Συμπέρασμα: Το κάθε έτος ξεκινά με την περίλαμπρη εορτή του κοψίματος της πόσθης του πέους (ήμαρτον Κύριε) του Ιησού του Ναζωραίου!

Έπεται δε πάντοτε αυτής η εορτή του Μεγάλου Βασιλείου. Αυτού του υψίστου πατρός της χριστιανικής Εκκλησίας, ο οποίος ήταν τόσο σοφός, ώστε όταν ο Ρωμαίος αυτοκράτωρ της εποχής του κατήργησε τους Ολυμπιακούς Αγώνες ξεστόμισε την εξής χοντρομαλακία: «Καλά έκανε ο αυτοκράτορας και έκλεισε το Ολυμπιακό στάδιο, διότι μέσα στα πάμπολλα αγάλματα που το περιέβαλαν, κατοικούσαν τρομεροί δαίμονες»!

Τι εορτάζουμε δηλαδή την Πρωτοχρονιά;
Αφ’ ενός μια εβραιοψωλοτομή, κι αφ’ ετέρου ένα ανθελληνικό δαιμονόπληκτο βλήμα. Και μη βιάζεστε να με χαρακτηρίσετε ως ανάγωγο καλοί μου άνθρωποι διότι όποιο λεξικό κι αν ανοίξετε στην λέξη «ψωλή» θα διαβάσετε ότι πρόκειται για το πέος έχον την βάλανον (κεφαλήν) αποκεκαλυμμένην. Επίσης, ιδού η καταλυτική απόδειξη από το λεξικό L&S: «Ψωλός=ο περιτετμημένος, έχων την βάλανον του αιδοίου γυμνήν». Ίσως μάλιστα να μη λέγεται τυχαίως ότι στην χώρα της Ελλάδος, όλοι ψωλοκοπανάνε.

Άντε λοιπόν πατριώτες, με το καλό και φέτος να καταστεί ψωλός ο Χριστούλης μας.

Σταύρος Βασδέκης

Σχετικά θέματα:

• Άγιος Βασίλης – Ένας «πατροπαράδοτος», μεταλλαγμένος άγιος
• Χριστούγεννα: Ένα πατροπαράδοτο…παγανιστικό έθιμο
• Οι τρεις ανθέλληνες Ιεράρχες – Μια «γιορτή» όνειδος για την ελληνική παιδεία
• «Αγία Γραφή»: Το μεγαλύτερο παραμύθι τού κόσμου – Η Βίβλος τού μίσους, τής κτηνωδίας και τής πλαστογραφίας
• Τα ανύπαρκτα «θαύματα» ενός επαγγελματία τσαρλατάνου, ονόματι Ιησού
• Παναγία: Η μοιχαλίδα(;) που έγινε «Παρθένος»
• Η επική ηλιθιότητα της πίστεως
• Ραβί Γιεσούα: Ένας προφήτης-μεσσίας που ξεκίνησε (και τελείωσε) την «σταδιοδρομία» του με μια αποτυχημένη πρόβλεψη
• Γιατρέ μου είμαι καλά; [5]
• Πάσχα Ελλήνων ιερό – Ένα μεταλλαγμένο εβραΐκό έθιμο, «πασπαλισμένο» με αρχαιοελληνικές (και όχι μόνο) τελετουργίες

Για όσους αγνοούν τι είναι το «ΠΗΔΑΛΙΟΝ – ΤΗΣ ΝΟΗΤΗΣ ΝΗΟΣ ΤΗΣ ΜΙΑΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΘΟΛΙΚΗΣ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΗΤΟΙ ΑΠΑΝΤΕΣ ΟΙ ΙΕΡΟΙ ΚΑΙ ΘΕΙΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ» (εκδ. Βασ. Ρηγόπουλου), ιδού η εκτίμηση της ορθοδοξίας περί αυτού: «Αύτη η βίβλος είναι η μετά τας αγίας Γραφάς αγία γραφή, η μετά την Παλαιάν και Καινήν διαθήκη, Διαθήκη…».

Προσέξτε το δέλτα μικρό και το δέλτα κεφαλαίο, το οποίο τελευταίο τίθεται στο πηδάλιο κι όχι στη Βίβλο! Σαφώς δηλαδή υπονοείται ότι είναι σπουδαιότερο κι αυτής της Βίβλου. Ας είναι κι έτσι. Εμάς δεν μας ενοχλεί καθόλου, ούτε το ένα ούτε το άλλο. Εξ ίσου μας βολεύουν και τα δυο. Δεν θα διχάσουμε με την στάση μας την ορθοδοξία. Μη γένοιτο.

Στη σελίδα 596, Κανών Θ΄ του Μεγάλου Βασιλείου, μεγάλη η χάρη του, διαβάζουμε την ερμηνεία: «… αλλά εις την γυναίκα οπού τον άφηκε (τον άνδρα της) επειδή αύτη δεν έχει την άδειαν να αφήνει τον άνδρα της αλλά καν δέρνη αυτήν εκείνος, πρέπει να υπομένει κι όχι να χωρίζεται, καν την προίκαν της εξοδεύει, καν εις άλλας γυναίκας πορνεύει, αυτή πρέπει να καρτερεί… Ώστε η μεν γυναίκα, αφήσασα τον άνδρα της, μοιχαλίς είναι, αν πάρει άλλον, ο δε αφεθείς αυτός άνδρας, αν πάρει άλλην συγχωρείται…».

Καταλάβετε εδώ και τώρα, αντιληφθείτε σας παρακαλούμε Ελληνίδες μητέρες, μανάδες και γιαγιάδες, σε ποιους πηγαίνετε τα κακόμοιρα τα παιδάκια σας να σας τα βαφτίσουν, και στο όνομα ποιών σας τα βαφτίζουν. Καταλάβετε επί τέλους εσείς καλές μας μανούλες, γιατί οι λελέδες οι άνδρες σας δεν θα το καταλάβουν ποτέ. Δεν ελπίζουμε σ’ αυτούς καθόλου. Σε σας αποθέτουμε όλες τις ελπίδες μας.

Λυπηθείτε μας τους κακόμοιρους. Μην προστρέχετε άλλο πια σ’ αυτούς που σας θεωρούν κατώτερες κι απ’ τα ζώα. Σ’ αυτούς τους αχρείους που σας προτείνουν να κάθεστε σαν τις κότες μπροστά στους άνδρες σας, ακόμα κι αν αυτοί σας δέρνουν, ακόμα κι αν κατασπαταλούν την προίκα σας, μ’ άλλες γυναίκες. Αυτούς τους μαλάκες τους βολεύει το καθεστώς αυτό, γι’ αυτό είναι κώλος και βρακί με το παπαδαριό. Εσάς σε τι σας βολεύει; Σε τίποτε.

Ας μην απορεί κανείς λοιπόν γιατί αυτή η χριστιανική κοινωνία καταδικάζει αβασάνιστα την δίκαιη γυναίκα και σχεδόν επαινεί τα σκληρά και ποδογυροφερόμενα αντράκια. Η ρίζα του καθεστώτος αυτού όμως είναι βαθιά και Παλαιά. Παλαιά Διαθήκη, ιερό βιβλίο των ορθόδοξων χριστιανών, Δευτερονόμιο κβ΄ 21: «Να λιθοβολείται η θυγατέρα του λαϊκού όταν πορνεύσει». Αλλά και μη τα χειρότερα, Λευϊτικό κα΄. θ΄: «Θυγατέρα ανθρώπου ιερέως εάν βεβηλωθεί πορνεύοντας…. επί πυρός κατακαυθήσεται».

Οι θεολόγοι, παπάδες, ιερωμένοι και ιεροκήρυκες διδάσκουν ότι οι άγιοι πατέρες καθιέρωσαν την ισότητα των δύο φύλων. Άνθρωποι δίχως ίχνος ντροπής.
Ιδού περί ποιας ισότητος πρόκειται: Πηδάλιο σελ. 605, Κανών ΚΑ΄ Μ. Βασιλείου, πρόκειται περί του μοιχευομένου ανδρός, «…όμως η γυναίκα του δεν ημπορεί να τον χωρίσει, δια την πορνείαν ταύτην, ο δε άνδρας χωρίζει την γυναίκα του, εάν με άλλον πορνεύσει». Η υπενθύμιση ποτέ δεν βλάπτει.

Ακόμη και για ψύλλου πήδημα ανάθεμα στις γυναίκες. Ας πούμε για τις κουρεμένες: Πηδάλιο σελ. 403, Κανών ΙΖ΄ , της εν γάγγρα τοπικής συνόδου: «ει τις γυναικών δια νομιζομένην άσκησιν αποκείροιτο τας κόμας, ας έδωκεν ο θεός εις υπόμνησιν της υποταγής, ως παραλύουσα το πρόσταγμα της υποταγής, ανάθεμα έστω»!
Μάθατε τώρα κυρίες και δεσποινίδες το γιατί σας έδωσε ο θεός τα μαλλιά σας; Για να σας θυμίζουν την υποταγή που πρέπει να δείχνετε στους άνδρες σας! Πώς; δεν το καταλάβατε; Ξανά το μάθημα: «η γυνή χρεωστεί να έχει εις την κεφαλήν της εξουσίαν ήτοι σημείον της εξουσίας του ανδρός, και της προς τον άνδραν υποταγής».
Γυνή, το ακάθαρτο ον κάθε τέταρτη βδομάδα: Λευϊτικόν ΙΕ΄ 19: «Πας ο απτόμενος αυτής, ακάθαρτος έσται έως εσπέρας», και ξέρετε γιατί και πότε: «Αν η φέρουσα αίματι».

Καημένη μου μανούλα! Πώς σε εκτιμούν τα κτήνη! Εκείνο το κτήνος ο Αυγουστίνος (άγιο και ιερό τον λένε) που έλεγε ότι είμαστε όλοι βρώμικοι επειδή μας γεννάτε μέσα στις «βρομιές σας»! Πόσο βρώμικο μυαλό! Πόσο βρώμικο; Να αποκαλεί βρώμικο το τελειότερο περίβλημα που αξιωνόμαστε για εννέα μήνες. Μανούλα μου σ’ αγαπώ και μόνον γι’ αυτόν τον λόγο.

Από που έλαβαν τα μαθήματά τους περί γυναικών οι «άγιοι» πατέρες; «Οι γυναίκες να υποτάσσεσθε εις τους άνδρας σας» (Προς Εφεσίους, 5.22). Το μανιφέστο της υποταγής της γυναίκας στον άνδρα, άνευ όρων, υπάρχει στο 11ο κεφάλαιο της προς Κορινθίους επιστολής του Παύλου. Εκεί λέγονται όλα τα προηγούμενα με τ’ όνομά τους.
Μεταξύ των άλλων, στίχος 7: «Ο άνδρας δεν πρέπει να σκεπάζει το κεφάλι του, επειδή είναι εικόνα και δόξα του θεού, ενώ η γυναίκα είναι δόξα του ανδρός… Και δεν δημιουργήθηκε ο άνδρας για την γυναίκα, αλλά η γυναίκα για τον άνδρα…».

Επίσης, Τιμοθ. Α΄ 2.11: «Η γυναίκα πρέπει να διδάσκεται με ησυχία και πλήρη υποταγή».

Θαυμάστε τώρα τις απόψεις των σημερινών πνευματικών τέκνων των Αποστόλων και των Πατέρων. Πρόκειται, λένε, για παρεξήγηση της ορθοδόξου πατερικής παραδόσεως όταν νομίζουμε ότι ο χριστιανισμός υποβάθμισε την γυναίκα. Δηλαδή ότι είμαστε χαζοί και δεν καταλαβαίνουμε τίποτε απ’ όσα διαβάζουμε. Γι’ αυτό θα μας εξηγήσουν αυτοί που καταλαβαίνουν καλύτερα από εμάς.

Μάλιστα θα αναλάβει την αγγαρεία αυτή μιά γυναίκα, η κυρία Κ. Β. Καλογεροπούλου Μεταλληνού, με το βιβλίο της «Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΣΤΗΝ ΚΑΘ’ ΗΜΑΣ ΑΝΑΤΟΛΗ», εκδ. Αρμός 1992. Στη σελίδα 11 γράφει: «Είναι, πράγματι, γεγονός, που πρέπει να παραδεχθούμε, ότι υπάρχουν στην ιστορία μας τοποθετήσεις είτε εκπροσώπων του Κλήρου, είτε και Λαϊκών που εκφράζουν καθαρά αντιφεμινιστική στάση. Ακόμα και σήμερα, άλλωστε δεν σπανίζουν τέτοιες περιπτώσεις. Άλλοτε εγωιστικές ανδροκρατικές αντιλήψεις, άλλοτε κατάφωρες παρεξηγήσεις αγιογραφικών χωρίων και θέσεων, λόγω αγνοίας και θεολογικής ακαταρτισίας, και άλλοτε αιρετίζουσες ατομικές απόψεις εμφανίζονται και σε θρησκευτικά ακόμη περιοδικά, με άμεση συνέπεια τη δυσφήμιση της ορθοδόξου (πατερικής) παραδόσεως, η οποία φυσικά άλλα διδάσκει».

Η κυρία τους έβγαλε αιρετικούς τους ανθρώπους οι οποίοι ακολουθούν πιστά τα παραγγέλματα των Αποστόλων και των Πατέρων της εκκλησίας τα σχετικά με την θέση της γυναίκας μέσα στην κοινωνία.

Καλέ κυρία θα μας τρελάνετε; Δηλαδή όταν διαβάσαμε προηγουμένως να λέει ο Μεγάλος και Άγιος Βασίλειος ότι δεν πρέπει να αφήνει η γυναίκα τον άνδρα της, ακόμη κι αν αυτός την δέρνει, ακόμη κι αν ξοδεύει την προίκα της, ακόμη κι αν πορνεύει με άλλες γυναίκες και τόσα άλλα σχετικά, άλλα απ’ αυτά που λέει έπρεπε να καταλάβουμε; Για πόσο χαζούς δηλαδή μας νομίζετε; Δεν έχετε καθόλου ντροπή μέσα σας;

Μάλιστα κυρία μου, άλλαξαν οι καιροί ανεπιστρεπτί και δεν σας βολεύουν πια οι μισογύνηδες πατέρες. Πώς όμως μπορεί ν’ αλλάξουν τα απαράδεκτα λεγόμενά τους; Το μαύρο να γίνει άσπρο. Το βιβλίο σας, όχι μόνον δεν μπόρεσε ν’ αλλάξει τίποτε στο ζήτημα αυτό, αλλά πρόσθεσε ένα ακόμη δείγμα της εξαιρετικής επιδόσεως στην υποκρισία και στην εξάσκηση στο ψεύδος, που διακατέχουν ολόκληρη την ιστορία της ορθοδοξίας σας.

Όλες οι αντιθέσεις, κατά την κυρία Καλογεροπούλου, που παρατηρούνται στις γραφές είναι φαινομενικές (σελ. 22) και βρίσκουν εύκολα την εξήγησή τους! Εμείς δεν καταφέραμε να τις βρούμε τις εξηγήσεις. Εσείς που τις βρήκατε γιατί δεν μας τις φανερώνετε;

Με δυο λόγια ό,τι δίδαξαν οι Πατέρες περί της γυναικός, το έπραξαν για το καλό τους. Ακόμα κι αυτό που έλεγε ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός (σελ. 25): «Αν σ’ ένα σταυροδρόμι συναντήσεις το διάβολο και μιά γυναίκα, πήγαινε προς τα εκεί που είναι ο διάβολος και όχι εκεί που είναι η γυναίκα…»!

Προσέξτε παρακαλώ. Ο χριστιανός το ό,τι χειρότερο που μπορεί να έχει σ’ αυτόν τον κόσμο, ξέραμε ότι είναι ο διάβολος. Τώρα μαθαίνουμε από τον άγιο Κοσμά ότι κάναμε λάθος, διότι χειρότερη κι από τον διάβολο είναι η γυναίκα!

Το μίσος προς την γυναίκα των καθαρμάτων αυτών όμως δεν έχει τέλος. Ιδού τι λέει ένα ακόμη τέτοιο ανθρώπινο κτήνος για τις γυναίκες, ο άγιος Ισαάκ ο Σύριος: «Είναι καλύτερο να φας δηλητήριο, παρά να συμφάγεις με μιά γυναίκα, και αν ακόμη είναι μητέρα σου ή αδελφή σου»!

Αυτά τα ανθρώπινα εκτρώματα αγιοποίησε η ορθοδοξία καλοί μου άνθρωποι! Αυτούς πηγαίνετε και προσκυνάτε στις εκκλησίες. Σ’ αυτόν τον εξευτελισμό μας κατάντησε το παπαδαριό. Κι έπειτα απ’ όλα αυτά, το γενικό συμπέρασμα της κυρίας Καλογεροπούλου–Μεταλληνού είναι αυτό: Μια λύση υπάρχει για τις γυναίκες (σελ. 77) «η ζωή της ορθόδοξης γυναίκας, συνεχής λατρεία». Δηλαδή να μην την ενδιαφέρει τι λένε γι’ αυτήν αλλά μόνον να λατρεύει. Μεταξύ των άλλων κι αυτούς που την θεωρούν χειρότερη κι από τον διάβολο. Αυτούς που διδάσκουν στα παιδιά της να αποφεύγουν να συντρώγουν μαζί της. Αυτούς που της προτείνουν να ανέχεται τον άνδρα της, ακόμη κι όταν αυτός την δέρνει, ακόμα κι όταν σπαταλά την προίκα της, ακόμα κι όταν πορνεύει μ’ άλλες γυναίκες!

Έτσι λοιπόν, που λέτε, καλές μου γυναίκες σας απελευθέρωσε η ορθοδοξία από τα δεσμά της δουλείας τα οποία φέρατε πριν από τον ερχομό της. Πρώτα ο θεός, την επόμενη Κυριακή μη ξεχάσετε να σπεύσετε να προσκυνήσετε τους άγιους σωτήρες σας, τώρα που μάθατε τα τόσα και τόσα που τους οφείλετε.

Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος και οι γυναίκες
“…Γενικά όμως είναι ένα σκουλήκι (η γυναίκα) που σέρνεται, η κόρη του ψεύδους, ο εχθρός της ειρήνης. Ο κατάλογος των αμαρτημάτων και των αδυναμιών της είναι ατελείωτος. Είναι ελαφρόμυαλη, φλύαρη και ακόλαστη. Πάνω απ’ όλα είναι παθιασμένη με την πολυτέλεια και τις δαπάνες. Φορτώνεται με κοσμήματα, πουδράρει το πρόσωπό της, βάφει τα μάγουλά της με κοκκινάδια, βάζει μυρωδικά στα ρούχα της, και έτσι γίνεται θανάσιμη παγίδα για τον εκμαυλισμό των νέων μέσω όλων των αισθήσεων. Όσος και αν είναι ο πλούτος, δεν επαρκεί για να ικανοποιήσει την γυναικεία επιθυμία. Μέρα και νύχτα η γυναίκα δεν σκέφτεται τίποτε άλλο παρά το χρυσάφι και τα πολύτιμα πετράδια, τα υφάσματα και τα κεντήματα, τις κρέμες και τα αρώματα.
Αν δεν υπήρχε η σεξουαλική επιθυμία, κανένας άντρας με τα σωστά του δεν θα ήθελε να μοιράζεται το σπίτι του με μια γυναίκα και να υφίσταται τις επακόλουθες ζημιές, παρά τις οικιακές εργασίες που εκτελεί. Γι’ αυτό το λόγο ο Θεός, γνωρίζοντας την ελεεινή της φύση, την προίκισε με το όπλο της σεξουαλικότητας…”

“…Η ΣΥΓΚΑΤΟΙΚΗΣΗ [ΜΕ ΓΥΝΑΙΚΑ] ΔΕΝ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙEIΤΑΙ ΓΙΑ ΚΑΝΕΝΑΝ ΑΛΛΟ ΛΟΓΟ, ΠΑΡΑ ΓΙΑ ΕΚΕΙΝΟΝ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΟΘΟΥ. ΒΓΑΛΤΑ ΑΥΤΑ ΚΑΙ ΑΝΑΙΡΕΙΤΑΙ ΚΑΙ Ο ΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΣΥΓΚΑΤΟΙΚΗΣΕΩΣ. ΓΙΑΤΙ ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΕΚΑΝΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΕΠΙΛΟΓΗ, ΑΝΔΡΑΣ ΩΝ, ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΠΟΙΑ ΑΝΑΓΚΗ ΩΣΤΕ ΝΑ ΑΝΕΧΕΤΑΙ ΤΗΝ ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ ΑΣΕΛΓΕΙΑ ΚΑΙ ΑΚΟΛΑΣΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΑΛΛΑ ΕΛΑΤΤΩΜΑΤΑ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΣΙΝΑΦΙΟΥ; ΓΙ΄ ΑΥΤΟ ΚΑΙ Ο ΘΕΟΣ ΕΞ΄ ΑΡΧΗΣ [ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ] ΟΠΛΙΣΕ ΤΗΝ ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΔΥΝΑΜΗ [ΝΑ ΘΕΛΓΕΙ] ΓΝΩΡΙΖΟΝΤΑΣ ΟΤΙ ΘΑ ΓΙΝΟΤΑΝ ΠΟΛΥ ΕΥΚΑΤΑΦΡΟΝΗΤΗ ΑΝ ΔΕΝ ΕΠΙΒΑΛΛΟΤΑΝ ΑΥΤΗ Η ΑΡΧΗ ΚΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΘΑ ΔΙΑΛΕΓΕ ΝΑ ΣΥΝΟΙΚΗΣΕΙ ΜΑΖΙ ΤΗΣ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΔΙΑΚΑΤΕΧΕΤΑΙ ΑΠΟ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ ΕΠΙΘΥΜΙΑ. ΓΙΑΤΙ ΑΝ ΚΑΙ [ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ] ΚΑΛΥΠΤΟΥΝ ΜΙΑ ΤΟΣΟ ΜΕΓΑΛΗ ΑΝΑΓΚΗ ΚΑΙ ΟΠΩΣ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΕΧΟΥΝ ΚΑΙ ΠΟΛΛΕΣ ΑΛΛΕΣ ΧΡΗΣΙΜΟΤΗΤΕΣ – ΓΙΑΤΙ ΚΑΙ ΠΑΙΔΙΑ ΓΕΝΝΟΥΝ ΚΑΙ ΤΙΣ ΟΙΚΙΑΚΕΣ ΕΡΓΑΣΙΕΣ ΚΑΝΟΥΝ ΚΑΙ ΠΟΛΛΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ – ΑΝ ΛΟΙΠΟΝ ΚΑΙ ΤΟΣΕΣ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΠΡΟΣΦΕΡΟΝΤΑΣ ΚΑΤΑΦΡΟΝΗΘΗΚΑΝ ΑΠΟ ΣΑΣ ΤΟΥΣ ΑΝΔΡΕΣ ΚΑΙ ΕΚΔΙΩΧΘΗΚΑΝ ΑΠΟ ΤΙΣ ΟΙΚΙΕΣ ΣΑΣ ΜΠΛΕΚΟΝΤΑΣ ΣΑΣ ΣΕ ΤΟΣΕΣ ΝΤΡΟΠΕΣ ΤΙ ΘΑ ΤΙΣ ΘΕΛΑΤΕ ΑΝ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ Ο ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΟΣ ΠΟΘΟΣ;…”
ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ – “ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΕΧΟΝΤΑΣ ΠΑΡΘΕΝΟΥΣ ΣΥΝΕΙΣΑΚΤΟΥΣ”, MIGNE 47.

“…ΤΟΤΕ ΛΟΙΠΟΝ ΕΚΤΙΣΕ [Ο ΓΙΑΧΒΕ] ΚΑΙ ΤΗΝ ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΙΜΩΝΤΑΣ ΠΑΛΙ ΤΟΝ ΑΝΔΡΑ ΚΑΙ ΦΑΝΕΡΩΝΟΝΤΑΣ ΟΤΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΕ ΓΙ΄ ΑΥΤΟΝ, ΟΠΩΣ ΛΕΕΙ ΚΑΙ Ο ΠΑΥΛΟΣ. ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΠΛΑΣΤΗΚΕ Ο ΑΝΔΡΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΥΝΑΙΚΑ, ΑΛΛΑ Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΔΡΑ…”
ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ – “ΛΟΓΟΣ ΠΑΡΑΙΝΕΤΙΚΟΣ ΠΡΟΣ ΣΤΑΓΕΙΡΙΟΝ ΑΣΚΗΤΗΝ ΔΑΙΜΟΝΩΝΤΑ”, MIGNE 47.

“ΟΠΩΣ ΑΝ ΠΑΡΕΙΣ ΕΝΑΝ ΛΕΟΝΤΑ ΜΕΓΑΛΟΠΡΕΠΗ ΚΑΙ ΒΛΟΣΥΡΟ, ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΟΥΡΕΨΕΙΣ ΤΗΝ ΧΑΙΤΗ, ΤΟΥ ΒΓΑΛΕΙΣ ΤΑ ΔΟΝΤΙΑ ΚΑΙ ΤΟΥ ΞΕΡΙΖΩΣΕΙΣ ΤΑ ΝΥΧΙΑ, ΤΟΤΕ ΤΟΝ ΚΑΝΕΙΣ ΑΘΛΙΟ ΚΑΙ ΚΑΤΑΓΕΛΑΣΤΟ, …ΕΚΕΙΝΟΝ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΦΟΒΕΡΟΣ ΚΑΙ ΤΡΟΜΕΡΟΣ ΚΑΙ ΠΟΥ ΕΣΕΙΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΜΕ ΤΟΝ ΒΡΥΧΗΘΜΟ ΤΟΥ, ΕΤΣΙ ΚΑΙ ΑΥΤΕΣ [ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ] ΟΣΟΥΣ ΠΕΡΙΛΑΒΟΥΝ ΤΟΥΣ ΚΑΝΟΥΝ ΥΠΟΧΕΙΡΙΑ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ, ΜΑΛΑΚΟΤΕΡΟΥΣ, ΖΩΗΡΟΤΕΡΟΥΣ, ΑΝΑΙΣΧΥΝΤΟΥΣ, ΑΝΟΗΤΟΥΣ, ΟΞΥΘΥΜΟΥΣ, ΘΡΑΣΕΙΣ, ΕΝΟΧΛΗΤΙΚΟΥΣ, ΑΓΕΝΕΙΣ, ΑΜΕΙΛΙΚΤΟΥΣ, ΔΟΥΛΟΠΡΕΠΕΙΣ, ΑΝΕΛΕΥΘΕΡΟΥΣ, ΙΤΑΜΟΥΣ, ΦΛΥΑΡΟΥΣ ΚΑΙ ΕΝ ΟΛΙΓΟΙΣ ΟΛΑ ΤΑ ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ ΗΘΗ ΠΟΥ ΚΟΥΒΑΛΟΥΝ ΤΑ ΑΠΟΤΥΠΩΝΟΥΝ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΩΝ ΑΝΔΡΩΝ.

ΕΙΝΑΙ ΛΟΙΠΟΝ ΑΝΑΠΟΤΡΕΠΤΟ [ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ Ο ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ] ΕΚΕΙΝΟΣ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΔΙΑΡΚΩΣ ΕΥΡΙΣΚΕΤΑΙ ΜΑΖΙ ΜΕ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΜΕ ΤΟΣΗ ΣΥΜΠΑΘΕΙΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΩΝΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΣΥΝΑΝΑΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥΣ, ΟΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΓΥΡΤΗΣ ΚΑΙ ΑΡΓΟΣΧΟΛΟΣ ΚΑΙ ΤΙΠΟΤΕΝΙΟΣ. ΚΑΙ ΑΝ ΠΕΙ ΚΑΤΙ, ΕΙΝΑΙ ΟΛΟ ΓΙΑ ΥΦΑΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΜΑΛΛΙΑ ΑΦΟΥ ΧΡΩΜΑΤΙΖΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΑ ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ ΛΟΓΙΑ. ΚΙ ΟΤΑΝ ΚΑΝΕΙ ΚΑΤΙ ΤΟ ΚΑΝΕΙ ΜΕ ΠΟΛΛΗ ΔΟΥΛΟΠΡΕΠΕΙΑ ΕΠΕΙΔΗ ΕΥΡΙΣΚΕΤΑΙ ΜΑΚΡΥΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΠΟΥ ΑΡΜΟΖΕΙ ΣΤΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ, ΚΑΙ ΓΙΑ ΚΑΝΕΝΑ ΣΠΟΥΔΑΙΟ ΚΑΤΟΡΘΩΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΧΡΗΣΙΜΟΣ. ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΑΧΡΗΣΤΟΣ ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΑ ΒΙΟΤΙΚΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ, ΠΟΣΟ ΜΑΛΛΟΝ ΣΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ…”.
ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ – “ΕΚΛΟΓΑΙ: ΛΟΓΟΣ Δ΄, ΠΕΡΙ ΝΗΣΤΕΙΑΣ ΚΑΙ ΣΩΦΡΟΣΥΝΗΣ“, MIGNE 63.

Βασδέκης Ν. Σταύρος
Μαυροκορδάτου 31
62000 Σέρρες
τηλ. 23210-52462
athriskos.gr

Επιτρέπεται η αναδημοσίευση του παρόντος χωρίς την άδεια του συγγραφέα.

Πηγή: vanessa111.wordpress.com

Σχετικά θέματα:

• Πατέρας Γεώργιος Μεταλληνός και ο…περίεργος τρόπος που «αγαπά» – Το είναι και το φαίνεσθαι του ελληνοχριστιανικού «ήθους»
• Η λειψανολατρεία κι ο φετιχισμός στον Χριστιανισμό – Πτώματα, τρίχες, πέτρες, ξύλα, σιδερικά, αποξηραμένο γάλα, ακροβυστίες, κόπρανα και οστά…γαϊδάρου, στην υπηρεσία της «πίστεως»
• Συγχωροχάρτια made by Εκκλησία Α.Ε. – Η μετουσίωση του «μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι», ή του «τί τα θες τα χρήματα, αφού υπάρχουν θύματα;»
• Εκκλησιαστικό ανέκδοτο: Ο «Ελληνοχριστιανικός Πολιτισμός»
• Ανέκδοτο – Ο υποψήφιος χριστιανός
• Χριστιανισμός και σεξουαλικότητα – Η αγαπημένη αμαρτία της Εκκλησίας
• Βίοι «αγίων»
• Ελληνισμός και Χριστιανισμός: Από κι ως που «χέρι-χέρι»; – Η προπαγάνδα της Εκκλησίας και το ιστορικό ψεύδος της ελληνικής Βυζαντινής Αυτοκρατορίας
• Κυριακή της Ορθοδοξίας – Οι κατάρες της Εκκλησίας κατά των Ελλήνων και του ελληνικού πνεύματος
• Άγιον Όρος – Η ιστορία του, το «Άβατον», ο σκοταδισμός, οι δοσίλογοι, τα σκάνδαλα και οι…πειρασμοί

Διαβάζω τακτικά διαφορά ιστολόγια σε μία προσπάθεια να ενημερωθώ όσο καλύτερα μπορώ και ταυτόχρονα να βελτιώσω όσο το δυνατόν τη γλώσσα που πλέον δεν μιλώ. Οι ξένοι μιλάνε για την αποστροφή τους ως προς τις ανηρτημένες επιγραφές στην πλειονότητα αγγλικής γραφής και εγώ προσθέτω μέχρι και της υιοθέτησης αμερικανοαγγλικών -και αντίστροφα κατά προτίμηση-λέξεων και εκφράσεων. Λες και η ελληνική γλώσσα γεννήθηκε αναπηρική σε σημείο που να δικαιολογείται η προσθήκη των αλλοδαπών χωρίς πατερίτσες. Θαυμάστε ελληνικά!

Φράσεις, εκφράσεις, όπως «το σέβας κερδίζεται» (μετάφραση της αγγλικής «Το earn the respect»), «Χτυπήματα κάτω από τη μέση» (όρος πυγμαχίας: Do not hit and/or punch below the belt), «Διαβάζοντας ανάμεσα (ή πίσω) από τις γραμμές» (reading between the lines) κ.λπ., είναι μερικές που έχουν διατηρηθεί στη μνήμη μου. Στην περιορισμένη εκπαίδευση που ατύχησα να έχω, έμαθα, ότι το ΣΕΒΑΣ ΔΙΔΑΣΚΕΤΑΙ, ΤΟ ΣΤΟΙΧΗΜΑ ΚΕΡΔΙΖΕΤΑΙ! Βαριέται ο Έλληνας να κοιτάξει το λεξικό και να βρει τις αντίστοιχες ελληνικές, ή προτιμά να αναμηρυκάζει κάθε φόρα που ανοίγει το στόμα του; Ή μήπως, λέω, μήπως ΞΕΝΟΜΑΝΕΙ;

Το λυπηρόν είναι ότι όλοι έχουν συμβάλλει στον ακρωτηριασμό της γλώσσας, αρχής γενομένης από τα ΜΜΕνοχής, δημοσιογράφους -αυτοί κι αν είναι- ιστολόγια, και τελευταία οι διάφοροι σχολιαστές.

Γιατί τα λέω όλα αυτά; Διότι η δίψα μου για κάθε τι ελληνικό μου γίνεται όλο και πιο έντονη όσο υπάρχω και ζω στην αλλοδαπή αφ’ ενός και αφ’ ετέρου διότι δεν έχω μιλήσει τη γλώσσα τα τελευταία 38 χρόνια. Όμως ταυτόχρονα μού προκαλεί την αντίδραση και αισθάνομαι απέχθεια όταν εξ’ αναγκασμού διαβάζω τις αλλοδαπές μπούρδες! Είναι αξιοθρήνητο να διαβάζεις κείμενα γραμμένα από λογοτέχνες,καθηγητές,και να διαπιστώνεις τη χρήση -κατάχρηση- των ανώτερων και πολλών άλλων που δε θυμάμαι εκφράσεων η λέξεων. Και είναι εξ ίσου αξιοθρήνητη η ηθελημένη τύφλωση της Ελληνικής Ακαδημίας και Πολιτείας!

Εν κατακλείδι, καταργήσατε τα Αρχαία Ελληνικά, και προοδευτικά καταργείτε τη Δημοτική αφού ο Τύπος κυκλοφορεί με κατάπτυστους τίτλους όπως «Απεργιακό μπλακ άουτ» κ.λπ. Έχετε διαμελίσει τη γλώσσα δομικά και χωρίς ίχνος ντροπής, και αν αυτό εσείς το λέτε δημοτική, εγώ το λέω «Της αλεπούς η ούρα ΕΞΕΦΟΥΚΑΡΟΚΟΜΠΟΘΗΛΗΚΟΜΑΝΙΚΟΘΗΛΗΚΟΘΗΚΕ!», κάτι που έμαθα στα παιδικά μου χρόνια. Απλά και χωρίς ενδοιασμούς βαδίζετε από το κακό στο χειρότερο. Η μόνη γλώσσα στον κόσμο με μαθηματικές δομές και ακρίβεια ορισμών, στον κάλαθο των άχρηστων, γιατί έτσι το θέλησαν οι εκάστοτε Κυβερνώντες και οι συνοδοιπόροι των.

ΑΙΣΧΟΣ!

Μιχάλης – Ταϊλάνδη

Σχετικά θέματα:

• Πολυτονικό και μονοτονικό σύστημα – Ο «πόλεμος» των τόνων
• Διακήρυξη των μελών της Ακαδημίας Αθηνών, εναντίον κάθε προσπάθειας για την αντικατάσταση του ελληνικού αλφαβήτου από το λατινικό
• Πως θα βάλετε έναν μετατροπέα greeklish στην ιστοσελίδα σας
• Η ανησυχία ενός Έλληνα της αλλοδαπής για το κατρακύλισμα της ελληνικής γλώσσας
• Τα ελληνικά ως επίσημη γλώσσα των Η.Π.Α. – Ο μύθος της μίας ψήφου
• Αρχιδολόγιον – Ένα λεξικό μ’…«αρχίδια»
• Πως να γράφουμε σωστά ελληνικά
• Γιατί πολλά ελληνικά προϊόντα έχουν στην ονομασία τους την ξενική κατάληξη -εξ;
• Τα «Ευαγγελικά» – Τα αιματηρά επεισόδια του 1901, για την μετάφραση της Καινής Διαθήκης στη «χυδαία» δημοτική γλώσσα
• Μάλλιασε η γλώσσα μου

Γιατί όχι εδώ και τώρα
Ο διαχωρισμός κράτους – Εκκλησίας στην Ευρώπη αποτέλεσε το κλειδί για την εγκαθίδρυση της αστικής δημοκρατίας. Συνέβη διά πυρός και σιδήρου τόσο στην Αγγλία του Κρόμγουελ όσο και στη Γαλλία του Ροβεσπιέρου. Στην Ισπανία του ’36 επιχειρήθηκε το «ξεκαθάρισμα». Ήταν βίαιο, όσο βίαιη υπήρξε η Καθολική Εκκλησία αυτής της χώρας. Τελικά επικράτησαν οι φασίστες του Φράνκο. Η Εκκλησία εξήλθε νικήτρια. Μετά το θάνατο του «Χενεραλίσιμο» η ισπανική Κεντροαριστερά επέφερε σειρά χτυπημάτων κατά του «προαιώνιου εχθρού». Σε όλα αυτά τα χτυπήματα καταλυτικό ρόλο έπαιξε το timing.
Στην Ελλάδα του 2009, ένα από τα ζητούμενα που η ίδια η κοινωνία θέτει είναι το ξεκαθάρισμα ρόλων μεταξύ κράτους και Εκκλησίας. Για λόγους πολιτικού αριβισμού και ψευδεπίγραφου πατριωτισμού το πολιτικό προσκήνιο δεν αγγίζει το ζήτημα, παρά μόνο το θωπεύει. Τα δύο τρίτα των βουλευτών της ΝΔ και ένα 40% των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ εκλέγονταν έως το 2007 με άμεση ή έμμεση βοήθεια από εκκλησιαστικούς παράγοντες. Τίποτε δεν έχει αλλάξει την τελευταία διετία, για να ανατραπούν αυτά τα δεδομένα. Υπουργοί που εκλέγονται ακόμη και στις εκλογικές περιφέρειες Α΄ και Β΄ Αθηνών και των δύο κομμάτων εξουσίας διατηρούν σχέσεις εξάρτησης και διαπλοκής με την Εκκλησία αλλά και το διεφθαρμένο κορμό της. Δηλαδή με ιδρύματα, οργανώσεις, εκκλησιαστικά παραμάγαζα, όπως ΜΚΟ κ.λπ. Για τους βουλευτές της περιφέρειας οι εξαρτήσεις είναι ακόμη πιο άμεσες. Σχεδόν «αποκλειστικές», σε ορισμένες περιπτώσεις.

Το «λάβαρο» που κάηκε
Η πρόσφατη ακόμη σύγκρουση μεταξύ εκτελεστικής εξουσίας και Εκκλησίας, επί περιόδου Κώστα Σημίτη, κατέδειξε και τα όρια εξάρτησης του κράτους και της πολιτικής από τις διαθέσεις του κλήρου. Ο Κώστας Σημίτης πέρασε το νόμο με τις ταυτότητες, αλλά απώλεσε την εξουσία. Ένας από τους κρίσιμους παράγοντες που καθόρισαν την ήττα του ήταν και η εχθρική στάση της Εκκλησίας. Η περίοδος Χριστόδουλου στιγμάτισε τις σχέσεις κράτους – Εκκλησίας σε τρία επίπεδα. Λόγω της συνεχούς παρέμβασης του τότε ιεράρχη στα πολιτικά πράγματα της χώρας. Λόγω της απόλυτα διεφθαρμένης διαχείρισης εκ μέρους της Αρχιεπισκοπής Αθηνών της υπόθεσης του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων, με σημαντικές εμπλοκές του κοινού ποινικού δικαίου (Βαβύλης). Λόγω της επικίνδυνης φιλοδοξίας του τότε αρχιεπισκόπου, που κατέληξε στη ρήξη των σχέσεών του με το Οικουμενικό Πατριαρχείο απορρυθμίζοντας σημαντικούς τομείς της εξωτερικής πολιτικής. Κατά την ίδια περίοδο η Εκκλησία της Ελλάδος και ακόμη ειδικότερα το Ιερατείο της αποτέλεσε το βασικό ιδεολογικό χώρο συνεύρεσης – συλλογής όλων των ακραίων στοιχείων του νεοελληνικού εθνικισμού και του κατά κυριολεξία και με διαχρονική παρουσία φαύλου πατριωτισμού όλων των πολιτικών αποχρώσεων. Παράλληλα, στομφώδης και επί της ουσίας ακροδεξιός λόγος της τότε ηγεσίας της Εκκλησίας αποτέλεσε το άλλοθι για κάθε φασιστική παρεκτροπή…από την υπόθεση Ρεπούση και την καύση του βιβλίου του Μίμη Ανδρουλάκη έως τη φαρσοκωμωδία που ακούει στο όνομα «σκοπιανό ζήτημα» ή, ακόμη χειρότερα, με τη «συστράτευση» στην υπόθεση του σχεδίου Ανάν.
Ο Γιώργος Παπανδρέου επέλεξε τον πλέον ανώδυνο πολιτικά τρόπο για να «θωπεύσει» τα ώτα των αριστερών ψηφοφόρων, θέτοντας ζήτημα φορολόγησης των εισοδημάτων της Εκκλησίας. Έθεσε δηλαδή ως μεταρρυθμιστική προοπτική το απολύτως αυτονόητο για κάθε χώρα της σύγχρονης Ευρώπης. Πρόκειται περί τεχνάσματος, και μάλιστα με λαϊκιστική δυναμική, αφού σε εποχή μείζονος οικονομικής κρίσης ο κάθε πολίτης, ακόμη και ο συντηρητικότερος, αντιλαμβάνεται πως οι πάντες πρέπει να φορολογούνται. Ο κ. Γιώργος Παπανδρέου, ακόμη και μετά από την αφάνταστα επώδυνη εμπειρία της περιόδου Χριστόδουλου, δεν αναλαμβάνει την πολιτική δέσμευση για τον θεσμικά, οικονομικά και διοικητικά κατοχυρωμένο διαχωρισμό κράτους και Εκκλησίας. Είναι απορίας άξιον ότι και τα βασικά στελέχη που συγκροτούν την ηγετική ομάδα του ΠΑΣΟΚ αρνούνται να θέσουν επί τάπητος το ζήτημα αυτό και περιορίζονται μόνον σε κατ’ ιδίαν εξομολογήσεις στα μπαράκια. Οι λόγοι είναι σαφείς. Άρρωστα ψηφοθηρικοί.

Το “Timing”
Μετά το σκάνδαλο των Βατοπεδινών και το διαγραφόμενο στον ορίζοντα έτι μεγαλύτερο σκάνδαλο της Σκύρου με βασικό εμπλεκόμενο τη Μονή Μεγίστης Λαύρας, μετά την απείρου κάλλους υπόθεση του μητροπολίτη Αττικής, μετά από τη διαπίστωση της κολάσιμης ποινικά και ηθικά σχέσης της Εκκλησίας με πάσης φύσεως ορατά και αόρατα και πάντα ιδιοτελή συμφέροντα, μετά από όλα αυτά, θα πίστευε κανείς πως ο αρχηγός του κεντροαριστερού ΠΑΣΟΚ θα κατάφερνε να «ψελλίσει» έστω κάτι το ελάχιστο. Είχε και έχει ακόμη μία μοναδική ευκαιρία να εκμεταλλευτεί. Την παρουσία του αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου, όστις διαθέτει τη διάθεση να συζητήσει τα ζητήματα και να κατοχυρώσει νέες σχέσεις της Εκκλησίας με την κοινωνία, οι οποίες δεν θα εφάπτονται της λειτουργίας του κράτους. Ο αρχιεπίσκοπος ενδεχομένως να αποδειχθεί «σκληρό καρύδι», αλλά μόνο με «σκληρά καρύδια» μπορεί κανείς να διαπραγματευτεί αποτελεσματικά. Άλλωστε τέτοιο timing θα είναι δύσκολο να υπάρξει ξανά στο άμεσο μέλλον. Ο μόνος τρόπος για να επιβιώσει κατά την επόμενη δεκαετία ένα σοσιαλδημοκρατικό σχήμα, είναι να αποκτήσει μετωπικές συμμαχίες με κομμάτια της Αριστεράς. Το παράδειγμα του γαλλικού και του γερμανικού πολιτικού σκηνικού είναι αρκετό για να πείσει τους γραφειοκράτες της Ιπποκράτους. Η Σοσιαλδημοκρατία «μπατίρισε» σε ιδεολογικό επίπεδο. Στη συγκεκριμένη περίπτωση ο Γιώργος Παπανδρέου οφείλει να πείσει την κοινωνία για τις ρήξεις που είναι διατεθειμένος να διαχειριστεί. Ρήξεις που θα οικοδομήσουν πλατύ εσωτερικό μέτωπο. Όλα είναι ζήτημα timing, αρκεί κανείς να διαθέτει την αίσθηση του χρόνου.

Ευαγγελία (athensvoice.gr – Νίκος Γεωργιάδης)

Σχετικά θέματα:

• Αναρχικός λόγος κατά Εκκλησίας και Κράτους: Κάτω η μάσκα!
• Πέμπτη φάλαγγα
• Ισπανικό ρομπότ, μαθαίνει ελληνικά και διαθέτει τρία…«αμελέτητα»
• Σχέσεις Κράτους και Εκκλησίας, στην Ελλάδα και στην Ευρώπη
• Διαχωρισμός Εκκλησίας και Κράτους
• Mητροπολίτης Mεσσηνίας Xρυσόστομος: Ναι, στον διαχωρισμό Κράτους και Εκκλησίας, καθώς και στην απομάκρυνση των θρησκευτικών συμβόλων από τους δημόσιους χώρους
• Ελληνοέλληνες και Νεοέλληνες – Η σχιζοφρένεια ενός λαού χωρίς ταυτότητα
• Κράτος και θρησκεία
• Μια άγνωστη πτυχή των Ολυμπιακών Αγώνων της Βαρκελώνης, του 1992
• Φάκελος «εκκλησιαστική περιουσία» – Μια σχέση πάθους, εκκλησίας και χρήματος

Το εξοργιστικό του πράγματος είναι, μία σελίδα γραμμένη από την ίδια (σελίδα 211 και μετά), όπου η κυρία αυτή δηλώνει ευθαρσώς πως οι Έλληνες έχουν διαγράψει από την μνήμη τους, πως είναι προϊόντα μίας πολυγλωσσικής, πολυεθνικής και πολυθρησκευτικής κοινωνίας στο όνομα μίας εθνικιστικής ιδεολογίας, ενώ παράλληλα η εκμετάλλευση των Αλβανών μεταναστών από μεριάς Ελλήνων χρησιμοποιείται για να υπερτονίσει το βελτιωμένο «στάτους» των αφεντικών και την εικόνα που τρέφουν για τον εαυτό τους. Εξάλλου, Έλληνες και Αλβανοί έχουν ένα κοινό παρελθόν ως υπήκοοι της Οθωμανικής αυτοκρατορίας (σελ. 212).

Δεν θα σταθώ στα ψεύδη της κυρίας σχετικά με πολυπολιτισμικές, πολυγλωσσικές και πολυθρησκευτικές κοινότητες στον ελλαδικό χώρο, αλλά δεν μπορώ να μην καυτηριάσω δύο πράγματα που έχουν μία κοινή βάση:
1) Την σκόπιμη απόκρυψη των βαθύτερων αιτιών για την οποία οι Έλληνες αντιπαθούν τους Αλβανούς, στις οποίες περιλαμβάνονται όχι μόνο ιστορικοί παράγοντες του παρελθόντος αλλά και περιστατικά αυξημένης βίας από μεριάς των Αλβανών μεταναστών και…
2) Την σκόπιμη απόκρυψη συγκεκριμένων επιστημονικών δεικτών και ιστορικών πηγών που πιστοποιούν και αιτιολογούν σημερινές αντιπάθειες και στερεότυπα.

Απεναντίας, η κυρία Μπουσχότεν παραπέμπει σε…«απομαγνητοφωνημένες συζητήσεις», θέλοντας να μας πείσει για την αλήθεια των λεγομένων της. Φαντάζομαι πως η επιστημονική εργασία, ακόμα και στο χώρο της προφορικής ανθρωπολογίας, έχει ανάγκη από επιστημονικές πηγές ιστορίας αλλά και ψυχολογίας. Η μάταιη λοιπόν προσπάθεια της κυρίας καθηγήτριας να μας πείσει πως το πόνημά της είναι επιστημονικό, εκτός του ότι προδίδει πως η συγγραφέας έχει ήδη προαποφασίσει για τις απόψεις της, φανερώνει και το επίπεδο της επιστημονικής της συγκρότησης…

Ανώνυμη

Σχετικά θέματα:

• Αρβανίτες: Έλληνες ή Αλβανοί;
• Ποίμνιο, ποιμένες και…«ιερά» ποιμνιοστάσια
• Έλληνες και Facebook
• Ιουλιανός: Κατά χριστιανών
• Αδελφοί Τζέφρι και Νικ Παπανδρέου – Οι μεγάλοι «Έλληνες»
• Ίμβρος και Τένεδος – Απλά μαθήματα καταπάτησης ανθρώπινων δικαιωμάτων
• Το πιο μακρύ ελληνικό επώνυμο
• Μαρίνος Αντύπας (1872-1907) – Ο διαφωτιστής των κολίγων
• Πως ο Τσόρτσιλ με τον Στάλιν μοίρασαν τα Βαλκάνια σ’ ένα κομμάτι χαρτί
• Niko Ago: Ο έτερος Καππαδόκης – Ένας ακόμη επαγγελματίας «αντιρατσιστής» μετανάστης

Τα blogs έχουν αρχίσει να χρεώνονται την πτώση του έντυπου τύπο, που ενώ σταδιακά κερδίζουν κομμάτι της διαφημιστικής πίτας. Οι πρώτες διαφημίσεις έχουν κάνει την εμφάνιση τους στο χώρο της μπλοκόσφαιρας πολλές εξ αυτών κρατικές, γεγονός που τους καθιστά εχθρό των εκδοτικών συμφερόντων, αυτομάτως. Συγκεκριμένα, μερικοί δημοσιογράφοι ισχυρίζονται ότι οι bloggers στερούνται κώδικα δεοντολογίας, το ύφος που χρησιμοποιούν είναι προκλητικό ενώ οι πληροφορίες που μεταφέρουν πολλές φορές είναι αναξιόπιστες αφού η είδηση που μεταφέρουν συνήθως δεν διασταυρώνεται. Η ειρωνεία της υπόθεσης είναι ότι από τους bloggers που έχει τύχει να γνωρίσω, ελάχιστοι εξ αυτών θα ήθελαν να αποκαλούν τον εαυτό τους ως δημοσιογράφο, κατά συνέπεια το επιχείρημα αυτό ως μέτρο αξιολόγησης των blogs, μάλλον είναι αδύναμο! Στην πραγματικότητα οι περισσότεροι bloggers που εγώ παρακολουθώ ασκούν αυστηρή κριτική στους δημοσιογράφους ακριβώς για τον ίδιο λόγο(!), δηλαδή για έλλειψη δεοντολογίας και ύφους αλλά και εγκυρότητας των πληροφοριών που μεταφέρεται από τους δημοσιογράφους! H διαφορά όμως είναι ότι οι bloggers κάνουν το hobby τους, ενώ οι δημοσιογράφοι οφείλουν να ελέγχουν την εκάστοτε εξουσία (όπως ορίζεται και από το σύνταγμα).

Κατά την γνώμη μου η κρίση στoν έντυπο τύπο δεν οφείλεται στα blogs. Θα ήταν λοιπόν προτιμότερο οι δημοσιογράφοι να ασχολούνται με τα του οίκου τους πάρα να ψάχνουν εξιλαστήρια θύματα ανάμεσα στους bloggers! Θα έλεγα πως το πρόβλημα δημιουργείται κυρίως από την έλλειψη εμπιστοσύνης του αναγνωστικού κοινού προς τις εφημερίδες αλλά και από την έλλειψη σεβασμού από τους νεότερους δημοσιογράφους προς τους στυλοβάτες του επαγγέλματος. Για παράδειγμα, παραδοσιακές εφημερίδες που ξεκίνησαν ως εφημερίδες των δημοσιογράφων, γρήγορα υποτάχτηκαν σε επιχειρηματικά συμφέροντα κάτι που επηρέασε την «ποιότητα της είδησης» μα πάνω από όλα κλόνισε την εμπιστοσύνη του αναγνωστικού κοινού προς τις εφημερίδες. Πολλά ρεπορτάζ παρουσιάζονται με μεροληπτικό τρόπο, ενώ οι ερωτήσεις των δημοσιογράφων σπάνια φέρνουν τον συνεντευξιαζόμενο σε δύσκολη θέση -γιατί προφανώς κάτι τέτοιο μπορεί να έχει συνέπειες…

Για να πάμε παραπέρα, το πρόβλημα δεν έγκειται στο επιχειρηματικό μοντέλο αλλά στην απόσταση που δημιούργησαν οι δημοσιογράφοι με το αναγνωστικό τους κοινό εξαιτίας του τρόπου που ασκούν το επάγγελμα, ή πιο σωστά λειτούργημά τους. Κύριο μέλημα κάθε δημοσιογράφου πρέπει να είναι η καταγραφή της αλήθειας. Σε μια περίοδο όπου η παραπληροφόρηση και η μεροληψία επικρατούν, η αντικειμενική είδηση θα προσελκύσει το αναγνωστικό κοινό και θα πουλήσει φύλλα. Όταν αυτό γίνει οι εφημερίδες θα γίνουν πάλι κερδοφόρες! Το δρόμο που έχουν χάσει οι εφημερίδες φαίνεται πως έχουν βρει τα blogs!

Oι χιλιάδες bloggers εξασφαλίζουν την πολυφωνία στην ενημέρωση προσδίδοντας με αυτό τον τρόπο το στοιχείο της αντικειμενικότητας στην πληροφόρηση, κάτι που μανιωδώς αναζητεί το κοινό! Aυτό συμβαίνει γιατί η είδηση στο σύνολο των blogs δεν μπορεί είναι κατευθυνόμενη…

Udemand (udemand.blogspot.com)

Σχετικά θέματα:

• Πολίτες και ιστολόγοι με ασθενή μνήμη…
• Έγκυρη και σοβαρή δημοσιογραφική ενημέρωση, για…γερά στομάχια (που αντέχουν τα πολλά γέλια)
• Απόσταγμα λαϊκής σοφίας: Όταν ο δημοσιοκάφρος δεν έχει δουλειά, γαμάει τους «μπάτσους»
• Η ιλαρότητα της ελληνικής δημοσιογραφικής σκηνής – Ο δημοσιογράφος Γιώργος Αυτιάς, συνομιλούσε επί δύο ημέρες με τον Παναγιώτη Ψωμιάδη, μέσω βίντεο «κονσέρβας»!
• Ενσωμάτωση των μεταναστών μαθητών, μετά αφθόνου προπαγάνδας και παραπληροφόρησης – Αδέρφια «προοδευτικοί», όχι άλλο κάρβουνο!
• Κίτρινος τύπος
• Στο σπίτι του κρεμασμένου μιλάνε για σχοινί; – Η δημοσιογραφική απάτη του τότε και του τώρα
• Τα βίντεο του τηλεοπτικού δημοσιογραφικού γκεμπελισμού, αίσχους και ασυδοσίας
• Δεν είναι όλοι οι δημοσιογράφοι «λέρες» και ανήθικοι
• Απάντηση στο «Τρωκτικό»

Δεν είναι υπερβολικά τα παραπάνω. Εξάλλου την ίδια κατάθεση μπορούν να κάνουν (και κάνουν) εκατομμύρια θαυμαστές του από τη μία ως την άλλη άκρη της υφηλίου. Το Όσκαρ που κέρδισε με το Chariots of fire, μια όντως απλοϊκή, αλλά τόσο προσεκτικά ενορχηστρωμένη σύνθεση, έχει προφανώς επισκιάσει άλλες συνθέσεις του, ακόμη πιο ουσιαστικές, αλλά και μεγαλειώδεις. Εκτός από το επίσης εντυπωσιακό σάουντρακ για τον Χριστόφορο Κολόμβο, αλλά και για το Blade Runner, άλλες δημιουργίες του αξίζουν νομίζω μια ιδιαίτερη μνεία, για διαφορετικούς λόγους: οι ανεπανάληπτες συνθέσεις του στα μέσα της δεκαετίας του 70, όταν και δούλευε στο στούντιό του στο Λονδίνο, αποτελούν ένα μοναδικό συνονθύλευμα ηλεκτρονικών και ορχηστρικών ήχων, περνώντας από ποικίλα μουσικά είδη, τη τζαζ, την κλασική, την progressive rock, κ.α.

Μοναδικά κρεσέντο, και συμφωνικού τύπου κλιμακώσεις αλλά και αποδόσεις, δημιουργούν τον χαρακτηριστικό, διακριτικό ήχο του συνθέτη, και γίνονται άμεσα αποδεκτά από ετερόκλητα κοινά της μουσικής. Επίσης, οι χορωδιακές ορχηστρικές συνθέσεις του, όπως π.χ. Mask, Heaven & Hell, Mythodea, συνιστούν δραματικά μουσικά ηχοτοπία. Κάποτε είναι η αλήθεια αναλώνεται σε ελαφρού τύπου new age συνθέσεις, οι οποίες ωστόσο εξακολουθούν να διατηρούν τη γοητεία τους.

Δεν θα σταθώ άλλο στη μουσική του. Αρκεί, εξάλλου, να την απολαύσει κανείς. Θα σταθώ σε ένα άλλο, ίσως ακόμη πιο ουσιαστικό στοιχείο του. Την προσωπικότητά του. Πρόκειται για μια μοναδική περίπτωση καλλιτέχνη που έχει γίνει τόσο διάσημος ανά την υφήλιο, αποφεύγοντας στο μέγιστο σχεδόν βαθμό δημόσιες εμφανίσεις ή συνεντεύξεις: άλλη μια φυσικά απόδειξη της αξίας της μουσικής του, που δεν χρειάζεται «ενισχύσεις». Άσχετα από το αν αυτή η συμπεριφορά του ενέχει ή όχι το κίνητρό του να φαντάζει ακόμη πιο μεγαλειώδης -και αυτός αλλά και η μουσική του- μέσω της αποστασιοποίησής του από τη δημοσιότητα, σαν πράξη νομίζω ότι αναδεικνύει τη λιτότητα και το μέτρο ενός οραματιστή συνθέτη, που δεν παρασύρεται από τη μαζική νόσο της δημοσιότητας που καταλαμβάνει τη μεγάλη πλειονότητα των καλλιτεχνών.

Αν ο Θεοδωράκης κατάφερε, ανάμεσα σε άλλα, μουσικά να περάσει την ποίηση στον λαό, και να εξευγενίσει το μουσικό του αισθητήριο, και αν ο Ξενάκης οραματίστηκε τον συνδυασμό της μουσικής ως τέχνης και ως αυστηρής επιστήμης, ο Παπαθανασίου νομίζω ότι υλοποίησε το όραμα της δημιουργίας μιας «συμπαντικής» μουσικής δημιουργίας σε συνδυασμό με τη σεμνότητα του γενικότερου βίου του. Και η θέση του, συνεπώς, στο πάνθεον της σύγχρονης παγκόσμιας μουσικής είναι, αν μη τι άλλο, περίοπτη.

Nasos Kats

Σχετικά θέματα:

• Alpha (Βαγγέλης Παπαθανασίου)
• Ο χορός της φωτιάς (Βαγγέλης Παπαθανασίου)
• Έντεχνο τραγούδι: Για τον πούτσο!
• Τι σημαίνει η λέξη «Ζαβαρακατρανέμια»;
• Μαθήματα χορού (βίντεο)
• Παπαλάμπραινα (Στου παπα-Λάμπρου την αυλή) – Η ιστορία του τραγουδιού
• Τα κλέφτικα τραγούδια
• Το συγκρότημα «Sabaton», το φιλελληνικό μουσικό κομμάτι «Coat of Arms», και η εθνική παράκρουση
• Στέλιος Καζαντζίδης: Ο Έλληνας στυλοβάτης της ισραηλινής μουσικής
• Αξέχαστες σκηνές και ατάκες, μελωδίες και τραγούδια, του παλιού καλού ελληνικού κινηματογράφου

Παρά το γεγονός ότι οι δύο προαναφερθέντες παίκτες αξίζουν δικαιωματικά μια θέση στην ελίτ των ηρώων της «στρογγυλής θεάς», νομίζω ότι το εκβιαστικό, όπως προβάλλεται μερικές φορές, δίλημμα «Πελέ ή Μαραντόνα» αδικεί άλλες μεγάλες μορφές του Παγκοσμίου Ποδοσφαίρου, που έχουν προσφέρει, με τη σειρά τους, τα μέγιστα, όχι μόνο στο ποδόσφαιρο της χώρας τους, αλλά και στην ανάπτυξη και καθιέρωση του ποδοσφαίρου ως «βασιλιά των σπορ».

Τουλάχιστον ένας από αυτούς, ο Ζινεντίν Ζιντάν, κατά τη γνώμη μου, άνετα μπορεί, αν απαλλαγεί κάποιος από την αναγκαιότητα του διλήμματος «Πελέ ή Μαραντόνα», να τοποθετηθεί ανάμεσα, ή δίπλα στους δύο μεγάλους. Και είναι κάτι που θα μπορούσε κάποιος να υποστηρίξει και να θεωρήσει ως βάσιμο, με αναγωγή κυρίως σε κριτήρια που κατεξοχήν θα πρέπει να κυριαρχούν όταν συγκρίνουμε κορυφαίους ποδοσφαιριστές, δηλαδή με αναγωγή σε ένα σύνολο από τεχνικές αρετές εντός γηπέδου (σουτ, αμφιδέξια χρήση των ποδιών κοντρόλ, πάσα, ταχύτητα,στημένες φάσεις, άμυνα κτλ), αλλά και σε εξίσου σημαντικά κριτήρια όπως η ηγετικότητα, το «ειδικό βάρος» του παίκτη εντός του γηπέδου, η διάρκειά του μέσα στον χρόνο, η συμβολή του στις επιτυχίες των ομάδων στις οποίες συμμετείχε, και, τέλος, οι διακρίσεις, τόσο ατομικές, όσο και ομαδικές που έχει να επιδείξει κάποιος στο σύνολο της καριέρας του στα γήπεδα.

Υπό το φως των παραπάνω κριτηρίων,θεωρώ ότι ο Ζιντάν κάλλιστα τοποθετείται ανάμεσα στους δύο μεγάλους, αλλά και θέτει υποψηφιότητα να θεωρηθεί, έστω και κατ’ ελάχιστο, ανώτερος του Μαραντόνα, ιδίως εάν παρακάμψει κανείς κατά τη σύγκρισή τους την εξωγηπεδική, ταραχώδη δίχως άλλο, ζωή του Αργεντινού άσου, που σίγουρα -και ανεξάρτητα από τη δεδομένη τεράστια ποδοσφαιρική του αξία- έχει γιγαντώσει τον μύθο του, έχοντας διευκολύνει συνεπώς αυτό ακριβώς που ανέφερα στην αρχή: την επικράτηση δηλαδή του διλήμματος «Πελέ ή Μαραντόνα» στις συζητήσεις των απανταχού θαυμαστών του ποδοσφαίρου.

Νasos Kats

Σχετικά θέματα:

• Οι Ηρακλειδείς «σημαιοφόροι» των Σκοπίων και η συνένοχη πλειοψηφία που σιώπησε
• Η Παναγία η Ποδοσφαιρίτισσα και ο Χριστός ο Μπαλαδόρος
• Απίστευτο σύνθημα οπαδών σε ποδοσφαιρικό γήπεδο της Κάτω Ιταλίας
• Ελληνικό ποδόσφαιρο – Η αποθέωση του τίποτα
• Βασίλης Χατζηπαναγής – Ο μάγος της μπάλας
• Ανέκδοτο – Το πεπόνι, το Αιγάλεω, οι ποδοσφαιριστές και οι…πουτάνες
• 8 Φεβρουαρίου 1981 – Η τραγωδία της Θύρας 7 στο στάδιο Καραϊσκάκη

Παρουσιάσαμε το θέμα επιστημονικά, ακτιβιστικά, κοινωνικά, νομικά, ψυχιατρικά. Δείξαμε την οικονομική πλευρά του προβλήματος καθώς και την πολιτική του διάσταση. Δυστυχώς, όμως στη χώρα μας, υπάρχουν δυνάμεις που θέλουν την καταστροφή της οικογένειας, την καταστροφή προτύπων, ιδανικών και ηθών. Θέλουν τη νομική εμπλοκή των νοικοκυραίων στην υπόθεση «διαζύγιο», θέλουν την θυματοποίηση της γυναίκας, θέλουν την καταστροφή του ενός εκατομμυρίου παιδιών. Προ δεκαπενταετίας, στις υπερατλαντικές χώρες, πολλά θέματα λύθηκαν με την πολιτική εισαγωγή υπευθύνων ακτιβιστών πατεράδων αλλά, και στην Ευρώπη από διετίας εμφανίστηκαν άτομα και κόμματα (π.χ. Matt’Ο Connors στη Βρετανία, Carlos Caldito στην Ισπανία, Jοhn Jammit στη Μάλτα).

Η οικογενειακή έννομη τάξη, ως αξεδιάλυτο σύμπλεγμα υφιστάμενης νομοθεσίας και παγιωμένης νομολογίας, έχει δημιουργήσει μια εκρηκτική ανισότητα μέσα στους κόλπους της κάθε ελληνικής οικογένειας με παιδιά. Πρόκειται για την ανισότητα σε βάρος του πατέρα. Αυτή δημιουργείται από το γεγονός ότι, σε περίπτωση διάλυσης της συμβίωσης –εν γάμω ή εκτός αυτού– το παιδί ή τα παιδιά θα περιέλθουν, με μια πιθανότητα άνω του 99%, στην μητέρα. Η ανισότητα αυτή αποκτά την πλήρη πρακτική σημασία της από το γεγονός ότι, σε περίπτωση διάλυσης του γάμου, το σύστημα της μονογονεϊκής επιμέλειας, όπως υπάρχει και εφαρμόζεται στην χώρα μας, βασίζεται στην αρχή του «όλα ή τίποτα». Ο ένας γονιός, αυτός που θα πάρει την «επιμέλεια», έχει περίπου απόλυτη εξουσία αποφάσεων σχετικά με το «τέκνο». Ο άλλος γονιός, αυτός που δεν θα «πάρει την επιμέλεια», χάνει κάθε αποφασιστικό ρόλο. Μαζί με την συμβίωση με τον άλλο γονιό χάνει και την συμβίωση με το παιδί του, χάνει και κάθε δικαίωμα να αποφασίζει για το παιδί του. Έτσι, μετά την διάσταση των γονιών του, το παιδί αποκτά έναν μόνο γονιό, και αποξενώνεται σχεδόν νομοτελειακά από τον άλλο. Αντίστοιχα, ο άλλος γονιός χάνει τον γονικό του ρόλο στο παιδί του, και το βλέπει να αποξενώνεται από αυτόν.

Η κατάσταση αυτή δεν αλλάζει, ακόμα κι αν ασκείται –όποτε και όσο ασκείται– ένα «χλωμό» και αποδυναμωμένο, δικαίωμα «επικοινωνίας». Την απαίσια εικόνα συμπληρώνει η αντιδικία μεταξύ των γονιών για την διατροφή του παιδιού. Όπως είναι ρυθμισμένος ο θεσμός της «διατροφής» σήμερα, με την έλλειψη κάθε ελέγχου για το «πού πάνε τα χρήματα» από τη στιγμή που θα καταβληθούν, ο γονιός που την καταβάλλει νιώθει –δικαιολογημένα– ότι μισθοδοτεί τον άλλο γονιό για να του στερεί το παιδί και να το στρέφει εναντίον του. Η κατάφωρα άδικη αυτή κατάσταση δεν αφορά μόνον τα παιδιά χωρισμένων γονιών, ούτε μόνο τους χωρισμένους πατέρες, που έχουν δει τα παιδιά τους να τους περιφρονούν, να ζουν χωρίς οι ίδιοι να έχουν τον παραμικρό λόγο πάνω τους, να αποξενώνονται και να μην τους θέλουν, και να υπόκεινται –με την προστασία όλων των Αρχών– στην αποκλειστική εξουσία, επιρροή και υποβολή της άλλης πλευράς. Αφορά άντρες και γυναίκες, μέσα και έξω από τον γάμο. Μέσα στον γάμο, αφού, στις υπάρχουσες σήμερα οικογένειες, η νομική ανισότητα αποτελεί διαλυτικό παράγοντα.

Στην οικογένεια, ο ένας γονιός –κατά κανόνα: ο πατέρας– δεν μπορεί να συζητήσει, να «διαπραγματευθεί» με τον άλλον, υπό όρους ισότητας, τις οικογενειακές αποφάσεις, τα θέματα της κοινής ζωής, την ανατροφή των παιδιών τους. Και δεν μπορεί, αφού αντιμετωπίζει, ανά πάσα στιγμή και σε κάθε διαφωνία με τον άλλον, το φάσμα της διάλυσης της οικογένειάς του. Και η διάλυση της οικογένειας, για τον γονιό που δεν θα πάρει την «επιμέλεια» των παιδιών του, θα σημαίνει αναγκαστικά και ουσιαστική απώλεια του οικογενειακού δεσμού με το παιδί του. Αφορά όλα τα παιδιά, που βλέπουν την οικογένειά τους να διαλύεται, επειδή έχει δομηθεί από την κατεστημένη έννομη τάξη ως οικογένεια ασταθής, και έτσι χάνουν ή θα χάσουν τον ένα γονιό τους. Αφορά άντρες και γυναίκες ως παππούδες, αν έχουν την ατυχία να εκπροσωπούν την πλευρά που δεν θα έχει την «επιμέλεια». Αφορά τις συντρόφους των πατέρων που έχασαν τα παιδιά τους, κι έχουν δίπλα τους έναν τραυματισμένο άνθρωπο, με ακρωτηριασμένη τη ζωή του. Αφορά κάθε άνθρωπο, άντρα ή γυναίκα, που κινδυνεύει να δει το παιδί του αποξενωμένο, επειδή το νομικό σύστημα θα δώσει την απόλυτη εξουσία στον άλλον. Αφορά κάθε γονιό, πατέρα ή μητέρα, που αντιλαμβάνεται ότι το παιδί του χρειάζεται και τους δυο γονείς του. Αφορά, δηλαδή, και τις ίδιες τις μητέρες, που, αν και φαίνεται ότι το σημερινό σύστημα, στην περίπτωση διάλυσης της οικογένειάς τους τις «ευνοεί», ωστόσο τις καταδικάζει σε μιαν αντιδικία με τον «άλλον» γονιό, συχνά οδυνηρή, και στην απώλεια του άλλου γονιού για το παιδί τους, ενώ αντίθετα το παιδί τους τον χρειάζεται, και θα έπρεπε οι δημόσιοι θεσμοί να τον καλούν –ή και να τον υποχρεώνουν– στον γονεϊκό του ρόλο.

Πίσω από την εκτεταμένη δυστυχία που δημιουργείται με αυτόν τον τρόπο, βρίσκεται ένα ανεπαρκέστατο θεσμικό σύστημα ενός βεβιασμένου εκσυγχρονισμού και μιας ψευδώνυμης «ισότητας». Βρίσκεται η έλλειψη θέλησης και προτύπων της νομολογίας, που εφάρμοσε τους νόμους στην πλέον απλουστευτική και συντηρητική εκδοχή τους. Βρίσκεται ένα ανεπαρκέστατο σύστημα δημόσιας ψυχιατρικής και παιδοψυχιατρικής, που, αντί να καθοδηγήσει την νομική πράξη σε υγιέστερες και εξισορροπητικές λύσεις, δεν έχει άλλο να προτείνει από την «πειθάρχιση» του άλλου γονιού και του παιδιού, σε δικαστικά διαμορφωμένες άδικες καταστάσεις. Βρίσκεται η εμφανέστατη ανεπάρκεια δημοσίων θεσμών που θα συμβουλεύουν την οικογένεια και θα προστατεύουν τα οικογενειακά δικαιώματα και τους οικογενειακούς δεσμούς, όσο διαρκεί η οικογένεια, ή και στην περίπτωση που αυτή θα διαλυθεί. Βρίσκεται η πλήρης έλλειψη συστήματος εκπαίδευσης οικογενειακών δικαστών. Βρίσκεται η ανυπαρξία του θεσμού του οικογενειακού δικαστή. Βρίσκεται η πλήρης παραγνώριση του παιδιού ως φορέα δικαιωμάτων και βούλησης που θα πρέπει να γίνει σεβαστή. Βρίσκεται η πλήρης έλλειψη εκπροσώπησης του παιδιού, ως ανεξαρτήτου και τρίτου μέρους ενώπιον των αρχών, συμπεριλαμβανομένων των δικαστηρίων. Βρίσκεται η παράλογη τοποθέτηση «συμφέροντος του παιδιού» στον χώρο της «ιδιωτικής διαφοράς». Βρίσκεται μια Πολιτεία που «νίπτει τας χείρας της», παραδίδοντας το παιδί χωρισμένων γονέων στον ένα από τους δυο γονείς του, και αφοπλίζοντας τον άλλον, ώστε να μην μπορεί να αμφισβητήσει το γονεϊκό μονοπώλιο του «έχοντος την επιμέλεια» γονιού.

Αυτή η έντονη αδικία και αυτή η διάχυτη δυστυχία αναμφίβολα αποτελούν εκδηλώσεις μιας κοινωνικής παθογένειας: ανώριμοι χαρακτήρες και με χαμένο προσανατολισμό, σε πλήρη σύγχυση, διαμορφωμένοι στο πλαίσιο μιας κοινωνίας σε γοργούς ρυθμούς διάλυσης, κάνουν παιδιά ενώ ταυτόχρονα αδυνατούν να μοιραστούν την ζωή τους με τον άλλον. Συνειδητοποιώντας ότι γίνονται ή έγιναν γονείς, σπεύδουν να διαχωρίσουν την ζωή τους από τον άλλον, παίρνοντας το παιδί στην δική τους ζωή, και αποκλείοντάς το από την ζωή του άλλου. Αλλά το ζήτημα είναι κατά πόσον οι υφιστάμενοι θεσμοί θεραπεύουν και συμμαζεύουν αυτά τα φαινόμενα, ή επιταχύνουν την διάλυση και την καταστροφή. Στην περίπτωση του κατεστημένου συστήματος της απόλυτης μονογονεϊκής επιμέλειας, ο ρόλος των υφισταμένων θεσμών είναι διαλυτικός και καταστροφικός. Το ζευγάρι που χωρίζει υποχρεώνεται από τον νόμο να προσφύγει στα δικαστήρια για να διαμορφώσει την νέα έννομη κατάστασή του. Και η παρέμβαση των δικαστηρίων είναι πάντα προς την κατεύθυνση της διάλυσης της οικογένειας, της απόδοσης του παιδιού στον ένα από τους γονείς του, και στην αποκοπή της ουσιαστικής οικογενειακής του σχέσης με τον άλλον.

Στο παραπάνω πλαίσιο, δεν έχει νόημα να επιχειρείται να μετατεθεί η ευθύνη της διάλυσης και της καταστροφής στους γονείς που χωρίζουν, με δικαιολογίες του τύπου «αν εσείς δεν τα βρίσκετε μεταξύ σας τι να σας κάνουμε εμείς». Τούτο, διότι οι γονείς που χωρίζουν, έλαβαν τις αποφάσεις τους στο πλαίσιο των επιλογών που τους παρέχουν οι υπάρχοντες θεσμοί. Και είναι οι υπάρχοντες θεσμοί –αφού στα δικαστήρια, οι διαφορές για την «επιμέλεια» δικάζονται δίπλα– δίπλα με διαφορές για την «απόδοση μισθίου» και ανακοπές κατά διαταγών πληρωμής – αυτοί που «εκπαιδεύουν» τους γονείς να αντιδικούν και να αλληλοεξοντώνονται.

Σ’ όλα αυτά, ποτέ δεν συνεκτίμησε κανείς (ιδίως οι δικαστές) το γεγονός ότι 30% τουλάχιστον των Ελλήνων παρουσιάζει μιας μορφής ψυχοπάθεια που σε περίπτωση σύγκρουσης όπως είναι το διαζύγιο, εκδηλώνεται έντονα και η μοναδική εξουσία, όπως η επιμέλεια, που δίνεται σε γονέα με ψυχικά προβλήματα φέρνει καταστροφή. Συνεπώς, προβάλλει ως επείγουσα και πιεστική αναγκαιότητα η θεσμική μεταρρύθμιση στον ζωτικότατο χώρο του κοινωνικού ιστού, που είναι η οικογενειακή έννομη τάξη. Προβάλλει ως επείγουσα και πιεστική αναγκαιότητα η καθιέρωση της «συνεπιμέλειας», ως βάσης για την διατήρηση των γονεϊκών ρόλων και σχέσεων απέναντι στο παιδί, ακόμα κι όταν το ζευγάρι των γονιών που το δημιούργησαν δεν ζει μαζί.
Η «συνεπιμέλεια» νοείται σε τριπλή βάση:
1) Κοινή εξουσία αποφάσεων για το παιδί, μεταξύ των γονέων.
2) Ισόρροπη και ισόμετρη κατανομή του χρόνου του παιδιού με τον κάθε γονέα.
3) Κοινή ευθύνη για το παιδί, τόσο για τα οικονομικά, όσο και για τα εν γένει προσωπικά βάρη του γονεϊκού ρόλου. Βεβαίως, ένα σωστό νομοθετικό πλαίσιο, που θα διασφαλίσει τις ισορροπίες και θα κατευθύνει τους γονείς σε δίκαιες και ορθά εξισορροπημένες λύσεις, θα έχει ήδη «τοποθετήσει» το πρόβλημα σε νέες βάσεις, και θα το έχει φέρει πιο κοντά στην λύση του.

Αυτά σημαίνουν: επείγουσα και ριζική μεταρρύθμιση του οικογενειακού δικαίου του Αστικού Κώδικα και της Πολιτικής Δικονομίας, αλλά δεν αρκεί αυτό. Αναγκαία είναι, δίπλα στην νομοθετική μεταρρύθμιση:
1) Η ανάπτυξη δημόσιων θεσμών, επαρκώς εξειδικευμένων, επανδρωμένων με ειδικά εκπαιδευμένους ειδικούς ψυχικής υγείας, κοινωνικούς λειτουργούς, δικηγόρους, δικαστές και εισαγγελείς, εκτελεστικά όργανα. Εάν η ευθύνη για το παιδί κατανέμεται ισόρροπα στους δύο γονείς, εκεί που δεν μπορεί να υπάρξει συναπόφαση των γονέων –δεδομένης της κατά τεκμήριο διάστασης των απόψεών τους, αν τελούν και οι ίδιοι σε διάσταση– θα πρέπει να υπάρχει άμεσα διαθέσιμος δημόσιος θεσμός, υπό μορφή «οικογενειακού δικαστηρίου», ο οποίος θα πληροφορηθεί, θα συγκεντρώσει στοιχεία, θα εξετάσει το παιδί, θα συμβουλέψει, θα μεσολαβήσει, θα διαιτητεύσει και, εν ανάγκη, θα αποφασίσει και θα επιβάλει. Η «συνεπιμέλεια» δεν μπορεί να καθιερωθεί μόνο στο ιδιωτικό δίκαιο. Χρειάζεται την παράλληλη ανάπτυξη δημόσιων θεσμών, που θα την συμπληρώνουν.
2) Η αντιπροσώπευση του παιδιού ενώπιον των ειδικευμένων δημοσίων θεσμών, ως τρίτου μέρους, ανεξάρτητου από τους γονείς του. Το παιδί δεν μπορεί να αντιπροσωπεύεται, ούτε να παρίσταται στα δικαστήρια, από τον ένα από δύο γονείς που αντιδικούν μεταξύ τους και αλληλοσπαράσσονται. Ένας «συνήγορος του παιδιού» θα πρέπει να αναπτυχθεί, επανδρωμένος με ειδικά εκπαιδευμένους λειτουργούς, της ψυχολογίας όσο και της νομικής, που θα μπορεί να «ακούει» το παιδί, να έρχεται σε διάλογο με αυτό, και να εκφράζει την βούλησή του ενώπιον παντός αρμοδίου οργάνου, και να το αντιπροσωπεύει στα «οικογενειακά δικαστήρια». Κανείς δεν είναι τόσο αφελής, ώστε να νομίζει ότι, με έναν νομοθετικό ορισμό, ή με λίγες νομοθετικές ρυθμίσεις, ή τροπολογίες, θα λυθεί το βαθύτατο πρόβλημα που υπάρχει. Το πρόβλημα δεν είναι απλώς νομοθετικό. Είναι γενικότερα θεσμικό, και η λύση του απαιτεί την διάπλαση θεσμών, που θα πρέπει να δημιουργηθούν και με την νομοθετική βούληση, αλλά και με την γενικότερη πολιτειακή βούληση, που θα διασφαλίσει τους απαραίτητους πόρους.

Όλα αυτά, θα πρέπει να γίνουν αντικείμενο της πλέον σοβαρής επεξεργασίας, επιστημονικής όσο και οργανωτικής. Θα πρέπει να βασιστούν στην εμπεριστατωμένη επιστημονική έρευνα της Ελληνικής πραγματικότητας, αλλά και στην σοβαρή μελέτη και την ανταλλαγή ιδεών με τις πρακτικές που εφαρμόζονται στο εξωτερικό. Θα πρέπει να συνδυαστούν με την ανάπτυξη διαλόγου μεταξύ των ενδιαφερομένων ομάδων και φορέων. Θα πρέπει και το άμεσα ενδιαφερόμενο άτομο, ο πατέρας, η μητέρα, ο αδελφός, ο παππούς ή η γιαγιά που προβληματίζονται, να μπορούν να ρωτήσουν, να μάθουν, να πουν, να ακουστούν, να αποκτήσουν λόγο. Θα πρέπει να υλοποιηθούν με την διάχυση στο κοινωνικό σώμα των αρχών της δικαιοσύνης στις οικογενειακές σχέσεις, με επίκεντρο τα δικαιώματα του κάθε μέλους της οικογένειας. Και θα πρέπει να εξοπλιστούν με μηχανισμούς ελέγχου και ανάδρασης, να μαθαίνουμε από τις προόδους, τα επιτεύγματα και τα λάθη μας, και να προβαίνουμε στις αναγκαίες προσαρμογές.

Στην παραπάνω προοπτική, οι υφιστάμενοι κομματικοί μηχανισμοί έχουν αποδείξει πλήρη έλλειψη πολιτικής βούλησης και ενδιαφέροντος, προοπτικής και ικανότητας. Επιλεκτικά και μόνον, ορισμένοι εκπρόσωποι κομμάτων ή βουλευτές, από διάφορους χώρους, έδειξαν ενδιαφέρον για τον χώρο που εκφράζουμε, αντιμετωπίζοντάς μας κυρίως ως πιθανή πηγή ψήφων. Χαρακτηριστική της αντιμετώπισής μας από το σημερινό πολιτικό σύστημα, ήταν η οικτρή κατάληξη της ισχνής απόπειρας της κυβέρνησης να παρέμβει προς μια θετική κατεύθυνση –αυτήν της «συνεπιμέλειας»– στο πρόσφατο νομοσχέδιο που εξελίχθηκε στον Ν. 3719/08 (ΦΕΚ Α΄ 241/26.11.2008). Το νομοσχέδιο που κατατέθηκε προς ψήφιση, ήταν αποτέλεσμα μιας επεξεργασίας, που αποτέλεσε ένα από τα πιο καλά φυλαγμένα «απόρρητα» του Υπουργείου Δικαιοσύνης. Το τελευταίο, επιμελώς απέφυγε κάθε διάλογο με τους συλλόγους και φορείς του χώρου των χωρισμένων πατέρων, οι οποίοι ενδιαφέρονταν ιδιαιτέρως και κατέθεταν αλλεπάλληλες προτάσεις και προσκλήσεις διαλόγου, οι οποίες, άμα τη καταθέσει τους, κατέληγαν στον κάλαθο τον αχρήστων. Και έτσι, όμως, προβλέφθηκε, έστω και σε ατελή και προβληματική μορφή, η «συνεπιμέλεια», στο νομοσχέδιο που ετοιμάστηκε, ως τροποποίηση διατάξεως του Αστικού Κώδικα. Η πρόβλεψη αυτή σκόπευε να προσαρμόσει την Ελληνική νομοθεσία στις διεθνείς υποχρεώσεις της από την σύμβαση για τα δικαιώματα του παιδιού (Σύμβαση Ν. Υόρκης της 26/1/1990, Ν. 2101/1992, ΦΕΚ Α΄/192, ιδίως στο άρθρο 18, την «αναγνώριση της αρχής, σύμφωνα με την οποία και οι δύο γονείς είναι από κοινού υπεύθυνοι για την ανατροφή του παιδιού και την ανάπτυξή του.»). Κατοχύρωνε, σε στοιχειώδη μορφή, το δικαίωμα του παιδιού να ανατρέφεται κι από τους δυο γονείς του, ακόμα κι αν οι ίδιοι έχουν χωρίσει.

Η απόσυρση της «τροπολογίας» για την «συνεπιμέλεια» αποφασίστηκε –χαρακτηριστικά– μεσουρανούντος, στην τότε συγκυρία, του σκανδάλου της Μονής Βατοπεδίου. Η τραγελαφική ιστορία της αρχικής πρόβλεψης, του όλου χειρισμού και της εν τέλει απόσυρσης της διάταξης της «συνεπιμέλειας» από την Κυβέρνηση. Η στάση των κομμάτων ήταν καταρχάς αυτή της αδιαφορίας, η οποία δεν πρόκειται να μετατραπεί σε ενδιαφέρον, εάν η δυναμική για την μεταρρύθμιση του οικογενειακού δικαίου δεν μετατραπεί σε πολιτική και εκλογική δύναμη. Τούτο δεν πρόκειται να γίνει ποτέ, όσο οι άμεσα ενδιαφερόμενοι ψηφίζουν τα παραπάνω κόμματα. Αλλά κι αν ακόμα η σημερινή αδιαφορία των υφισταμένων κομμάτων μετατραπεί σε ενδιαφέρον, είναι βέβαιο ότι η συμβιβαστική στάση, οι αόριστες υποσχέσεις, ο πολιτικός συγκερασμός, η απλώς διαχειριστική αντίληψη της εξουσίας, και η κραυγαλέα, στις περισσότερες περιπτώσεις, ανεπάρκεια των στελεχών και των μηχανισμών τους, θα ματαιώσουν την κάλυψη, έστω και του ελαχίστου των απαιτήσεων ενός τόσο σοβαρού ζητήματος.

Το κενό αυτό, ένα κενό πολιτικής εκπροσώπησης του αιτήματος της θεσμικής αλλαγής στον χώρο του οικογενειακού δικαίου, μπορεί να καλύψει ένα νέο κόμμα το κόμμα των μπαμπάδων, το κόμμα της γονεϊκής ισότητας, το κόμμα των αδικημένων κοινωνικά και δικαστικά.

Α. Την δυναμική βάση του, μια μάζα ανθρώπων που έχασαν τις οικογένειές τους και τα παιδιά τους, ή που απειλούνται να χάσουν τις οικογένειες και τα παιδιά τους, λόγω του υφισταμένου σήμερα θεσμικού πλαισίου, ή που προβληματίζονται και θέλουν να διασφαλίσουν την οικογένειά τους από την απειλή της διάσπασης και τα παιδιά τους από την απειλή της αποξένωσης. Η κοινωνική βάση αυτή είναι ποτισμένη με την έντονη αίσθηση της αδικίας, και την απαίτηση να «γίνει κάτι» για όλα αυτά. Απαιτεί να παρέμβει η πολιτεία για να αποτρέψει, να διορθώσει, να επανορθώσει το κακό που τους βρήκε ή που τους απειλεί. Ως εκλογική βάση, διαμοιράζεται σε όλο το πολιτικό φάσμα, και αποτελείται από ψηφοφόρους όλων των κομμάτων. Όμως, εδώ είναι που αναπτύσσεται ένας εξαιρετικά πολύμορφος και δυναμικός πλούτος ιδεών, ο οποίος διασταυρώνεται με τον όμοια δυναμικό και πολύμορφο πλούτο ιδεών που έρχεται από το εξωτερικό, από άμεσες επαφές με τις εκεί οργανώσεις, αλλά και μέσω του διαδικτύου.

Β. Δύο πυλώνες στηρίζονται στην βάση αυτή, και αντλούν από αυτήν την δυναμική τους: ο ένας είναι μια αξιόλογη επιστημονική κίνηση, ιδίως στις επιστήμες της νομικής και των επιστημών της ψυχικής υγείας, σε όλο τους το φάσμα. Και ο άλλος είναι οι συλλογικές μορφές δράσης. Τις έχουμε δει να εκδηλώνονται με μορφές δράσης όπως διαδηλώσεις, διαμαρτυρίες, ακτιβιστικές ενέργειες, εκδηλώσεις και επιστημονικά συνέδρια, καθώς και αλληλοϋποστήριξη, ανταλλαγή εμπειριών, γνώσεων και συμβουλών μεταξύ των μελών. Το επόμενο βήμα είναι η δράση τους μέσα από ένα συγκροτημένο κομματικό μηχανισμό.

Γ. Το κόμμα αυτό μπορεί να εκφράσει πολιτικά την βάση αυτή, και τις κινήσεις που βασίζονται πάνω της, συλλογικούς φορείς και επιστημονικές προτάσεις. Εκφράζει, σε πολιτική πράξη, την κοινωνική βάση διαμαρτυρίας και απαίτησης για μεταρρύθμιση των θεσμών. Εκφράζει την δυναμική που διοχετεύεται, από την κοινωνική βάση, μέσα από τους πυλώνες, στην απαίτηση ενός κόμματος και ενός άμεσου και αυτοδύναμου ρόλου στα πολιτικά πράγματα, στην πολιτική εξουσία, στις πολιτικές αποφάσεις.

Δ. Υπάρχει ήδη η αναγκαία επιστημονική υποδομή, που προσφέρουμε στην κοινή γνώμη και στο εκλογικό σώμα ένα αξιόπιστο και αντιπροσωπευτικό δείγμα δεδομένων, με βάση τα οποία θα αποφασίσει και θα θελήσει να εκφραστεί πολιτικά από εμάς.

Όσον αφορά την θέση μας στο πολιτικό σύστημα, δεν τρέφουμε αυταπάτες. Το εκλογικό σώμα φαίνεται, στην παρούσα συγκυρία, να διασκορπίζεται μεταξύ των υφισταμένων κομμάτων, και να αποκεντρώνεται προς τα μικρά κόμματα, που βλέπουν τα ποσοστά τους στις δημοσκοπήσεις να αυξάνονται. Όμως, αυτή είναι μια τυπική κατάσταση μεταξύ βουλευτικών εκλογών, και κυρίως ενόψει ευρωεκλογών, όπου κυριαρχούν οι στάσεις, οι δηλώσεις και οι ψήφοι διαμαρτυρίας. Στις βουλευτικές εκλογές, όποτε αυτές διεξαχθούν, τα δυο μεγαλύτερα κόμματα, αναμένεται να κατέλθουν με το νέο διαφαινόμενο δίλημμα: «αυτοδυναμία ή πολιτική κρίση», και είναι πολύ πιθανό το εκλογικό σώμα να πολωθεί.

Ο βασικός μας στόχος είναι, σε οποιεσδήποτε συνθήκες και αν επικρατήσουν, να αντιπροσωπευθούμε στην Ευρωβουλή και στην Βουλή. Στο παραπάνω πλαίσιο, εμείς βρισκόμαστε σε ίση απόσταση από όλα τα κόμματα, βεβαίως και από τα δύο μεγαλύτερα «κόμματα εξουσίας». Συμμεριζόμαστε τις θετικές τους απόψεις, κρίνουμε τις αρνητικές. Αλλά, όσον αφορά την πολιτική μας στάση, κυρίως ως πολιτική συνεργασιών, δεσμευόμαστε ότι δεν πρόκειται εμείς να αποτελέσουμε παράγοντα πολιτικής κρίσης. Για να επιτευχθεί ο σκοπός της κοινωνικής μεταρρύθμισης χρειάζεται πολιτική σταθερότητα, και, στο παραπάνω πλαίσιο, εφόσον αντιπροσωπευθούμε στην Βουλή, θα συνεργαστούμε και θα στηρίξουμε οποιοδήποτε κόμμα δείξει ότι είναι ικανό να κυβερνήσει, με εμάς ή και χωρίς εμάς, με τον ειδικό σκοπό να προωθήσουμε την μεταρρύθμιση που έχουμε οραματιστεί και δουλεύουμε να υλοποιήσουμε.

Η οργάνωση και η δράση του ΣΥΓΑΠΑ εξυπηρετεί την ελεύθερη λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος. Στο παραπάνω πλαίσιο, η δράση μας και η συνεργασία μας με οποιονδήποτε τρίτο φορέα, δεν είναι άνευ ορίων. Όλες μας οι ενέργειες, εντός και εκτός Βουλής, όπως και η πολιτική στήριξη που θα επιλέξουμε να δώσουμε σε ενέργειες τρίτων, δεσμεύονται στους σκοπούς μας, από τη μια μεριά στην προώθηση της κοινωνικής μεταρρύθμισης που οραματιζόμαστε, από την άλλη στην υποστήριξη κάθε προοδευτικής, κοινωνικής, αναπτυξιακής ή οικολογικής πρωτοβουλίας ή κίνησης, στην κατεύθυνση της κοινωνικής δικαιοσύνης.

Νίκος Σπιτάλας, καθηγητής, Πρόεδρος ΣΥΓΑΠΑ

Σχετικά θέματα:

• Η θρησκευτική εκπαίδευση κι ο προσηλυτισμός στα σχολεία
• Όταν η ελληνική σημαία γίνεται κομματικό λάβαρο…
• Ομοφυλόφιλοι και υιοθεσία/ανατροφή παιδιών
• Ο ορισμός τού…κομματόσκυλου
• Μικρός Σερίφης – Ο ήρωας που αγαπήσαμε
• Απάντηση σε ομαδικές επιστολές υποψήφιων βουλευτών
• Ευτυχώς ηττηθήκαμε σύντροφοι… (Τάκης Λαζαρίδης)
• Καβάλησε το καλάμι
• Η Εκκλησία κοντά στα παιδιά και την μαθητιώσα νεολαία
• «Εγώ», το πολιτικό κόμμα «Δράση» και το…spam

Οι φοιτητές όντως κατέγραψαν αυτό που είδαν και με ιδιαίτερα οξύ τρόπο καυτηρίασαν την πράξη του καθηγητή τους. Ένας μάλιστα αποχώρησε επιδεικτικά από το αμφιθέατρο σε ένδειξη διαμαρτυρίας γι’ αυτό που συνέβη στη συμφοιτήτριά του.
«Ήρθε να λυτρώσει τα σεξουαλικά του βίτσια» έγραψε ο ένας, «σεξουαλική επίθεση σε φοιτήτρια την ώρα του μαθήματος» έγραψε άλλος, «πείραμα με σεξουαλικές προεκτάσεις» συμπλήρωσε ο τρίτος. Έγινε κυριολεκτικά ο χαμός.

Ο καθηγητής άκουγε όλο το φριχτό κατηγορητήριο ατάραχος.
«Σας έχω βγάλει και φωτογραφία με το κινητό μου» του φώναξε ένας φοιτητής, «δεν φοβόσαστε ότι αύριο θα είστε πρωτοσέλιδο;» τον ρώτησε.
Ο καθηγητής σηκώθηκε και αφού ευχαρίστησε τους φοιτητές του για τη συνεργασία, τους ανακοίνωσε ότι αν δεν είναι εξαιρετικά προσεκτικοί και δεν ερευνούν αυτό που πρόκειται να γράψουν, πέρα από το γεγονός ότι δεν θα περάσουν ποτέ το μάθημά του, δεν θα μπορέσουν να γίνουν ποτέ καλοί δημοσιογράφοι. Και αμέσως άρχισε να τους απαριθμεί τα λάθη τους:
- Κανείς από τους φοιτητές-ρεπόρτερ δεν έκανε ρεπορτάζ.
- Κανείς δεν σηκώθηκε από τη θέση του να ρωτήσει το «θύμα» αν είχε κάποια σχέση με τον κ. καθηγητή, αν είχε προηγηθεί κάτι μεταξύ τους, αν είχε προκληθεί ή είχε προκαλέσει τον καθηγητή.
- Κανείς φοιτητής δεν παρατήρησε ότι η φοιτήτρια «θύμα» ήταν ένα τελείως άγνωστο σε αυτούς πρόσωπο και προφανώς δεν την είχαν ξαναδεί ποτέ στο αμφιθέατρο της σχολής.
- Κανείς φοιτητής δεν πρόσεξε ότι αυτή η φοιτήτρια, όσο κι αν έμοιαζε νέα, ήταν τουλάχιστον δέκα χρόνια μεγαλύτερή τους.
- Επειδή η φοιτήτρια «θύμα» δεν γνώριζε κανέναν, δεν μιλούσε και με κανέναν, πράγμα ασύνηθες για φοιτητικό αμφιθέατρο.
- Κανείς από τους φοιτητές δεν σκέφθηκε ότι το θέμα που μόλις είχε αναλυθεί από τον καθηγητή είχε τίτλο «Ηθικοί κανόνες στη δημοσιογραφία» και ό,τι αυτό σημαίνει.
- Κανείς δεν ρώτησε τη συμφοιτήτρια που καθόταν δίπλα στο «θύμα» αν πρόσεξε κάτι ιδιαίτερο στη συμπεριφορά του «θύματος» ή την συμπεριφορά του καθηγητή.
- Κανείς δεν φρόντισε να ρωτήσει τον καθηγητή αν είναι σύνηθες γι’ αυτόν να καταφεύγει σε ανάλογες συμπεριφορές και αν αυτή είναι μία νέα διδακτική μέθοδος.
- Τέλος, κανείς δεν φρόντισε να μάθει γιατί επιτέλους διάλεξε αυτή τη φοιτήτρια και όχι κάποια άλλη και, εν πάση περιπτώσει, αφού επρόκειτο να τον κάνουν πρωτοσέλιδο να του ζητήσουν να πει κι αυτός την άποψή του.

Το μάθημα τελείωσε. Οι φοιτητές συζητούσαν μεγαλόφωνα για το περιστατικό. Ο καθηγητής έπρεπε να αποχωρήσει γρήγορα από την αίθουσα γιατί το δίωρο της διδασκαλίας είχε τελειώσει. Σηκώθηκε, μάζεψε τα πράγματά του από την έδρα, ζήτησε από τους φοιτητές ένα λεπτό ησυχία για να τους συστήσει τη γυναίκα του, που πρώτη φορά παρακολούθησε το μάθημά του.

Αφιερωμένο σε όλους τους δημοσιογράφους, τους «δημοσιογράφους», τους δημοσιοκάφρους και τους bloggers που επιθυμούν να δημοσιογραφούν.

kanivallos

Σχετικά θέματα:

• Ο δημοσιογράφος είναι πάντα «δημοσιογράφος», είτε είναι «επαγγελματίας», είτε είναι «άνεργος»
• Μαθήματα «μάχιμης» δημοσιογραφίας
• Απόσταγμα λαϊκής σοφίας: Όταν ο δημοσιοκάφρος δεν έχει δουλειά, γαμάει τους «μπάτσους»
• Η ιλαρότητα της ελληνικής δημοσιογραφικής σκηνής – Ο δημοσιογράφος Γιώργος Αυτιάς, συνομιλούσε επί δύο ημέρες με τον Παναγιώτη Ψωμιάδη, μέσω βίντεο «κονσέρβας»!
• Οι ερασιτέχνες δημοσιογράφοι-bloggers δείχνουν τον δρόμο της επιτυχίας στα μεγάλα εκδοτικά συγκροτήματα
• Κίτρινος τύπος
• Στο σπίτι του κρεμασμένου μιλάνε για σχοινί; – Η δημοσιογραφική απάτη του τότε και του τώρα
• Δημοσιογραφικές στερεότυπες ατάκες και φράσεις «κλισέ» – Το εγκόλπιον της δημοσιογραφικής γλώσσας
• Τα βίντεο του τηλεοπτικού δημοσιογραφικού γκεμπελισμού, αίσχους και ασυδοσίας
• Δεν είναι όλοι οι δημοσιογράφοι «λέρες» και ανήθικοι