτσι την άμεση ικανοποίηση των αξιώσεων του Πασίφικο. Η Ελλάδα αρνήθηκε και πάλι να υποκύψει στις πιέσεις του Πάλμερστον και τις υπερβολικές αξιώσεις του Πασίφικο, παρακάμπτοντας την δικαιοσύνη, χωρίς να έχουν προηγηθεί ούτε καν ανακρίσεις ή ακριβής υπολογισμός ζημιών.

Ο Πάλμερστον τότε, θα προχωρήσει σε μια πρωτόγνωρη ενέργεια και σε μια επίδειξη ισχύος, τα Χριστούγεννα του 1849, θα δώσει εντολή στον ναύαρχο Ουίλιαμ Πάρκερ, να αποκλείσει με τον πανίσχυρο αγγλικό στόλο της Μεσογείου, την Ελλάδα, κάτι που θα πραγματοποιηθεί στις 3 Ιανουαρίου του 1850. Λίγο πριν, τον Αύγουστο του 1849, η Αγγλία είχε θέσει θέμα ελληνικής κυριαρχίας επί των νήσων Ελαφονήσου (στον Λακωνικό κόλπο) και Σαπιέντζας (των Οινουσών, έναντι Μεθώνης), με το απίστευτο αιτιολογικό, ότι αυτά τα νησιά ανήκουν στα…Επτάνησα, τα οποία βρίσκονταν τότε υπό αγγλική κυριαρχία.

Κατά την διάρκεια του ναυτικού αποκλεισμού της Ελλάδος από τον αγγλικό στόλο, που έμεινε στην ιστορία ως «Παρκερικά» (ή «Πασιφικά»), οι Άγγλοι προέβαιναν σε κατασχέσεις εμπορικών και πολεμικών πλοίων (πάνω από 200, ενώ δεν κατασχέθηκαν, μόνο τα πλοία που έφεραν αγγλικό όνομα), έως ότου αποζημιωθεί εκβιαστικά ο Πασίφικο. Η ωμή αυτή παρέμβαση των Άγγλων, που ονομάστηκε «διπλωματία της κανονιοφόρου», ως κλασικό παράδειγμα αμφισβήτησης της κυριαρχίας κυρίαρχου κράτους και στρατηγικής καταναγκασμού, δεν έγινε φυσικά για τα μάτια του Πασίφικο. Ο Πασίφικο ήταν η αφορμή. Και η αιτία ήταν η διαμάχη των Μεγάλων Δυνάμεων στον ελληνικό χώρο, με την κάθε μία απ’ αυτές να προσπαθεί να αυξήσει την επιρροή της, σε βάρος των άλλων. Η Αγγλία, με την ωμή και απροκάλυπτη αυτή παρέμβασή της, καταστούσε σαφή και την δική της παρουσία.

Η βάναυση πολιτική της Αγγλίας, είχε τα αντίθετα αποτελέσματα από τα προσδοκούμενα. Ο λαός και ο πολιτικός κόσμος συσπειρώθηκε γύρω απ’ τον βασιλιά Όθωνα, με κορυφαίο παράδειγμα τον αρχηγό του αγγλικού κόμματος, Νικόλαο Μαυροκορδάτο. Μετά από 40 ημέρες αποκλεισμού, οι Άγγλοι έκαναν μια προσωρινή άρση, για να προσαράξει ένα γαλλικό πλοίο στον Πειραιά με απεσταλμένο τον βαρώνο Γκριό προς εξεύρεση συμβιβαστικής λύσης. Κατά την διάρκεια αυτής της σύντομης άρσης του αποκλεισμού, κάποιοι Άγγλοι αξιωματικοί, είχαν την ατυχή ιδέα να αποβιβαστούν στον Πειραιά για έναν περίπατο. Ο κόσμος όμως, που εξαιτίας τους είχε φτάσει να αντιμετωπίζει ακόμη και προβλήματα επισιτισμού, τους προπηλάκισε αγρίως, με αποτέλεσμα, ο αποκλεισμός να επανέλθει ακόμη πιο σκληρός από πριν, με την Αγγλία πλέον να μην δέχεται κανέναν συμβιβασμό.

Η ελληνική κυβέρνηση, για να αρθεί ο αποκλεισμός, καθώς ήταν ορατό πλέον το φάσμα του λοιμού, με παραίνεση της Γαλλίας, κατέθεσε στο όνομα του Άγγλου πρέσβη Γουάις, το ποσό των 250.000 δραχμών (κατά μία άλλη εκδοχή, 330.000), ως εγγύηση καλής θελήσεως, και ταυτόχρονα επικαλέστηκε την προστασία των υπόλοιπων Μεγάλων Δυνάμεων (Γαλλίας και Ρωσίας). Αυτές όντως αντέδρασαν, ως εγγυήτριες δυνάμεις, και προχώρησαν σε διαβήματα απαιτώντας από την Αγγλία την άρση του ναυτικού αποκλεισμού και την επιστροφή όλων των κατασχεθέντων πλοίων. Μάλιστα, ο Γάλλος πρεσβευτής στο Λονδίνο αποχώρησε από εκεί, οδηγώντας τις σχέσεις Γαλλίας και Αγγλίας σε οριακό σημείο.

Με τις διαστάσεις που είχε πάρει το θέμα, συζητήθηκε και στην Βουλή των Λόρδων της Αγγλίας, όπου εκεί ο Πάλμερστον με έναν μαραθώνιο λόγο πέντε ωρών, που έμεινε γνωστός ως «Είμαι Ρωμαίος πολίτης» (Civis Romanus sum), υπεραμύνθηκε της πολιτικής του, που υποστήριζε την υπεράσπιση οποιουδήποτε Άγγλου πολίτη, με όλα τα μέσα, υποκαθιστώντας και ακυρώνοντας, ακόμη και τα ξένα δικαστήρια. Απ’ ότι φαίνεται όμως δεν έπεισε. Η Βουλή των Λόρδων καταδίκασε την ενέργεια του Πάλμερστον, ενώ η Βουλή των Κοινοτήτων ζήτησε την άρση του αποκλεισμού και την επιστροφή των κατασχεθέντων πλοίων. Ο Πάλμερστον δέχθηκε και την έντονη διαφωνία στην πολιτική του, της βασίλισσας Βικτωρίας, η οποία του απαγόρευσε οποιαδήποτε ενέργειά του επί εξωτερικών θεμάτων, χωρίς προηγούμενη έγκρισή της, θεωρώντας έτσι, ως τον απόλυτο υπεύθυνο για την διεθνή δυσφορία εις βάρος της Αγγλίας.

Μετά απ’ αυτές τις εξελίξεις, ο αποκλεισμός θα αρθεί στις 15 Απριλίου 1850 και μέχρι το τέλος του ιδίου μηνός θα επιστραφούν όλα τα κατασχεθέντα πλοία. Το θέμα του Πασίφικο παραπέμφθηκε σε διεθνή επιτροπή διαιτησίας, η οποία του επιδίκασε το ποσό των 3.750 δραχμών. Παρασκηνιακά όμως, λέγεται πως, η Ελλάδα -που υπέστη τεράστιες οικονομικές απώλειες από τον τετράμηνο ναυτικό αποκλεισμό της- κατέβαλε το ποσό των 100.000 στον Πασίφικο, για να θεωρηθεί οριστικά λήξαν το θέμα, από τις 250.000 της εγγυήσεως που της επεστράφη.

Ο Πασίφικο, μετά τα γεγονότα αυτά, εγκαταστάθηκε στην Αγγλία, όπου και πέθανε στις 12 Απριλίου του 1854, ενώ ο Πάλμερστον καθαιρέθηκε από τον Άγγλο πρωθυπουργό, Ράσελ, το 1852. Οι οικονομικές απώλειες για την Ελλάδα, κατά την περίοδο του ναυτικού αποκλεισμού της, υπολογίστηκαν σε τουλάχιστον 30.000.000 δραχμές· ποσό δυσθεώρητο για τα τότε ελληνικά οικονομικά δεδομένα.

Σχετικά θέματα:

Μοιραστείτε το θέμα: