5.000 Ηρακλειδείς διαδήλωσαν εχθές όχι φυσικά για το ασφαλιστικό ή το εργασιακό ή το ΔΝΤ, αλλά επειδή η αγαπημένη τους ομάδα οδηγείται στην Β΄ Εθνική. Απολύτως θεμιτό το γεγονός και εύγε τους, αφού έτσι αισθάνονται. Η ανωτέρω όμως εικόνα με τις σκοπιανές σημαίες είναι άκρως προβληματική. Κατ’ εμέ το ανησυχητικό δεν είναι ότι δύο, πείτε τους μαλάκες, προβοκάτορες, πράκτορες ή όπως αλλιώς θέλετε, σήκωσαν δύο σημαίες των Σκοπίων. Το ανησυχητικό είναι ότι οι υπόλοιποι 4.998 που συμμετείχαν στην πορεία δεν αντέδρασαν στην προβοκάτσια.

Για ποιο λόγο δηλαδή δεν πήραν με τις πέτρες αυτούς τους δύο που τόλμησαν να σηκώσουν σκοπιανές σημαίες μέσα στην Θεσσαλονίκη, επιτρέποντάς τους μάλιστα να βρίσκονται και επικεφαλής. Για ποιο λόγο η τεράστια πλειοψηφία των διαδηλωτών αποδέχθηκε να κάνουν «παιχνίδι» κάποιοι στην πλάτη των όποιων «δικαίων» της ιστορικής ομάδας της πόλης. Ο οποίος Ηρακλής μάλιστα εκφράζει το πιο παλαιό αστικό κομμάτι της Θεσσαλονίκης, τους βέρους δηλαδή Θεσσαλονικιούς, οι οποίοι κατοικούν στην πόλη πριν από τη Μικρασιατική Καταστροφή. Ήτοι αυτούς που θίγονται περισσότερο από την εκστρατεία καπήλευσης του ονόματος της Μακεδονίας και της Μακεδονικής Ιστορίας από τους Σκοπιανούς.

Και όμως ουδείς αντέδρασε.
Απλώς ας μην παρεξηγηθούν ούτε αισθανθούν εθνικά προσβεβλημένοι, όλοι όσοι εχθές ήταν στο συλλαλητήριο, αν κάποια ημέρα η ανωτέρω φωτογραφία επισυναφθεί σε κάποιον φάκελο των Σκοπίων και παρουσιαστεί σε κάποιο διεθνές forum, όπου οι Σκοπιανοί θα προπαγανδίζουν υπέρ της «Μακεδονίας του Αιγαίου» και της εν Ελλάδι «Μακεδονικής» μειονότητας…

Πηγή: ed-mysterious.blogspot.com (φωτογραφία, taxalia.blogspot.com)

Η συνέχεια από το ellinikiafipnisis.blogspot.com, για μερικούς κάφρους, εκπροσώπους οπαδών του Ηρακλή που βγήκαν στην τηλεόραση και δήλωσαν…

…Αυτό που ακούστηκε από τους εκπροσώπους των φιλάθλων του Ηρακλή στην εκπομπή του κ. Τριανταφυλλόπουλου ήταν με επιείκεια ατυχές και εσφαλμένο! Είναι αδιανόητο σε καιρούς εθνικά και οικονομικά δύσκολους να ακούγεται από Έλληνες και μάλιστα Έλληνες Μακεδόνες, ότι η ομάδα του Ηρακλή έχει δεχτεί πρόταση από τα Σκόπια να συμμετάσχει στο εθνικό τους πρωτάθλημα, και μάλιστα να λένε χαρακτηριστικά «Αφού το κράτος δεν νοιάζεται για αυτήν την ομάδα, εμείς γιατί να νοιαστούμε για το κράτος;», αφήνοντας να εννοηθεί ότι δεν θα έβλεπαν αρνητικά το ενδεχόμενο με την στάση που τηρεί η ελληνική κυβέρνηση!

Το έθνος αγαπητοί συνέλληνες και φίλαθλοι του Ηρακλή δεν έχει καμία σχέση με τους κυβερνώντες και τις πολιτικές αυτών. Ελλάδα δεν είναι ούτε η κυβέρνηση, ούτε οι 300 εκλεγμένοι του κοινοβουλίου. Ελλάδα είναι αυτοί που έδωσαν το αίμα τους και την ζωή τους για να μπορούμε εμείς σήμερα να ζούμε ελεύθεροι, για να μπορούν κάποιοι να ξεπωλούν οτιδήποτε ελληνικό, οτιδήποτε εθνικό, οτιδήποτε θυμίζει Ελλάδα, και να οδηγούν στην παγίδα της ανθελληνικής αντίδρασης λόγω μη εξασφάλισης και υλοποίησης των υποχρεώσεων τους προς όλους εμάς, τους υπόλοιπους Έλληνες…

Σχόλιο Π-Δ: Ώρα είναι να βγουν και τίποτε κάφροι του ΟΦΗ, με τις σημαίες της Κρητικής Πολιτείας…

Σχετικά θέματα:

• Απίστευτο σύνθημα οπαδών σε ποδοσφαιρικό γήπεδο της Κάτω Ιταλίας
• Βασίλης Χατζηπαναγής – Ο μάγος της μπάλας
• «Μακεδονική» σημαία «κοσμεί» τα γραφεία του Mega; – Αυτό τώρα, πως εξηγείται;
• Σχετικά με το άγαλμα του αυτοκράτορα Ιουστινιανού στην πόλη των Σκοπίων
• Όταν ο Μάκης Τριανταφυλλόπουλος αποφασίσει ότι είσαι φασίστας, πάει και τελείωσε. Είσαι!
• Ανέκδοτο – Ένας «βάζελος» στη «Θύρα 7»
• Όταν η ελληνική σημαία γίνεται κομματικό λάβαρο…
• Η Παναγία η Ποδοσφαιρίτισσα και ο Χριστός ο Μπαλαδόρος
• Δεν κάνει ούτε για ζήτω
• Σταυρός και εθνικά σύμβολα

Ο Στέλιος Κυριακίδης ήταν αθλητής δρόμων ημιαντοχής και αντοχής, με ιδιαίτερη έφεση στον μαραθώνιο. Έγινε παγκοσμίως γνωστός, όταν κέρδισε τον διάσημο Μαραθώνιο της Βοστόνης, το 1946, χρησιμοποιώντας αυτήν την περιφανή νίκη ως όχημα ευαισθητοποίησης της κοινής γνώμης για την δραματική κατάσταση της Ελλάδος. Γεννήθηκε στις 4 Μαΐου 1910 στο χωριό Στατός της Πάφου στην Κύπρο. Ήταν γιος των αγροτών Γιάννη και Ελένης Κυριακίδη. Από μικρός είχε το μικρόβιο το τρεξίματος, καθώς οι συχωριανοί του τον θυμόνταν να τρέχει με την παραμικρή αιτία κι αφορμή. Συνήθως «πεταγόταν» μέχρι το απέναντι χωριό που απείχε 15-20…χιλιόμετρα. Έβγαλε το Γυμνάσιο στην Πάφο κι από την εφηβική του ηλικία άρχισε να παίρνει μέρος σε αγώνες· αρχικά σε αγώνες ως αθλητής του χωριού του και στην συνέχεια, από το 1930, ως αθλητής του Γυμναστικού Συλλόγου «Ολύμπια» της Λεμεσού· σύλλογο τον οποίο δεν εγκατέλειψε, μέχρι και το τέλος της αθλητικής του σταδιοδρομίας, παρ’ ότι σύντομα, θα μετακομίσει και θα εγκατασταθεί στην Αθήνα, έχοντας εργαστεί προηγουμένως, για ένα διάστημα, σαν υπάλληλος του Δήμου Λεμεσού.

Στην Ελλάδα και στην Αθήνα, θα εργαστεί ως υπάλληλος (εισπράκτορας) της Ηλεκτρικής Εταιρείας (Δ.Ε.Η.), χωρίς να εγκαταλείψει τον αθλητισμό και τις μεγάλες αποστάσεις. Θα σαρώσει τα μετάλλια σε Ελλάδα και Βαλκάνια με τα χρώματα της Ελλάδος, όπου για αρκετά χρόνια ήταν ο αδιαμφισβήτητος πρωταθλητής. Ο Κυριακίδης ήταν αυτός που κατέρριψε την πανελλήνια επίδοση του Σπύρου Λούη στον Μαραθώνιο· μια επίδοση τεσσάρων περίπου δεκαετιών. Ο Λούης μάλιστα, φέρεται να υποδέχεται τον Κυριακίδη στο σπίτι του στο Μαρούσι και χαμογελώντας να του λέει: «Παιδί μου Στέλιο, να τρέχεις πάντα, γιατί εμείς οι Έλληνες γεννηθήκαμε για να τρέχουμε. Μόνο έτσι καταφέραμε να ζήσουμε τόσους αιώνες».

Λίγο μετά την είσοδο των Γερμανών στην Αθήνα, το 1941, ο Στέλιος Κυριακίδης θα νυμφευθεί την σύντροφό του Ιφιγένεια και μαζί θ’ αποκτήσουν τρία παιδιά: Την Ελένη, την Μαίρη και τον Δημήτρη. Τα χρόνια της Κατοχής, θα είναι δύσκολα για τον Στέλιο Κυριακίδη, όπως και για όλους τους Έλληνες. Όπως έλεγε κι ίδιος, το γαμήλιο δώρο του ήταν ένα ψωμί (κι αυτό μισό), ενώ λόγω της σχετικής αναγνωρισιμότητάς του, κατάφερνε να εξασφαλίζει που και και που, μερικά λαχανικά. Η αθλητική ιδιότητα, θα του σώσει την ζωή, όταν συνελήφθη απ’ τους Γερμανούς στο Χαλάνδρι, το 1943, με άλλα 49 άτομα ως αντίποινα για τον φόνο ενός Γερμανού. Ο Γερμανός αξιωματικός υπηρεσία -που συμπτωματικά ήταν κι ο ίδιος μαραθωνοδρόμος-, θα τον αφήσει ελεύθερο, όταν θα διαπιστώσει ότι ο Κυριακίδης έχει συμμετάσχει στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1936 στο Βερολίνο (για καλή του τύχη, είχε στο πορτοφόλι του που το έψαξαν, εκτός από την ταυτότητά του και την κάρτα διαπίστευσης στους αγώνες). Οι υπόλοιποι εκτελέστηκαν… Όπως αναφέρει ο γιος του, Δημήτρης Κυριακίδης, «Μια άλλη φορά, όταν οι Γερμανοί εισέβαλαν στο σπίτι μας, βρήκαν ένα άλμπουμ με φωτογραφίες από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Βερολίνου. Στην πρώτη σελίδα ήταν ο Χίτλερ.“Χάιλ Χίτλερ!” είπαν και εξαφανίστηκαν. Έτσι εδόθη εντολή να μην πηγαίνει κανείς στο σπίτι του Κυριακίδη. Από τότε ο πατέρας μου έκρυβε στο υπόγειό μας τους συμμάχους που έπεφταν με τα αλεξίπτωτα και έφευγαν αργότερα στην Αίγυπτο».

Στον δρόμο για την Βοστόνη μετ’ εμποδίων
Το 1946, κι ενώ η Ελλάδα μαστίζεται από φτώχεια κι ανέχεια· συνέπειες της γερμανικής Κατοχής που έληξε το 1944 και του Εμφυλίου Πολέμου, που ακολουθεί αμέσως μετά, ο Κυριακίδης αποφασίζει να συμμετάσχει στον πεντηκοστό -και περίφημο- Διεθνή Μαραθώνιο της Βοστόνης στις Η.Π.Α., στις 20 Απριλίου 1956, μετά από τιμητική πρόσκληση των διοργανωτών. Τα κίνητρά του όμως, δεν είναι μόνο αθλητικά. Θέλει με την συμμετοχή του να ευαισθητοποιήσει τον κόσμο και την διεθνή κοινή γνώμη για το ελληνικό δράμα. Οι δυσκολίες και τα εμπόδια αρκετά. Ο Κυριακίδης έχει να αγωνιστεί σε Μαραθώνιο σχεδόν 5 χρόνια· είναι σχεδόν απροπόνητος, αδύναμος και υποσιτισμένος. Τα τελευταία δε, φρόντιζε να του τα υπενθυμίζει και η σύζυγός του: «Είσαι τρελός; Έτσι κοκαλιάρης όπως είσαι θα πεθάνεις!». Αυτός όμως το έχει βάλει σκοπό και ξεκινάει τις προπονήσεις ακόμη και μέσα στο χιόνι, φτάνοντας στο σημείο κάποια στιγμή να λιποθυμήσει απ’ την εξάντληση.

Οι πρώτες δυσκολίες θα προκύψουν, όταν ο ΣΕΓΑΣ θα δηλώσει αδυναμία να ταχυδρομήσει την απαραίτητη βεβαίωση με την οποία πιστοποιούνταν ότι ο Κυριακίδης ήταν ερασιτέχνης αθλητής, καθώς δεν υπήρχαν χρήματα ούτε για γραμματόσημα! Ο Κυριακίδης προσπαθεί να αποκτήσει βίζα. Η απάντηση όμως θα τον απογοητεύσει: Βίζα λαμβάνουν μόνο οι Αμερικανοί υπήκοοι. Τελικώς, ο Κυριακίδης θα εκμεταλλευτεί την γνωριμία του με τον πρόξενο κι αφού εξασφαλίσει και την απαραίτητη ενυπόγραφη συγκατάθεση της συζύγου του, θα αποκτήσει την πολυπόθητη βίζα. Σύντομα όμως θα έρθει αντιμέτωπος με άλλο πρόβλημα. Συνειδητοποιεί, πως αν ταξιδέψει με πλοίο, θα χάσει πολλές και αναγκαίες προπονήσεις, ενώ δεν αποκλείεται να χάσει και τον ίδιο τον αγώνα. Η λύση είναι μία: Να μεταβεί αεροπορικώς από το Παρίσι. Το ποσό όμως τεράστιο: 575 δολάρια, όταν ο μισθός του ήταν μόλις 50. Όπως έλεγε ο Κυριακίδης, «Όταν άκουσα το ποσόν τρελάθηκα. Εκείνη την ημέρα θα πήγα 30 φορές πάνω κάτω την οδό Σταδίου». Αποφασίζει να πουλήσει την ηλεκτρική του κουζίνα και το ραδιόφωνο. Σκοντάφτει όμως στις αντιρρήσεις της συζύγου του, που δεν ήταν καθόλου διατεθειμένη να αποχωριστεί την κουζίνα της και δεν πείστηκε καθόλου από τις υποσχέσεις του, ότι θα της πάρει καινούργια όταν επιστρέψει από την Αμερική. Τα χρήματα όμως, έτσι κι αλλιώς, και πάλι δεν θα ήταν αρκετά για να καλύψουν το κόστος των εισιτηρίων. Σε μια απέλπιδα προσπάθεια στρέφεται στην Ηλεκτρική Εταιρία, η οποία του είχε ήδη κάνει δώρο δυο μήνες άδεια και 200 δολάρια. Μετά από ικεσίες, ο Κυριακίδης, κατορθώνει να πάρει μια επιταγή των 1.000 δολαρίων. Η «οδύσσειά» του όμως δεν τελείωσε εδώ, καθώς η τράπεζα αρνήθηκε να του δώσει συνάλλαγμα. Αγανακτισμένος ο Κυριακίδης πάει στον διευθυντή και του λέει: «Τρέχω για την Ελλάδα από το 1933· αγωνίζομαι για τη γαλανόλευκη· δεν είμαι κανένας τυχοδιώκτης». Τελικά, με τα πολλά, ξεπεράστηκε κι αυτό το εμπόδιο, ο Κυριακίδης πήρε τα χρήματα και στις 4 Απριλίου 1946, σε ηλικία 36 ετών, επιβιβάστηκε για πρώτη φορά στη ζωή του σε αεροπλάνο, για να πετάξει για την Αμερική…

Εκεί, οι γιατροί θα εκφράσουν τις αντιρρήσεις τους για την συμμετοχή του στον αγώνα, καθώς ήταν εξαιρετικά αδύναμος και καχεκτικός και υπήρχαν φόβοι πως δεν θα μπορέσει να αντέξει την εξαντλητική διαδρομή. Οι αντιρρήσεις θα καμφθούν με την παρέμβαση της αθλητικής ομοσπονδίας. Οι ομογενείς τον υποδέχονται σαν ήρωα. Ο Κυριακίδης είχε ξανατρέξει, πριν τον πόλεμο, στον Μαραθώνιο της Βοστόνης του 1930, αλλά εγκατέλειψε γιατί τον πλήγωσαν τα καινούργια αθλητικά υποδήματα που φορούσε. Αυτή τη φορά όμως ήταν αποφασισμένος. Δίνει υπόσχεση, πως δεν θα εγκαταλείψει αυτή το φορά. Έχει κι έναν επιπλέον λόγο όμως: «ΗΡΘΑ ΝΑ ΤΡΕΞΩ ΓΙΑ ΕΦΤΑ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΠΕΙΝΑΣΜΕΝΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ», θα δηλώσει κατά την παραμονή του στην Αμερική. Οι ομογενείς τον βοηθούν όπως μπορούν στην μεγαλειώδη του προσπάθεια, με πρώτον και καλύτερον έναν εκ των μαγείρων του ξενοδοχείου όπου διέμεινε καθ’ όλη την διάρκεια της παραμονής του μέχρι τον αγώνα. Ο μάγειρας, ο οποίος τύχαινε να είναι και Έλληνας, φρόντισε να κάνει ότι μπορεί για να…δυναμώσει τον χλωμό και «κοκαλιάρη» Κυριακίδη. Και δεν τα κατάφερε κι άσχημα… Πέντε κιλά πήρε μέσα σε λίγες ημέρες… Ακόμη όμως και την ημέρα του αγώνα οι γιατροί θα εκφράσουν και πάλι τις αντιρρήσεις τους, κάτι που οδηγεί τον Κυριακίδη να υπογράψει υπεύθυνη δήλωση, πως είναι απόλυτα ενήμερος για τους κινδύνους, αναλαμβάνοντας όλη την ευθύνη.

Ο μεγάλος θρίαμβος
Η έναρξη του αγώνα θα δοθεί στις 12 το μεσημέρι της 20ής Απριλίου 1946. Στο χέρι του κρατά διπλωμένο ένα χαρτάκι που του έδωσε κάποιος πριν τον αγώνα, με την υπόσχεση να το διαβάσει λίγο πριν την έναρξη. Το χαρτάκι γράφει από την μια πλευρά «Ή ταν ή επί τας» και στην άλλη «Νενικήκαμεν»… Ο Κυριακίδης τρέχει με μεγάλα ονόματα της εποχής: Τον Άγγλο Κένεθ Μπέιλι, τον Αμερικανό Τζόνι Κέλι -παλιό νικητή της διαδρομής-, τον Καναδό Κοτέ κ.ά. Παίρνοντας τον αριθμό 77 (θεωρούσε τον αριθμό 7, ως τον τυχερό αριθμό των Ελλήνων· άρα με το 77, δυο φορές τυχερός), ξεκινά τον αγώνα επιφυλακτικά. Ακολουθώντας την τακτική που ακολουθούσε πάντοτε, φροντίζει να μην σπαταλήσει δυνάμεις από την αρχή. Δεν κοιτάζει πίσω, μόνο μπροστά, γιατί πιστεύει πως «όταν ένας μαραθωνοδρόμος κοιτάζει πίσω του, δίνει φτερά στον αντίπαλο». Αποφασίζει να επιταχύνει από το μέσον της διαδρομής (όπως έλεγε κι ίδιος, είχε βάλει σαν «σημάδια» διάφορα κτήρια και τοποθεσίες, αλλά και τα…παντελονάκια ων συναγωνιστών του).

Προσπερνά τους αντιπάλους του έναν έναν και στα τελευταία χιλιόμετρα της διαδρομής, προπορεύεται με τον Τζόνι Κέλι. Οι ομογενείς αλλά και οι Αμερικανοί που παρακολουθούν με αγωνία τον αγώνα, προσπαθούν να τον ενθαρρύνουν. Ένας ομογενής, θέλοντας να τον βοηθήσει, του προσφέρει ένα πορτοκάλι, τον χτυπά ενθαρρυντικά στην πλάτη και μπερδεύεται στα πόδια του, κάνοντας τον να χάσει τον ρυθμό του και πολύτιμο έδαφος. Δεν το βάζει όμως κάτω και συνεχίζει προσπερνώντας τους αντιπάλους του. Ένας άλλος Έλληνας σε κάποια στιγμή του λέει: «Καλά πας, Στέλιο! Έστω δεύτερος…». Ο Κυριακίδης πεισμώνει και ξεχύνεται μπροστά. Λίγο παρακάτω, ένας Αμερικανός δημοσιογράφος που παρακολουθεί τον αγώνα με αυτοκίνητο, τον πληροφορεί πως «ο Κέλι “έσπασε”» και πως «είναι ώρα να φύγει». Και πράγματι φεύγει, προσπερνώντας τον -έκπληκτο- Κέλι. Τότε θα συμβεί και κάτι, που ο ίδιος ο Κυριακίδης θυμόταν πάντα με συγκίνηση… Ένας ηλικιωμένος Έλληνας θα πεταχτεί μπροστά του και σχεδόν ικετεύοντάς τον, θα του φωνάξει: «ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΕΛΙΟ ΜΟΥ! ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΟΥ!»… Αυτή η ικεσία-έκκληση θα βάλει φτερά στα πόδια του Στέλιου Κυριακίδη που θα τα δώσει όλα για να θωρακίσει και να κατακτήσει την νίκη. Και την κατάκτησε, τερματίζοντας πρώτος με χρόνο 2:29:27, φωνάζοντας στον τερματισμό «ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ!» (For Greece). Χρόνος που αποτέλεσε καλύτερη πανευρωπαϊκή επίδοση και ταυτόχρονα πανελλήνια που κράτησε για 22 χρόνια (ο ίδιος μάλιστα, ήταν κριτής, όταν καταρρίφθηκε η επίδοσή του από τον Δημήτρη Βούρο).

Ήταν πλέον γεγονός… Ο «νέος Φειδιππίδης» όπως τον ονόμασαν οι Αμερικανοί, ήταν ο μεγάλος νικητής, σκορπίζοντας ρίγη συγκινήσεως στους απανταχού Έλληνες. Μια από τις πρώτες ερωτήσεις που δέχθηκε ο Κυριακίδης μετά τον θρίαμβό του ήταν: «Τι θα ήθελες να κάνουμε για σένα;». Ο Κυριακίδης, απαντώντας λακωνικά, είπε: «Για μένα τίποτα. Μόνο για την Ελλάδα…»., ενώ δεν παρέλειπε να λέει σε όσους πήγαιναν να τον συγχαρούν: «Σας παρακαλώ, μην ξεχάσετε τη χώρα μου». Ο μεγάλος του αντίπαλος, Τζόνι Κέλι σε μια επίδειξη ευγενούς άμιλλας, όταν ρωτήθηκε γιατί δεν κατάφερε να κερδίσει τον αγώνα -όντας ως ο επικρατέστερος υποψήφιος για την νίκη- και τον Κυριακίδη, απάντησε: «Πως θα μπορούσα να κερδίσω ποτέ έναν τέτοιον αθλητή; Εγώ έτρεχα για τον εαυτό μου κι αυτός για μια ολόκληρη πατρίδα». Ο Στέλιος Κυριακίδης, δεν θα παραλείψει να ενημερώσει την Ηλεκτρική Εταιρεία, με τα χρήματα της οποίας βρέθηκε στην Αμερική, μ’ ένα τηλεγράφημα: «Ενίκησα με δεύτερον τον Κέλι και τρίτον τον Κοτέ. Αγών σκληρός. Ευτυχής διότι ενίκησα».

Στην εφημερίδα της Βοστόνης «Boston Sunday Post», στις 21 Απριλίου 1946, ο δημοσιογράφος Άρθουρ Ντάφι, σ’ ένα άρθρο του με τίτλο «Η νίκη ανήκει σε δύο έθνη» («Victory Belongs To Two Nations»), θα γράψει: «Έχω ξαναδεί πολλούς αθλητές να κλαίνε είτε από χαρά για το θρίαμβό τους είτε από λύπη για την ήττα τους. Αυτός ο Αθηναίος με τα ευγενή αισθήματα δάκρυσε αληθινά, με δάκρυα που έβγαιναν μέσα από τη δυνατή ελληνική καρδιά του. Μια καρδιά που δεν τον πρόδωσε στα 26 μίλια που διήνυσε, αλλά που κόντεψε να σπάσει όταν έφτασε στο τέρμα, τόσο από περηφάνια για τη νίκη του όσο και από θλίψη για τις κακουχίες που περνούσε η πατρίδα του».

Το «Πακέτο Κυριακίδη» και η επιστροφή στην Ελλάδα
Ο συγκινητικός αγώνας και η ανιδιοτελής νίκη του Κυριακίδη, προκάλεσε ένα κύμα συμπάθειας στους Αμερικανούς και πολύ περισσότερο στους Έλληνες ομογενείς. Ο Στέλιος Κυριακίδης, μετά την νίκη του, παρέμεινε για σχεδόν έναν μήνα στην Αμερική, με μοναδικό σκοπό να προκαλέσει την ευαισθητοποίηση της κοινής γνώμης και την συγκέντρωση βοήθειας για την δοκιμαζόμενη Ελλάδα. Οι Αμερικανοί θέλησαν να τον κάνουν επαγγελματία αθλητή, προσφέροντάς του χρήματα, ενώ δεν έλειψαν και οι προτάσεις να γίνει ηθοποιός στο Χόλιγουντ. Ο Κυριακίδης αρνήθηκε κάθε πρόταση. Δεν είχε σκοπό να μείνει στην Αμερική. Ήθελε να πάρει βοήθεια και να επιστρέψει στην Ελλάδα. Και τα κατάφερε αρκετά καλά. Συγκεντρώθηκε ένα σεβαστό ποσό της τάξεως των 250.000 δολαρίων, ενώ κατάφερε να γεμίσει και δύο πλοία -προσφορά της οικογένειας Λιβανού- με είδη πρώτης ανάγκης, όπως τρόφιμα, ρούχα και φάρμακα, τα οποία αποτέλεσαν μια μικρή ανάσα εκείνη την εποχή για τους εξαθλιωμένους Έλληνες. Η βοήθεια αυτή που κατάφερε να συγκεντρώσει ο Κύπριος αθλητής, ονομάστηκε «Πακέτο Κυριακίδη». Εξαιτίας μάλιστα, της δημοσιότητας που έδωσε ο Κυριακίδης για την τραγική κατάσταση στην Ελλάδα, έναν χρόνο αργότερα (Μάιος 1947), επισπεύσθηκε και επίδοση 400.000 δολαρίων ως μέρος της αμερικανικής οικονομικής βοήθειας (επί συνόλου 1,4 εκατομμυρίου δολαρίων), γνωστής ως «Σχέδιο Μάρσαλ».

Στην Ελλάδα επέστρεψε στις 23 Μαΐου 1946. Εκείνη την ημέρα ο Στέλιος Κυριακίδης ήταν ολόκληρη η Ελλάδα. Σχεδόν 1 εκατομμύριο κόσμος τον περίμενε για να τον αποθεώσει, να τον τιμήσει και να τον ευχαριστήσει, όταν πάτησε και πάλι το πόδι στην Ελλάδα, αποβιβαζόμενος από το αμερικανικό αεροπλάνο «Ακρόπολις». Η μεγαλειώδης πομπή, ξεκίνησε από το αεροδρόμιο, πέρασε από τον Άγνωστο Στρατιώτη, την Βουλή των Ελλήνων και το Δημαρχείο Αθηναίων. Η επίσημη τελετή έγινε στους Στύλους του Ολυμπίου Διός. Ο Κυριακίδης θα μιλήσει με λόγια συγκινητικά, που θα φέρει δάκρυα σε όσους τον ακούνε. Ένα κορίτσι, θα του προσφέρει μια ανθοδέσμη εκ μέρους του σχολείου της· Ο Κυριακίδης ευχαριστεί ξεσπώντας σε κλάματα, ενώ σε κάθε στιγμή δεν σταματά να δηλώνει «Είμαι υπερήφανος που είμαι Έλλην»… Ο συγκεντρωμένος κόσμος τον φιλούσε, τον χειροκροτούσε και ζητωκραύγαζε σε όλη τη διάρκεια της διαδρομής. Είναι χαρακτηριστικό, ότι χρειάστηκε 8 ώρες για να φτάσει μέχρι το σπίτι του στην Φιλοθέη. Για πρώτη φορά μάλιστα, μετά την Κατοχή, φωταγωγήθηκε προς τιμήν του και η Ακρόπολη.

Τιμές και διακρίσεις
ο Στέλιος Κυριακίδης τιμήθηκε πολλές φορές από διάφορους φορείς για την προσφορά του, όπως με τον «Μεγαλόσταυρο του Φοίνικος», από τον βασιλιά των Ελλήνων, καθώς και με άλλες διακρίσεις από διάφορους δήμους (Αθηνών, Πειραιώς, Φιλοθέης, Πατρών κ.ά.), από τον κυβερνήτη της πολιτείας της Μασαχουσέτης (ΗΠΑ), από την Επιτροπή των Ολυμπιακών Αγώνων κ.ά. Στο αθλητικό μουσείο της Μασαχουσέτης των Η.Π.Α., υπάρχει μόνιμη έκθεση προς τιμήν του Στέλιου Κυριακίδη, με ονομασία «Στυλιανός Κυριακίδης – Τρέχοντας για την ανθρωπότητα». Ο δήμος του Χόπκιντον στη Μασαχουσέτη, έχει τοποθετήσει ένα γλυπτό που παρουσιάζει τον Στέλιο Κυριακίδη να τρέχει και δίπλα του τον Σπύρο Λούη να του δείχνει τον δρόμο προς την νίκη, κοντά στο σημείο εκκίνησης του Μαραθωνίου της Βοστόνης. Ένα αντίγραφο του ίδιου γλυπτού έχει τοποθετηθεί και στον «αδελφό» δήμο Μαραθώνα, στην Ελλάδα.

Ο Στέλιος Κυριακίδης, κατά την διάρκεια της αθλητικής του σταδιοδρομίας, εκτός από το χρυσό μετάλλιο στον Μαραθώνιο της Βοστόνης, έχει να παρουσιάσει:

• 1 χρυσό στα 1.000 μέτρα, στο Παγκύπριο Πρωτάθλημα.
• 1 χρυσό (1934) και 1 αργυρό μετάλλιο (1935) στα 1.500 μέτρα στο Παγκύπριο Πρωτάθλημα.
• 6 χρυσά μετάλλια στα 5.000 μέτρα: 3 στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα (1934, 1936, 1937, 1938) και 2 στο Παγκύπριο Πρωτάθλημα (1934, 1935).
• 8 χρυσά μετάλλια στα 10.000 μέτρα: 4 στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα (1934, 1936, 1937, 1938), 1 στο Παγκύπριο Πρωτάθλημα (1935), 2 στους Βαλκανικούς Αγώνες (1934, 1936) και 1 στους Ελληνο-Αιγυπτιακούς Αγώνες (1938).
• 9 χρυσά μετάλλια σε μαραθώνιους αγώνες: 3 στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα (1933, 1934, 1936), 2 στο Παγκύπριο Πρωτάθλημα (1934, 1935) και 4 στους Βαλκανικούς Αγώνες (1934, 1936, 1937, 1939).

Σημείωσε συνολικά 36 εθνικές επιδόσεις, ενώ με τα χρώματα της ελληνικής εθνικής ομάδας είχε συμμετάσχει και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Βερολίνου (1936) και του Λονδίνου (1948), τερματίζοντας ενδέκατος και δέκατος όγδοος αντίστοιχα.

Ο ίδιος, μέχρι το τέλος της ζωής του, δεν σταμάτησε να ασχολείται με τον αθλητισμό, πότε ως προπονητής και πότε ως διοικητικός παράγοντας. Ο Στέλιος Κυριακίδης, δεν σταμάτησε ούτε το φιλανθρωπικό του έργο, όταν κόπασε ο θόρυβος γύρω του. Ειδικά μετά την απόσυρσή του από τους αγωνιστικούς χώρους, δεν σταμάτησε να βοηθά όπως μπορούσε, όσους αναξιοπαθείς είχαν ανάγκη, ενώ δεν σταματούσε να προτρέπει τα παιδιά να στραφούν στον αθλητισμό. Δημιούργησε το γυμναστήριο και τον «Αθλητικό Όμιλο Φιλοθέης», ενώ ασχολήθηκε και με τον προσκοπισμό.

Ο Στέλιος Κυριακίδης πέθανε στις 10 Δεκεμβρίου του 1987, στη Αθήνα κι ετάφη στον Πύργο Κορινθίας, όπου είχε το εξοχικό του.

Σχετικά θέματα:

• Τι είναι ο «Φάκελος της Κύπρου»;
• Το ένοχο κι αντεθνικό παρελθόν του ΚΚΕ
• Οι ιστορικοί «μύθοι» του Ηρόδοτου
• Σπύρος Λούης και Μαραθώνιος – «Γιαλαντζί» η επική νίκη του, το 1896;
• Επιχείρηση «Αττίλας» και τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974 – Κέρδισαν τον πόλεμο οι Τούρκοι, ή…τον έχασαν οι Έλληνες;
• Νίκος Γκάλης – Ο μύθος του ελληνικού μπάσκετ και του ελληνικού αθλητισμού
• Βασίλης Χατζηπαναγής – Ο μάγος της μπάλας
• Βραβεία Αμπντί Ιπεκτσί – Βραβεία κοροϊδίας και γραικυλισμού
• Κύπρος και επιλογές επίλυσης του κυπριακού προβλήματος
• Υφίσταται «Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου» για την ελληνική Βικιπαίδεια;

Σε μετάφραση: ΧΑΙΡΕΤΗΣΤΕ (ΥΠΟΚΛΙΘΕΙΤΕ) ΣΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΕΛΛΑΔΑ!

Το σύνθημα απευθύνεται στην αντίπαλη ομάδα για να της υπενθυμίσει που βρίσκεται, σε τι χώματα ιερά πατάει…

Πηγή: ixorcosmos.gr

Σχετικά θέματα:

• Οι Ηρακλειδείς «σημαιοφόροι» των Σκοπίων και η συνένοχη πλειοψηφία που σιώπησε
• Black μπεεε (Θόδωρος Μαραγκός) – Οι πάπυροι του Ερκολάνο, ο Θοδωράκης ο Νεοέλληνας κι ο Δημητράκης το πρόβατο
• Όταν ο Μάκης Τριανταφυλλόπουλος αποφασίσει ότι είσαι φασίστας, πάει και τελείωσε. Είσαι!
• Ανέκδοτο – Ένας «βάζελος» στη «Θύρα 7»
• Ο «ρατσισμός» των Ενόπλων Δυνάμεων
• Η Παναγία η Ποδοσφαιρίτισσα και ο Χριστός ο Μπαλαδόρος
• Ο ηγεμόνας (Νικολό Μακιαβέλι)
• Ιταλός, προτίμησε να επιστρέψει στη φυλακή, παρά να μείνει σε κατ’ οίκον περιορισμό με τη γυναίκα του
• Δεν κάνει ούτε για ζήτω
• Πελέ και Μαραντόνα – Η «δικτατορία» ενός ποδοσφαιρικού διλήμματος

Ο Λούης, παρ’ ότι μαρτυρείται ότι ήταν ένας σχετικά καλός δρομέας (αν και όχι ολυμπιακού επιπέδου και επιπλέον χωρίς προηγούμενη αθλητική εμπειρία), φαίνεται να μπήκε στον κατάλογο των αγωνιζόμενων, παρατύπως, χάριν του Ιωάννη Παπαδιαμαντόπουλου, υπεύθυνου της διοργάνωσης των προκριματικών και της διεξαγωγής του Μαραθώνιου. Η λεπτομέρεια βρίσκεται στο ότι ο Παπαδιαμαντόπουλος, ως συνταγματάρχης του ελληνικού στρατού, ήταν διοικητής του Σπύρου Λούη όταν αυτός υπηρετούσε την στρατιωτική του θητεία. Ως φαίνεται ο Παπαδιαμαντόπουλος είχε εμπιστοσύνη στις δυνατότητες του Λούη και προσπάθησε να τον προωθήσει με κάθε τρόπο, έτσι ώστε να πραγματώσει το όνειρο της ελληνικής μαραθώνιας νίκης.

Ο Λούης μπήκε τελευταία στιγμή στους προκριματικούς, όταν παράτυπα αυξήθηκε ο αριθμός των Ελλήνων μαραθωνοδρόμων από 10 σε 12. Ο Λούης τερμάτισε ενδέκατος και παρ’ ότι -όπως φημολογείται- δεν έπιασε ούτε καν το χρονικό όριο πρόκρισης, εν τούτοις προκρίθηκε, κάνοντας χρόνο 3 ώρες και 19 λεπτά.

Στον Μαραθώνιο του 1896, έλαβαν συνολικά μέρος 17 αθλητές. Τέσσερις ξένοι και οι υπόλοιποι Έλληνες. Ο Λούης απ’ την αρχή ήταν στους ουραγούς. Κι ενώ οι προπορευόμενοι δρομείς Βασιλάκος, Μπελόκας και ο Ούγγρος Κέλνερ «διερρήγνυαν τα ιμάτιά τους» πως ουδέποτε είδαν τον Λούη να τους προσπερνά, λίγο πριν τον τερματισμό ο αγγελιοφόρος αναγγέλει την πρωτοπορία του Λούη, κάνοντας το Στάδιο να δονείται απ’ την ιαχή «Έλλην! Έλλην!». Ο Λούης τελικά τερμάτισε πρώτος, με χρόνο 2 ώρες, 58 λεπτά και 50 δευτερόλεπτα (μειώνοντας σε κατά σχεδόν 20 λεπτά την προσωπική του επίδοση των προκριματικών!).

Ποιο ήταν όμως το βασικό στοιχείο που θέτει σε αμφισβήτηση την καθαρότητα της νίκης του Λούη; Πέραν των μαρτυριών των συναθλητών του, ήταν γεγονός ότι κατά την διάρκεια του Μαραθώνιου δεν υπήρχε κανένας έλεγχος απ’ τους κριτές, ενώ η οργάνωση ήταν υποτυπώδης. Έτσι οι «κακές γλώσσες» λένε, πως ο Λούης μετετράπη από ουραγός σε ουρανοκατέβατο νικητή από το πουθενά, καθώς κάλυψε ένα σημαντικό μέρος της διαδρομής πάνω σε…κάρο, κόβοντας δρόμο (έτσι εξηγείται και γιατί ήταν «αόρατος» στους προπορευόμενους αθλητές), γι’ αυτό κι έφτασε στο Στάδιο και σχετικά ξεκούραστος. Επιπλέον, αξίζει να σημειωθεί, ότι ο Λούης έκτοτε δεν ξανάτρεξε σε καμμία διοργάνωση, παρ΄ότι προκλήθηκε απ’ τους άμεσα θιγόμενους ηττημένους Βασιλάκο και Μπελόκα. Ίσως όπως λένε, για να μην φανεί η μετριότητά του και να κρατήσει την υστεροφημία του.

Σχετικά θέματα:

• Μια μοναδική στιγμή των Ολυμπιακών Αγώνων – Η αξέχαστη στιγμή του τερματισμού της Gabrielle Andersen-Scheiss, στον Μαραθώνιο γυναικών, το 1984
• Στέλιος Κυριακίδης (1910-1987) – Ο απόγονος του Φειδιππίδη
• Οι ιστορικοί «μύθοι» του Ηρόδοτου
• Είναι Έλληνες όσοι είναι «μετέχοντες της ελληνικής παιδείας»; Τί γνώμη είχε ο Ισοκράτης άραγε; – Ένα ακόμα μάθημα «κοπτοραπτικής» αρχαίων κειμένων
• Αφρικανική φιλοσοφία – Πως οι απολίτιστοι Έλληνες γνώρισαν το προγονικό αφρικανικό πνεύμα
• Το ζευγάρι της Αγίας Παρασκευής
• Παγκράτιο και μπεχλιβάνηδες – Το αρχαίο ελληνικό άθλημα ως σήμα κατατεθέν του οθωμανικού «πολιτισμού»
• Τα γλυπτά του Παρθενώνα, η Ολυμπιακή Φλόγα κι ο φτηνός εκβιασμός
• Η απολογία και η δίκη του Σωκράτη – Μια ερμηνεία για την καταδίκη του σε θάνατο
• Μια άγνωστη πτυχή των Ολυμπιακών Αγώνων της Βαρκελώνης, του 1992

Οι Τούρκοι από τα πρώτα χρόνια της εγκαθίδρυσής τους στην Χερσόνησο του Αίμου προέβαιναν σχεδόν πάντα στην αφομοίωση τοπικών πολιτιστικών στοιχείων. Έτσι βλέπουμε σήμερα την ελληνική παραδοσιακή πάλη, όπως αυτή διεξάγονταν στα κλασικά χρόνια, όχι μόνο να επιβιώνει στους κόλπους της τουρκικής κοινωνίας, αλλά πολύ περισσότερο να αποτελεί σήμα κατατεθέν της οθωμανικής κουλτούρας.

Ο καθηγητής Ιστορίας J. E. Miller, σε σχετική τουρκική ιστοσελίδα επιχειρώντας ιστορική αναδρομή προς αναζήτηση των ριζών του αθλήματος δεν συναντά πουθενά την Ελλάδα(!) και ισχυρίζεται, ότι η παράδοση των μπεχλιβάνηδων έχει παρελθόν 4.650 ετών, οι ρίζες της οποίας βρίσκονται στην Βαβυλώνα και στην Αίγυπτο. Η πάλη με λάδι (Αγγλ. oilwrestling, Τουρκ. Yagli Gures) σύμφωνα πάντα με τον παραπάνω καθηγητή, αναβίωσε έντονα από τον Οθωμανό σουλτάνο Μωχάμετ Ε΄, ενώ θεσμοθετήθηκε οργανωτικά ως άθλημα το 1924 στο Εdirne της ανατολικής Θράκης (σ.σ. Αδριανούπολη) φέροντας την ονομασία «Kirkpinar», που θα πει σε ελεύθερη μετάφραση: «Οι 40 εποχές της Άνοιξης». Αναγράφεται ακόμα, ότι η λέξη «μπεχλιβάνης», που επιβιώνει στην ελληνική γλώσσα, δεν είναι τουρκικής αλλά ιρανικής προέλευσης και εισήλθε στον ελληνικό λόγο κατά τις αρχαίες εκστρατείες των Περσών κατά των Ελλήνων.

Η εν λόγω παράδοση επιβιώνει έντονα και στην γείτονα Βουλγαρία με τα ίδια ακριβώς χαρακτηριστικά, ενώ κάθε χρόνο συνδιοργανώνονται παλαιστικοί αγώνες επί θρακικού εδάφους (Δυτική Θράκη, Ανατολική Ρωμυλία και Ανατολική Θράκη) μεταξύ Ελλήνων, Τούρκων και Βούλγαρων αθλητών, χωρίς όμως να δίδεται από το κράτος μας κάθε φορά η πρέπουσα σημασία ως προς την διαφήμιση του γεγονότος, ως προς την ενίσχυση των αθλητών, αλλά ακόμα και ως προς την ανάπτυξη κατάλληλων αθλητικών υποδομών. Σ’ αυτό το σημείο αξίζει να πούμε, ότι το άθλημα αυτό τελείται συνήθως τους θερινούς μήνες ακολουθώντας δηλαδή την αρχαιοελληνική παράδοση των Ολυμπιακών Αγώνων, οι οποίοι λάμβαναν χώρα από τον Ιούνιο μέχρι το Σεπτέμβριο. Έτσι αποδεικνύεται, ότι οι αγώνες πάλης, παρά την επίσημη αντιαθλητική γραμμή που χάραξε αργότερα το πολιτικοθρησκευτικό κατεστημένο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, συνέχισαν χωρίς διακοπή να υπάρχουν και να γοητεύουν τα βλέμματα του φιλοθεάμονος κοινού.

Παραλληλισμός με αρχαίες πληροφορίες
Σήμερα οι θεατές κάθονται στις θέσεις τους και μία ομάδα ανθρώπων, που είναι ντυμένοι με παραδοσιακές ενδυμασίες πασάδων-αρχόντων, αναγγέλλουν την έναρξη των αγώνων. Στην αρχαιότητα αυτή η επιτροπή αποτελούνταν από τους ελλανοδίκες, που είχαν και αυτοί κάποια κοινωνικά αξιώματα, διότι σύμφωνα με τον Παυσανία επρόκειτο για αντιπροσώπους των 12 φυλών των Ηλείων, οι οποίοι εκλέγονταν με κλήρο από τους ολιγαρχικούς και κατόπιν χειροτονούνταν από τον δήμο. Αναφέρεται επίσης, ότι έμπαιναν πρώτοι στην πομπή των αθλητών στεφανωμένοι και φορώντας λαμπρά φορέματα: «Αλλ’ ουδέ ο άρχων ουτοσί διίστησιν αυτούς και λύει την μάχην· τεκμαίρομαι γαρ τη πορφυρίδι των αρχόντων τινά τούτον είναι…».

Είναι πασιφανές λοιπόν, ότι ο ελλανοδίκης καλούνταν και «άρχων», ακριβώς επειδή έφερε αξίωμα. Καθ’ όμοιο τρόπο οι Τούρκοι διαιτητές φέρουν ενδυμασίες αξιωματούχων διατηρώντας έτσι την ανάμνηση της παραδοσιακής διαδικασίας. Οι παλαιστές υπό τον επιβλητικό ήχο τυμπάνων, ακολουθούμενων από «όρχηση» κατά τα αρχαιοελληνικά πρότυπα, αλείφουν ο ένας τον άλλον με λάδι σε όλο το σώμα και κυρίως στις κλειδώσεις, αλλά και το κοντό παντελόνι που φορούν μουσκεύεται με λάδι, σαν να πρόκειται για φυσική προέκταση του δέρματός τους. Κατόπιν φτύνουν τα χέρια τους, ώστε να γλιστρούν πιο εύκολα πάνω στο λαδωμένο σώμα του αντιπάλου.

Ιδού, τι γράφει ο Παυσανίας:
«Καίτοι κατ’ αρχάς ευθύς αποδυσάμενοι –εώρων γαρ– λίπα τε ηλείψαντο, και κατέψηξε μάλα ειρηνικώς άτερος τον έτερον εν τω μέρει… συνωθών κάτω εις τον πηλόν…τέλος δε ήδη περιπλέξας αυτώ τα σκέλη κατά την γαστέρα τον πήχυν υποβαλών τω λαιμώ άγχει άθλιον, ο δε παρακροτεί εις τον ώμον, ικετεύων, οίμαι, ως μη τέλεον αποπνιγείη· και ουδέ του ελαίου ένεκα φείδονται μη μολύνεσθαι, αλλ’ αφανίσαντες το χρίσμα και του βορβόρου αναπλησθέντες εν ιδρώτι άμα πολλώ γέλωτα εμοί γουν παρέχουσιν ώσπερ οι εγχέλυες εκ των χειρών διολισθαίνοντες».

Από το κείμενο αυτό γίνεται σαφές, ότι οι παλαιστές άλειφαν το σώμα τους με λάδι, προκειμένου να πετυχαίνουν αποτελεσματικότερες λαβές, αποφεύγοντας έτσι τους τραυματισμούς, που προκαλούν οι τριβές, ενώ παράλληλα, επειδή το λάδι κάνει το σώμα να γλιστρά, αυξάνεται ο βαθμός δυσκολίας του αγώνα, διότι οι αθλητές καταβάλλουν μεγαλύτερη προσπάθεια, για να «γραπώσουν» τον αντίπαλό τους. Επίσης το ελαιόλαδο είναι μία ουσία που προσφέρει υγεία στο δέρμα, αλλά και προστασία κατά τη διάρκεια του αγωνίσματος, διότι, όταν ο αθλητής ιδρώνει, το λάδι δεν επιτρέπει σε σκόνες και χώματα από τον περιβάλλοντα χώρο να εισέρχονται στους πόρους του δέρματος. Ο Δημόκριτος συνήθιζε να λέει χαρακτηριστικά, ότι ένας άνθρωπος μπορεί να είναι πάντοτε υγιής, «αν βρέχει τα μέσα του με μέλι και τα έξω του με λάδι». Τα χώματα επίσης γίνονται ιδιαίτερα ενοχλητικά τη στιγμή, που οι αθλητές παλεύουν κυλιόμενοι στο έδαφος (σημ. ανακλινοπάλη), γι’ αυτό τόσο στα αρχαία χρόνια, όσο και σήμερα οι Τούρκοι παλαιστές, πριν αρχίσουν να παλεύουν, ρίχνουν νερό στο έδαφος. Το λαδωμένο δέρμα επιπλέον χρησιμεύει και στην σωστή διαδικασία του αγωνίσματος, καθ’ όσον, εάν ένας παλαιστής κερδίσει τον αντίπαλό του ακινητοποιώντας τον με ολόκληρη την επιφάνεια της πλάτης του στο έδαφος, το χώμα επί του εδάφους, κολλώντας στην λαδωμένη πλάτη του ηττημένου αθλητή, αποδεικνύει άνευ αμφισβητήσεων συντριπτική καθολική ήττα («Αλλά ψάμμον ταύτην βαθείαν υποβαλλόμενοι εν τω ορύγματι πατούσιν τε αλλήλους και αυτοί εκόντες επαμώνται την κόνιν, αλεκτρυόνων δίκην, ως αφυκτότεροι είεν εν ταις συμπλοκαίς, οίμαι, της ψάμμου τον όλισθον αφαιρούσης και βεβαιοτέραν εν ξηρώ παρεχούσης την αντίληψιν»).

Η «τουρκική» παραδοσιακή πάλη διεξάγεται πάντα σε ανοιχτά γήπεδα, ενώ το άθλημα απαγορεύεται να παρακολουθούν γυναίκες, ακολουθούνται κατά γράμμα δηλαδή τα αρχαία ελληνικά πρότυπα, βάσει των οποίων δεν επιτρεπόταν σε γυναίκες η παρακολούθηση των Ολυμπιακών Αγώνων. Η επιτροπή των Τούρκων παλαιστών μάλιστα, υπέβαλε μήνυση κατά της γνωστής –από τον διαγωνισμό της Εurovision– Τουρκάλας τραγουδίστριας Sertab Erener, διότι τόλμησε να προβάλει στο videoclip του τραγουδιού της «Here I am» μπεχλιβάνηδες, να παλεύουν ενώπιον γυναικών. Ο εκπρόσωπος των Τούρκων παλαιστών μάλιστα δήλωσε, ότι αποτελεί εξευτελισμό τόσο για τους ίδιους, όσο και για το άθλημά τους, να παρακολουθείται η οθωμανική πάλη από γυναίκες.

Εύλογα καταλήγουμε στο συμπέρασμα, ότι οι Οθωμανοί, αφομοιώνοντας την διωγμένη από το θρησκόληπτο βυζαντινό κατεστημένο ελληνική παράδοση, μετατράπηκαν σε συνεχιστές της.

Κλείνοντας δεν θα πρέπει να παραβλέψουμε, ότι οι Τούρκοι αναγνωρίζουν στο πρόσωπο του λαϊκού μας ήρωα Παναγή Κουταλιανού έναν από τους δυνατότερους μπεχλιβάνηδες.

Πηγή: Περιοδικό «Δαυλός»

Σχετικά θέματα:

• Κρήτες ιεράρχες και τουρκική υπηκοότητα· Εκκλησία και έθνος
• Ίμβρος και Τένεδος – Απλά μαθήματα καταπάτησης ανθρώπινων δικαιωμάτων
• Το νούμερο 31328 (Ηλίας Βενέζης)
• Πως λέγεται στα τούρκικα…
• Σοφίες και…αμπελοσοφίες
• Η κάθοδος του «Σισμίκ 1» προς το Αιγαίο κι ο παρ’ ολίγον ελληνοτουρκικός πόλεμος του 1987
• Γελοιογραφία – Υπερήφανη εξωτερική πολιτική
• Η θεωρία του πολέμου, ανάμεσα σε Ελλάδα και Τουρκία
• Μια είδηση που αφορά την Θράκη και πέρασε απαρατήρητη…
• Οι μύθοι της παράδοσής μας

Παρά το γεγονός ότι οι δύο προαναφερθέντες παίκτες αξίζουν δικαιωματικά μια θέση στην ελίτ των ηρώων της «στρογγυλής θεάς», νομίζω ότι το εκβιαστικό, όπως προβάλλεται μερικές φορές, δίλημμα «Πελέ ή Μαραντόνα» αδικεί άλλες μεγάλες μορφές του Παγκοσμίου Ποδοσφαίρου, που έχουν προσφέρει, με τη σειρά τους, τα μέγιστα, όχι μόνο στο ποδόσφαιρο της χώρας τους, αλλά και στην ανάπτυξη και καθιέρωση του ποδοσφαίρου ως «βασιλιά των σπορ».

Τουλάχιστον ένας από αυτούς, ο Ζινεντίν Ζιντάν, κατά τη γνώμη μου, άνετα μπορεί, αν απαλλαγεί κάποιος από την αναγκαιότητα του διλήμματος «Πελέ ή Μαραντόνα», να τοποθετηθεί ανάμεσα, ή δίπλα στους δύο μεγάλους. Και είναι κάτι που θα μπορούσε κάποιος να υποστηρίξει και να θεωρήσει ως βάσιμο, με αναγωγή κυρίως σε κριτήρια που κατεξοχήν θα πρέπει να κυριαρχούν όταν συγκρίνουμε κορυφαίους ποδοσφαιριστές, δηλαδή με αναγωγή σε ένα σύνολο από τεχνικές αρετές εντός γηπέδου (σουτ, αμφιδέξια χρήση των ποδιών κοντρόλ, πάσα, ταχύτητα,στημένες φάσεις, άμυνα κτλ), αλλά και σε εξίσου σημαντικά κριτήρια όπως η ηγετικότητα, το «ειδικό βάρος» του παίκτη εντός του γηπέδου, η διάρκειά του μέσα στον χρόνο, η συμβολή του στις επιτυχίες των ομάδων στις οποίες συμμετείχε, και, τέλος, οι διακρίσεις, τόσο ατομικές, όσο και ομαδικές που έχει να επιδείξει κάποιος στο σύνολο της καριέρας του στα γήπεδα.

Υπό το φως των παραπάνω κριτηρίων,θεωρώ ότι ο Ζιντάν κάλλιστα τοποθετείται ανάμεσα στους δύο μεγάλους, αλλά και θέτει υποψηφιότητα να θεωρηθεί, έστω και κατ’ ελάχιστο, ανώτερος του Μαραντόνα, ιδίως εάν παρακάμψει κανείς κατά τη σύγκρισή τους την εξωγηπεδική, ταραχώδη δίχως άλλο, ζωή του Αργεντινού άσου, που σίγουρα -και ανεξάρτητα από τη δεδομένη τεράστια ποδοσφαιρική του αξία- έχει γιγαντώσει τον μύθο του, έχοντας διευκολύνει συνεπώς αυτό ακριβώς που ανέφερα στην αρχή: την επικράτηση δηλαδή του διλήμματος «Πελέ ή Μαραντόνα» στις συζητήσεις των απανταχού θαυμαστών του ποδοσφαίρου.

Νasos Kats

Σχετικά θέματα:

• Οι Ηρακλειδείς «σημαιοφόροι» των Σκοπίων και η συνένοχη πλειοψηφία που σιώπησε
• Η Παναγία η Ποδοσφαιρίτισσα και ο Χριστός ο Μπαλαδόρος
• Απίστευτο σύνθημα οπαδών σε ποδοσφαιρικό γήπεδο της Κάτω Ιταλίας
• Ελληνικό ποδόσφαιρο – Η αποθέωση του τίποτα
• Βασίλης Χατζηπαναγής – Ο μάγος της μπάλας
• Ανέκδοτο – Το πεπόνι, το Αιγάλεω, οι ποδοσφαιριστές και οι…πουτάνες
• 8 Φεβρουαρίου 1981 – Η τραγωδία της Θύρας 7 στο στάδιο Καραϊσκάκη

Το τραγικό, είναι ότι αυτοί οι κύριοι, πραγματοποιούν συνεδριάσεις επί συνεδριάσεων, για την δήθεν πάταξη της βίας, όταν οι ίδιοι την βάζουν στα γήπεδα από την πίσω πόρτα και έχουν το θράσος μάλιστα να απαιτούν και την κρατική προστασία (=αστυνομία, που την πληρώνουμε για να προστατεύει τα παραγοντικά και οπαδικά παιχνιδάκια, του κάθε ματσωμένου προέδρου).

Δεν θα σχολιάσουμε, ότι αυτό το χυδαίο σύνθημα, καταδέχτηκαν να το βάλουν στην πλάτη τους γυναίκες, ούτε θα γίνει συμψηφισμός, της συγκεκριμένης ηλιθιότητας, με εμετικά συνθήματα ή ανάλογες ενέργειες, οπαδών άλλων συλλόγων. Τα ίδια σκατά είναι κι αυτοί, αλλά τουλάχιστον μέχρι τώρα, δεν υπήρχε και η, έστω και άτυπη, κάλυψη του συλλόγου που τους συντηρεί. Ούτε τα προσχήματα δεν κρατήθηκαν (έστω μια χλιαρή «καταδίκη» του συμβάντος).

Και για όλα αυτά, δεν κουνήθηκε φύλλο (πλην της εύλογης διαμαρτυρίας του Ολυμπιακού). Σαν να ήταν κάτι το απολύτως λογικό, υγιές και φυσιολογικό.

Να τους χαιρόμαστε…

Σχετικά θέματα:

• Ανέκδοτο – Ένας «βάζελος» στη «Θύρα 7»
• Ο «ρατσισμός» των Ενόπλων Δυνάμεων
• Απίστευτο σύνθημα οπαδών σε ποδοσφαιρικό γήπεδο της Κάτω Ιταλίας
• Νίκος Γκάλης – Ο μύθος του ελληνικού μπάσκετ και του ελληνικού αθλητισμού
• Ανέκδοτο – Ο οπαδός και η βιντεοκασέτα
• 8 Φεβρουαρίου 1981 – Η τραγωδία της Θύρας 7 στο στάδιο Καραϊσκάκη

Η μορφή που έμεινε όμως συνυφασμένη με τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης, ήταν ο Ισπανός αθλητής της τοξοβολίας των Παραολυμπιακών Αγώνων (έπασχε από πολιομυελίτιδα), Αντόνιο Ρεμπόλο (Antonio Rebollo). Στον Ρεμπόλο ανέθεσαν οι Ισπανοί διοργανωτές, την διεκπεραίωση των κορυφαίων ίσως στιγμών της τελετής ενάρξεως: Το άναμμα του βωμού με την Ολυμπιακή Φλόγα.

Οι Ισπανοί είχαν σκεφτεί έναν αρκετά πρωτότυπο τρόπο, για να ολοκληρώσουν την εντυπωσιακή τελετή ενάρξεως: Ο Ρεμπόλο θα στόχευε από σχετικά μακρινή απόσταση τον βωμό, με το τόξο του και ένα αναμμένο, με την Ολυμπιακή Φλόγα, βέλος.

Όλα ήταν έτοιμα. Η Φλόγα μπαίνει στο Ολυμπιακό Στάδιο κι ο τελευταίος αθλητής φτάνει στο σημείο που περιμένει ο Ρεμπόλο με το τόξο του. Αυτός, αφού ανάβει το βέλος του, παίρνει θέση, σημαδεύει τον βωμό και το εξαπολύει… Ο βωμός ανάβει, μέσα σε επιφωνήματα ενθουσιασμού των θεατών που είχαν την τύχη να είναι παρόντες στο Στάδιο. Όμως…

Υπάρχει ένα «όμως»…

Παρά την αίσθηση που δημιουργήθηκε, το αναμμένο βέλος δεν…κατέληξε ποτέ μέσα στον βωμό! Κατέληξε έξω από το στάδιο, στον χώρο στάθμευσης αυτοκινήτων…

Απ’ ότι φαίνεται, οι Ισπανοί διοργανωτές, ήταν προετοιμασμένοι για ένα τέτοιο ενδεχόμενο κι έτσι, είτε άναψαν τον βωμό όταν περνούσε το βέλος από πάνω του, είτε ήταν τέρμα ανοιχτό το αέριο και μόλις πέρασε από εκεί το αναμμένο βέλος, πυροδοτήθηκε. Σε κάθε περίπτωση πάντως, ο συγχρονισμός και η γωνία λήψης με την κάμερα, ήταν τέτοια, που τελικά κατάφερε να περάσει απαρατήρητη η αστοχία.

Σχετικά θέματα:

• Αθήνα 2004 – Ολυμπιακή Φλόγα: Ο βωμός «υποκλίνεται» στον αθλητή. Μια ανεπανάληπτη συμβολική στιγμή στην ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων.
• Τα γλυπτά του Παρθενώνα, η Ολυμπιακή Φλόγα κι ο φτηνός εκβιασμός
• Δε μύρισα τα νύχια μου
• Πέμπτη φάλαγγα
• Ισπανικό ρομπότ, μαθαίνει ελληνικά και διαθέτει τρία…«αμελέτητα»
• Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα
• Do it
• Σπύρος Λούης και Μαραθώνιος – «Γιαλαντζί» η επική νίκη του, το 1896;
• Παγκράτιο και μπεχλιβάνηδες – Το αρχαίο ελληνικό άθλημα ως σήμα κατατεθέν του οθωμανικού «πολιτισμού»
• Η Ιερά Εξέταση και τα εκκλησιαστικά δικαστήρια – «Ιερές» θηριωδίες στο όνομα της πίστεως και του…χρήματος

«O Nτράζεν είναι αδερφός μου, αλλά για καλύτερο αθλητή του 1987 ψήφισα τον Γκάλη».
Aλεξάντερ Πέτροβιτς (προπονητής)

«Ο Γκάλης είναι ο παίκτης του 21ου αιώνα. Του βγάζω το καπέλο».
Αλεξάντερ Γκομέλσκι (προπονητής της εθνικής ομάδας της Σοβιετικής Ένωσης)

«Αν ο Γκάλης θέλει να βάλει καλάθι, θα το βάλει όποιος κι αν είναι ο αντίπαλος».
Άρβιντας Σαμπόνις (Λιθουανός παίκτης της εθνικής της Σοβιετικής Ένωσης και του NBA)

«Δεν περίμενα ότι θα υπήρχε ένας τόσο καλός επιθετικός παίχτης στην Ευρώπη και ειδικότερα στην Ελλάδα».
Μάικλ Τζόρνταν (ο μεγαλύτερος καλαθοσφαιριστής όλων των εποχών)

«Είδα τον Γκάλη να κάνει πράγματα, που δεν γινόταν ούτε στους Λέικερς και τους Σέλτικς».
Μπομπ Μάκαντου (παίχτης του ΝΒΑ και του ιταλικού πρωταθλήματος)

«Είπα στους παίκτες μου πως θα μαρκάραμε τους 4 παίκτες του Άρη και κάναμε τα σχέδια μας. Για τον Γκάλη κάναμε την προσευχή μας».
Bόιτσεκ Kραϊόφσκι (προπονητής της Λεχ Πόζναν)

«Ξέρω έναν τρόπο να σταματήσουμε τον Γκάλη: να τον κλειδώσουμε στο ξενοδοχείο!».
Pουντ Xαρεβάιν (προπονητής της Ολλανδίας)

Αυτά είναι ελάχιστα από τα εγκωμιαστικά σχόλια για τον Νίκο Γκάλη, τον άνθρωπο που άλλαξε τη μοίρα του μπάσκετ στην Ελλάδα, τον μπασκετμπολίστα που «νίκησε το νόμο της βαρύτητας», τον «γκάνκστερ» που έβαζε τη μπάλα στο καλάθι με κάθε τρόπο, αυτός που δίδαξε στο παρκέ ότι τίποτε δεν είναι αδύνατο.

Στην ιστορία του αθλητισμού υπήρξαν πολλοί που μπορούν να φέρουν τον τίτλο του μεγάλου παίκτη, αλλά πόσοι από αυτούς μπορεί να θεωρηθούν ότι άλλαξαν την πορεία του αθλήματος τους θέτοντας νέα και αξεπέραστα στο χρόνο δεδομένα; Σε αυτή την κατηγορία ανήκει ο Νίκος Γκάλης, ένας αθλητής που σωματικά έμοιαζε με έναν συνηθισμένο άνθρωπο αλλά κατάφερε να διαπρέψει στο κατεξοχήν παιχνίδι των ψηλών (σχετικά κοντός, μιας και το ύψος του ήταν 1.83), αλλάζοντας καθοριστικά τον ρου της ιστορίας του, δημιουργώντας νέα πρότυπα όχι μόνο αθλητικά αλλά και κοινωνικά.

Ο Νίκος Γεωργαλής (όπως είναι το πραγματικό όνομα του Γκάλη), παιδί των φτωχών μεταναστών από τη Ρόδο, γεννήθηκε στις 23 Ιουλίου του 1957 στο Νιου Τζέρσεϊ της Νέας Υόρκης και ήταν το τελευταίο από τα 4 παιδιά του Γιώργου και την Στέλλας Γεωργαλή. Πέρασε τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια παίζοντας μπάσκετ στις αλάνες της Νέας Υόρκης, έχοντας στο δωμάτιό του κρεμασμένη την αφίσα του ινδάλματός του και πολύ μεγάλου παίκτη της Νέας Υόρκης του Γουόλτ Φρέιζερ. Ο μικρός Νίκος είχε κλίση στον αθλητισμό και ασχολήθηκε αρχικά με το αμερικάνικο ποδόσφαιρο και στην συνέχεια με την πυγμαχία (κάτω και από την καθοδήγηση του τσαγκάρη πατέρα του που ήταν πυγμάχος στα νιάτα του).

Με προτροπή όμως της μητέρας του, που δεν άντεχε να τον βλέπει χτυπημένο και ματωμένο, στράφηκε στο μπάσκετ κάνοντας τα πρώτα του βήματα στο κολέγιο Seaton Hall. Εκεί δεν άργησε να δείξει το ταλέντο του στο σκοράρισμα και την περίοδο 1978-79, στο 4ο έτος των σπουδών του, αναδείχθηκε 3ος σκόρερ του NCAA με 27,5 πόντους μ.ο., πίσω μόνο από τους Μπέρντ και Μπάλντερ. Επόμενο βήμα το ΝΒΑ στο οποίο και επιλέχθηκε μόλις στον 4ο γύρο και το Νο 68 από τους Boston Celtics λόγω κάποιον ατυχιών, τραυματίστηκε στο πόδι και έμεινε εκτός αγωνιστικής δραστηριότητας για 2 εβδομάδες, και κυρίως της μικρής ενασχόλησης του μάνατζερ του Bill Manon που εκείνη την εποχή ήταν απασχολημένος με το μεγάλο του αστέρι την Νταιάνα Ρος που έκανε την πρώτη της προσπάθεια για σόλο καριέρα. Πάντως μετά από χρόνια, ο σπουδαίος προπονητής Νταν Πίτερσον που συνεργαζόταν με τους Σέλτικς τότε και είχε βάλει και αυτός την υπογραφή του προκειμένου να κοπεί ο Γκάλης, δήλωσε ότι «δυστυχώς είχαμε κάνει μεγάλο λάθος και τον αδικήσαμε».

Το καλοκαίρι του 1979 αφού έχει απορριφτεί από το NBA, ο 22χρονος, πλέον, Νίκος Γκάλης ψάχνει ένα μέρος να παίξει μπάσκετ. Η πρώτη ομάδα που μαθαίνει γι’ αυτόν είναι ο Παναθηναϊκός που όμως δεν καταφέρνει τίποτα αφού το μυαλό του Γκάλη είναι ακόμα στο NΒΑ. Αφού οι «πράσινοι» βλέπουν πως δεν καταφέρνουν τίποτα, παρατάνε τον Γκάλη με αποτέλεσμα λίγες εβδομάδες πριν την έναρξη του ελληνικού πρωταθλήματος να ενδιαφερθεί και ο Ολυμπιακός για την απόκτηση του, αλλά όπως και ο Π.Α.Ο. χωρίς επιτυχία. Αφού και οι Μουρούζης, Γιαντζόγλου του Ολυμπιακού απέτυχαν να φέρουν τον «Νικ» στην Ελλάδα φτάνει και η σειρά του Άρη. Ο γενικός γραμματέας της ΑΕΚ, Νίκος Βρεττάκος διαβάζει το όνομα του Γκάλη σε ένα ιταλικό περιοδικό και μιλάει σχετικά μ’ αυτόν με τον τότε πρόεδρο του Άρη Μενέλαο Χατζηγεωργίου. Αυτός στην συνέχεια εισηγείται την απόκτηση του στο διοικητικό συμβούλιο της ομάδας και μετά από ψηφοφορία (6-5 υπέρ της απόκτησης του) αρχίζουν οι διαπραγματεύσεις. Όμως στην αρχή και αυτές, όπως και του Π.Α.Ο. και Ολυμπιακού, δεν είχαν κανένα αποτέλεσμα μέχρι την στιγμή που δυο παράγοντες του Άρη, οι Αλέκος Μιχαηλίδης και ο έφορος της ομάδος, Γιώργος Τσιλιγγαρίδης αποφασίζουν να ενεργήσουν διαφορετικά. Να πάνε προσωπικά στο Νιου Τζέρσεϊ για να πείσουν τον Γκάλη να έρθει. Εφοδιασμένοι με πλαστά χαρτιά (αφού τα πραγματικά είχαν καεί μαζί με την εκκλησία και για να βγουν νέα πρέπει να τα υπογράψει ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής Σπυρίδων) που αποδεικνύουν την ελληνικότητα του Γκάλη και με 10.000 δολάρια που μάζεψαν με βοήθειες από οικογενειακούς φίλους φτάνουν στο σπίτι του Γκάλη και καταφέρνουν να πείσουν πρώτα τους γονείς του και στην συνέχεια και τον ίδιο.

Ο Γκάλης δέχθηκε την πρόταση του Άρη αν και μικρότερη από αυτή των δύο αιωνίων, θα λάμβανε 46.000 δρχ, ένα σπίτι και αμάξι για τις μετακινήσεις. Στο μυαλό του είχε ότι θα καθόταν στην Ελλάδα 1-2 χρόνια προκειμένου να βοηθήσει οικονομικά τους γονείς του και ειδικά την -δυστυχώς από τότε- κατάκοιτη μητέρα του.

Στις 28 Σεπτεμβρίου του 1979 ο Νίκος Γκάλης υπογράφει στον Άρη και στις 31 Οκτωβρίου του ίδιου έτους παρακολουθεί τη νέα του ομάδα να κερδίζει το μεγαθήριο της Ευρώπης Μακάμπι Τελ Αβίβ με 104-103 σε ένα δραματικό παιχνίδι που κρίθηκε στην παράταση.

Στις 2 Δεκεμβρίου του 1979 το ελληνικό μπάσκετ γνωρίζει τον μεγαλύτερο Έλληνα παίκτη όλων των εποχών. Ο Νίκος Γκάλης κάνει την πρώτη εμφάνισή του στο τοπικό ντέρμπι με τον Ηρακλή όπου ο Άρης κερδίζει με 79-78 με 30 πόντους του Νίκου Γκάλη. Τα πράγματα στην Ελλάδα ήταν πολύ δύσκολα στην αρχή, οι φίλαθλοι και οι δημοσιογράφοι περίμεναν να δουν έναν παίκτη ύψους 1.91 έτσι όταν διαπίστωσαν στην πρεμιέρα του ότι έχει ύψος 1.83, αλλά μέτρια ποσοστά έλεγαν ειρωνικά ότι «μάζεψε στο πλύσιμο» και «μπήκε στο ταξίδι»! Όμως ο Ανέστης Πεταλίδης που είχε ήδη δει τον Γκάλη να διασύρει στην προπόνηση τον «μετρ» της άμυνας Βαγγέλη Αλεξανδρή (που απηυδισμένος ανέφερε ότι «αυτός δεν παίζεται»), δήλωσε «προσέξτε γιατί αύριο θα γλύφετε εδώ που σήμερα φτύνετε γιατί αυτός θα αποδείξει ότι ο ένας μπορεί και κερδίζει τους πέντε». Παρά τους 30 πόντους ο Γκάλης δείχνει ιδιαίτερα τρακαρισμένος και σε δηλώσεις του μετά το παιχνίδι τονίζει μεταξύ άλλων «Ο κόσμος του Άρη ας κάνει λίγη υπομονή. Υπόσχομαι πως θα παίξω μεγάλο μπάσκετ και μαζί θα πανηγυρίσουμε μεγάλες νίκες».

Από κει και πέρα, ο Γκάλης άρχισε να χτίζει τον μύθο του. Αναδείχθηκε κατ’ αρχάς 11 φορές πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος της πρώτης εθνικής κατηγορίας, από το 1980 μέχρι το 1991. Σε συλλογικό επίπεδο με τον Άρη Θεσσαλονίκης κατέκτησε οκτώ πρωταθλήματα Ελλάδος (1983, 1985, 1986, 1987, 1988, 1989, 1990, 1991) και εφτά κύπελλα (με τον Άρη το 1985, 1987, 1988, 1989, 1990, 1992 και το 1993 με τον Παναθηναϊκό) κερδίζοντας ταυτόχρονα 5 «νταμπλ», ενώ τρεις φορές συμμετείχε στους τελικούς του κυπέλλου πρωταθλητριών (Γάνδη, Μόναχο, Σαραγόσα).

Στον Άρη αγωνίστηκε για 13 χρόνια, μέχρι το 1992. Ο Άρης τότε βρισκόταν ένα βήμα πριν την χρεωκοπία και ο τότε πρόεδρός του, Θεόφιλος Μητρούδης θέλοντας να κάνει περικοπές των δαπανών, μεγάλο μέρος των οποίων καταλάμβανε το υψηλό συμβόλαιο του Γκάλη, του πρότεινε μείωση των αποδοχών του, κάτι όμως που ο Γκάλης δεν δέχθηκε. Μετά το αναπόφευκτο «διαζύγιο», ο Νίκος Γκάλης κατηφόρισε για την Αθήνα και το ίδιο έτος εντάχθηκε στην ομάδα του Παναθηναϊκού, δεύτερου και τελικού προορισμού της καριέρας του. Εκεί αγωνίστηκε για 3 χρόνια, κερδίζοντας ένα Κύπελλο Ελλάδος, ενώ είχε και μια συμμετοχή σε φάιναλ φορ.

Το άδοξο τέλος της καριέρας του Νίκου Γκάλη
Στις 18 Απριλίου του 1994, ο Γκάλης στην χειρότερη αγωνιστικά μέρα του, στο κλειστό της Νέας Σμύρνης στην αναμέτρηση Πανιωνίου – Παναθηναϊκού στη φάση των πλέι-οφ για πρώτη φορά στην καριέρα του δεν κατάφερε να σημειώσει ούτε έναν πόντο. Κακός οιωνός; ίσως, θα έλεγαν οι αρχαίοι Έλληνες. Το 1995 πάντως, η καριέρα του θα τελειώσει άδοξα, λόγω μιας διαμάχης του, με τον προπονητή του Παναθηναϊκού, Κώστα Πολίτη.
Σύμφωνα με τον Γιώργο Ραμπότα (συνεργάτης, φίλος και κουμπάρος του Νίκου Γκάλη) ο άνθρωπος που εισηγήθηκε την πρόσληψη του Πολίτη στον Παναθηναϊκό ήταν ο ίδιος ο Γκάλης, καθώς ο Παύλος Γιαννακόπουλος δεν ήθελε να βλέπει ούτε ζωγραφιστό τον Πολίτη («Κάνω την καρδιά μου πέτρα και αφού το θέλεις εσύ, θα τον φέρουμε στον Παναθηναϊκό. Και να μην τον θέλω, για το καλό του Παναθηναϊκού ας έρθει», φημολογείται ότι ήταν τα λόγια του προέδρου του Παναθηναϊκού, Παύλου Γιαννακόπουλου). Αυτή η πληροφορία πάντως ελέγχεται για την ορθότητά της. Η περίοδος ’93-’94 κύλησε χωρίς πολλές εντάσεις, όμως η παραμονή του Πολίτη στον πάγκο της ομάδας και την επόμενη χρονιά έμελλε να αποδειχθεί μοιραία. Ο Γιώργος Ραμπότας αναφέρει πως ο Πολίτης επισκέφτηκε το καλοκαίρι στο Πευκοχώρι τον Νίκο Γκάλη και προσπάθησε να πείσει τον Γκάλη να πει το «Ο.Κ.» για την μεταγραφή του Παναγιώτη Γιαννάκη στον Παναθηναϊκό (καθώς υποστηρίζει πως ο Παύλος Γιαννακόπουλος είχε πει στον Πολίτη να προχωρήσει στην μεταγραφή, μόνο εάν συμφωνεί ο Γκάλης).

Η νέα περίοδος ξεκινάει και είναι φανερό από το αγωνιστικό πρόσωπο της ομάδας, πως ο Γκάλης προορίζεται για δεύτερους ρόλους (αγωνίζεται από την δεξιά πλευρά, πλάγια και κοντά στο καλάθι), γεγονός το οποίο είναι γνωστό και στους κύκλους της ομάδας. Ο Νίκος Γκάλης συζητάει το θέμα με τον Πολίτη («Κώστα, εδώ που με βάζεις και παίζω, δεν γίνεται, δεν μπορώ. Δεν βοηθιέται και η ομάδα έτσι», του λέει για να εισπράξει την απάντηση: «Ασ΄το, μην σε νοιάζει, ξέρω εγώ τι κάνω. Οι αντίπαλοι δεν θα ξέρουν από που να φυλαχτούν»). Μετά από ένα παιχνίδι με το Περιστέρι, όπου ο Παναθηναϊκός γνώρισε την ήττα, ο Πολίτης ανακοίνωσε στους παίκτες πως η ομάδα θα παίζει πλέον με τους ψηλούς και τους σουτέρ. Ο Γκάλης προβληματίστηκε και ζήτησε από τον Πολίτη να του εξηγήσει που ακριβώς θα παίζει, για να εισπράξει την εξής απάντηση: «Καλά, δεν έχεις καταλάβει ακόμα ότι δεν χωράς στην ομάδα; Δεν καταλαβαίνεις ότι είσαι πρόβλημα για την ομάδα και πρέπει να σηλωθείς να φύγεις;». Ο Γκάλης εξήγησε στον Πολίτη ότι έπρεπε να του ανακοινώσει κάτι τέτοιο πριν ξεκινήσει η προετοιμασία, αλλά αφού το θέλει ο προπονητής της ομάδας θα του κάνει το χατίρι και θα φύγει. Το συμβάν φτάνει στα αυτιά του Παύλου Γιαννακόπουλου και ορίζεται συνάντηση στο ξενοδοχείο Χίλτον με τους εξής παρόντες: Παύλος Γιαννακόπουλος, Νίκος Γκάλης, Γιώργος Ραμπότας, Κώστας Πολίτης και Μάνος Παπαδόπουλος. Ο Παύλος Γιαννακόπουλος με το που ακούει την διήγηση του περιστατικού από τον Γκάλη, εκνευρίζεται και στεναχωριέται. Από την άλλη, ο Πολίτης λέει: «Νίκο μου, δεν είναι έτσι και το ξέρεις. Ήταν μια κακιά στιγμή και σε παρακαλώ, δεν θα στο ξανακάνω».

Ο πρόεδρος του Παναθηναϊκού αρκείται στην φράση «Το θέμα λήγει εδώ». Στη συνέχεια ακολουθεί ένα ακόμα επεισόδιο μεταξύ Πολίτη και Ραμπότα που έχει ως αποτέλεσμα την παραίτηση του δεύτερου, για να φτάσουμε στις 18 Οκτωβρίου του 1994. Ο Παναθηναϊκός αγωνίζεται με τους Αμπελοκήπους στο Μετς και στην αρχική πεντάδα δεν βρίσκονται ούτε ο Γκάλης, ούτε ο Γιαννάκης. Σε κάποια στιγμή του παιχνιδιού ο Πολίτης καλεί τον Γιαννάκη να μπει στο παιχνίδι. Όταν η διαφορά στο σκορ φτάνει τους 24 πόντους έρχεται η σειρά του Γκάλη. Ο Γκάλης είναι σε άσχημη κατάσταση, αρνείται να μπει να παίξει («Δεν μπορώ να μπω, δεν αισθάνομαι καλά») και κατευθύνεται προς τα αποδυτήρια. Παρά την επέμβαση του Παύλου Γιαννακόπουλου, ο οποίος τον παίρνει με το αυτοκίνητο του και τον πηγαίνει στο σπίτι του («Εσύ τον πρότεινες και γι’ αυτό ήρθε. Βλέπω τι γίνεται, αλλά μην στεναχωριέσαι, θα στον τακτοποιήσω εγώ»), ο Γκάλης ήταν είναι ανένδοτος. Μόλις φεύγει ο Γιαννακόπουλος, μαζεύει τα πράγματά του και αναχωρεί για την Θεσσαλονίκη. Στα μέσα του Νοεμβρίου του 1994 ο Παύλος Γιαννακόπουλος δηλώνει: «Πήρα μια απόφαση, για την οποία κατηγορήθηκα από πολλούς. Δεν πειράζει όμως. Θα τραβήξω ακόμη και μόνος μου το κουπί. Δεν είμαι από τους ανθρώπους που αλλάζουν εύκολα γνώμη και προσπάθησα πολύ ώστε να βρεθεί λύση» και ο Παναθηναϊκός προχωράει σε διακοπή συμβολαίου του παίκτη. Λίγο μετά αποτελεί παρελθόν από τον «πράσινο» πάγκο και ο Κώστας Πολίτης.

Ο Παναθηναϊκός δέσμευσε έτσι τον Νίκο Γκάλη, καθώς έπρεπε να δοθεί η συγκατάθεση της ομάδας για να μείνει ελεύθερος ο παίκτης (καθ’ ότι είχε έναν χρόνο ακόμα συμβόλαιο), κάτι που δεν έγινε ποτέ με αφορμή και κάποια χρήματα που φέρεται να είχε λάβει προκαταβολικά ο Γκάλης. Οι πληροφορίες της εποχής λένε πως ο νέος προπονητής του «τριφυλλιού» Μπόζινταρ Μάλκοβιτς δεν τον ήθελε ούτε στην ομάδα, αλλά ούτε ως αντίπαλο. Ο Γκάλης το παίρνει απόφαση και στις 29 Σεπτεμβρίου του 1995 στέλνει στα έντυπα μέσα την ανακοίνωση όπου γνωστοποιεί το οριστικό τέλος της καριέρας του. Μεταξύ άλλων αναφέρει: «Ήθελα να σταματήσω αυτό που τόσο αγάπησα και αγαπώ, μέσα στο γήπεδο, γιατί πιστεύω πως ξέρω να παίρνω τις αποφάσεις μου τότε που πρέπει. Αυτή μου η επιθυμία θεωρήθηκε από πολλούς ως αδυναμία και παράκληση σε κάποιους να με αφήσουν να συνεχίσω το μπάσκετ. Ποτέ δεν έχω παρακαλέσει άνθρωπο, ποτέ δεν ζήτησα χάρη από κανέναν. Φεύγω από το άθλημα που αγάπησα πικραμένος. Ζητώ συγγνώμη αν πίκρανα κάποιους και δεν κρατάω κακία σε κανέναν».

Ο Κώστας Πολίτης, σε δήλωση που έκανε 13 χρόνια αργότερα (στην εφημερίδα «Πράσινη»), ουσιαστικά παραδέχθηκε τα γεγονότα κι αρνήθηκε να «χρυσώσει το χάπι», λέγοντας: «Πάλι τα ίδια; Όλο τα ίδια θα λέμε; Ποιός είναι ο Γκάλης; Θα έπρεπε να ξεκινάω στην πεντάδα έναν 37χρονο; Εγώ είμαι προπονητής, όχι τροχονόμος. Εγώ θα πω ποιοι θα παίξουν. Ο Γκάλης είναι ο Γκάλης και ο Πολίτης είναι ο Πολίτης».

Έκτοτε ο Γκάλης ασχολήθηκε με τον επιχειρηματικό τομέα και δημιούργησε αθλητικές κατασκηνώσεις στην Χαλκιδική, οι οποίες εισήχθησαν στο Χρηματιστήριο Αθηνών. Ποτέ δεν ασχολήθηκε με την προπονητική, ενώ οι δημόσιες εμφανίσεις του και οι συνεντεύξεις του ήταν ελάχιστες.

Το 2004, στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, ήταν ο πρώτος λαμπαδηδρόμος που μπήκε στο Ολυμπιακό Στάδιο, κρατώντας την Ολυμπιακή Φλόγα.

Γκάλης και Ευρώπη
Ο μεγάλος αυτός παίκτης δεν θα μπορούσε παρά να αφήσει το στίγμα του και στο πλαίσιο των μεγάλων ευρωπαϊκών διοργανώσεων που έλαβε μέρος (Κύπελλο Πρωταθλητριών, Κύπελλο Κόρατς) κατά κύριο λόγο με τον Άρη και προς το τέλος την καριέρας του με τον Παναθηναϊκό.

Μάλιστα οι κίτρινοι της Θεσσαλονίκης την περίοδο από τα μέσα της δεκαετίας του 80 και μέχρι και την έναρξη αυτής του 90 ανήκαν στην ελίτ των μπασκετικών ομάδων της Γηραιάς Ηπείρου.

Η πρώτη μεγάλη στιγμή στα ευρωπαϊκά σαλόνια έρχεται το 1985. Στο πλαίσιο του Κυπέλλου Κόρατς ο Άρης μετά από εντυπωσιακή πορεία φτάνει στα ημιτελικά όπου αντιμετωπίζει την περίφημη ιταλική ομάδα Τσάο Κρεμ Βαρέζε. Στους διπλούς αγώνες που ακολουθούν η ομάδα της Θεσσαλονίκης θα αποκλειστεί αλλά μνημειώδης θα μείνει η παρουσία του στον επαναληπτικό της Ιταλίας όταν και αγωνίστηκε με σπασμένο δάχτυλο μετά από σύγκρουση που είχε με τον Νίκο Φιλίππου στην προπόνηση παραμονή του πρώτου αγώνα, στον οποίο και δεν αγωνίστηκε. Έστω και μ’ ένα χέρι έβαλε 17 πόντους.

Το 1987 για το Κύπελλο Πρωταθλητριών και στην αναμέτρηση Άρης-Τρέισερ Μιλάνου κάνει τον μεγάλο Μπομπ Μάκαντου να υποκλιθεί στο ταλέντο του, με τους 44 πόντους του και την γενικότερη εμφάνιση όλης της ομάδας, στην νίκη με το εντυπωσιακό 98-67. Βέβαια τον θρίαμβο ακολούθησε η καταστροφή και ο αποκλεισμός στον επαναληπτικό με το εφιαλτικό και αρκετά «πονηρό» 83-49.

Την τριετία 1988-1990 ακολουθεί η μεγαλειώδης πορεία με τις διαδοχικές προκρίσεις στον νεότευκτο θεσμό του FINAL-FOUR.

Το 1988 στην Γάνδη του Βελγίου ο Άρης μένει 4ος αφού αποκλείεται στον ημιτελικό από την μετέπειτα νικήτρια Τρέισερ, ενώ χάνει και από την Παρτιζάν στον μικρό τελικό.

Το 1989 στο Μόναχο ο Άρης –και κατ’ επέκταση ο Γκάλης- χάνει την μεγαλύτερη ευκαιρία να διεκδικήσει τον Ευρωπαϊκό τίτλο. Χάνει τον ημιτελικό από την Μακάμπι, μετά από τον καυγά Γιαννάκη-Μαγκί, και φεύγει με την γλυκόπικρη γεύση της 3ης θέσης αφού στον μικρό τελικό κερδίζει την Μπαρτσελόνα.

Το 1990 ίδια γεύση με το 1988 με 4η θέση μετά τις ήττες από Μπαρτσελόνα και Λιμόζ.

Το 1994, ως παίκτης του Παναθηναϊκού πλέον, μετέχει και σε τέταρτο FINAL-FOUR εξίσου όμως άτυχο καθώς χάνει στον ελληνικό εμφύλιο του ημιτελικού από τον Ολυμπιακό, του για χρόνια προπονητή του στον Άρη Γιάννη Ιωαννίδη.

Ο σπουδαίος αυτός παίκτης λοιπόν δεν κατάφερε να κατακτήσει έναν ευρωπαϊκό τίτλο σε συλλογικό επίπεδο αλλά άφησε την παρακαταθήκη του ως μεγάλος σκόρερ καθώς σε σύνολο 148 αγώνων στην Ευρώπη πέτυχε 4.846 πόντους που μεταφράζετε σε ένα μέσο όρο πόντων 32,7.

Ένα αξιοπερίεργο γεγονός στην αθλητική πορεία του Γκάλη είναι η επαναλαμβανόμενη εμφάνιση του αριθμού 29 σε γεγονότα σταθμούς στην καριέρα του…
29/9/1979 έρχεται για πρώτη φορά στην Θεσσαλονίκη.
29/6/1991 γίνεται η τελευταία του εμφάνιση με την φανέλα της Εθνικής.
29/2/1992 καταλαμβάνει την πρώτη θέση των σκόρερ όλων των εποχών στο πρωτάθλημα.
29/9/1995 ανακοινώνει την αποχώρηση του από το μπάσκετ.

Νίκος Γκάλης και Εθνική Ελλάδος
Η σχέση του Γκάλη με την Εθνική ομάδα αρχίζει σχεδόν με τον ερχομό του στην Ελλάδα το 1980 όταν με αστραπιαίες ενέργειες του τότε εφόρου της εθνικής Άκη Κυνηγόπουλου έβγαλε, μέσα σε μια νύχτα, ελληνικό διαβατήριο. Στις 6/5/80, στο πλαίσιο του προολυμπιακού τουρνουά του Βεβέ της Ελβετίας και με προπονητή τον Ρίτσαρντ Ντουκσάιρ, κάνει την πρώτη του εμφάνιση με τα γαλανόλευκα στον αγώνα Σουηδία–Ελλάδα (79-71) σημειώνοντας 25 πόντους και φυσικά έχει αφήσει τους καλύτερους οιωνούς για τη μελλοντική πορεία.

Συνολικά με την Εθνική ομάδα έλαβε μέρος σε:
4 Πανευρωπαϊκά πρωταθλήματα (Ευρωμπάσκετ). 1983 Νάντ (Γαλλία), 1987 Αθήνα (ΕΛΛΑΣ), 1989 Ζάγκρεμπ (Γιουγκοσλαβία), 1991 Ρώμη (Ιταλία).
1 Παγκόσμιο Πρωτάθλημα (Μουντομπάσκετ) το 1986 στην Ισπανία.
3 προολυμπιακά πρωταθλήματα. Βεβέ (Ελβετία-1980), Παρίσι (Γαλλία-1984), Ντέν Μπός (Ολλανδία-1988) χωρίς ποτέ να καταφέρει να κερδίσει την πρόκριση για μια Ολυμπιάδα.
Τσάλεντζ Ράουντ και Βαλκανιάδες.

Τα κατορθώματα του σε αυτές τις διοργανώσεις λαμπρά. Ανακηρύχθηκε πρώτος σκόρερ και στα 4 Ευρωμπάσκετ που έλαβε μέρος κάτι που μόνο ο μεγάλος Γιουγκοσλάβος Ροντιβόι Κόρατς κατάφερε να κάνει.

Ο Νίκος Γκάλης μάγεψε στο Μουντομπάσκετ της Ισπανίας όπου η Εθνική μας ομάδα κατέλαβε την 10η θέση και παρά την παρουσία του Όσκαρ Σμιτ τερμάτισε και εκεί πρώτος σκόρερ με 33.7 π. έναντι 31 π. του μεγάλου Βραζιλιάνου και πλέον ο θρύλος του –σούπερ σκόρερ- παίρνει παγκόσμιες διαστάσεις. Τότε οι σεΐχηδες του έκαναν φοβερές προτάσεις για να παίξει στην Σαουδική Αραβία ενώ του πρόσφεραν συμβόλαιο οι Νιου Τζέρσεϊ Νετς στο ΝΒΑ, αλλά ο Γκάλης προτίμησε να μείνει στον Άρη με το αστρονομικό για την εποχή ποσό τον 35 εκατομμυρίων στο οποίο όμως πρέπει να συνυπολογιστούν και άλλα χρήματα που έβαλαν εταιρείες διαφημιζόμενες από τον Άρη προκειμένου να μείνει ο Γκάλης, ενώ ήδη είχε απορρίψει την πρόταση 60 εκατομμυρίων της Ρεάλ Μαδρίτης, ενώ έναν χρόνο αργότερα απορρίπτει μία πρόταση-μαμούθ της Φόρουμ Βαγιαδολίδ, ομάδα που απέκτησε τελικά τον Σαμπόνις.

Κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο αλησμόνητο Ευρωμπάσκετ της Αθήνας το 1987 μαζί με τον Γιαννάκη, τον Φάνη, τον Φασούλα και τα άλλα χρυσά παιδιά. Σε όλη την διοργάνωση σημείωσε 296 πόντους (φυσικά 1ος σκόρερ) με μέσο όρο 37 πόντους ανά αγώνα. Στο «χειρότερο» του παιχνίδι κόντρα στην Ισπανία έβαλε μόνο 35 πόντους! Μια από τις μεγαλύτερες στιγμές του Νίκου Γκάλη στην Εθνική, ήταν το ανεπανάληπτο πεντάλεπτο της παράτασης στον τελικό του ’87, που χόρεψε «μπαλαλάικα» τη πανίσχυρη Σοβιετική Ένωση. Την ίδια χρονιά ψηφίζεται κορυφαίος αθλητής στην Ελλάδα και δέκατος αθλητής σε όλο τον κόσμο.

Το 1989 κατακτά το ασημένιο μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ του Ζάγκρεμπ χάνοντας στον τελικό από την Γιουγκοσλαβία έχοντας όμως προλάβει να δώσει μια ανεπανάληπτη παράσταση στον ημιτελικό όταν σχεδόν μόνος του κέρδισε την ομάδα της Σοβιετικής Ένωσης (από πολλούς αυτό θεωρείται το καλύτερο παιχνίδι του).

Το 1991 στο Ευρωμπάσκετ της Ρώμης τα δυο παιχνίδια κόντρα στην Τσεχοσλοβακία αναδεικνύονται γι’ αυτόν τον μεγάλο παίκτη σημαδιακά. Στον πρώτο –όπου η Εθνική γνωρίζει αναπάντεχη ήττα με πρωταγωνιστή τον παγκοσμίως άγνωστο Σβόμποντα- ο Γκάλης συμπληρώνει 5.000 πόντους και παράλληλα γίνεται ο πρώτος Ευρωπαίος παίκτης που συμπληρώνει 1000 πόντους σε τελικές φάσεις Ευρωμπάσκετ. Είναι η μοναδική φορά που η ΦΙΜΠΑ δέχεται να διακοπεί ένας αγώνας για την βράβευση ενός παίκτη. Ο δεύτερος -που γίνεται για την 5η-6η θέση της κατάταξης- είναι ο τελευταίος του με τα γαλανόλευκα χρώματα.

Συνολικά ο Νίκος Γκάλης με την Εθνική Ελλάδος είχε 168 συμμετοχές (99 νίκες – 69 ήττες), πέτυχε 5.130 πόντους κάτι που μεταφράζεται σε έναν μέσο όρο 30,5 πόντων.

Οι επιδόσεις του θρυλικού παίκτη:
- Πρώτος σκόρερ όλων των εποχών στο ελληνικό πρωτάθλημα και δεύτερος στην Α1 (12.714 πόντοι).
- Πρώτος σκόρερ όλων των εποχών στο ελληνικό κύπελλο (1.485 πόντοι).
- 4896 πόντους σε κύπελλα Ευρώπης (1ος σκόρερ όλων των εποχών).
- 148 παρουσίες σε κύπελλα Ευρώπης.
- 99 συνεχόμενες παρουσίες στο ελληνικό πρωτάθλημα.
- Είναι ρέκορντμαν πόντων σε φάιναλ φορ κυπέλλου πρωταθλητριών.
- Ρέκορντμαν πόντων σε τελικούς κυπέλλων Ελλάδας (πάνω από 200 πόντοι).
- Καλύτερο ρεκόρ σκοραρίσματος σε έναν τελικό (52 πόντους το 1987).
- Ρεκόρ 62 πόντων στο πρωτάθλημα (1981, Άρης-Ιωνικός).
- Ρεκόρ 52 πόντων στο κύπελλο (1987, Άρης-Πανελλήνιος).
- Ρεκόρ 57 πόντων σε ευρωπαϊκό παιχνίδι (Άρης-Καρέρα).
- Ρεκόρ 53 πόντων με την εθνική (Ελλάδα-Παναμάς).
- Έχει συμμετάσχει σε 4 φάιναλ φορ.
- Σε κάθε πεντάδα αγώνων με τον Άρη, έχει δύο που σημείωνε πάνω από 40 πόντους.
- Μέσος όρος καριέρας (με τον Άρη), περίπου 37 πόντους σε κάθε παιχνίδι (ασύλληπτο ρεκόρ για το παγκόσμιο μπάσκετ!).
- Σε 105 αγώνες (με τον Άρη), έχει σημειώσει πάνω από 40 πόντους.
- Αναδείχθηκε 11 φορές πρώτος σκόρερ του ελληνικού πρωταθλήματος (με τον Άρη).
- Το καλοκαίρι του 1992 έπαψε να είναι παίκτης του Άρη, μετά από 9 πρωταθλήματα και 7 κύπελλα Ελλάδος.
- Στα πρώτα του 70 παιχνίδια με την Εθνική Ελλάδος σκοράρει σταθερά πάνω από 10 πόντους, σε 48 από αυτά έχει περάσει τους 30 πόντους και σε 23 από αυτά έχει περάσει τους 40 πόντους.
- Στις 29-06-1991 εναντίον της Τσεχοσλοβακίας σκόραρε 37 πόντους για 168η και τελευταία φορά με τη φανέλα της Εθνικής Ελλάδος.
- Σε κανένα από τα 168 αυτά παιχνίδια δεν έμεινε άποντος.
- Έχει ξεπεράσει τους 1000 πόντους σε τελική φάση ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων.
- Έχει 5.131 πόντους με την Εθνική Ελλάδος (2ος όλων των εποχών).
- 30,5 πόντοι μέσος όρος σε κάθε αγώνα με την Εθνική Ελλάδος (ρεκόρ ανεπανάληπτο για το παγκόσμιο μπάσκετ).
- Πολυτιμότερος παίκτης του προολυμπιακού τουρνουά του 1980.
- Το 1981 σημείωσε 225 πόντους σε 9 μέρες και οδήγησε την Εθνική στα τελικά του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος αήττητη.
- Είναι 1ος σκόρερ του ομίλου του στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα του 1981.
- Είναι 1ος σκόρερ του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος το 1983 (με 231 πόντους!).
- Πολυτιμότερος παίκτης και 1ος σκόρερ του προολυμπιακού τουρνουά του 1984 (με 186 πόντους!).
- Είναι 1ος σκόρερ του Παγκόσμιου πρωταθλήματος του 1986 (με 332 πόντους σε 9 αγώνες! – ασύλληπτο ρεκόρ για διοργάνωση τέτοιου επιπέδου).
- Έχει ψηφιστεί αμέτρητες φορές πρώτος στα δημοψηφίσματα εφημερίδων και περιοδικών (όπως η Γκαζέτα ντε λο Σπορτ) και σε ψηφοφορίες αθλητικών συντακτών
(ανάμεσα σε αυτές: 1ος μπασκετμπολίστας στην Ευρώπη, 10ος αθλητής στον κόσμο για όλα τα σπορ (!) και 4 φορές καλύτερος Έλληνας αθλητής).
- Πολυτιμότερος παίκτης και 1ος σκόρερ του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος το 1987 (με 296 πόντους!).
- Πρωταθλητής Ευρώπης το 1987.
- Πολυτιμότερος παίκτης και 1ος σκόρερ του προολυμπιακού τουρνουά του 1988 (με 254 πόντους!).
- 1ος σκόρερ του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος το 1989 (με 178 πόντους).
- Δευτεραθλητής Ευρώπης το 1989.
- 1ος σκόρερ του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος το 1991 (με 158 πόντους).
- Αγωνίστηκε πέντε φορές στη Μικτή Ευρώπης.
- Από το 2007 βρίσκεται στο «Hall of Fame» της FIBA.
- Το 2008 συγκαταλέχθηκε ανάμεσα στους 35 μεγαλύτερους παίχτες του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος όλων των εποχών.

Τζένη Γκάλη
Στις 28 Μαΐου 1988 και ενώ ο ίδιος βρίσκεται σε βράβευση στο εξωτερικό, η πρώην σύντροφός του, Τζένη Γκάλη σκοτώνεται σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα στην Εθνική οδό Λαμίας-Θεσσαλονίκης. Λόγω του ότι είχε προηγηθεί ένας σχετικά επεισοδιακός χωρισμός με υπαιτιότητα του Νίκου Γκάλη (όπως λέγεται λόγω του χαρακτήρα της Τζένης Γκάλη, στο πρόσωπο της οποίας γινόταν λόγος για άτομο με ψυχολογικά προβλήματα, τα οποία είχε πριν γνωριστεί με τον Γκάλη), κυκλοφορούσαν διάφορα υπονοούμενα για ενδεχόμενη ευθύνη του Νίκου Γκάλη στον θάνατο της τέως συζύγου του, με χαρακτηριστικότερο τον τίτλο άρθρου του δημοσιογράφου Στέλιου Κούλογλου, που «ρωτούσε»: «Ποιος σκότωσε τη Τζένη Γκάλη;». Για την υπόθεση διεξήχθησαν δικαστικές έρευνες, οι οποίες όμως δεν διαπίστωσαν καμία εμπλοκή του Γκάλη, στο δυστύχημα.

Εν πάση περιπτώσει, ο Νίκος Γκάλης αργότερα, μετά από διάφορες σχέσεις, ξανάφτιαξε τη ζωή του και νυμφεύθηκε την δημοσιογράφο Ελένη Παναγιώτου, έχοντας ένα παιδί.

Σχετικά θέματα:

• Στέλιος Κυριακίδης (1910-1987) – Ο απόγονος του Φειδιππίδη
• Ανέκδοτο – Ένας «βάζελος» στη «Θύρα 7»
• «ΤΣΟ & ΛΟ» – Η αποθέωση του αθλητικού φανατισμού, της οπαδικής βλακείας και της παραγοντικής υποκρισίας
• Ανέκδοτο – Ο οπαδός και η βιντεοκασέτα
• Βασίλης Χατζηπαναγής – Ο μάγος της μπάλας

Όταν άρχισε να εκπέμπει και η ιδιωτική τηλεόραση και το ελληνικό πρωτάθλημα μπήκε για τα καλά στα σπίτια όλων των Ελλήνων, οι μάσκες πλέον έπεσαν και η γύμνια του ελληνικού ποδοσφαίρου, φάνηκε σε όλο της το μεγαλείο. Επαναλαμβανόμενη σύμπτωση, παύει να είναι σύμπτωση. Το εξοργιστικό όμως με την γύμνια του ελληνικού ποδοσφαίρου, δεν είναι αυτή καθ’ αυτή η γύμνια του, αλλά το πως συντηρούσαν και επένδυαν πάνω σε αυτό, οι διάφοροι επαγγελματίες του χώρου που αποθέωναν το τίποτα και δημιουργούσαν συνθήκες άκρατου φανατισμού, για ιδιοτελείς κερδοσκοπικούς σκοπούς. Θα επανέλθω σε έναν τίτλο της εφημερίδας ΦΩΣ (που δεν τον ανέφερα τυχαία και μου έχει σφηνωθεί από τότε στο μυαλό): «Παιχταράς και ηγέτης ο Χόρχε Μπάριος. Μια ομάδα μόνος του». Όσοι θυμούνται τον συγκεκριμένο Ουρουγουανό παίκτη του Ολυμπιακού, θα θυμούνται ότι είχε έρθει στην ομάδα σαν «δεκάρι», δηλαδή ηγέτης και πιο λαϊκά σαν παίκτης «γαμάω και δέρνω». Τέτοιες προσδοκίες τουλάχιστον είχαν δημιουργήσει οι οπαδικές εφημερίδες του Ολυμπιακού στους οπαδούς της ομάδας (φανατικούς και μη). Ο Μπάριος ήρθε τελικά στον Ολυμπιακό και σύντομα διαπιστώθηκε ότι ήταν «μάπα το καρπούζι». Ήταν μάπα, όχι γιατί ήταν άσχημος παίκτης ο Ουρουγουανός, αλλά γιατί δεν ήταν αυτός ο παικταράς που παρουσίαζαν για μεγάλο χρονικό διάστημα οι εφημερίδες. Με λίγα λόγια, δεν ήταν το «δεκάρι», δηλαδή ο «θεός», αλλά ένας παίκτης «ρολίστας», που σαν κι αυτόν υπήρχαν ένα σωρό στην υποανάπτυκτη ποδοσφαιρικά Ελλάδα. Οι οπαδικές (και φυσικά καθοδηγούμενες) εφημερίδες όμως, ακόμα κι όταν τα φαντασιόπληκτα ψεύδη με τα οποία βομβάρδιζαν τα διψασμένα μυαλά των οπαδών, αποδείχτηκαν μπούρδες, δεν έκαναν πίσω. Επέμεναν ότι ο Μπάριος είναι «παιχταράς», προσπαθώντας μάλλον, να ενεργοποιήσουν την λειτουργία της αυθυποβολής στον εγκέφαλο των σαστισμένων «γαύρων». Ο συγκεκριμένος τίτλος του Φωτός απ’ ότι θυμάμαι μάλιστα, δεν ήταν από κάποιο επίσημο παιχνίδι του Ολυμπιακού, αλλά από φιλικό-προπόνηση με την ομάδα της Τραχανοπλαγιάς.

Βεβαίως, η αποθέωση του τίποτα, συνεχίζεται μέχρι και σήμερα με τους επαγγελματίες κράχτες να χρεώνουν με 090 την καύλα του κάθε οπαδού, ενώ εξακολουθούμε ν’ ακούμε τις παπάρες τύπου «το παιχνίδι του αιώνα», «ποδόσφαιρο διεθνούς επιπέδου», «παίκτης από άλλο πλανήτη» και δεν συμμαζεύεται. Αν έχουν την εντύπωση κάποιοι ότι ο κόσμος δεν πάει στα γήπεδα, μόνο λόγω βίας ή ακριβών εισιτηρίων, μάλλον αυταπατάται. Ο εκλεκτικός φίλαθλος (κι όχι μόνο οπαδός), δεν πάει γιατί πολύ απλά δεν έχει κάτι να δει, κάτι να τον συγκινήσει. Έχει ξυπνήσει και δεν φανατίζεται τόσο εύκολα πλέον, με τις ποιητικές και εύπεπτες μπούρδες των αθλητικογράφων. Έχουν εκλείψει άλλωστε και οι παίκτες που από μόνοι τους ήταν ένας καλός λόγος να πας στο γήπεδο, όπως ο Βασίλης Χατζηπαναγής. Ο κόσμος έχει μάτια και βλέπει. Βλέπει το ποδόσφαιρο που παίζεται στο εξωτερικό και συγκρίνει και η σύγκριση είναι απογοητευτική. Σχεδόν, όλοι όσοι Έλληνες παίκτες αγωνίστηκαν στο εξωτερικό ήταν για κλάματα ή τίποτα το ιδιαίτερο, ασχέτως αν εδώ οι εφημερίδες, ελέω πατριωτισμού, φρόντιζαν να ωραιοποιούν την έξωθεν παρουσία τους. Και η παρουσία των Ελλήνων ποδοσφαιριστών σε αξιόλογα πρωταθλήματα (ελέω της σπόντας του 2004), είτε το θέλουμε είτε όχι, φανερώνει το τεράστιο χάσμα που υπάρχει και εξακολουθεί να υφίσταται στο ποδοσφαιρικό επίπεδο ανάμεσα στην Ευρώπη και την Ελλάδα.

Καταλήγοντας: Όχι άλλο κάρβουνο…

Σχετικά θέματα:

• Οι Ηρακλειδείς «σημαιοφόροι» των Σκοπίων και η συνένοχη πλειοψηφία που σιώπησε
• Η Παναγία η Ποδοσφαιρίτισσα και ο Χριστός ο Μπαλαδόρος
• Απίστευτο σύνθημα οπαδών σε ποδοσφαιρικό γήπεδο της Κάτω Ιταλίας
• Πελέ και Μαραντόνα – Η «δικτατορία» ενός ποδοσφαιρικού διλήμματος
• Βασίλης Χατζηπαναγής – Ο μάγος της μπάλας
• Ανέκδοτο – Το πεπόνι, το Αιγάλεω, οι ποδοσφαιριστές και οι…πουτάνες
• 8 Φεβρουαρίου 1981 – Η τραγωδία της Θύρας 7 στο στάδιο Καραϊσκάκη