Πάρε-Δώσε » Αναδημοσιεύσεις

Έντεχνο τραγούδι: Για τον πούτσο!

Π-Δ — Sun, 05 Sep 2010 09:34:49 +0000

Ας ξεκινήσουμε με τα βασικά. Η μουσική είναι το ίδιο περίπλοκη με αρχάριες ασκήσεις κιθάρας σε ωδείο για κουλούς και τα φωνητικά κυμαίνονται σε «βολικές» νότες που μπορεί να πιάσει άψογα ακόμα και ο Ζεντ απ’ το Police Academy. Χώρια η ηλίθια εντεχνιάρικη προφορά. Μην κάνετε πως δεν καταλαβαίνετε για ποια προφορά μιλάω. Εννοώ τα παχιά σίγμα, τα σαλιωμένα λάμδα και φυσικά, τα έψιλον που προφέρονται με ένα νυσταλέο φθόγγο ανάμεσα σε «ε» και «ο». Δεν είναι τυχαίο που ο κάθε πάπαρος που κάθεται γύρω από μια φωτιά με μια κιθάρα στο ξερό του επιλέγει να τραγουδήσει έντεχνο. Δεν είναι «ρομαντικό». ΕΙΝΑΙ ΕΥΚΟΛΟ!…

Οι μόνοι μουσικοί στο έντεχνο που είναι μάγκες και κάνουν τα όργανά τους να τραγουδάνε είναι κάτι guest μπουζουκτζήδες ή κλαρινάδες οι οποίοι στην τελική δεν ανήκουν καν στη μπάντα!

Αν τα όργανα και η φωνή στο έντεχνο είναι η βρωμερή πατούσα της ελληνικής σκηνής, τότε ο στίχος είναι η μολυσμένη παρανυχίδα της. Τόσο οι στίχοι, όσο και οι τίτλοι δίσκων και κομματιών είναι ένα συνονθύλευμα από αυτάρεσκες, κλαψομούνικες, δήθεν ερωτικές μπουρδολογίες που προσπαθούν να περάσουν για αβυσσαλέα ποίηση. «Τα δοκάρια στα γρασίδια περιμένουν τα παιδιά». ΑΡΧΙΔΙΑ ΒΡΟΝΤΟΣΑΥΡΟΥ!

Και τώρα μια επίδειξη έντεχνου στιχουργικού οίστρου, με ένα κουπλέ από το νέο μου έντεχνο single με τίτλο «Ό,τι στον πούτσο κατεβάσει η κούτρα μου, αρκεί να έχει αναφορές σε παιδική νοσταλγία, ανεκπλήρωτη αγάπη, περίπλοκες λέξεις σε ξεκάρφωτα σημεία και πολλές παρομοιώσεις χωρίς δομή και νόημα»… ΟΚ, ο τίτλος χρειάζεται λίγη δουλειά…

«Μες στις αλάνες του Βοριά,
ακούς την όψη του χειμώνα.
Ποδήλατα της νιότης μας,
αγγίζουν τον κανόνα».

Γάμησε! Πάμε για τη «γέφυρα»…

«Μα δεν κοιτάς πια τίποτα,
αιώρες στους ανέμους.
Η λήθη μου σκαλί-σκαλί,
διπλώνει αγαπημένους».

ΠΩΩΩΩΩ! Είμαι ασταμάτητος ρε πούστη! Ρεφρέν!…

«Τριγύρισέ με, αγκαλιασέ με,
Σ’ ένα λιμάνι του ύπνου θλιβερό.
Κίτρινο αστείο, παλιό σχολείο,
για πάντα θα προσπαθώ να κολυμπώ».

Ντάξει. Απλά δεν παίζομαι. Το κομμάτι θα κυκλοφορήσει στον επόμενο δίσκο μου.

Οπότε πως καταφέρνει το έντεχνο να είναι τόσο πετυχημένο; Δυο λέξεις: ΠΡΩΤΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ. Τα έφηβα κοριτσάκια χωρίζονται σε δύο βασικές κατηγορίες: α) Τα μουνιά, που αποτελούν το 10-15% της τάξης, ισιώνουν το μαλλί, ακούνε σκυλάδικα και γκομενώνονται αβέρτα επειδή, όπως προανέφερα, είναι μουνιά και β) Τις πατόλες, που είναι χοντρές, άσχημες, απελπισμένες, αυτοκτονικές και προσπαθούν να ξεχωρίσουν με την «κουλτούρα» τους, περιμένοντας ταυτόχρονα τον πρίγκηπα που θα έρθει καβάλα στο λευκό του άλογο για να γλείψει τη γάγγραινα απ’ το μουνί τους. ΚΑΙΑΔΑΣ! Για κλίση προς το έντεχνο, η κατηγορία β δίνει συντελεστή 1,02.

Απ’ την άλλη όχθη, οι άντρες που ακούν έντεχνο είναι ή πούστηδες ή λεσβίες (πολλές λεσβίες όμως!) ή ανήκουν στην κατηγορία «ο φιλενάδας», οπότε δε μετράνε. Οι 5-10 κανονικοί άντρες που ακούν έντεχνο, το ακούν για να ρίξουν κάποια γκόμενα ή για να μην τους χωρίσει η εν λόγω γκόμενα.

Και μια και μιλάμε για το κοινό του έντεχνου, δεν είναι λίγο ύποπτο που αποτελείται μόνο από γυναίκες; Όταν ακούω στο ραδιόφωνο live έντεχνο και ο τραγουδιστής λέει «Δικό σας!», επειδή είναι ατάλαντος και τεμπέλης, ακούγεται μια ομαδική τσιρίδα τόσο ψιλή που μου ξεκολλάει τα σφραγίσματα απ’ τα δόντια!

Εν κατακλείδι, έχουμε να κάνουμε με ένα ιδίωμα που έχει για τον πούτσο μουσική, για τον πούτσο φωνητικά, για τον πούτσο στίχους, για τον πούτσο ερμηνευτές, για τον πούτσο κοινό, για τον πούτσο βιντεοκλίπ, για τον πούτσο εξώφυλλα δίσκων και για τον πούτσο όνομα.

ΕΝΤΕΧΝΟ! Μου θυμίζει τον όρο «ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ταινία». Πιο μαλακισμένη και vague ονομασία δεν μπορούσαν να βρουν; Δηλαδή όλα τα υπόλοιπα είδη μουσικής είναι άτεχνα; Σου ‘χω νέα μαλάκω εντεχνιάρα: ΟΛΑ είναι τέχνη. Ακόμα κι αυτό που γράφω τώρα, θεωρητικά τέχνη είναι. Ω, ναι. Ο Ερμής του Πραξιτέλους, το έντεχνο, η Capela Sistina και η ατάκα με τη γάγγραινα στο μουνί είναι όλα τέχνη. Μόνο που εγώ δεν πλασάρω την ατάκα μου ως υψηλή ποίηση σε αγαθοβιόλικα έφηβα κοριτσάκια για 20 ευρώ το κομμάτι!…

Πηγή: faeenamalaka.blogspot.com

Σχετικά θέματα:

Μοιραστείτε το θέμα:

Ειλικρινής λόγος δασκάλου προς τους μαθητές του

Π-Δ — Fri, 03 Sep 2010 22:10:02 +0000

Δάσκαλος του 2ου ΕΠΑΛ Αχαρνών, για την επέτειο της 25ης Μαρτίου:

«Σκέφτηκα να σου µιλήσω για τον Καραϊσκάκη, αλλά το µυαλό σου θα πάει στο γήπεδο.
Σκέφτηκα να σου µιλήσω για το 21, αλλά ο νους σου θα πάει στην Ορίτζιναλ.
Συλλογίστηκα πολύ για να καταλήξω, αν αξίζει να σε ταλαιπωρήσω για κάτι τόσο µακρινό, τόσο ξένο.
Δύο αιώνες πίσω κάποια γεγονότα, τι να λένε σε σένα; Σε σένα που ßιάζεσαι να φύγεις, να πας για τσιγάρο, για καφέ ή για κάτι άλλο…

Θα σου µιλήσω λοιπόν προσωπικά.
Εγώ, ο δάσκαλος που δούλεψα ένα χρόνο σ’ αυτό το σχολείο και σε δεκαπέντε µέρες φεύγω γι’ αλλού, σε σένα που είσαι εδώ ένα, δύο, τρία ή και περισσότερα χρόνια, θα σου µιλήσω σταράτα, για να σου εκφράσω δυο σκέψεις µου:

Οι µαθητές που συνάντησα µέσα στις τάξεις, οι µαθητές που δίδαξα φέτος, στη συντριπτική τους πλειονότητα µε σεßάστηκαν, αν και δεν ανταποκρίθηκαν στις απαιτήσεις του µαθήµατος. Πολλοί όµως από τους υπόλοιπους µαθητές δε µε σεßάστηκαν, µε προσέßαλλαν κατ’ επανάληψη. Με έργα, µε λόγια, µε ύßρεις. Δείχνοντας έναν χαρακτήρα κι ένα ήθος που µε σόκαρε, που µ’ έßαλε σε µελαγχολικές σκέψεις.

Αυτό το φαινόµενο αποδεικνύει πως κάτι σάπιο υπάρχει σ’ αυτό το σχολείο, πως, εκτός του γνωστικού ελλείµµατος, το συγκεκριµένο σχολείο χωλαίνει δραµατικά και στο ηθικοπλαστικό του έργο, στη διαµόρφωση δηλαδή των µαθητικών ψυχών και πνευµάτων.

Και η ευθύνη γι’ αυτή την αποτυχία είναι ευθύνη αποκλειστικά δική µας: Των δασκάλων σας και των γονιών σας. Δεν έχουµε κατορθώσει να σας δείξουµε πως, χωρίς αρχές, η ζωή σας αύριο θα είναι µια κόλαση, πως, χωρίς όνειρα και στόχους, θα χρειαστείτε υποκατάστατα, θα καταφύγετε πιθανόν σ’ επιλογές που θα σας ξεφτιλίσουν, θα σας κάνουν να σιχαίνεστε τον εαυτό σας, θα σας γεµίσουν τη ζωή πλήξη και κούραση, θα σας γεράσουν πρόωρα.

Αν όµως θέλετε µια συµßουλή από ένα δάσκαλο, σκεφτείτε το παράδειγµα του Μακρυγιάννη, που έφτασε αγράµµατος µέχρι τα πενήντα σχεδόν, για να καταλάßει τότε, πως η µόρφωση, η καλλιέργεια, ήταν το όπλο που έλειπε απ’ την προσωπική του θήκη. Και κάθισε µε πολλή δυσκολία και χωρίς δάσκαλο κι έµαθε πέντε κολλυβογράμματα, για να µας πει την ιστορία του ßίου του, το παραµύθι της επανάστασης των υπόδουλων Ρωµιών.

Αυτό το παράδειγµα είναι για σένα το πιο κατάλληλο, και µπορείς τριάντα χρόνια νωρίτερα από τον στρατηγό Μακρυγιάννη ν’ ακολουθήσεις τον δρόµο που εκείνος έδειξε, το µονοπάτι της καλλιέργειας, τον δρόµο της παιδείας, την λεωφόρο της προσωπικής σου προκοπής.

Δεν είστε σε τίποτε λιγότερο ικανοί από το µπάσταρδο γιο της καλογριάς, τον Αρßανίτη Γιώργη Καραϊσκάκη. Ήταν κι αυτός αθυρόστοµος σαν κι εσάς, αλλά είχε αυτό που από τα’ αλßανικά µάθαµε σαν «µπέσα». Ήταν πάνω απ´ όλα µπεσαλής.

Αυτό θα ‘θελα να έχετε κι εσείς: Υπευθυνότητα, µπέσα, τσίπα. Ν’ αναλαµßάνετε τις ευθύνες σας, ν’ απεχθάνεστε την υποκρισία, να σιχαίνεστε το συµφέρον, να µισείτε το ψέµα και την ευθυνοφοßία.

Η αγάπη για τον τόπο του, η λατρεία για την πατρίδα του, ήταν αυτό που χαρακτήριζε τη ζωή του Νικήτα Σταµατελόπουλου, του Νικηταρά.

Αγωνίστηκε στη διάρκεια της επανάστασης, συνέßαλε στην απελευθέρωση της πατρίδας του κι έπειτα φυλακίστηκε, για να χαθεί σ’ ένα στενοσόκακο του Πειραιά, σχεδόν τυφλωµένος, πάµπτωχος κι εγκαταλειµµένος απ’ όλους. Δε ζήτησε τίποτε από την ελεύθερη Ελλάδα. Κι όταν οι γύρω του τον παρακινούσαν ν’ απαιτήσει από την κυßέρνηση µια πλούσια σύνταξη, απαντούσε πως η πατρίδα τον αµείßει πολύ καλά, λέγοντας ψέµατα, για να µην προσßάλει την πατρίδα του.

Είναι δύσκολο, το κατανοώ, το παράδειγµα του Νικηταρά. Αλλά νοµίζω πως κι εσείς είστε ικανοί για τα δύσκολα. Μπορείτε ν’ ακολουθήσετε το δρόµο της αξιοπρέπειας. Να προσπαθήσετε τίµια και µε αγωνιστικότητα για σας και για το µέλλον της οικογένειας που αύριο θα κάνετε.

Ξέρω, καταλαßαίνω, αντιλαµßάνοµαι πως σας προτείνω µια διαδροµή ζωής δύσκολη και απαιτητική, όταν δίπλα σας κυριαρχεί ο εύκολος δρόµος των γονιών, των δασκάλων, των πολιτικών της εποχής στην οποία µεγαλώνετε.

Όµως κάθε εποχή ελπίζει στους νέους της. Περιµένει απ’ αυτούς να σηκώσουν ψηλά και µ’ επιτυχία τη σηµαία του αγώνα και να οδηγήσουν την πατρίδα τους, τον τόπο τους, σε καλύτερες µέρες, σε πιο φωτεινές σελίδες.

Κι όταν ßλέπω την εποχή µας να µαραζώνει χωµένη στην αλλοτρίωση, να ξεψυχά από την τηλεοπτική ανία, να µουχλιάζει απ’ το κυνήγι της ευκολίας, μόνο σε σας ελπίζω, στην ειλικρινή σας διάθεση ν’ αγωνιστείτε, ν’ αντισταθείτε, να πολεµήσετε, να νικήσετε..

Μη µας απογοητεύσετε».

Πηγή: thalamofilakas.blogspot.com

Σχετικά θέματα:

Μοιραστείτε το θέμα:

Το παράδοξο της εποχής μας και της μεταλλαγμένης ζωή μας (έκθεση μαθητή σε αμερικανικό σχολείο)

Π-Δ — Sat, 10 Jul 2010 16:41:54 +0000

Το παράδοξο της εποχής μας μέσα στην ιστορία είναι ότι έχουμε ψηλότερα κτήρια, αλλά κοντύτερο ψυχισμό.

Φαρδύτερες λεωφόρους, αλλά στενότερες οπτικές γωνίες.

Σπαταλούμε περισσότερο, αλλά έχουμε λιγότερα.

Αγοράζουμε περισσότερα, αλλά απολαμβάνουμε λιγότερο.

Έχουμε μεγαλύτερα σπίτια και μικρότερες οικογένειες.

Περισσότερες ανέσεις, αλλά λιγότερο χρόνο.

Έχουμε περισσότερα πτυχία, αλλά λιγότερη αντίληψη.

Περισσότερη γνώση, αλλά λιγότερη κρίση.

Περισσότερους ειδήμονες, αλλά λιγότερες λύσεις.

Περισσότερα φάρμακα, αλλά λιγότερο καλή φυσική κατάσταση.

Έχουμε πολλαπλασιάσει τα αποκτήματά μας, αλλά έχουμε μειώσει τις αξίες μας.

Μιλάμε πολύ, αγαπάμε σπανιότατα και μισούμε συχνότατα.

Έχουμε μάθει πώς να ‘κερδίζουμε το ψωμί μας’, αλλά όχι πώς να κερδίζουμε τη ζωή.

Προσθέσαμε χρόνια στη ζωή, αλλά όχι ζωή στα χρόνια μας.

Ταξιδεύουμε στο φεγγάρι, αλλά δυσκολευόμαστε να διασχίσουμε τον δρόμο, ώστε να συναντήσουμε ένα νέο γείτονα.

Κατακτήσαμε το κενό του διαστήματος, αλλά όχι το εσωτερικό μας κενό.

Καθαρίσαμε τον αέρα, αλλά βρομίσαμε την ψυχή μας.

Διασπάσαμε το άτομο, αλλά όχι την εμπάθεια και την προκατάληψή μας.

Έχουμε υψηλότερα εισοδήματα, αλλά χαμηλότερη ηθική.

Γίναμε πολλοί σε ποσότητα, αλλά λίγοι σε ποιότητα.

Αυτή είναι η εποχή των ψηλών ανθρώπων, αλλά των μικρών χαρακτήρων.

Του γρήγορου κέρδους, αλλά των ρηχών σχέσεων.

Αυτή είναι η εποχή του κόσμου της ειρήνης, αλλά των εσωτερικών συγκρούσεων.

Περισσότερης άνεσης, αλλά λιγότερης διασκέδασης.

Περισσότερων ειδών διατροφής, αλλά λιγότερης θρεπτικότητας.

Αυτή είναι η εποχή των δύο εισοδημάτων (και των δύο συζύγων), αλλά περισσότερων διαζυγίων.

Των εντυπωσιακότερων κατοικιών, αλλά διαλυμένων σπιτιών.

Είναι η εποχή που υπάρχουν πολλά στις βιτρίνες και λιγότερα αποθέματα.

Η εποχή που η τεχνολογία μας φέρνει αυτό το mail και η εποχή που μπορείς να επιλέξεις είτε να το προωθήσεις και να δημιουργήσεις τη «διαφορά»… ή απλά να το διαγράψεις…

Πηγή: resaltomag.gr

Σχετικά θέματα:

Μοιραστείτε το θέμα:

Λιάνα Κανέλλη και κηρύγματα ηθικής σε οίκους ανοχής

Π-Δ — Wed, 07 Jul 2010 18:16:21 +0000

Βρισκόμαστε σε τέτοια αδιέξοδη απελπισία που και μια ελάχιστη δόση καταγγελτικού λόγου μας εντυπωσιάζει. Μας εντυπωσιάζει τόσο που ξεχνάμε το πολιτικό θέατρο που παίζεται στη Βουλή, ένα θέατρο που καταναλώνει καταγγελίες και πετυχαίνει το στόχο του από τη στιγμή που γινόμαστε θεατές αυτού του θεάτρου. Η κατανάλωση καταγγελιών και οι ποικίλες πολιτικές παραστάσεις στους άμβωνες των ΜΜΕ ή τη Βουλής, ΑΠΑΙΤΟΥΝ θεατές…

Φαίνεται, ότι για να μην τρελαθούμε από τη μαυρίλα που μας κυκλώνει από παντού πέφτουμε στην κατάσταση του θεατή των πολιτικών παραστάσεων, των ωραίων λόγων και της υποκριτικής δεινότητας των πολιτικών παλιάτσων…

Μιλάω για το πολιτικό σόου της Λιάνας Κανέλλη στη Βουλή που εντυπωσίασε κάποιους φίλους.

Αναρωτήθηκα πράγματι μήπως πάσχω από κάποια «ψυχολογική νόσο». Δεν μπορεί σκέφτηκα να εντυπωσίασε κάποιους αυτό το σόου, στο τσίρκο της Βουλής, και εγώ να ένιωσα τέτοια αηδία. Κάποια «ψυχολογική βλάβη» έχω…

Πράγματι έχω μια «βλάβη». Αυτή δεν είναι «ψυχολογική», αλλά πολιτική και συνίσταται σε τούτο: Να μην αποσπώ τα λόγια από το ΧΩΡΟ, το ΧΡΟΝΟ και την ΠΟΛΙΤΙΚΗ αυτού που τα λέει. Να μην κρίνω τους ανθρώπους από τα χρώματα και τις φορεσιές που φοράνε, ούτε από τα μακιγιάζ της υποκριτικής τους και τα τεχνάσματα θεάματος, αλλά από την καθαρότητα, σταθερότητα και εντιμότητα των ιδεών τους ΚΑΙ κυρίως από την ΠΡΑΚΤΙΚΗ επαλήθευση των ιδεών και των λόγων τους.

Ας έρθουμε πρώτα στο ΧΩΡΟ για να αντιληφθούμε ευκολότερα όλο το «τηλεοπτικό σκηνικό» του θεάματος της Κανέλλη στη Βουλή…

Η Ρόζα Λούξεμπουργκ είχε αποκαλέσει τη Βουλή «αστικό ορνιθώνα». Τότε πράγματι ήταν ένας ζωντανός «ορνιθώνας» των ποικίλων πολιτικών δυνάμεων. Ήταν ζωντανά ακόμα τα κακαρίσματα αυτού του ορνιθώνα γιατί οι δυνάμεις του κοινοβουλίου εξέφραζαν ζωντανά τα συμφέροντα κοινωνικών τάξεων και στρωμάτων. Αυτή η ζωντανή αντιπροσώπευση των κακαρισμάτων με την κοινωνία επέβαλε και στην Αριστερά να αξιοποιήσει το βήμα του «ορνιθώνα» υπέρ του εργατικού και λαϊκού κινήματος.

Σήμερα αυτός ο «ορνιθώνας» είναι νεκρός, χωρίς πραγματικές σχέσεις με τις κοινωνικές τάξεις και τα λαϊκά συμφέροντα. Σήμερα το κοινοβούλιο είναι ένα απλό ντεκόρ απάτης, με κόμματα και πολιτικούς, γλάστρες διακοσμητικές των διεθνών και εγχώριων «νταβάδων». Σήμερα η Βουλή απλώς παρέχει το «δημοκρατικό» ντεκόρ της δικτατορικής επικύρωσης των εντολών του κεφαλαίου και των μαφιόζικων μηχανισμών του. Αποτελεί το «δημοκρατικό» φύλλο συκής της απροκάλυπτης και βάρβαρης δικτατορίας της Νέας Τάξης…

Γι’ αυτό και ο κόσμος αηδιάζει τους κοινοβουλευτικούς, τα κόμματα και τη Βουλή. Για τον κόσμο αποτελεί το άντρο των μαφιόζων που εκτελεί τα συμβόλαια θανάτου της ελληνικής κοινωνίας και του ελληνικού λαού. Η Βουλή, πλέον, έχει γίνει το σύμβολο της εξόντωσης και του θανάτου του λαού: Το πλέον μισητό σύμβολο…

Γι’ αυτό και λειτουργεί όπως οι άμβωνες των ΜΜΕ: Η άμεση δικτατορία και κακουργία των μαφιών του χρήματος και της Νέας Τάξης…

Και η Λιάνα Κανέλλη με όρους τηλεθεάματος και πολιτικού σώου μίλησε στη Βουλή: Θεατρική κατανάλωση καταγγελιών έκανε και κηρύγματα «αλήθειας» και «ηθικής» (παραφράζοντας τον Λένιν) στον πολιτικό οίκο ανοχής και τους διευθυντές αυτού του οίκου.

ΟΛΑ αυτά δεν είναι απλώς γελοία (σε ποιους αλήθεια παραδίδεις μαθήματα), αλλά και θέατρο απάτης χειρίστου είδους.

Πρώτον: Νομιμοποιείς τη δικτατορία αυτού του νεοταξικού οίκου ανοχής!
Δεύτερον: Καλλιεργείς τις θανάσιμες αυταπάτες ότι μπορεί μέσα από αυτό το διακοσμητικό ντεκόρ της «δημοκρατικής» αχρειότητας να αλλάξει κάτι, έστω και ελάχιστα…

Πώς, λοιπόν, μπορεί να εντυπωσιαστεί κανείς από το εκλογικό σώου, τα τηλεοπτικά τεχνάσματα και τον ακραία εμπορευματοποιημένο λόγο της Κανέλλη; Ένας λόγος δίχως ίχνος αυτοκριτικής στην πολιτική της ίδιας και του κόμματός της;

Για το σημερινό κατάντημα της ελληνικής κοινωνίας είναι άμοιρο ευθυνών το ΚΚΕ και οι πολιτικές του πάνω στα μεγάλα και φλέγοντα ζητήματα της εποχής μας;

Ποιος αλήθεια είναι πιο ένοχος: Ο Καπιταλισμός που προωθεί τα συμφέροντά του και τις νεοταξικές στρατηγικές του ή τα κόμματα που μιλούνε στο όνομα της εργατικής τάξης και του λαού και ΣΤΡΩΝΟΥΝ ΠΡΑΚΤΙΚΑ το έδαφος για να επιβάλλουν τα σχέδιά τους οι κυβερνητικοί εντολοδόχοι της Νέας Τάξης, μέσα από τη Βουλή; Και ποια είναι η πολιτική που στέκεται ασυμφιλίωτα απέναντι στους δήμιους της ελληνικής κοινωνίας;

Να συμμετέχουμε στο «πορνείο» της Βουλής και να παίζουμε το «επαναστατικό» μας θέατρο ή να καταγγείλουμε τη Βουλή, ως σύνολο, να αρνηθούμε τη δική μας συμμετοχή σε αυτό το θέατρο και να κατεβούμε στο δρόμο να οργανώσουμε την οργή του λαού.

ΟΣΟΙ συμμετέχουν, σήμερα, στη Βουλή δε διαφέρουν σε τίποτα από τον υπόλοιπο θίασο της Βουλής. Οι μάχες εκεί μέσα δεν δίνονται μόνο με άσφαιρα πυρά, αλλά είναι «μάχες» εξαπάτησης του λαού: «Κηρύγματα ηθικής σε διευθυντές οίκων ανοχής»!

Οι «μάχες» εκεί μέσα είναι τα «ξύλινα σπαθιά» υπερφυσικών μπεμπέδων που εξακολουθούν, στο πείσμα της ηλικίας τους, να παίζουν τις κούκλες και να προβάλλουν την απαίτηση, υποτιμώντας τη νοημοσύνη μας, να τους παίρνουμε στα σοβαρά.

Το σώου της Κανέλλη δεν είναι παρά μια «μεταξύ μας ιστορία» που αποβλέπει στην εκλογική κερδοσκοπία πάνω στους θεατές, αλλά και στην επικάλυψη των πολιτικών εγκλημάτων της ηγεσίας του ΚΚΕ…

Με παραστάσεις θεάματος, καθώς και με παρελάσεις απεργιών δεν σώζεσαι… Δεν σώζεσαι γιατί εξαπατάς και παροπλίζεις πολιτικά και οργανωτικά κάθε προϋπόθεση αυθεντικού λαϊκού κινήματος…

Η μόνη διέξοδος σήμερα είναι ο δρόμος: Ο αγώνας και η οργάνωση στο δρόμο. Δρόμος και Βουλή είναι σήμερα ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΑ, όπως η φωτιά με το νερό…

Πηγή: resaltomag.gr

Σχετικά θέματα:

Μοιραστείτε το θέμα:

Τι είναι η πατρίδα μας;

Π-Δ — Fri, 11 Jun 2010 10:04:57 +0000

Θυμάστε το παλιό σχολικό τραγουδάκι;

«Τι είναι η πατρίδα μας; Μην είν’ οι κάμποι;
Μην είναι τ’ άσπαρτα ψηλά βουνά;».

Τι είναι στ’ αλήθεια λοιπόν η πατρίδα μας;

Μήπως είναι η χώρα που περήφανα κατάργησε την βασιλεία αλλά απέκτησε τρεις δυναστείες που την διοικούν τα τελευταία 40 χρόνια ενώ οι περισσότεροι πολιτικοί της δεν έχουν δουλέψει ποτέ στη ζωή τους ως γνήσιοι αριστοκράτες;

Μήπως είναι η χώρα που ποτέ κανένας υπουργός οικονομικών δεν είχε την στοιχειώδη νοημοσύνη να καταλάβει ότι χωρίς ανάπτυξη η οικονομία θα καταρρεύσει;

Μήπως είναι η χώρα που της χαριστήκαν δισεκατομμύρια από την Ευρώπη για να αναπτυχθεί αλλά τα γύρισε πίσω γιατί ελάχιστοι μπορούσαν να δώσουν τις μίζες που απαιτούσαν οι παρατρεχάμενοι των υπουργών για να τους επιτρέψουν την αίτηση σε μια επιδότηση;

Μήπως είναι η χώρα που ο πολίτης πάει φυλακή γιατί χρωστάει 1.000 ευρώ ενώ ο υπουργός μπορεί να κλέβει δεκάδες εκατομμύρια και να μην τον ακουμπήσει ποτέ κανένας τον προστατεύει ο νόμος;

Μήπως είναι η χώρα που ο υπάλληλος θα πληρώνει πάντα όλα τα σπασμένα ενώ οι “κατέχοντες” θα καλύπτονται πίσω από λογιστικές αλχημείες αποδίδοντας ψίχουλα στην εφορία;

Μήπως είναι η χώρα με τον μεγαλύτερο εμπορικό στόλο και τους περισσότερους εφοπλιστές αλλά με τα πλοία της να έχουν άλλες σημαίες ώστε οι εφοπλιστές της να μην πληρώνουν φόρους εδώ;

Μήπως είναι η χώρα που οι επιχειρηματίες πρώτα ψαλιδίζουν μισθούς και μετά παραπονιούνται ότι το . .. “αγοραστικό κοινό” δεν έχει την δυνατότητα να προμηθευτεί τις υπηρεσίες και προϊόντα τους;

Μήπως είναι η χώρα που η πιο επιτυχημένη της επιχείρηση είναι μια κρατική εταιρία τζόγου που εκμεταλλεύεται επί χρόνια την αγάπη του Έλληνα για το ποδόσφαιρο και την ελπίδα για εύκολα κέρδη;

Μήπως είναι η χώρα που οι πολίτες της είχαν φάει επί χρόνια το κουτόχορτο ότι ζουν στο πιο όμορφο μέρος του κόσμου ώστε να μην ζητάνε τίποτα ενώ αυτοί που πλάσαραν το κουτόχορτο έχτιζαν βίλες στην Ελβετία;

Τώρα θέλουν να μας πείσουν ότι για όλα φταίμε εμείς που δεν “δουλεύαμε” αρκετά.

Τώρα θέλουν να μας πείσουν ότι για όλα φταίμε εμείς που “αποδεχτήκαμε” ένα διεφθαρμένο σύστημα που μας επιβλήθηκε και δεν “αντισταθήκαμε” στη κατάσταση που οι ίδιοι είχαν μελετημένα δημιουργήσει.

Τώρα μας θεωρούν όλους φοροφυγάδες και ανακοινώνουν πως θα μας αδειάσουν τις ήδη άδειες τσέπες μας.

Τώρα θα βάλουν παντού φρουτάκια και κουλοχέρηδες για να αρπάξουν όσα δεν προλάβει η εφορία.

Τώρα θα ανοίξουν επίσημα καζίνο στο Internet ώστε να αποτελειώσουν τον απελπισμένο που δεν θέλει να βγει από το σπίτι.

Ανάπτυξη; Σχέδιο; Άγνωστες λέξεις. Εσείς πολίτες φταίτε για όλα και εσείς θα την πληρώσετε. Και αν φταίνε λιγουλάκι και κάποιοι πολιτικοί θα υποστούν πολιτικές συνέπειες.

ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ. Θα την πληρώσουμε για ακόμα μια φορά ακριβά ώστε να έχουμε την τιμή να ακούμε τους πολιτικούς άρχοντες πρώτα να μαλώνουν στα τηλεοπτικά παράθυρα και μετά να μας υπενθυμίζουν τις ευθύνες μας και την ανάγκη να προσφέρουμε ότι μπορούμε αυτή τη δύσκολη ώρα, πριν πάνε να χαλαρώσουν στα “φτωχικά” τους σπιτάκια πίνοντας το φθηνό ουισκάκι τους.

Γ.Μ.

Πηγή: antinews.gr

Σχετικά θέματα:

Μοιραστείτε το θέμα:

Μαυρογιαλούρος, ΜΜΕ και προπαγάνδα

Π-Δ — Tue, 25 May 2010 09:00:10 +0000

Στην προσπάθειά τους οι δημοσιοκάφροι να προστατεύσουν τα αφεντικά τους πολιτικούς, έχουν εδώ και χρόνια δημιουργήσει ένα προπαγανδιστικό μύθο: Αυτόν του Μαυρογιαλούρου.

Στον παλιό καλό ελληνικό κινηματογράφο εμφανίζονται πολύ συχνά πολιτευτές, βουλευτές ή…υπουργοί.
Τυχαία μου έρχονται στο μυαλό οι ταινίες «Ζητείται ψεύτης» (βουλευτής Φερέκης/Ζερβός), «Στουρνάρα 288» (βουλευτής Καλοχαιρέτας/Αυδής) και «Ο κύριος πτέραρχος» (βουλευτής Καράτζοβας/Παπαγιαννόπουλος).

Σε όλες τις ταινίες οι πολιτευτές/βουλευτές είναι ψεύτες, κλέφτες, απατεώνες και γενικώς σιχαμένα υποκείμενα. Σε όλες; Όχι! Σε μία μόνο από αυτές ο πολιτικός/υπουργός είναι αφελής και φιλότιμος, μη γνωρίζοντας τις καταχρήσεις και απάτες που γίνονται κάτω από τη μύτη του. Όταν μάλιστα τις μαθαίνει, στέλνει τους υπεύθυνους στον εισαγγελέα και ο ίδιος από φιλότιμο παραιτείται. Η ταινία αυτή είναι το «Υπάρχει και φιλότιμο» (υπουργός Μαυρογιαλούρος/Κωνσταντάρας).

Όταν λοιπόν οι δημοσιοκάφροι θέλουν να αναφερθούν σε κάποιον κακό πολιτικό/βουλευτή, ποιόν από τους παραπάνω διαλέγουν;
Σωστά μαντέψατε: Τον μόνο φιλότιμο, τον Μαυρογιαλούρο!

Η προπαγάνδα δουλεύει τέλεια. Στον αναγνώστη/ακροατή δημιουργείται η αίσθηση ότι οι πολιτικοί δεν γνωρίζουν τι γίνεται γύρω τους, και αν το μάθουν, θα κάνουν κάτι. Όταν λοιπόν σε κάποιον πολιτικό αποδίδεται ο τίτλος του Μαυρογιαλούρου, αυτό έχει ως αποτέλεσμα να τον συμπαθούμε υποσυνείδητα, γιατί ξέρουμε ότι έχει φιλότιμο! Αυτός ο μύθος δυστυχώς συντηρείται και από πολλούς αφελείς που δεν γνωρίζουν πως λειτουργεί η προπαγάνδα. Αν λοιπόν δεν ανήκετε στους δημοσιοκάφρους που εκτελούν διατεταγμένη υπηρεσία, μη χρησιμοποιείτε τον χαρακτηρισμό Μαυρογιαλούρος για κάποιον πολιτικό. Μπορείτε άνετα να χρησιμοποιήσετε τα Φερέκης, Καλοχαιρέτας, ή Καράτζοβας.

Επίσης, οι δημοσιογράφοι δεν αναφέρονται και στον κάθε «Γκρούεζα» των κομμάτων, που πέρα από αυτά που τρώνε, είναι και όπου με πάει ο άνεμος πάω… Αλλά γιατί να αναφερθούν; Προφανώς είναι υποτιμητικό να σε πούνε «Γκρούεζα» του Χ κόμματος!… Θυμάστε;
- Εσύ Γκρούεζα τί δουλειά κάνεις;
- Εγώ; Μμμ… Μα εγώ είμαι του κόμματος υπουργέ μου…

Πηγή: taxalia.blogspot.com

Σχετικά θέματα:

Μοιραστείτε το θέμα:

Ανδρέας Παπανδρέου – O «αείμνηστος» δημαγωγός με το ζιβάγκο

Π-Δ — Tue, 18 May 2010 18:00:04 +0000

Το οικονομικό παρόν μας, πυρήνας της κοινωνικής οργής, είναι αποτέλεσμα της καταστροφικής πολιτικής και ανευθυνότητας κυρίως ενός ανθρώπου, ενός μεγάλου λαοπλάνου, δημαγωγού, που το αεροπλάνο έφερε στην Ελλάδα, ως κάποιον από τους μεγαλύτερους οικονομολόγους διεθνώς: Του Ανδρέα Παπανδρέου.

Ένας χαρισματικός άνθρωπος ο οποίος ευτέλισε λυπηρά, στον μέγιστο βαθμό την έννοια πολιτική, αξιοκρατία, αξιοπιστία, ανέδειξε την διαφθορά και την διγλωσσία και αδιαφόρησε εν τοις πράγμασιν για τους θεσμούς, πλασάροντας τον εαυτό του ως τον μέγιστο αναμορφωτή. Και άλλα πολλά. Λατρεύτηκε όμως γιατί χάιδεψε μαεστρικά τα αυτιά, τις τσέπες και τα πάθη μας. Και η ιστορία τα φέρνει, η πολιτική του η οποία τάχα θα έφερνε την αλλαγή και την αναδιανομή του πλούτου υπέρ των κοινωνικά αδυνάτων, “ο λαός στην εξουσία”, να προκαλεί τώρα την μεγαλύτερη κοινωνική αναταραχή της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας εις βάρος αυτών που δήθεν προστάτευσε.

Θα μπορούσε ο Ανδρέας Παπανδρέου να “αγνοεί” τις συνέπειες της καταστροφικής πολιτικής του στην οικονομία; Τις ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ και ΕΘΝΙΚΕΣ συνέπειες, εννοώ.

Έχοντας λάβει διπλώματα από το Πανεπιστήμιο Αθηνών (Νομική Σχολή) το 1940, από το Χάρβαρντ (Μ.Α. Μάστερ Οικονομικών) το 1942 και Ph.D. Οικονομικών το 1943, ειδίκευση στην Οικονομική Θεωρία και Μέθοδο, στη Βιομηχανική Οργάνωση, στη Θεωρία και Μέθοδο της Οικονομικής Πολιτικής και Προγραμματισμού, στα Συγκριτικά Οικονομικά Συστήματα, στην Οικονομική Ανάπτυξη και επίσης Honoris Causa, διπλώματα από το Πανεπιστήμιο Γιορκ(Καναδάς), το φημισμένο Πανεπιστήμιο Χούμπολντ του Βερολίνου, το Πανεπιστήμιο της Κρακοβίας (Πολωνία), το Πανεπιστήμιο της Μόσχας, το Πανεπιστήμιο της Μπολόνια (Ιταλία)… Έχοντας υπάρξει μέλος της Αμερικανικής και Αγγλικής Εταιρείας Οικονομικών Επιστημών, μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Οικονομικών Επιστημών και μέλος της Οικονομετρικής Εταιρείας… Έχοντας υπηρετήσει ως ακαδημαϊκός στις εξής θέσεις κατά χρονική σειρά:

Υφηγητής, Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ,
Τεχνικός Σύμβουλος της Ελληνικής Αντιπροσωπείας στο Bretton Woods όπου ιδρύθηκε η Διεθνής Τράπεζα (World Bank) και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (IMF),
Τεχνικός Σύμβουλος της Ελληνικής Αντιπροσωπείας στην ίδρυση των Ηνωμένων Εθνών,
Ομότιμος Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότα,
Ομότιμος Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Νορθγουέστερν,
Τακτικός Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότα,
Faculty Research Fellow Αμερικανικού Συμβουλίου Κοινωνικών Ερευνών,
Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια,
Κοσμήτορας της Οικονομικής Σχολής του Berkeley California,
Σύμβουλος στο Αμερικανικό Υπουργείο Δικαιοσύνης, Δ/νση Antitrust (Department of Justice, Antitrust Division),
Guggenheim και Fulbright Fellow,
Καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο της Στοκχόλμης,
Καθηγητής Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο Γιορκ του Καναδά,
και εν τέλει (1970-71) Καθηγητής στο Πανεπιστήμιου του Michigan, Ann Arbor (Visiting Professor).

Η θέση της Ελλάδα τότε, άμα τη αναλήψει από τον οραματιστή και οικονομολόγο ήταν η μέρα με τη νύχτα (που μας παρέδωσε). Ήταν δε άκρως ανταγωνιστική και το μόνο που έλειπε από την οικονομία τότε ήταν οι λεγόμενες διαρθρωτικές αλλαγές. Ο τεράστιος, παράλογος και αχρείαστος δανεισμός είναι ως φαινόμενο τόσο ύποπτος και τόσο κραυγαλέα αντεθνικός και δυσώδης που καμία δικαιολογία δεν μπορεί να τον δικαιώσει.

Δεν χρειάζεται ούτε γνώσεις οικονομικές να έχεις, ούτε βαθυστόχαστος οραματιστής να είσαι, για να δεις με κοινό νου, το έγκλημα και την πραγματικότητα. Διότι, 30 χρόνια τώρα, ο Ανδρέας Παπανδρέου προστατεύθηκε και εξυμνήθηκε διότι “έφερε το κοινωνικό κράτος στην Ελλάδα και τεράστιες θεσμικές αλλαγές, ενώ βοήθησε τον απλό άνθρωπο”. Τα σφάλματα του “ξεχάστηκαν” ακόμη και από τους ίδιους του τους αντιπάλους. Και κάποια στιγμή, οι “ελπίδες του έθνους” αλληλοκοιτάζονται με δέος…

Με την ψυχραιμία των δεκαετιών που παρήλθαν, ας δούμε τι ακόμα συνέβη. Αντλώ τα στοιχεία από το βιβλίο του Νικ. Καραβίτη “Δημόσιο Χρέος και Έλλειμμα”. Ο Καραβίτης είναι ακαδημαϊκός, καθηγητής της Παντείου και το βιβλίο του κυκλοφόρησε το 2008.

Κοιτάμε αρχικά την ιστορία των Δημόσιων Δαπανών στην Ελλάδα. Με ψυχρά στοιχεία και νούμερα, μακριά από μικροπολιτικές και άλλες σκοπιμότητες. Το 1960 η Ελλάδα έδιδε μηδέν (0) σε τόκους, ως ποσοστό των δαπανών της. Το ποσοστό των δαπανών που αποδίδαμε σε τόκους ανήλθε σε 2,6% κατά την πτώση της Χούντας. Και σε 5,7% άμα τη αναλήψει της εξουσίας από τον “Ανδρέα”.

Τα τελευταία 50 χρόνια, το υψηλότερο ποσοστό των δημοσίων δαπανών που κατέληγε σε εξόφληση των ΤΟΚΩΝ από τα δανεικά μας μόνο, καταγράφεται 10 χρόνια μετά. Με την ολοκλήρωση της διακυβέρνησης από τον κ. οικονομολόγο εξ Αμερικής, οι τόκοι εκρήγνυνται. Στην διετία 1982-3 ο κ. Παπανδρέου υπερδιπλασίασε τις κοινωνικές δαπάνες σε μία νύχτα (τα υψηλότερα ποσοστά όμως, για τις κοινωνικές δαπάνες καταγράφηκαν αργότερα). Ο λαός πίνει νερό στο όνομα του λαοπρόβλητου. Ο συνδυασμός της γοητευτικής ρητορίας και του σκορπίσματος δημόσιου (δανεικού) χρήματος ήταν καταλυτικός. Παρ’ όλα αυτά,ας μην παραβλέπουμε, ότι ο κ. οικονομολόγος, είχε την (δημοσιονομική) δυνατότητα να πράξει ό,τι έπραξε. Διότι το χρέος ήταν μόλις στο 40% του ΑΕΠ το 1983 (ήδη, βέβαια, σε 2 χρόνια διακυβέρνησης από 24% του ΑΕΠ είχε ανέλθει σχεδόν στο διπλάσιο).

Μικροπολιτικά και βραχυπρόθεσμα αυτό βοήθησε σημαντικά στην “δημόσια εικόνα” του κ.οραματιστή, καθώς, 40% αύξηση σε μισθούς και συντάξεις είναι μάνα εξ ουρανού για οποιονδήποτε κυβερνήτη, για το “σήμερα” και το “τώρα” του. Το θέμα είναι τι επιπτώσεις έχει σε βάθος χρόνου. Πλέον δεν μας είναι άγνωστες. Τις βιώνουμε με τον χειρότερο τρόπο. Την ίδια περίοδο επίσης, λόγω της υπερδιόγκωσης του χρέους, το νόμισμα μας υποτιμάται συνολικά κατά 30%. Και συνακόλουθα, η αξία των αγαθών και των καταθέσεων, η αξία των εισαγωγών κ.λπ. Αν μιλήσουμε για κρατική ανάπτυξη πάντως, την τελευταία 50ετία σύμφωνα με τον Καραβίτη, το μεγαλύτερο ποσοστό των κρατικών επενδύσεων καταγράφεται στις αρχές του ’60 και στα χρόνια της χούντας. Αυτό και μόνο είναι απαξιωτικό για το πολιτικοικονομικό μας σύστημα.

Η Ελλάδα φτάνει από το 0% του 1960 να αναλώνει το 25% και πλέον των δαπανών της το 1994, σε τόκους. Δανειζόταν, δανειζόταν και δανειζόταν. Για να διορίζουν, να τρώνε, να τρώνε, να τρώνε. Ούτε για ανάπτυξη ούτε για επενδύσεις. Για πελατειακούς σκοπούς και μόνο. O δανεισμός της χώρας την ίδια περίοδο εκτοξεύτηκε. Ποτέ άλλοτε η Ελλάδα δεν δανείστηκε τόσο (% του ΑΕΠ). Αυτό λέει ότι κάποιος (όποιος και να ήταν αυτός, ακόμα κι αν δεν ξέραμε ποιος) ήρθε, άλωσε τα δημόσια ταμεία και έκτοτε το Δημόσιο Χρέος παραπαίει και φυσικά μαζί του πλέον και ολόκληρη η χώρα.

Βλέπουν ακόμα και οι τυφλοί λοιπόν, τι έγινε σε αυτά τα 14 χρόνια. Εκτόξευση δανεισμού. Εκτόξευση των τόκων για αποπληρωμή του δανεισμού. Εκτόξευση του δημοσίου χρέους. Αποστέρηση των χρημάτων για δημόσιες δαπάνες για να αποπληρώνεται ο δανεισμός αυτός.Καθίζηση της δημοσιονομικής εικόνας. Το χρέος αυξήθηκε ως ποσοστό του ΑΕΠ 4 φορές περίπου σε μια δεκαετία. Επειδή όμως αυξήθηκε και το ΑΕΠ ενδιάμεσα, η ονομαστική αύξηση του χρέους ήταν πολλαπλάσια. Πού πήγαν τα λεφτά; Δεν είναι “αλητεία” να καθιστάς την χώρα σου, τόσο σύντομα και τόσο αδυσώπητα ένα υπερδανεισμένο “τσουλάκι” στο διεθνές πιστωτικό κατεστημένο; Και μάλιστα άνευ λόγου και αιτίας; Αυτό, κύριοι, δεν είναι “αλητεία”;

Η παπανδρεϊκή δημαγωγία ήταν τέτοια την εποχή εκείνη που ενώ από την μία λ.χ. οι προσλήψεις στο δημόσιο υπερδιπλασιάζονταν, οι παροχές και τα ρουσφέτια όπως και τα σκάνδαλα ήταν στην ημερήσια διάταξη (ειδικά στην δεύτερη τετραετία), ο ίδιος ο εμπρηστής δήλωνε πυροσβεστικά «Ή θα αφανίσουμε το δημόσιο χρέος ή το χρέος θα αφανίσει τη χώρα». Συνεπώς έλεγε, το δημόσιο χρέος που ΕΓΩ δημιούργησα θα σας αφανίσει.

Aν συνυπολογιστεί σε όλα τούτα, η τεράστια τρύπα του λεγόμενου πακέτου Ντελόρ, της ευρω-βοήθειας ύψους 1,5 τρις δρχ που κανείς δεν ξέρει που πήγε, το φαγοπότι εξελίσσεται σε πανηγύρι διονυσιακού χαρακτήρα. Αυτό το φαγοπότι που έστησε και ανέδειξε “νέους” οικονομικούς παράγοντες (αυτή ήταν η αναδιανομή του πλούτου, τελικά) και το οποίο ΣΤΕΡΗΣΕ την χώρα από τεράστια έργα υποδομής και αναπτυξιακά, τα οποία ήρθαν 25 χρόνια μετά και όταν η χώρα ήταν ήδη σε δεινή θέση. Και πόσοι έφαγαν και από δαύτα… Αναφέρομαι στην Ολυμπιάδα του 2004.

Ο λύκος φυλούσε λοιπόν τα πρόβατα και κανείς, ούτε λαός, ούτε αντιπολίτευση, ούτε ουδείς άλλος, μπόρεσε να αντισταθεί ή να το αποτρέψει. Από την άποψη αυτή είμαστε όλοι ιστορικά συνυπεύθυνοι. Η πολιτική ιστορία της Ελλάδας, ίδια σε ατέλειωτες κακόγουστες επαναλήψεις: Κάποιοι παρέπαιαν σε ψευτοδιλήμματα και κάποιοι εξήπταν τα πάθη. Σε συνθήκες παραισθήσεων και φανατισμού, λογική δεν υπάρχει και όφελος δεν βγαίνει. Ο βαθμός της υπαιτιότητας και οι επιπτώσεις των εγκληματικών αυτών πράξεων είναι τέτοιες που νομίζω δεν χρειάζονται ειδικότερο σχολιασμό.

Θα μπορούσαμε κάθε χρόνο να ξοδεύουμε άλλα τόσα σε σύγχρονα δίκτυα υποδομής, σύγχρονα σχολεία, νοσοκομεία, να έχουμε μια άριστα οργανωμένη διοίκηση, ένα αληθινά υγιές κράτος πρόνοιας και ασφαλιστικό σύστημα, το οποίο φευ, βούλιαξε με υπέρογκα ελλείμματα ακριβώς τότε, όταν η περιουσία των ταμείων έγινε πλιάτσικο, προς όφελος των κλαδικών όταν εθνικοποιήθηκαν (έγιναν κρατικές) επιχειρήσεις οι οποίες αργότερα έγιναν άντρο λεηλασίας για τον κομματικό στρατό κάθε εξουσίας έκτοτε, όταν στο απόγειο του βουλιάγματος των δημόσιων οικονομικών ο κ. οικονομολόγος έκραζε στο μπαλκόνι “Τσοβόλα δώστα όλα” και ο λαός στους δρόμους, παραληρούσε για τον κοινωνικά ευαίσθητο αρχηγό του.

Ποτέ η Ελλάδα δεν μπόρεσε έκτοτε να σηκώσει κεφάλι όσο αφορά την οικονομική της ανεξαρτησία (και όπως θα αποδειχθεί και την εθνική της, πρωτίστως). Αντιθέτως έφτασε 2 φορές στις πύλες του ΔΝΤ, μια το 1985 και μία το 1992. Ο κ. οικονομολόγος, ο οποίος αγνόησε την Βουλή καθ’ όλο το διάστημα της διακυβέρνησής του (κάθε φορά που έμπαινε μέσα ανοίγανε σαμπάνιες), ο οποίος πεισματικά αντιστάθηκε στην ελευθερία των ηλεκτρονικών μέσων, ο οποίος αρνήθηκε τον όποιο τηλεοπτικό διάλογο και έστησε το πιο κίτρινο κουκλοθέατρο που υπήρξε ποτέ εν Ελλάδι και ονομάστηκε “Αυριανισμός” (“η εφημερίδα που γκρέμισε τον Καραμανλισμό” σύμφωνα με τον υπότιλό της, τότε, και η οποία εσχάτως στήριξε λυσσαλέα τον Καραμανλή το νεώτερο – βλ. δημοσιογραφικά ανεμολόγια, “νέοι οικονομικοί παράγοντες”), ο οποίος βούλιαξε αυτό που αποκαλείται “ευρύτερος δημόσιος τομέας” καθιστώντας όλες τις ΔΕΚΟ προβληματικές. Δηλαδή ζημιογόνες. Αυτός ο άνθρωπος εξυψώθηκε, διότι έκανε καλό μπαλκόνι (όπως λέμε κρεβάτι), έδωσε ό,τι υπήρχε και δεν υπήρχε για να κρατηθεί στην εξουσία, άλλαξε τελευταία στιγμή τον εκλογικό νόμο όταν έβλεπε ότι δεν υπήρχε καμία δυνατότητα επανεκλογής του το 1989, οδηγώντας την χώρα σε 3ετή ακυβερνησία και χάος, επιμηκύνοντας τον δημοσιονομικό μας μαρασμό, καταλήγοντας σοσιαλιστικά να κόβει βόλτες με το κότερο του Λούβαρη στο Αιγαίο παρέα με την γκόμενά του (δικαίωμα του το τελευταίο)…κ.λπ. κ.λπ. Στην δεκαετία εκείνη ανδρώθηκαν και καθιερώθηκαν πολλά από τα φυντάνια που σήμερα διαφεντεύουν, τάχα, “τον έλεγχο των πιο κρυφών κυττάρων μας”… Ένας εξ αυτών ο πατριώτης Γ. Καρατζαφέρης, ο οποίος απλά τότε δια της TV Press και του πλούσιου συγγραφικού του έργου, προλείαινε το έδαφος της πολιτικής του εκτόξευσης. Αβάσταχτη ελαφρότητα.

Το “ΠΑΣΟΚ του ΑΝΔΡΕΑ” ήρθε στην εξουσία το 1981…

“Για να εξαλείψει την γραφειοκρατία” ενώ βούλιαξε το κράτος από τις προσλήψεις και δημιούργησε την πιο αργοκίνητη και συνάμα ξεδιάντροπη δημόσια διοίκηση.
“Για να σταματήσει την ακρίβεια” όταν υποτίμησε 30% το νόμισμα και όταν ο μέσος πληθωρισμός την δεκαετία του 1970 ήταν 12%, ενώ τη δεκαετία του 1980 ανήλθε στο 20%.
“Για να προστατεύσει τους μικρομεσαίους”. Το κατά κεφαλήν πραγματικό εισόδημα εκφρασμένο σε δολάρια ΗΠΑ αυξήθηκε από 13.443$ το 1981 σε 14.148$ το 1989 δηλαδή σωρευτική αύξηση 5,2%. Ουσιαστικά απομειώθηκε περαιτέρω, λόγω των υποτιμήσεων και του υψηλότατου πληθωρισμού. Μία δραχμή το 1980 “άξιζε” 70 λεπτά το 1990, lλόγω της υποτίμησης) και τελικά γύρω στο μισό, λόγω του πληθωρισμού. Οι Έλληνες έχασαν τα μισά τους χρήματα χωρίς να το καταλάβουν. Επίσης, το κατά κεφαλήν πραγματικό εισόδημα απέκλινε σε σχέση με αυτό των άλλων χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσής των 15. Πιο συγκεκριμένα, το κατά κεφαλήν Α.Ε.Π. της Ελλάδας από το 63,8% του κοινοτικού μέσου όρου το 1981, υποχώρησε στο 55,6% το 1989. Η ανεργία από περίποιυ 4% ανήλθε σε 8%.
“Για να ανοίξει τους ορίζοντες της παιδείας”. Ουδέν σχόλιον.
“Για να κατοχυρώσει την εθνική μας ανεξαρτησία”. Επί τούτου: Η υποτέλεια στην οποία έχει οδηγηθεί από καιρού η χώρα και στην οποία σύρεται πλέον επισήμως ανερυθρίαστα με ανυπολόγιστες συνέπειες είναι προϊόν της πολιτικής αυτής. Η πολιτική που ασκήθηκε τότε και συνεχίστηκε ως επί το πλείστον χάριν της πολιτικής σκοπιμότητας και της ακατάπαυστης διασπάθισης του δημοσίου χρήματος έκτοτε, συνιστά μέγιστη εθνική μειοδοσία. Δείτε και παρακάτω.

Η ιστορία της Ελλάδας όμως, είναι γεμάτη από μειοδότες και σωτήρες. Από ρουφιάνους, λαοπρόβλητους, ουρανοκατέβατους και εθνάρχες. Και πάντα την “έξωθεν χείρα”. Πολλοί εξ αυτών “κοσμούν” τις πλατείες μας, τα οδόσημα μας, ακόμη και τα βιβλία ιστορίας μας. Το έργο της εξωτερικής “βοήθειας” έχει επαναληφθεί τόσες φορές στην ελληνική ιστορία, που είναι τραγικό…

Πηγή και περισσότερα στοιχεία: epicurus2day.gr

Σχετικά θέματα:

Μοιραστείτε το θέμα:

Λάκης Λαζόπουλος: Ο εθνικός μας απελπισμένος – Στον κόσμο του «Αλ Τσαντίρι News»

Π-Δ — Sun, 02 May 2010 15:27:49 +0000

Applause, κυρία μου!
Παλιά λάτρευα το Αλ Τσαντίρι, τώρα πια όμως ο Λαζόπουλος θυμίζει πολιτικό σχολιαστή/πολιτευτή με πιο έξυπνα λογοπαίγνια. Μιλά κυρίως για τους αδύναμους (κι ας δήλωσε ο Ψινάκης ότι ποτέ δεν τον άκουσε να μιλά γι’ αυτούς στα γιοτ των πλουσίων). Οι πιο προβλέψιμες στιγμές της ρουτίνας του είναι όταν τον πιάνει η απελπισία την οποία πετυχημένα μεταδίδει και σε μας: «Κυρία μου, το ξέρω, σε χτυπάνε από παντού, είσαι σ’ ένα τούνελ, όπου και να πας τοίχος, έτσι όπως μας έχουν κάνει δεν μπορούμε να αναπνεύσουμε, ζητάμε λίγο αέρα, ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΑΝΑΠΝΕΥΣΟΥΜΕ!». (Αν αυτά δεν προκαλούν κρίση στους καταθλιπτικούς, πίεση στους υπερτασικούς και πόνους στους καρδιακούς, τότε δεν ξέρω τι μπορεί να τα προκαλέσει!).

Όταν η γκρίνια τελειώνει, μπαίνουν κλιπάκια ενός τηλεοπτικού γιατρού που λέει σόκιν χαζομάρες (με την ελπίδα να τον παίξει ο Λαζόπουλος) ή της Μπεζαντάκου που πέφτει από άλογα (με την ελπίδα να την παίξει ο Λαζόπουλος). «Δες, κυρία μου, δες με τι ασχολούνται», λέει κάθε τόσο απελπισμένος, «εδώ ο κόσμος καίγεται και δες με τι ασχολούνται». Εννοείται ότι αυτή είναι μονάχα η εισαγωγή, που στην πραγματικότητα υπονοεί: «Τώρα θα ασχοληθώ κι εγώ μ’ αυτά». Και ασχολείται. Σχεδόν όσο μια κουτσομπολίστικη εκπομπή και απ’ αυτή την άποψη θυμίζει λίγο σεμνότυφο θείο που ξεφυλλίζει με λαχτάρα το «Playboy», κάνοντας ταυτόχρονα «τσκ τσκ» για τα αίσχη που βλέπει.

Το παίζει λοιπόν έκπληκτος και σοκαρισμένος (όπως θέλει να αισθανθούμε κι εμείς). Μετά γελάει όταν πρέπει να γελάσουμε, συγκινείται όταν πρέπει να συγκινηθούμε, εξοργίζεται όταν πρέπει να εξοργιστούμε: το πρόσωπό του είναι μια κινούμενη ταμπέλα «applause», σαν αυτές που ανάβουν στο στούντιο και λένε στο κοινό (που νιώθει πώς ζει ιστορικές στιγμές) πώς ακριβώς πρέπει να αντιδράσει.

Το δίκιο είναι εύκολο – Έντερα, σεξ, γέλιο και κλάμα
Στο δεξί μέρος της οθόνης, κλιπάκια με απελπισμένες γιαγιάδες που ουρλιάζουν στις λαϊκές αγορές ή με παππούδες που σχολιάζουν την κρίση με αστείες θυμοσοφίες. Στο αριστερό μέρος της οθόνης ο Λάκης κουνάει το κεφάλι του θλιμμένος (αν οι γιαγιάδες είναι απελπισμένες) ή ξεκαρδίζεται (αν οι παππούδες λένε κάποιο σόκιν οικονομικό υπονοούμενο). Καλά τα λένε όλοι, δεν αντιλέγω, αυτή η μανιέρα όμως… Έπειτα πάμε στους απεργούς, στους οποιουσδήποτε απεργούς που έχουν μεγάλο δίκιο -άλλωστε, σύμφωνα με τον Λαζόπουλο, δεν υπάρχει απεργός, ή νέος άνθρωπος, που να μην έχει δίκιο.

Ανέκδοτα με σεξ και πεθερές μπλέκονται με δραματικούς μονολόγους για τις φοβερές ευθύνες του Γιώργου Παπανδρέου (που έφταιγε από πάντα, ακόμα κι όταν κυβερνούσε ο Καραμανλής!). Υπάρχουν και εύστοχοι σχολιασμοί και εξαιρετικά, λεπτά, αστεία. Όμως, αλήθεια, δεν καταλαβαίνω το κόλλημα με το χιούμορ τουαλέτας (και κρεβατοκάμαρας). Οι πορδές, το έντερο, οι ήχοι, το σεξ, τα παιδιάστικα υπονοούμενα! Μήπως στην αγωνία του να βρει τον μέσο τηλεθεατή και να μιλήσει στην καρδιά του βρήκε απλώς τον χαμηλότερο κοινό παρονομαστή και βολεύτηκε εκεί, στα εύκολα μπράβο και στο εύκολο γέλιο;

Γνήσιο, λεβέντικο ελληνικό δράμα
Προς το τέλος, αρχίζει η δραματική ρουτίνα: θλιμμένη μουσική, δυσάρεστες ειδήσεις, συγκινητικά γεγονότα, κάποια τραγική μπαλάντα. Και κατόπιν ο ηθοποιός ερμηνεύει (και ζωντανεύει τα λόγια από) κάποιο γράμμα φυλακισμένου, κάποιο email νέου ανθρώπου που δεν αντέχει άλλο τη σήψη γύρω του και, αν είμαστε πολύ άτυχοι, κάποια επιστολή του Μίκη Θεοδωράκη για τους εθνομηδενιστές που θέλουν να μας καταστρέψουν.

Η τόση πολλή συγκίνηση δεν μπορεί παρά να εκτονωθεί με γνήσιο, λεβέντικο ελληνικό τρόπο, δηλαδή με old school γλεντζέδικα τραγούδια τραγουδισμένα απ’ τον Λάκη. Αυτή η κάθαρση-λύτρωση είναι γνωστή και ως «τελείωσε ο Λαζόπουλος», κι ας μένουν κι άλλα πέντε τραγούδια. Με το που λέει «Εγώ θα τραγουδάω κι εσείς θα επαναλαμβάνετε» φαντάζομαι εκατοντάδες χιλιάδες τηλεθεατών να αρπάζουν το τηλεκοντρόλ και να αλλάζουν κανάλι.

Το ζάπινγκ μου αποδίδει. Ο Λαζόπουλος είναι και στην ΕΤ1, καλεσμένος στη θεατρική εκπομπή του Γεωργουσόπουλου. Εκεί βλέπω έναν άλλο Λάκη – ίσως τον αληθινό: έναν πανέξυπνο άνθρωπο με συστολή, με μέτρο, με λεπτό χιούμορ. Ούτε λαϊκισμός, ούτε αλαζονεία, ούτε γελοίες προσπάθειες να μοιάσει στο μέσο Έλληνα. Παρακολουθώ ολόκληρη την εκπομπή με απόλαυση. Να ένας πραγματικός καλλιτέχνης, σκέφτομαι.

Πηγή: lifo.gr (Άρης Δημοκίδης)

Σχετικά θέματα:

Μοιραστείτε το θέμα:

Ελληνοχριστιανισμός και…Ελληνοϊσλαμισμός

Π-Δ — Sun, 04 Apr 2010 12:00:30 +0000

Σας κάνει εντύπωση ο τίτλος; Προφανώς. Σας φαίνεται περισσότερο ή λιγότερο δόκιμος όρος «Ελληνοϊσλαμισμός», από τον όρο «Ελληνοχριστιανισμός» που με περισσή φροντίδα «πλασάρεται» στη χώρα μας;

Κατά τον τελευταίο, ο Χριστιανισμός δεν είναι παρά η διάσωση και προέκταση των ελληνικών παραδόσεων μέσω του Χριστιανισμού. Και τα επιχειρήματα όσων τον υποστηρίζουν είναι, πάνω κάτω, αυτά:

Οι χριστιανοί μοναχοί διέσωσαν τα ελληνικά βιβλία.
Οι πατέρες του Χριστιανισμού μελέτησαν την ελληνική Φιλοσοφία την οποία απήλλαξαν από την «ειδωλολατρική πλάνη».
Οι βυζαντινοί λόγιοι διέδωσαν την Ελληνική Σκέψη.
Οι βυζαντινές τέχνες δανείστηκαν από τις ελληνικές.
Επίσημη γλώσσα του βυζαντινού κράτους ήταν η ελληνική.
Η νέα θρησκεία σεβάστηκε τους Ιερούς Τόπους μετατρέποντάς τους σε εκκλησίες.
Η διοίκηση του βυζαντινού κράτους στελεχωνόταν από Έλληνες.

Είναι ολοφάνερο πως εδώ έχουμε τεράστιο έλλειμμα τόσο λογικής (ταύτιση Χριστιανισμού και Βυζαντινής Αυτοκρατορίας κατά πώς βολεύει) όσο και ιστορικής ακρίβειας (τα περισσότερα είναι ψέμματα). Ας τους κάνουμε όμως τη χάρη και ας πούμε πως είναι αληθινά. Είναι αρκετά για να θεμελιώσουν την «ελληνικότητα» ενός πολιτισμού; Αν είναι έτσι, τότε όσοι πολιτισμοί κάνανε τα ίδια θα πρέπει να είναι κι αυτοί ελληνικοί. Σωστά; Υπάρχει λοιπόν άλλος τέτοιος πολιτισμός;

Ε, λοιπόν υπάρχει, και είναι το Ισλάμ! Το οποίο Ισλάμ μπορούμε να το ταυτίσουμε με μεγαλύτερη ασφάλεια με το χαλιφάτο της Βαγδάτης αφού ιδρύθηκε από τον Μωάμεθ τον ίδιο και ο ηγέτης του ήταν ταυτόχρονα κι ο «ηγέτης των πιστών» (όπως ξέρει οποιοσδήποτε έχει διαβάσει έστω Ιζνογκούντ). Μπορούμε επίσης να το ταυτίσουμε ασφαλέστατα και με την Οθωμανική Αυτοκρατορία, αφού ο σουλτάνος Σελίμ ο Α’ θα πάρει τον ίδιο τίτλο από τον τελευταίο χαλίφη της δυναστείας των Abbas και οι ιεροί τόποι του Ισλάμ θα τον αναγνωρίσουν ως προστάτη του.

Ιδού λοιπόν τα έργα κι οι ημέρες μιας άγνωστης «ελληνικής» αυτοκρατορίας:

Οι ισλαμιστές ηγέτες διέσωσαν τα ελληνικά βιβλία: Σωστό. Την εποχή της μεγάλης ακμής του Ισλάμ, Άραβες σοφοί έρχονται στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία για να αγοράσουν αρχαία χειρόγραφα τα οποία μελετούν, αντιγράφουν και μεταφράζουν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα τα έργα του μαθηματικού Διοφάντου τα οποία χρωστάμε στις αντιγραφές από τους Άραβες.
Οι ισλαμιστές λόγιοι μελέτησαν την ελληνική Φιλοσοφία: Σωστό. Οι Άραβες λάτρεψαν τον Αριστοτέλη κι έχουμε σειρά από άραβες φιλοσόφους: Αλ Κιντί, Ζαχίζ, Αλ Φαραμπί, Ιμπν Κοτέιμπα, Ιμπν Ντορέιντ, Ιμπν Σινά, Αβερρόης. (Αντίστοιχα, πόσους βυζαντινούς φιλοσόφους -όχι θεολόγους!- ξέρετε;)
Οι ισλαμιστές λόγιοι διέδωσαν την Ελληνική Σκέψη: Σωστό. Οι Άραβες αναδεικνύουν πλήθος σπουδαίων επιστημόνων (γιατροί, μαθηματικοί, αστρονόμοι, χημικοί) που διαδίδουν και εξελίσσουν τις επιστήμες που διδάχτηκαν από τους Έλληνες από τη Μέση Ανατολή ως την αραβοκρατούμενη Ισπανία (αντίστοιχα, το Βυζάντιο πότε προχώρησε τις επιστήμες των Ελλήνων;).
Οι ισλαμικές τέχνες δανείστηκαν από τις ελληνικές: Σωστό. Τουλάχιστον κοιτώντας μια εγκυκλοπαίδεια στο λήμμα «Σινάν» μαθαίνουμε πως ο εν λόγω ήταν ο κορυφαίος εκπρόσωπος της ελληνοϊσλαμικής (!) αρχιτεκτονικής. Και ήταν και Έλληνας! Όσο για την αραβική μουσική, τα «μακάμια» των αράβων στηρίζονται στις θεωρίες του Πυθαγόρα. (αντίθετα, ο Ιωάννης ο Δαμασκηνός την ζοφερή εποχή της εικονομαχίας με την «Οκτώηχο» «απαλλάσσει» τη βυζαντινή μουσική από του «ειδωλολατρικούς τρόπους»).
Επίσημη γλώσσα του χαλιφάτου ήταν η ελληνική: Σωστό. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία λίγα χρόνια μετά την άλωση της Νέας Ρώμης, είχε κάνει επίσημη γλώσσα της τα ελληνικά για ένα σεβαστό χρονικό διάστημα.
Η νέα θρησκεία σεβάστηκε τους Ιερούς Τόπους: Εδώ έχουμε ένα μεθοδολογικό πρόβλημα διότι κατά τους χριστιανούς η κατάληψη ενός ιερού τόπου από τη νέα θρησκεία κι ο εκδιωγμός από εκεί της παλαιάς θεωρείται σεβασμός. Αν αυτό λοιπόν είναι σεβασμός, τότε οι ισλαμιστές υπήρξαν ευσεβέστατοι. Είτε μιλάμε για χριστιανικούς ναούς, είτε για ελληνικούς ναούς (οι οποίοι είχαν ήδη μετατραπεί σε εκκλησίες), οι ισλαμιστές τους σεβάστηκαν. Σαν να λέμε, σεβάστηκαν τον Παρθενώνα, γι’ αυτό τον έκαναν τζαμί. Ή, καλύτερα, σεβάστηκαν την «Αγιά Σοφιά», γι’ αυτό την έκαναν τζαμί (το τελευταίο πονάει, ε;). Άρα, με τα χριστιανικά μέτρα, σωστό κι αυτό.
Η διοίκηση του κράτους στελεχωνόταν από Έλληνες: Σωστό για την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Πολλοί σουλτάνοι είχαν Ελληνίδα μητέρα, ενώ η Υψηλή Πύλη στελεχώνεται από «Έλληνες», τους γνωστούς μας Φαναριώτες!

Θα μπορούσα να παραθέσω κι άλλα στοιχεία που να δείχνουν την «ελληνικότητα» του Ισλάμ. Ωστόσο δεν χρειάζεται. Ξέρουμε όλοι πως το Ισλάμ δεν ήταν ελληνικό. Αν όμως κάποιοι επιμένουν πως για τους ίδιους λόγους το Βυζάντιο ήταν ελληνικό, τί να πω γι’ αυτούς πέρα απ’ ότι χαρίζουν τον τίτλο της ελληνικότητας σε τιμή ευκαιρίας.

Λυκόφρων

Σχετικά θέματα:

Μοιραστείτε το θέμα:

Γράμμα στον άτυχο 15χρονο, Αμιντούλα Νατζάφι

Π-Δ — Wed, 31 Mar 2010 11:19:12 +0000

Καημένε πιτσιρικά.

Έφυγες τζάμπα. Άδικα.

Μόνο που κανένας δεν θα σε κλάψει ολοφυρώμενος, εκτός από τη μάνα σου.

Δεν θα γίνουν “αυθόρμητες” εκδηλώσεις για σένα.

Δεν θα γίνουν οργανωθούν διαμαρτυρίες με SMS.

Δεν θα γίνουν πορείες για σένα.

Δεν θα κλάψουν κοριτσάκια των ΒΠ την ώρα που θα σε θάβουν.

Δεν θα αναρτηθούν πανό με τεράστια “ΓΙΑΤΙ”.

Η κηδεία σου δεν θα γίνει τηλεοπτικό σόου. Δεν τους κάνεις. Είσαι λίγο προϊόν.

Τι κι αν ήσουν 15 ετών και εσύ. Βλέπεις μάγκα, στάθηκες άτυχος. Πολύ άτυχος.

Δεν σε λέγανε “Αλέξη” αλλά “Αμιντούλα”. Ούτε έμενες στο Ψυχικό, το προπύργιο της σύγχρονης ελληνικής επανάστασης.

Εσένα δεν σε έφαγε “κακός μπάτσος” αλλά “καλοί τρομοκράτες”.

Δεν ξέρω αν το γνωρίζατε εκεί στο Αφγανιστάν, αλλά στην Ελλάδα θάνατος από θάνατο έχει διαφορά: Άλλο προοδευτική δολοφονία και άλλο συντηρητική δολοφονία.

Εσένα μικρέ σε φάγανε προοδευτικά. Καταδικάστηκες αιώνια στη λήθη.

Θα στο εξηγήσει ο Θάνος Αξαρλιάν και η Βιργινία Κωνσταντίνου που θα συναντήσεις εκεί που θα πας.

Και αυτοί είχαν τον ίδιο άτυχο θάνατο με σένα. Προοδευτικό. Επαναστατικό.

Ατυχία.

Άσε που οι οι δολοφόνοι σου θα παραμείνουν άγνωστοι. Βλέπεις, όχι μόνο ο θάνατος αλλά και οι “επαναστάτες” στην Ελλάδα είναι διαφορετικοί από αλλού.

Κότες. Λυράτες.

Σε φάγανε και δεν έχουν το θάρρος να το παραδεχτούνε.

Φούστες κλαρωτές σε φάγανε κακομοίρη.

Καλό ταξίδι μικρέ…

Πηγή: amantomatimou.wordpress.com

Σχετικά θέματα:

Μοιραστείτε το θέμα: