Πάρε-Δώσε » Κακώς κείμενα

Τα «παλικάρια» του ΠΑΜΕ και οι λοιποί συνδικαλιστές που «μάχονται» για τον Έλληνα εργαζόμενο, δεν γνωρίζουν τίποτα για τους εισαγόμενους «μαθητές» των 300 ευρώ;

Π-Δ — Thu, 10 Jun 2010 20:50:37 +0000

Όσοι παρακολουθείτε την επικαιρότητα, λογικά θα έχουν υποπέσει στην αντίληψή σας οι «αγωνιστικές» ενέργειες των στελεχών του ΠΑΜΕ, τα οποία τα έχουν βάλει τον τελευταίο καιρό με τα κρουαζερόπλοια (και όχι μόνο), δυσχεραίνοντας (ή και απαγορεύοντας) την αποβίβαση/επιβίβαση των επιβατών-τουριστών, τους οποίους περιμένουν πως και πως οι κατά τόπους καταστηματάρχες κι όσοι έχουν σχέση με τον τουρισμό και ζουν κι απ’ αυτόν, ή και αποκλειστικά απ’ αυτόν.

Τα καλόπαιδα του ΠΑΜΕ, τα φτύνει όλος ο κόσμος γι’ αυτή την δυσφήμηση που έχει καταφέρει κατά του ελληνικού τουρισμού (με την ανοχή του κράτους βεβαίως) κι αυτοί νομίζουν ότι ψιχαλίζει. Κόσμος χάνει το ψωμί του, επειδή οι «αγωνιστές» του ΠΑΜΕ απαιτούν ετσιθελικά προσλήψεις Ελλήνων εργατών σε ξένα πλοία. Για να είμαι ειλικρινής, δεν γνωρίζω πόση βάση έχουν οι απαιτήσεις τους. Θα δεχτώ όμως, χάριν ευκολίας της συζήτησης, ότι το δίκιο είναι με το μέρος τους.

Αλλά ρε μάγκες, εδώ το κλίμα είναι στραβό, να το τρώει και γάιδαρος από πάνω; Με ποιο δικαίωμα, στερείτε με τις «ταρζανιές» σας το μεροκάματο χιλιάδων ανθρώπων που ζουν απ’ τον τουρισμό, χάριν μερικών δεκάδων ή εκατοντάδων, ακόμη κι αν, όπως προανέφερα, μπορεί τα αιτήματά σας να είναι δίκαια; Γιατί δεν γίνεστε ρεαλιστές; Το θέμα τη σήμερον ημέρα είναι οι προσλήψεις, ή οι απολύσεις; Γιατί δεν είστε τόσο «μαχητικοί» σ’ αυτή την περίπτωση;

Τσαμπουκαλεύεστε τους τουρίστες και τις εταιρείες που τους φέρνουν στην Ελλάδα για ν’ αφήσουν τα λεφτουδάκια τους, να κινηθεί λίγο η έρμη η αγορά και κλείνετε τα μάτια στο φαινόμενο των εισαγόμενων «μαθητών» των 300 ευρώ στις ξενοδοχειακές μονάδες, που έχουν στείλει στο σπίτι τους έναν σωρό Έλληνες εποχιακούς εργαζόμενους κι έχουν πετσοκόψει το εισόδημα όσων «τυχερών» εξακολουθούν να εργάζονται.

Γιατί ρε καρντάσια, δεν πάτε να αποκλείσετε την είσοδο μερικών μεγάλων ξενοδοχείων (όχι ότι το πρόβλημα δεν υφίσταται και σε μικρά ξενοδοχεία), διαμαρτυρόμενοι γι’ αυτό το σύγχρονο δουλεμπόριο, που στερεί τον «επιούσιο» από χιλιάδες εργαζομένων; Μήπως δεν γνωρίζετε ότι τα ξανθά παιδάκια των 18-20 ετών που έρχονται κατά χιλιάδες κάθε καλοκαίρι στην Κρήτη, την Ρόδο, την Κέρκυρα, Την Χαλκιδική κ.ά., και εργάζονται στα ξενοδοχεία, προέρχονται από χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ; Πως οι ξενοδόχοι εκμεταλλεύονται παραθυράκια των ελληνικών νόμων (για να μην πω ότι είναι πολύ «βολικοί») και σε συνεργασία με ξένα γραφεία ευρέσεως εργασίας (γιατί τουριστικές σχολές, δεν είναι) έχουν ανατρέψει την νόμιμη αναλογία επαγγελματιών-μαθητών (πραγματικών μαθητών όμως κι όχι «μαθητών») από 75%-25% σε 25%-75%.

Και καλά, το ελληνικό κράτος το γνωρίζουμε και δεν θα περιμέναμε κάποιον σοβαρό «έλεγχο» (είναι γνωστή η τακτική των ξενοδόχων, να «εξαφανίζουν» τους «μαθητές» στις αποθήκες και στις τουαλέτες όταν γίνεται κάποιος «ξαφνικός έλεγχος»). Εσείς όμως γιατί δεν αντιδράτε τόσο έντονα σ’ αυτή την περίπτωση;

Πέρυσι το καλοκαίρι, όταν γινόταν οι εκλογές του Εργατικού Σωματείου στο Ηράκλειο, οι συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ βγήκαν στη γύρα και μοίραζαν φυλλάδια με αυτά που «θα» κάναν αν εκλεγόταν. Ένα απ’ αυτά έδωσαν και σε μένα που τύχαινε να είμαι στην πλατεία Ελευθερίας (για όσους δεν γνωρίζουν, η κεντρική πλατεία της πόλης) εκείνη την ώρα. Ρίχνω από περιέργεια μια γρήγορη ματιά και διαπιστώνω ότι οι «αγωνιστές» του ΠΑΜΕ δεν αναφέρουν ούτε λέξη για τους μαθητές των 300 ευρώ. Μπήκα στον πειρασμό τότε και ρώτησα έναν απ’ αυτούς:
«Καλά ρε παιδιά, εσείς δεν έχετε ακούσει τίποτε για τους “μαθητές” των 300 ευρώ από τη Ρωσία, την Πολωνία και δεν συμμαζεύεται; Δεν έχετε ακούσει, ότι εδώ και μερικά χρόνια, ο κόσμος χάνει τη δουλειά του εξαιτίας τους; Αυτό δεν σας απασχολεί καθόλου;».
Και η απάντηση: «Τα ξέρουμε, αλλά αν δεν βγούμε, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα».
Και η εύλογη -πιστεύω- απορία μου: «Μα καλά, πρέπει να εκλεγείς για να διαμαρτυρηθείς, να στήσεις ένα πανό έξω απ’ το Εργατικό Κέντρο, να γνωστοποιήσεις το πρόβλημα τέλος πάντων;».

Για να είμαστε ακριβοδίκαιοι βέβαια, την κύρια ευθύνη γι’ αυτό το χάλι το μαύρο, δεν την φέρουν οι συνδικαλιστές (είτε του ΠΑΜΕ, είτε άλλου σωματείου), αλλά η ελληνική πολιτεία που επιτρέπει να συμβαίνουν όλα αυτά και κάνει σαν να μην γνωρίζει τίποτε για τον φόνο. Κλείστε τα «παραθυράκια» κύριοι υπουργοί της Εργασίας και του Τουρισμού και ρίξτε μια γερή «καμπάνα» σε μερικούς από τους έξυπνους ξενοδόχους, να δεις για πότε θα «συμμαζευτούνε» και οι υπόλοιποι. Αλλά τι να λέμε τώρα… Το καλοκαίρι που θα κάνετε δωρεάν διακοπές;…

Κλείνοντας, να αναφερθώ και σε μια άλλη παράμετρη του θέματος. Το θέαμα των πολλών αλλοδαπών* «μαθητών» της «μιας χρήσεως», είναι κάτι που ξενίζει και τους ίδιους τους τουρίστες, ιδιαιτέρως αυτούς που επισκέπτονται την χώρα μας για να κάνουν τις διακοπές τους κάθε χρόνο (κυρίως οι Γερμανοί). «Ερχόμαστε», σου λένε, «για να δούμε Έλληνες και ν’ ακούσουμε μια “καλημέρα” κι αντ’ αυτού βρίσκουμε Ρωσίδες να μας λένε “ντόμπρε ούτρο” ή “καλημέρα” με ρώσικη προφορά. Εσείς φαντάζεστε να έρθετε στη Γερμανία για να την γνωρίσετε και να έχετε να κάνετε με Γάλλους ή Ρώσους;».

* Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, το θέμα δεν είναι μόνο ότι είναι αλλοδαποί, αλλά -κυρίως- ότι είναι «μαθητές». Και το πρόβλημα είναι το ίδιο σοβαρό, είτε πρόκειται για Έλληνες μαθητές, είτε για εισαγόμενους «μαθητές». Πρόκειται δηλαδή για ανασφάλιστους και πενιχρά αμειβόμενους (νομοτύπως φυσικά) πιτσιρικάδες που για τον ξενοδόχο είναι μείωση κόστους εργασίας και καθαρό κέρδος σε σχέση με τον «ακριβό» επαγγελματία εργαζόμενο (το «ακριβός» μπαίνει σε εισαγωγικά, καθώς ελάχιστοι ξενοδόχοι πληρώνουν ότι προβλέπει ο νόμος). Είναι περιττό να ειπωθεί βέβαια, πως σε αντίθεση με τους επαγγελματίες ξενοδοχοϋπαλλήλους που υποχρεούνται να φέρουν βιβλιάριο υγείας, κάνοντας όλες τις απαραίτητες εξετάσεις, οι Ρωσίδες έρχονται στην Ελλάδα μόνο με το διαβατήριό τους και τα καυτά τους μίνι (να λέμε και τα «θετικά»…).

Παραπομπές:
Μισθοί 336 ευρώ στα ξενοδοχεία
Κακή χρονιά για τον τουρισμό
Πέφτουν τιμές και μεροκάματα
Στα ξενοδοχεία επικρατεί εργασιακά ένας Μαύρος Μεσαίωνας
Τουριστικοί υπάλληλοι μιας χρήσεως
Εργατικό Κέντρο κατά ξενοδόχων
Πρακτική Άσκηση μαθητών

Σχετικά θέματα:

Μοιραστείτε το θέμα:

Ο Χάρρυ Κλυνν σχολιάζει τα κακώς κείμενα…

Π-Δ — Fri, 04 Jun 2010 09:06:30 +0000

Oι πολιτικοί, ασχέτως κόμματος, δε θεωρούν τον εαυτό τους ένα κομμάτι της Ελλάδας, γιατί θεωρούν την Ελλάδα ένα κομμάτι του εαυτού τους!

Ανακοινώθηκε ότι οι εργαζόμενοι στις δημόσιες υπηρεσίες θα διακόψουν την οχτάωρη στάση τους για τρίωρη προειδοποιητική εργασία!

Έτσι και συνεχίσει για κανένα χρόνο ακόμα τη βιόλα της λιτότητας και της άγριας φορολόγησης ο ΓΑΠ, βλέπω να ληστεύουμε τους Αλβανούς.

Τα φτηνά χέρια δίνουν ακριβό ξύλο!

Γιωργάκης Παπανδρέου… Ανοιχτό μυαλό, σαν κονσέρβα! Δέκα χρονών είπε μπαμπά και φωταγωγήθηκε το Καστρί!

Ποιος υπαρκτός Σοσιαλισμός; Η Ελλάδα έχει την παγκόσμια πρωτοτυπία. Είναι η μοναδική χώρα στην οποία εφαρμόζεται ο ανύπαρκτος Σοσιαλισμός…

H γυναίκα μου νομίζει πως μισό κιλό φέτα ζυγίζει τριακόσια γραμμάρια!

Η μόνη φορά που πάμε μπροστά στην Ελλάδα είναι όταν βάζουμε τα ρολόγια μας μια ώρα μπροστά!

Aυτή η κυβέρνηση έχει ένα πρόβλημα για κάθε λύση.

Πρέπει να το παραδεχτούμε ο Παπανδρέου κάνει ότι μπορεί… Kι αυτό ρε παιδιά, είναι που με ανησυχεί.

Όσο πάει και παχαίνει το φιλαράκι μου ο Πάγκαλος. Tις προάλλες στο λεωφορείο, ευγενικός σηκώθηκε και παραχώρησε τη θέση του σε 4 κυρίες… Σε όλα τα ασανσέρ που υπάρχουν στο υπουργείο έχουν κρεμάσει ταμπέλες: ΑΤΟΜΑ 5, ΠΑΓΚΑΛΟΣ ΕΝΑΣ.

Αν σκεφτεί κανείς πόσο στοίχισε στον Αδάμ και στην Εύα ένα μήλο, τα φρούτα σήμερα είναι πάμφθηνα.

Πρέπει να μου έχει γίνει μεγάλη πλύση εγκεφάλου. Αφού να φανταστείτε ότι τα όνειρά μου διακόπτονται από διαφημιστικές σφήνες.

Ένα μυστήριο… Έρχεσαι από το σούπερ μάρκετ με δυο τσάντες και το βράδυ έχεις τρεις σακούλες σκουπίδια!

Οι μόνοι που έχουνε μετρητό σήμερα, είναι οι ζητιάνοι.

H κατάστασή μας έχει φτάσει στο απροχώρητο… Χθες σφάξαμε το γουρουνάκι-κουμπαρά της κόρης μου!

Τις προ άλλες πήγα σε ένα διαγνωστικό κέντρο για τσεκ απ και το πρώτο πράγμα που μου εξετάσανε ήταν το πορτοφόλι μου!

Ένα φίλος μου αγόρασε μια 600άρα Μερσεντές τοις μετρητοίς. Την βενζίνη αγοράζει με δόσεις!

Μην πετάτε άσκοπα τα λεφτά σας από δω κι από κει, φυλάξτε τα. Ίσως κάποτε πάρουν αξία…

Στον καιρό που ζούμε το πιο εύκολο πράγμα είναι να βγάλεις λεφτά. Και το πιο δύσκολο να ζήσεις με αυτά που βγάζεις…

Τι γίνεται, ρε παιδιά, μ’ αυτά τα χημικά και τα φυτοφάρμακα; Χθες έπλυνα μια ντομάτα και ξέβαψε!

Υπάρχουν πολιτικοί που δεν τους άλλαξαν χαρακτήρα τα βουλευτιλίκια και τα υπουργιλίκια. Kαραγκιόζηδες ήταν και καραγκιόζηδες παρέμειναν…

Αν νομίζεις ότι όλοι σε έχουν ξεχάσει, άφησε για δύο μήνες απλήρωτη την πιστωτική σου κάρτα.

Το έλεγα και δε με πίστευε κανένας, η χώρα δεν κινδυνεύει από τους συνήθεις υπόπτους, κινδυνεύει από τους συνήθεις πρωθυπουργούς!

Oι ηλίθιοι πολιτικοί και οι βλάκες ψηφοφόροι είναι γεννημένοι ο ένας για τον άλλον…

Η διαφορά μεταξύ ελληνικής οικονομίας και Τιτανικού: Στον Τιτανικό είχε και ορχήστρα.

Ελλάδα, η χώρα των δυο ταχυτήτων… Νεκρά και όπισθεν!

Αν οι Έλληνες θέλουν να έχουν αυτά που δεν έχουν, πρέπει να κάνουν αυτά που δεν κάνουν…

Ο ΓΑΠ ποτέ δεν πίνει καφέ το πρωί… Φοβάται μην τον κρατήσει ξύπνιο όλη τη μέρα.

Δημόσιες υπηρεσίες: Τόσος πολύς κόσμος, που προσφέρει τόσα λίγα, ζητώντας διπλάσιο μισθό για να κάνει τη δουλειά του ακόμα χειρότερα!

Άνθρωπος πάνω από 60 κιλά, μπαίνει πια στο πόθεν έσχες…

Για έναν πολιτικό που με τις μεθόδους του χθες υπόσχεται ένα καλύτερο σήμερα, φυσικό είναι να μην υπάρχει αύριο.

Είμαι ευτυχής που ζω σε μια δημοκρατική χώρα, όπου μπορεί κανείς να κάνει ελεύθερα οτιδήποτε θελήσει η κυβέρνηση!

Επιστήμονες της NASA, προκειμένου να μελετήσουν τα όρια της αντοχής του ανθρώπου, ζήτησαν δείγμα Έλληνα συνταξιούχου!

Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει. Ξέρετε πόσο στοιχίζει μία κηδεία σήμερα;

Θα ήθελα να σας πω την ιστορία για τους 40 κλέφτες, αλλά προφανώς δεν σας ενδιαφέρει η πολιτική…

Το οργανωμένο έγκλημα έχει διαφορετικά ονόματα από χώρα σε χώρα. Στην Αμερική ονομάζεται ΜAΦΙΑ, στην Ιταλία ΚΑΜΟΡΑ και στην Ελλάδα ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ!

Δεν υπάρχουν πλέον αριστεροί και δεξιοί. Εργαζόμενοι και άνεργοι υπάρχουν.

Καιρός να καταλάβουμε ότι το μόνο που έχει μείνει όρθιο σ’ αυτόν τον τόπο είναι τα ερπετά.

Εμείς χρωστάμε, οι επιχειρήσεις χρωστάνε, το κράτος χρωστάει. Τελικά που πήγαν τα λεφτά ρε παιδιά;

Πηγή: schizas.com

Σχετικά θέματα:

Μοιραστείτε το θέμα:

Το φαινόμενο «κουλτουριάρηδες»

Π-Δ — Thu, 13 May 2010 16:48:27 +0000

Στις μεγάλες ευρωπαϊκές γλώσσες, η λέξη «κουλτούρα» έχει μια σημασία αφού είναι συνυφασμένη με τον πολιτισμό χωρίς να ταυτίζεται μαζί του. Στα ελληνικά δεν σημαίνει τίποτε συγκεκριμένο. Η λέξη «κουλτουριάρης», επειδή παράγεται από μια λέξη που δεν έχει ακριβή σημασία στα ελληνικά, δεν άργησε να ταυτιστεί με κάτι σαν κοινωνικό σαρδαναπαλισμό, τον οποίον προθύμως απέδιδε σε όποια μορφή σκέψης, μια κοινωνία η οποία είχε αποφασίσει πως δεν χρειάζεται ούτε τη σκέψη ούτε την παιδεία για να ζήσει. Στη δεκαετία του ογδόντα η χρήση της διευρύνθηκε, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ξεκαθαρίστηκε και η σημασία της. Απλώς τα πράγματα μπερδεύτηκαν ακόμη πιο πολύ. Ήταν κάτι που βόλευε αυτούς που τη χρησιμοποιούσαν, διότι δεν ήταν υποχρεωμένοι να πουν τι ακριβώς εννοούν. Βόλευε για τους ίδιους ακριβώς λόγους και αυτούς που τη διακονούσαν. Και όπως το «πνεύμα», τα «γράμματα» ή η «καλλιέργεια» ήταν στοιχεία μάλλον άχρηστα σε μια κοινωνία η οποία βάδιζε ακάθεκτη για την πρόοδο και το πρόβλημά της ήταν η απορρόφηση των κοινοτικών κονδυλίων, υποκαταστάθηκαν με τη μεγαλύτερη ευκολία από τη λέξη «κουλτούρα». Στην ίδια εποχή παρατηρείται και η φθίνουσα χρήση της λέξης «καλλιεργημένος». Σε παλαιότερους καιρούς η ιδιότητα του «καλλιεργημένου» έδινε το στίγμα κάποιας κοινωνικής αξίας. Δήλωνε πως είχες να κάνεις με έναν άνθρωπο ευυπόληπτο, αξιοπρεπή και κατά τεκμήριο έντιμο -εξ ου και η αντιδιαστολή «αν και καλλιεργημένος άνθρωπος αποδείχτηκε κλέφτης». Στην Ελλάδα του πάθους η καλλιέργεια ήταν μια περιττή τροχοπέδη. Στην καταθλιπτική Ελλάδα του γενικευμένου τσαμπουκά η καλλιέργεια είναι κοινωνική αναπηρία. Κάποτε λοιπόν η λέξη «κουλτουριάρης» κέρδιζε έδαφος και η λέξη «καλλιεργημένος» έχανε μαζί με άλλες συναφείς, όπως η λέξη «διανοούμενος».

Ο κουλτουριάρης αποτελεί νοσηρό τύπο. Είναι ο άνθρωπος που ‘χει προσβληθεί απ’ το γόητρο του μορφωμένου, του καλλιεργημένου, του πολιτισμένου, για τον όποιο έχει φτιάξει ένα περίεργο πορτραίτο και με τον όποιο έχει ταυτισθεί. Πως εννοεί τον πολιτισμένο ο κουλτουριάρης; Εάν αληθεύει ότι «λόγος έργου σκιά», τότε από τα έργα και τον τρόπο ζωής τού κουλτουριάρη θα συγκομίσουμε και την περί του πολιτισμού αντίληψη του. Ο «κουλτουριάρης» είναι ο ανολοκλήρωτος πνευματικός άνθρωπος, ο χωρίς ουσία, βάθος, πρωτοτυπία και περιεχόμενο. Είναι ο κραυγαλέος, ο ρηχός, ο γεμάτος αβεβαιότητες, ο θρασύς ημιμαθής, που επιμένει, ωστόσο, να έχει βαρύνουσα γνώμη για όλα. Είναι ακόμα αυτός που έχει θολές, μπερδεμένες και ακαταστάλαχτες ιδέες και γνώμες, που δύσκολα καταλαβαίνει τους μεγαλοφυείς και ευκολότερα τους διαστρέφει και τους παρεξηγεί. Είναι, μ’ άλλα λόγια, ο χωρίς κατασταλαγμένες πεποιθήσεις, που μένει μόνιμα στο περιθώριο, χωρίς πολλές φορές ο ίδιος να έχει συνειδητοποιήσει ούτε την ημιμάθεια του, ούτε την σύγχυση και τη θολούρα μέσα στην οποία παραπαίει…

Ποια είναι τα θέματα που συζητεί ο κουλτουριάρης; Όλα γενικά… Ο τύπος τα γνωρίζει όλα και σ’ όλα είναι άφθαστος και μοναδικός. Ανάμεσα απ’ τους καπνούς του τσιγάρου του και σείοντας με νόημα την μισάνοικτή του εφημερίδα ασκεί την πιο διαβρωτική κριτική για ιδέες και πράγματα, κράτη και οργανισμούς, πολιτικούς αρχηγούς και στρατηγούς, συγγραφείς και επιστήμονες… Σάπιες οι ιδέες, άχρηστα τα πράγματα, καταπιεστικά το κράτος, διαβρωμένος ο οργανισμός, ανήθικος και νάνος ο πολιτικός ηγέτης, δειλός ο στρατηγός και ντενεκές ο συγγραφέας.

Ο κουλτουριάρης επιδιώκει με κάθε τρόπο την «ενημέρωση» γύρω απ’ όλα τα πολιτιστικά θέματα. Η «πληροφόρηση» αποτελεί ιερόν καθήκον! Γνωρίζει επακριβώς τους τίτλους των έργων που ανεβάζουν τα θέατρα κι οι κινηματογράφοι της πρωτεύουσας· τους χώρους και το αντικείμενο των εκθέσεων έργων τέχνης, βιβλίου κ.τ.λ., των πνευματικών εκδηλώσεων εν γένει. Φροντίζει να προμηθεύεται τα ενημερωτικά φυλλάδια που σχετίζονται με τα θέματα αυτά, κι οσάκις το επιτυγχάνει, επισκέπτεται τους χώρους αυτών. Οι καλλιτεχνικές στήλες των εφημερίδων αποτελούν, πάντως, για τον τύπο αυτόν ανεκτίμητο σύμβουλο. Ο κουλτουριάρης ουδέποτε σκέπτεται· οι παντός είδους πληροφορίες που συγκομίζει ολημερίς αποτελούν γι’ αυτόν αυτοσκοπό και ουδέποτε μέσον. Αυτές θ’ αποτελέσουν το αντικείμενο συζήτησης, όταν το μεσημέρι ή το βράδυ θα συναντηθεί με τούς όμοιους του. Τότε ο κριτικός της εφημερίδος του ζωντανεύει κι ο τύπος τον αναπαράγει λεπτομερώς.

Όσο κι αν ο τύπος αυτός είναι χαρακτηριστικό φαινόμενο της εποχής μας, γνήσιο υποπροϊόν της πνευματικής ζωής, μ’ άλλα ονόματα και παραπλήσιες ιδιότητες προϋπήρξε σ’ όλες τις εποχές. Εμφανίζεται για πρώτη φορά στην Αρχαία Ελλάδα και είχε το όνομα του ψευδοσοφιστή, που τόσο εύστοχα σατίρισε στις κωμωδίες του ο Αριστοφάνης.Η παρασιτική του ιδιότητα γίνεται ακόμα πιο έκδηλη στους κατοπινούς αιώνες. Στους διάφορους τύπους ρητόρων και «περιτρίπτων φιλοσόφων» της εποχής του, που τόσο πετυχημένα διακωμωδεί και σατιρίζει ο Λουκιανός, ανάγλυφη προβάλλει η κουλτουριάρικη φύση. Την ίδια εποχή φαίνεται πώς η ιδιότητα αυτή επεκτάθηκε και σε πολλούς άλλους Έλληνες, τόσο που για τους Ρωμαίους θεωρήθηκε εθνικό μας χαρακτηριστικό, από τα πιο εμφανή και ξεχωριστά. Για την ακρίβεια ο Κικέρων ταύτισε την προχειρολογία, την άγονη πολυγνωσία και την φλυαρία (καίρια γνωρίσματα τού κουλτουριάρη) με την ελληνική πολυπραγμοσύνη. Έτσι με τον όρο «Graeculus» (Γραικύλος) που χρησιμοποίησε για να υποδηλώσει τον Έλληνα λόγιο τον νωθρό, τον πολύξερο και πολυλογά, μας έδωσε και μια εικόνα του κουλτουριάρη της εποχής του.

Παρ’ όλες όμως τις αναλογίες και τις ομοιότητες, πρέπει να πούμε πως ο σημερινός κουλτουριάρης είναι «κάτι άλλο». Όχι μόνο είναι ίσως πιο εμπλουτισμένος σε σχέση με τον αρχαίο του πρόγονο, αλλά και σαφώς πιο περίπλοκος, με περισσότερες ιδιότητες και περισσότερες παραλλαγές και ιδιομορφίες. Η ποικιλία των εκδηλώσεων του, οι αντιδράσεις του, ο αρνητισμός του, η επιτήδευση, ο μιμητισμός του, συμπλέκονται και συμφύρονται τόσο, που δύσκολα, τις πιο πολλές φορές, μπορείς να τον καταλάβεις. Η επιθυμία του να εντυπωσιάσει, να αναρριχηθεί ψηλά, να επιβληθεί, να κερδίσει συμπάθειες, τον ωθεί συχνά σε άγονες επικρίσεις, σε επιθετικές και οργίλες ενέργειες, σε όλο πάθος αρνήσεις, σε θορυβώδεις προκλήσεις. Ανακρίβειες, διαστρεβλώσεις, αντιφάσεις, παλινωδίες δεσπόζουν στα λόγια του και στα γραπτά του, ενώ σ’ άλλες περιπτώσεις, χρησιμοποιεί επιδέξια την ειρωνεία και τον σαρκασμό. Ο αυθεντικός όμως κουλτουριάρης, πάνω απ’ όλα, είναι φιλόδοξος και οιηματίας. Θέλει να τον υπολογίζουν, να τον συμβουλεύονται και να τον ακούνε.

Ο κουλτουριάρης ανήκει κατά κανόνα στις «δημοκρατικές-προοδευτικές δυνάμεις» του λαού. Αυτό που τον ενδιαφέρει κυρίως, είναι να είναι πάντα στο προσκήνιο και στην «πρωτοπορία», κι αυτό που απεχθάνεται πάνω απ’ όλα είναι να μην τον προσέχουν ή να τον πουν οπισθοδρομικό ή συντηρητικό ή αντιδραστικό ή έξω από τη μόδα. Έτσι προσκολλάται εύκολα σε κάθε τι το νεοφανές. Εντυπωσιάζεται από τους νέους, τις καινούργιες ιδέες, τις επαναστατικές ιδεολογίες, τις ριζοσπαστικές λύσεις, τις ανατρεπτικές φιλοσοφικές και πολιτικές θεωρίες. Παίρνει μέρος σ’ όλα τα συλλαλητήρια και τις πορείες «των εργαζομένων», παρά το γεγονός ότι είναι άσχετος με τα προβλήματά και τις επιδιώξεις τους. Χωμένος ανάμεσα στο πλήθος δημιουργεί όλα τα έκτροπα και το βράδυ δικαιώνει τους, τάχα, αγανακτισμένους δράστες στην ομήγυρη του.

Ο κουλτουριάρης είναι αρνητικός τύπος. Απορρίπτει όλες τις κοινά παραδεκτές αξίες σαν δημιουργήματα «των εκμεταλλευτών των λαών», χωρίς ωστόσο να υψώνει νέες στη θέση τους. Η άρνησή του αυτή τον οδηγεί σταδιακά στην απαισιοδοξία και τον μηδενισμό των πάντων. Εκεί, βέβαια, που προβάλλει σ’ όλη της την μεγαλοπρέπεια η παχυλή του αμάθεια, η ασχετοσύνη και η επιπολαιότητα του είναι, όταν είναι υποχρεωμένος να αναπτύξει ένα ζήτημα, να τεκμηριώσει μια γνώμη του με κάτι το συγκεκριμένο. Τότε, εύκολα καταλαβαίνουμε την πνευματική του γύμνια, την έλλειψη γνωσιολογικού υποστρώματος, την ρηχή και επίπλαστη μόρφωση του. Ίσως το κύριο χαρακτηριστικό του σύγχρονου κουλτουριάρη είναι το θράσος και η τόλμη του. Ο κουλτουριάρης φροντίζει να φαίνεται, άκρως «πολιτισμένος» είναι διαλεκτικός και διαλογικός, κατά που ταιριάζει στους πολιτισμένους. Δεν εκνευρίζεται ούτε φωνασκεί, έστω κι αν λέγονται οι μεγαλύτερες κουταμάρες, τα μεγαλύτερα ψεύδη, τα πιο παράλογα πράγματα. Αυτός παρακολουθεί σιωπηλός· άλλοτε συνοφρυωμένος, άλλοτε χαμογελώντας ειρωνικά, άλλοτε ζωγραφίζοντας στο πρόσωπο την έκπληξή του. Κάποτε έρχεται κι η σειρά του κουλτουριάρη να πάρει τον λόγο. Είναι μια στιγμή πραγματικής ευδαιμονίας άλλα και δοκιμασίας συγχρόνως. Τώρα αυτός θα ομιλεί, ενώ οι άλλοι υποχρεωτικά θ’ ακούνε, κατά πως ορίζει το «πρωτόκολλο». Δεν Έχει σημασία τι θα πει. αλλά το πως θα το πει μετράει. Γι’ αυτό παίρνει ύφος και μιλάει αργά, επιβλητικά και προπαντός «με κύρος», κάνοντας όσο το δυνατόν χαριτωμένες χειρονομίες. Είναι σίγουρος για τον εαυτό του, παρά το ότι λέει τις μεγαλύτερες ανοησίες -γιατί είναι βέβαιος ότι αυτοί πού τον ακούνε είναι ανοητότεροί του. Αν παρά ταύτα ατυχήσει, και κάποιος νέος στην συντροφιά αμφισβητήσει τα θέσφατα του, ο τύπος δεν του ανταπαντά, αλλά τον κοιτάζει αφ’ υψηλού και, χτυπώντας τον προστατευτικά στον ώμο, τον συμβουλεύει να μελετήσει καλύτερα το θέμα…

Αυτό όμως δεν είναι πάντοτε ο κανόνας. Ο αυθεντικός κουλτουριάρης είναι πανούργος. Μεταμφιέζεται και προσποιείται με άνεση. Αποφεύγει τις κακοτοπιές, ξεγλυστράει εύκολα. Προκειμένου να τα θαλασσώσει και ν’ αποκαλυφθεί η αγραμματοσύνη του, προτιμά να σιωπά ή να μιλάει με διφορούμενα. Συνηθέστατα πάσχει από κάποια φανερή ή κρυφή ανωμαλία, σωματική ή ψυχική. Συνήθως μιλάει με γενικότητες, και σκοτεινές ρήσεις, πού προκαλούν τον θαυμασμό των ανόητων, ενώ βάζουν σε απορία τους γνωρίζοντες. Φυσικά, ο κουλτουριάρης δεν έχει πολύ καιρό για διάβασμα, δεν είναι συνηθισμένος σε ξενύχτια, σε μελέτες χρόνων, σε συστηματικές και επίπονες σπουδές. Όλα τα θέλει γρήγορα και στο χέρι, χωρίς κόπο ή μεγάλη προσπάθεια. Και τα παίρνει μόνος του (ή νομίζει πως τα παίρνει). Όταν όμως νιώθει το έδαφος να τρίζει κάτω από τα πόδια του, δεν πανικοβάλλεται, δεν τρέπεται σε φυγή. Η έλλειψη καλλιέργειας και σιγουριάς τον κάνει απόλυτο, φανατικό. Μπροστά στον φόβο της αποκάλυψης γίνεται κραυγαλέος. Όλοι όσοι δεν τον καταλαβαίνουν είναι όχι μόνο εχθροί του αλλά και αμαθείς και ανεπαρκείς, ενώ δεν χωράει άλλη γνώμη έξω από τη δική του.

Είναι κάτι το σχεδόν νοσηρό η τάση του να μειώνει και να υποτιμά συνεχώς γνωστούς και καθιερωμένους δημιουργούς. Αλλά ποιος είναι ο λόγος, που το κάνει αυτό; Πρώτα-πρώτα ο φθόνος. Νάνος ο ίδιος, δεν μπορεί ν’ ανεχθεί την ύπαρξη καλυτέρων γύρω του. Για να νιώσει άνετα, να μην πνιγεί από ασφυξία», θέλει όλους να τούς φέρει στο δικό του επίπεδο. Σ’ άλλες περιπτώσεις, βέβαια, η αμφισβήτησή του έχει άλλα πιο ταπεινά κίνητρα. Θέλει να δείξει πως δεν τον επηρεάζουν οι άλλοι, πως έχει δική του γνώμη… Θέλει, ακόμα, να παραστήσει τον σοφό, τον πρωτότυπο τον δεινό κριτικό. Στην πραγματικότητα είναι κομπλεξικός ή φτηνός, κενός ή άγονος. Φυσικά, ο αυθεντικός κουλτουριάρης είναι εχθρός της αληθινής παιδείας, ανιστόρητος, ενάντιος σε κάθε τι το καθιερωμένο» και το «κατεστημένο». Σπάνια καταδέχεται να παινέσει έναν νέο συγγραφέα και για όλους είναι μίζερος και επιφυλακτικός και έτοιμος να τους βρει ένα πλήθος υπαρκτά κι ανύπαρκτα ψεγάδια.

Στις μέρες μας οι κουλτουριάρηδες είναι μια τροχοπέδη και μια απειλή για την πνευματική μας ζωή και την ελεύθερη πολιτιστική μας εξέλιξη. Με την πειθώ και την σοβαροφάνεια τους, την αυξημένη τους κινητικότητα, τις περίτεχνες, δυσνόητες, αλλά χωρίς ουσία κριτικές τους απειλούν να διαστρέψουν το καλλιτεχνικά αισθητήριο του λαού, Σε ανταπόδοση, ίσως, ο λαός όλους αυτούς, ακριβώς που τόσο τον ταλαιπώρησαν και τον καταπίεσαν, τους βάφτισε κουλτουριάρηδες. Η έλλειψη κατανόησης, η ψευτοαυστηρότητά τους, η δογματική τους στειρότητα και η αποστροφή τους για κάθε τι το απλό και το κατανοητό, τους έχει κάνει κιόλας ιδιαίτερα αντιπαθείς. Κάτω από τις πιο ποικίλες μεταμορφώσεις (άλλοτε του δάσκαλου, του αυστηρού κριτικού, του ανικανοποίητου και δύστροπου λόγιου, του μίζερου και περιαυτολόγου συγγραφέα, του δημοσιογράφου κ.λπ., εδώ και δεκάδες χρόνια διαστρέβλωσαν, μάραναν και καταπολέμησαν κάθε τι το γνήσιο και το αξιόλογο που παρουσιάσθηκε στην τέχνη και τα γράμματα. Ό,τι ρίζωσε, ό,τι επέζησε και επιβλήθηκε, χρειάστηκε πρώτα να γίνουν αγώνες ναι να δοθούν μάχες με όλους αυτούς τους κοντόφθαλμους, για να μπορέσει να σταθεί και να μην το στραγγαλίσουν…

Πηγές

davlos.gr (επιλογές από κείμενα των Ευάγγελου Ρόζου και Σαράντου Παν) | tanea.gr (Τάκης Θεοδωρόπουλος)

Σχετικά θέματα:

Μοιραστείτε το θέμα:

Βεβήλωση από αδιαφορία και βεβήλωση από ενδιαφέρον

Π-Δ — Wed, 28 Apr 2010 16:04:51 +0000

Πριν λίγες ημέρες, δυστυχώς, κάποιοι «υπεύθυνοι» και αρμόδιοι, έκριναν ότι τα εναπομείναντα ερείπια της κατοικίας όπου έζησε ο αγωνιστής της Επανάστασης, Οδυσσέας Ανδρούτσος στην Πρέβεζα (παρακείμενη φωτογραφία), στην οδό Χρήστου Κοντού (ούτε το όνομά του δεν έφερε ο δρόμος…) θα έπρεπε να κατεδαφιστούν. Η επίσημη δικαιολογία, ήταν πως ήταν αδύνατη η συντήρησή του. Αν παραβλέψουμε την υποψία, ότι μάλλον ουδέποτε έγιναν -σοβαρές- εργασίες συντήρησης, θα οδηγηθούμε και στην πραγματική αιτία: Η κατεδάφιση (με την έγκριση της Εφορείας Αρχαιοτήτων) πραγματοποιήθηκε για να ανεγερθεί στη θέση της ερειπωμένης κατοικίας, μια πολυκατοικία. Αξίζει δε να σημειωθεί, πως το σχεδόν γκρεμισμένο οίκημα, θεωρήθηκε ανάξιο -για σχεδόν 200 χρόνια- χαρακτηρισμού ως «διατηρητέου μνημείου».

Τι θλιβεροί και τραγικοί που είναι κάποιοι… Δεν ξέρω πως αλλιώς να σχολιάσω αυτή την ιστορική αγνωμοσύνη, ασυνειδησία κι αδιαφορία, που διανθίζεται κι από ταπεινά κίνητρα… Βεβαίως, δεν εκπλήσσεται κάποιος με τον παχυδερμισμό και την ιδιοτέλεια των Νεοελλήνων. Έχουμε συνηθίσει πλέον, σε σημείο που να μην μπορούμε να «πέσουμε απ’ τα σύννεφα»… Γαμώ τον πολιτισμό μας δηλαδή και γαμώ τα υπουργεία του (του…«Πολιτισμού»)…

Λίγες ημέρες αργότερα, ένας αγανακτισμένος πολίτης από την αδιαφορία της πολιτείας για την ιστορική μας κληρονομιά, πήγε στην κατοικία ενός άλλου μεγάλου αγωνιστή της Επανάστασης, του Γεώργιου Καραϊσκάκη, στο Κιόνι της Ιθάκης (αυτή δεν την έχουν γκρεμίσει ακόμη· ας μην «απελπιζόμαστε» όμως…), και θέλοντας να καταδείξει την «αμέλεια» των αρχών να τοποθετήσουν μια επιγραφή που να πληροφορεί τον επισκέπτη, για την ιστορική σημασία του κτηρίου, έγραψε μόνος του με μπογιά πάνω στους τοίχους: «ΕΔΩ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ Ο ΗΡΩΑΣ ΤΟΥ 1821 ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΡΑΪΣΚΑΚΗΣ. Η ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΑΔΙΑΦΟΡΕΙ…».

Προφανώς ο αγανακτισμένος πολίτης, όσο κι αν κατανοεί κάποιος την αγανάκτησή του, δεν συνειδητοποιεί, ότι μ’ αυτόν τον τρόπο, δεν διαφέρει ως προς το αποτέλεσμα, μ’ αυτούς που βεβηλώνουν ενσυνείδητα ή αδιαφορώντας, τα ιστορικά μας μνημεία. Ίσως αν ο συγκεκριμένος πολίτης συνειδητοποιούσε και ο ίδιος καλύτερα την ιστορική σημασία της οικίας, να έκανε ακριβώς αυτό για το οποίο κατηγορεί -και σωστά- τους ιθύνοντες: Να τοποθετούσε την επιγραφή που δεν αξιώθηκε κανένα «αρχίδιο»* να κάνει… (Αν και στην περίπτωση της κατοικίας του Ανδρούτσου, η αναμνηστική πλάκα που ανέφερε «Εδώ είναι το σπίτι του Καπετάν Ανδρούτσου 1776-1798», δεν την έσωσε από την κατεδάφιση).

Η βεβήλωση λοιπόν, παραμένει βεβήλωση, ανεξαρτήτως κινήτρων. Το αποτέλεσμα μετράει…

* Από σχόλιο αναγνώστη, σε ανάλογο «λεξικό»: Όπως μαθαίνουμε από το λεξικό του Φωτίου (ο οποίος ήταν και κοτζάμ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως κι από τους λίγους μορφωμένους, δεν ήταν παίξε-γέλασε ο Φώτιος), και πιο συγκεκριμένα στο λήμμα «Αρχίδια»: «Αρχίδια, τας Αρχάς υποκοριζόμενοι λέγουσιν». Που πα’ να πει: «Αρχίδια είναι μια λέξη που τη χρησιμοποιούν ως υποκοριστικό για τις Αρχές». Όπου ως Αρχές εννοούνται οι δημόσιες Αρχές, οι πρυτανικές Αρχές, οι αυτοδιοικητικές Αρχές, και γενικά οι Αρχές με αυτή την έννοια… Έτσι, αν περπατάς στο δρόμο σου και συναντήσεις τον Δήμαρχο του χωριού σου, και τον προσφωνήσεις «αρχίδι»… ε… μη φοβάσαι ότι θα βρει το δίκιο του στο δικαστήριο, αν τυχόν τολμήσει να προσφύγει. Γιατί εσύ θα παρουσιάσεις το λεξικό του Φώτιου, αλλά και το λεξικό Σούδα και θα ισχυριστείς πως του έκανες κομπλιμέντο με τη λέξη «αρχίδιον»…

Σχετικά θέματα:

Μοιραστείτε το θέμα:

Μάθαν ότι πηδιόμαστε, πλακώσανε κι οι Γύφτοι στο Ηράκλειο

Π-Δ — Sun, 25 Apr 2010 20:07:23 +0000

Μια απ΄τις πρώτες εικόνες που συναντά κάποιος όταν φτάσει στο Ηράκλειο Κρήτης αεροπορικώς (αλλά και οδικώς από ανατολικά), είναι ένας καταυλισμός Τσιγγάνων (περίπου 150 οικογένειες), ο οποίος βρίσκεται σχεδόν απέναντι από το αεροδρόμιο «Νίκος Καζαντζάκης» πλάι στην κύρια οδική αρτηρία (θέση Δύο Αοράκια). Καλύτερο «καλώς όρισες» δεν γίνεται να υπάρχει απ’ αυτό. Ειδικά οι ξένοι τρώνε την πρώτη κρυάδα με το «καλημέρα». Η εικόνα «δένει» μάλιστα καταπληκτικά και με το νέο μέγαρο της Αστυνομίας Ηρακλείου που βρίσκεται εκεί κοντά.

Αυτό το χάλι (γιατί για χάλι πρόκειται) κρατά από την δεκαετία του ’80, όταν μεταφέρθηκαν εκεί προσωρινά από την Νομαρχεία Ηρακλείου. Στην Ελλάδα όμως είναι γνωστό, πως «ουδέν μονιμότερον του προσωρινού». Πότε με την αδιαφορία των αρχών, πότε με υπαιτιότητα των Τσιγγάνων, ο καταυλισμός παραμένει στο ίδιο σημείο για περισσότερες από δύο-τρεις δεκαετίες. Και το θέμα δεν είναι μόνο (αντι)αισθητικό. Η περιοχή είναι εστία μολύνσεως, καθώς ως γνωστόν οι Τσιγγάνοι δεν έχουν και τις καλύτερες σχέσεις με την υγιεινή (ειδικά οι νομάδες που ζουν σε τσαντίρια ή παραπήγματα, ουδέποτε είχαν).

Το κακό με τους Τσιγγάνους είναι, ότι εκτός των άλλων είναι και θρασύτατοι. Τους δόθηκαν δάνεια 60.000 ευρώ κατά οικογένεια (άτοκα) για ανεύρεση στέγης, παρ’ ότι οι εγγυήσεις που μπορεί να δώσει ένας Τσιγγάνος (μιλάω πάντα για τους νομάδες ή Γύφτους ή Τουρκόγυφτους που τους ξέρουν οι περισσότεροι) είναι ανύπαρκτες. Θα πει κάποιος ότι με 60.000 ευρώ δύσκολα βρίσκεις σπίτι. Δεκτό (αν και μερικοί που ήθελαν να βρουν, βρήκαν). Τα πήραν όμως. Τα πήραν και τα σπατάλησαν για άλλους σκοπούς (συνήθως σε αυτοκίνητα και άλλες «δραστηριότητες»). Όσοι έχουν ζήσει κοντά σε Τσιγγάνους, γνωρίζουν ότι δεν τους ενοχλεί καθόλου που ζουν μέσα στην βρομιά. Γνωρίζουν ότι εκτός από τις «νόμιμες» δραστηριότητες, όπως το εμπόριο, επιδίδονται και σε μερικές άλλες, όχι και τόσο «νόμιμες», όπως το εμπόριο ναρκωτικών. Όσοι τους έχουν ζήσει (κι ο γράφων τους έχει ζήσει), γνωρίζουν ότι έχουν την κλεψιά μέσα στο αίμα τους. Λίγοι είναι οι Γύφτοι που έχουν «μπέσα». Λόγω της ζωής που έχουν επιλέξει να ακολουθούν, είναι φυσικό ότι την νομιμότητα και το «φακέλωμά» τους με ότι αυτό συνεπάγεται (όπως η φορολόγηση), δεν τα αντιμετωπίζουν και με τόσο…θετικό τρόπο. Τον αράπη κι αν τον πλένεις, το σαπούνι σου χαλάς. Αν αυτοί οι τύποι έχουν επιλέξει, αντί να στέλνουν τα παιδιά τους στο σχολείο, να τα στέλνουν στα φανάρια να ζητιανεύουν, δεν είναι πρόβλημα της πολιτείας, αλλά δικό τους. Αυτή ήταν η ζωή τους ανέκαθεν. Να κοιμούνται εκεί που χέσουν και κατουράνε. Το να ζουν στο περιθώριο και στην παρανομία, είναι επιλογή τους και όχι καταναγκασμός.

Όπως προαναφέρθηκε όμως, είναι θρασύτατοι κι αυτό θα πρέπει να αιτιολογηθεί επιπλέον. Προσφάτως, αποκαλύφθηκε, πως οι Τσιγγάνοι κλέβαν ρεύμα (εκτός από νερό) από ένα ραντάρ που βρίσκεται κοντά στον καταυλισμό, προκαλώντας σοβαρό κίνδυνο για την ασφάλεια των πτήσεων, αλλά και για την ίδια τους τη ζωή, καθώς η σύνδεση είχε γίνει με πρόχειρο και ερασιτεχνικό τρόπο. Παρ’ ότι τους ανακάλυψαν και υποβλήθηκαν μηνύσεις από την ΔΕΗ, αυτοί απτόητοι συνέχισαν να κλέβουν ρεύμα. Όταν η Αστυνομία επενέβη και ξήλωσε το αρκετών εκατοντάδων καλώδιο με το οποίο έπαιρναν παράνομα ρεύμα, είχαν το θράσος να μιλήσουν για…«ρατσισμό» σε βάρος τους. Το πιο καταπληκτικό; Ζήτησαν από πάνω και 2.000 ευρώ αποζημίωση γιατί, λένε, τόσο τους κόστισε το καλώδιο που ξήλωσε η Αστυνομία! Δηλαδή εκεί πως μας χρωστάνε, να μας παίρνουν και το βόδι!

Και για όσους μειδιάσουν ή απορήσουν που οι παράνομοι και οι κλέφτες μπορούν να αποκαλούν αυτούς πους τους ξεσκεπάζουν, ως «ρατσιστές» που «καταπατούν τα δικαιώματά τους», η απάντηση είναι απλή: «Παρατηρητήριο Συμφωνιών του Ελσίνκι», των γνωστών Δημητρά, Βαλλιανάτου και Σία, το οποίο έχει πάρει υπό την «προστασία» τους συγκεκριμένους κατσαπλιάδες. Μάθανε λοιπόν να πιπιλίζουν κι αυτοί την καραμελίτσα, που πιπιλίζει όλη η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια.

Κομμένες οι πίπες με τον «ρατσισμό» κατά των Τσιγγάνων. Υπάρχουν Τσιγγάνοι που ζουν δίπλα μας έντιμα και καθώς πρέπει και μπράβο τους. Αυτοί όμως πρέπει να φυλακή γιατί έχουν καταπατήσει τον μισό Ποινικό Κώδικα. Και το ότι έχουν υπηρετήσει την θητεία τους στον ελληνικό στρατό ή ψηφίζουν (συνήθη επιχειρήματα), δεν τους δίνει κανένα άλλοθι, ούτε νομιμοποιεί τις παρανομίες τους. Τέρμα λοιπόν στον «ωχαδελφισμό» της πολιτείας και το «βόλεμα» των Τσιγγάνων. Τελεία και παύλα.

Σχετικά θέματα:

Μοιραστείτε το θέμα:

Λάβετε θέση επί του χαμηλού ποιοτικού επιπέδου των δημόσιων θεαμάτων! Προσοχή όμως…

Π-Δ — Sat, 06 Feb 2010 16:48:40 +0000

Η εικόνα τα λέει όλα…

Πηγή: ermionh.blogspot.com

Σχετικά θέματα:

Μοιραστείτε το θέμα:

Εκκλησία και ηχορύπανση – Τα «400 σήμαντρα και οι 62 καμπάνες» υπεράνω νόμου

Π-Δ — Sun, 31 Jan 2010 15:51:36 +0000

Είναι Κυριακή πρωί. Μεγάλος αριθμός πολιτών που εργάζεται όλη την προηγούμενη εβδομάδα, περιμένει αυτή την ημέρα για να κοιμηθεί λίγες ώρες παραπάνω, χωρίς το άγχος του «σπαστικού» ξυπνητηριού που τους «αγριεύει» από τα ξημερώματα. Αμ δε όμως… Λογαριάζουν χωρίς τον ξενοδόχο. Η Κυριακή είναι η κατεξοχήν ημέρα της Εκκλησίας και την θέση του ξυπνητηριού παίρνει ο εκκωφαντικός ήχος της καμπάνας, της παρακείμενης εκκλησίας. Γιατί δεν υπάρχει περίπτωση να μην έχει κάπου εκεί κοντά του ο καθένας μια εκκλησία. Είναι όπως και τα φαρμακεία: Ένα σε κάθε γωνία.

Ο χτύπος της καμπάνας, «υπενθυμίζει» στο «ποίμνιο» πως είναι ημέρα εκκλησιασμού. Μια πρακτική, αντίστοιχη εκείνης των μουεζίνηδων που καλούν απ’ τα μεγάφωνα τους πιστούς του Αλλάχ να προσέλθουν στο τζαμί. Τί κι αν ο άλλος δεν είναι θρησκευόμενος, ή ανήκει σε άλλο θρησκευτικό δόγμα; Τί κι αν δεν πιστεύει και δεν επιθυμεί να εκκλησιάζεται; Οφείλει να «λάβει γνώση», ότι από τις 6-7 το πρωί η εκκλησία «είναι ανοιχτά και μας περιμένει». Οφείλει να θυσιάσει τον ύπνο του και την ξεκούρασή του «για του Χριστού την πίστη την αγία».

Η Εκκλησία, μπρος στην τεχνολογική εξέλιξη που συντελείται στις μέρες μας, δεν θα μπορούσε να μείνει αμέτοχη. Έτσι, τα «πατροπαράδοτα» καμπαναριά (που οι ανατολικοί αντέγραψαν απ’ τους δυτικούς, τον 6ο αιώνα), δίνουν σταδιακά την θέση τους σε πιο εξελιγμένες μορφές «αφύπνισης»: Τα ηλεκτρονικά καμπαναριά, τα οποία χειρίζονται οι ιερείς, ως άλλοι DJ, μέσω ενός πίνακα ελέγχου (κονσόλας), που υπάρχει εντός του ναού. Ο ιερέας μπορεί να προγραμματίσει πλέον το άκουσμα της καμπάνας, την διάρκεια, καθώς και να κάνει χρονοδιάγραμμα αναπαραγωγής χτυπήματος «καμπάνας» (όλα αυτά, χωρίς να «κουράζεται», όπως με τον παραδοσιακό τρόπο). Έτσι, το άκουσμα της «παραδοσιακής» καμπάνας, που σε κάποιες περιπτώσεις θα μπορούσε να χαρακτηριστεί έως και υποφερτό, έχει αντικατασταθεί με ηχητικές εγκαταστάσεις, που παίζουν στη διαπασών «μελωδικούς» ήχους καμπάνας, ενώ ταυτόχρονα το περίοικο ποίμνιο είναι υποχρεωμένο να ακούει μέσω των μεγαφώνων, τις ψαλμωδίες των ενίοτε παράφωνων ψαλτών.

Σε παλαιότερες εποχές, το μόνο θετικό που θα μπορούσε να αναγνωρίσει κάποιος στην ύπαρξη και λειτουργία των καμπανών, είναι η χρήση τους ως ένα είδους συναγερμού, που ειδοποιούσε τους περίοικους για κάποιο συμβάν (π.χ. πυρκαγιά). Σήμερα αυτή η χρήση, μάλλον περιττεύει, όπως περιττεύει και η «μόδα» του ηλεκτρονικού ρολογιού που έχουν αρκετές εκκλησίες για να υπενθυμίζουν την ώρα, με ωριαία εκκωφαντικά χτυπήματα, λες κι ο κόσμος δεν έχει ρολόγια πάνω του για να βλέπει την ώρα.

Είναι αρκετοί αυτοί, που αν και αναγνωρίζουν εμμέσως το ενοχλητικό της υποθέσεως, σπεύδουν να δώσουν ωστόσο κι ένα ελαφρυντικό στην Εκκλησία, με την δικαιολογία πως οι καμπάνες δεν χτυπούν σε ώρες κοινής ησυχίας. Η δικαιολογία αυτή δεν στέκει, καθώς εδώ δεν έχουμε να κάνουμε, απλά με ώρες κοινής ησυχίας, αλλά με ηχορύπανση, που, τυπικά τουλάχιστον, τιμωρείται απ’ τον νόμο. Λέμε τυπικά, γιατί στην πράξη, ελάχιστες φορές έχει ενεργοποιηθεί ο νόμος για την ηχορύπανση, όταν αυτό το αδίκημα συντελείται από την Εκκλησία. Ένα άλλο -φαιδρό- αντεπιχείρημα, είναι πως οι καμπάνες δεν ηχορυπαίνουν περισσότερο από τα διάφορα κλαμπς που παίζουν διαπασών μουσική και σε ώρες κοινής ησυχίας. Το «επιχείρημα» αυτό είναι φαιδρό, αφ’ ενός γιατί δεν έχουμε όλοι κι από ένα τέτοιο κλαμπ στη γειτονιά μας (ενώ εκκλησία, κατά 99%, έχουμε) κι αφ’ ετέρου η ύπαρξη της παρανομίας αυτών των κλαμπς, δεν σημαίνει ότι νομιμοποιεί αυτήν της Εκκλησίας.

Πως ορίζεται όμως η ηχορύπανση; Σύμφωνα με τον νόμο, οποιοσδήποτε ήχος ή θόρυβος υπερβαίνει τα 50 db (ντεσιμπέλ), θεωρείται ηχορύπανση. Για να γίνει κατανοητό το μέγεθος των επιπέδων θορύβου, μια κανονική σε ένταση ομιλία κινείται στο όριο των 50 db, το χτύπημα του τηλεφώνου στα 70-80 db, ένας αεροσυμπιεστής (κομπρεσέρ) στα 90-100 db, η διαπασών μουσική των κλαμπς στα 100-110 db και η απογείωση ενός αεροπλάνου πάνω από 140 db. Διάφορες μετρήσεις που έχουν γίνει σε καμπαναριά (ηλεκτρονικά και μη), αναφέρουν κατά μέσον όρο τιμές 80-100 db.

Με άλλα λόγια, δεν διαφέρει σε ένταση ο ήχος που παράγεται από το χτύπημα της καμπάνας, από τον θόρυβο ενός αεροσυμπιεστή που χαλάει τον κόσμο έξω απ’ το σπίτι μας. Αν και στην περίπτωση του αεροσυμπιεστή μπορεί να επιδειχθεί μια σχετική ανοχή, λόγω του πρόσκαιρου του πράγματος, είναι ευνόητο πως δεν γίνεται να μιλάμε για την ίδια ανοχή στην περίπτωση της καμπάνας που ηχεί σε τακτά χρονικά διαστήματα και δίχως εν τέλει ωφέλιμο και δημιουργικό σκοπό (όπως στην περίπτωση του αεροσυμπιεστή). Και για να γίνει πιο κατανοητό, οι καμπάνες των εκκλησιών, δεν εξαιρούνται του νόμου.

Παρ’ ότι πολλοί ενοχλούνται απ’ την ηχητική αυθαιρεσία της Εκκλησίας, ελάχιστοι ενοχλούμενοι καταφεύγουν στην δικαιοσύνη, αφ’ ενός γιατί θα μετατραπούν σε δακτυλοδεικτούμενους, ώς «αντίχριστοι» και «άθεοι» από τους «θρήσκους» συμπολίτες τους (φαινόμενο όχι σπάνιο, ειδικά σε μικρές κοινωνίες), αφ’ ετέρου γιατί το φαινόμενο αυτό (της «ιερής» ηχορύπανσης), αντιμετωπίζεται κι από την ίδια την δικαιοσύνη, ως ένα στοιχείο πολιτιστικής παράδοσης και κληρονομιάς, που θα πρέπει να αντιμετωπίζεται με ανοχή. Χαρακτηριστική της αντίληψης αυτής, είναι μια απόφαση που εκδόθηκε στην Κρήτη, προ λίγων ετών, που υποστήριζε πως λόγω του νοήματος και της σπουδαιότητας της κωδωνοκρουσίας για το σύνολο των πιστών, «… δικαιολογείται η αυξημένη υποχρέωση των αιτούντων για ανοχή ενοχλήσεων (ακόμα και αν υπήρχαν τέτοιες) που προέρχονται από τον ήχο των καμπανών που λειτουργούν με το σύστημα της ηλεκτρικής κωδωνοκρουσίας…».

Η ελληνική πολιτεία, που δεν δίστασε να ρίξει «καμπάνα» σε σχολείο για ηχορύπανση, δείχνει να κωφεύει ακόμη και σε εκκλήσεις του Συνήγορου του Πολίτη να ελέγξει τις εκάστοτε καταγγελίες που γίνονται για την ηχορύπανση που προκαλούν οι καμπάνες των εκκλησιών· έρμαιο του πολιτικού κόστους ή/και της θεοκρατικής αντίληψης, που διακατέχει τον ελληνικό πολιτικό και δικαστικό βίο. Το ερώτημα είναι ως πότε;…

Ενδιαφέροντες σύνδεσμοι:
1. Συνήγορος του Πολίτη (υποθέσεις καταγγελιών [pdf]).
2. Αυτοψία ηχορύπανσης σε χώρους εκκλησίας (1 και 2).
3. Ποινή φυλάκισης σε ιερέα για θόρυβο καμπάνας.
4. Πρόστιμο σε εκκλησία για ηχορύπανση.
5. Ερώτηση σχετικά με την ηχορύπανση από τις καμπάνες εκκλησίας.

Σχετικά θέματα:

Μοιραστείτε το θέμα:

Τα «μπλόκα της αγροτιάς» και της αυθαιρεσίας – Καλώς ήλθατε στην Μπανανία

Π-Δ — Fri, 22 Jan 2010 18:28:10 +0000

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή (δηλαδή μετά τις γιορτές των Χριστουγέννων) η ίδια ιστορία. Η αγροτιά θυμάται πως έχει ανεπίλυτα αιτήματα και προβλήματα και αποφασίζει να τα διεκδικήσει, με έναν τρόπο που οι ίδιοι οι αγρότες θεωρούν ενδεδειγμένο: Το αποκλεισμό των οδικών αρτηριών.

Πολλοί αποκαλούν αυτή την τακτική «δίκαιο αγώνα». Δίκαιος μπορεί να είναι, αλλά δεν θα μπορούσε να τον πει κανείς και αγώνα.

Μέχρι τώρα γνωρίζαμε πως η ορθόδοξη και νόμιμη πρακτική διεκδίκησης αιτημάτων (δίκαια ή άδικα, δεν θα το εξετάσουμε εδώ), είναι η απεργία. Δηλαδή η αποχή από την εργασία και επομένως η αποχή από την παραγωγή. Μπορεί να μας πει κάποιος, τί είδους απεργία κάνουν οι αγρότες και από ποιου είδους παραγωγή απέχουν;

Θα το πω ευθέως: Όλοι αυτοί που εντελώς καταχρηστικά καταλαμβάνουν τις δημόσιες οδικές αρτηρίες και παράνομα εμποδίζουν την ελεύθερη πρόσβαση και μετάβαση στη χώρα, συμπεριφέρονται ως δειλοί και κοινά θρασίμια, που εκ του ασφαλούς το παίζουν Μαρίνοι Αντίπες. Αν δεν συμπεριφέρονταν ως τέτοιοι, θα είχαν τ’ αχαμνά να πάρουν τα τρακτέρ τους και να πάνε ν’ αποκλείσουν τη βουλή των 300 ηθοποιών που υποδύονται τους πολιτικούς και τους οποίους οι ίδιοι ανεβάζουν στην εξουσία κάθε φορά, ή ακόμη και τα (πολυτελή) σπίτια τους.

Αντιθέτως, τί κάνουν όλοι δαύτοι, που αρκετοί απ’ αυτούς έχουν ως βασικό εισόδημα τις κρατικές επιδοτήσεις (μένει ασχολίαστο το ότι πολλοί απ’ αυτούς δεν πατάνε καν στο χωράφι τους); Χρησιμοποιούν ως μοχλό πίεσης τον κάθε άσχετο, με τα αιτήματά τους, συμπολίτη τους, για να προκαλέσουν την ένταση. Χτυπάνε δηλαδή το σαμάρι για να πονέσει το γαϊδούρι.

Είναι ή δεν είναι κατάντημα να θες π.χ. να μεταφέρεις κάποιον άρρωστο και να βασίζεσαι στην «ευσπλαχνία» του κάθε «κοτσάμπαση» και μη, που εντελώς αυθαίρετα και παράνομα έχει καταλάβει και δεσμεύει ένα δημόσιο αγαθό; Αλλά και επείγουσα ανάγκη μετάβασης να μην υπάρχει, ποιος είσαι ρε καθίκι, κι από που κι ως που, θα μου καθορίσεις αν «περνάω ή δεν περνάω»; Στο σπίτι σου μπαίνω;

Που στο καλό πάει εκείνο το περίφημο «τα δικαιώματα του ενός σταματούν, εκεί που αρχίζουν τα δικαιώματα του άλλου»;

Σχετικά θέματα:

Μοιραστείτε το θέμα:

Ο δημοσιογράφος είναι πάντα «δημοσιογράφος», είτε είναι «επαγγελματίας», είτε είναι «άνεργος»

Π-Δ — Sat, 02 Jan 2010 14:13:50 +0000

Πριν έναν χρόνο περίπου, είχα αποφασίσει να κάνω ένα μικρό αφιέρωμα-βιογραφικό για έναν απ’ τους πιο διάσημους παίκτες τυχερών παιχνιδιών στον κόσμο, του οποίου το όνομα έχει καταστεί θρύλος στον χώρο αυτό: Τον Nick the Greek, ή κατά κόσμον Νικόλαο Δάνδολο.

Για τον σκοπό αυτό, ανέτρεξα στο διαδίκτυο και αφού συγκέντρωσα μερικά κείμενα που μιλούσαν γι’ αυτόν, τα έβαλα σε μια σειρά και συνέθεσα μια όσο πληρέστερη εικόνα γινόταν για τον άνθρωπο αυτόν. Στο τέλος του τελικού κειμένου, ως όφειλα, παρέθεσα και τις ιστοσελίδας από τις οποίες «δανείστηκα» τα κείμενα.

Θα πρέπει να σημειώσω εδώ, ότι με την αναφορά στις σελίδες από τις οποίες αντιγράφω κείμενα για να τα χρησιμοποιήσω, δεν προσδοκώ να προσδώσω εγκυρότητα στο τελικό γραπτό κείμενο. Η αναφορά γίνεται κυρίως για ηθικούς λόγους, που οι περισσότεροι πιστεύω ότι αντιλαμβάνεστε (πέστε το κι απόδοση ευσήμων). Η μόνες περιπτώσεις, στις οποία ενδέχεται να μην αναγράφω πηγή, είναι όταν γράφω όλο το κείμενο με δικά μου λόγια, ή όταν το κείμενο λαμβάνεται μέσω κάποιου ανώνυμου PDF, που τέτοια υπάρχουν πολλά στο διαδίκτυο. Σε σπανιότερες περιπτώσεις, μπορεί να οφείλεται σε αμέλεια, πραγματική, και όχι δήθεν. Οι αναγνώστες, πιστεύω ότι είναι σε θέση, διαβάζοντας μερικά θέματα, να διαπιστώσουν αν η ιστοσελίδα διακατέχεται από σύνδρομο «απόκρυψης πηγών». Σε κάποια θέματα δε, έχω παραθέσει και παραπομπές, σε ιστοσελίδες, με τις οποίες δεν έχω και τις καλύτερες σχέσεις, ή έχουμε εντελώς διαφορετική φιλοσοφία.

Η αντιγραφή, χωρίς αναφορά στην πηγή προέλευσης του κειμένου (πρακτική που γνωρίζουν πολύ καλά οι «δημοσιογράφοι»), δυστυχώς είναι κάτι συνηθισμένο στο διαδίκτυο και για να είμαι ειλικρινής, όταν βλέπω, είτε 100% δικά μου κείμενα, είτε κείμενα προϊόν σύνθεσης, βάσει άλλων κειμένων (με αναφορά στην πηγή πάντα), χωρίς καμμία αναφορά στην πηγή, δεν εκπλήσσομαι, ούτε και εξανίσταμαι (τουλάχιστον, όχι τόσο όσο τις πρώτες φορές που έβλεπα κείμενα που φιλοξενούνται στην παρούσα ιστοσελίδα, να οικειοποιούνται από άλλους, με ένα απλό «copy-paste»). Εν τέλει, δεν πολυασχολούμαι, αν και όταν υποπίπτει κάτι στην αντίληψή μου, φροντίζω να το θίξω.

Ενώ, όπως προανέφερα, η πρακτική αυτή, πλέον δεν με ξαφνιάζει και πολυενοχλεί, εν τούτοις, όταν διαπιστώνω, ότι αντιγραφείς είναι δημοσιογράφοι, κάτι παθαίνω…

Πριν λίγους μήνες, η εφημερίδα «Ελεύθερη Ώρα», είχε «ξεπατικώσει» ολόκληρο το θέμα της «Αυτόνομης Κρήτης» και το παρουσίασε σε πρωτοσέλιδό της, λίγο ως πολύ, ως αποκλειστικό ρεπορτάζ, ενώ αν δεν κάνω λάθος, με βάση αυτό το δημοσίευμα είχε κατατεθεί και ανάλογη ερώτηση στη Βουλή, από τον βουλευτή τού ΛΑ.Ο.Σ. Μάκη Βορίδη. Εννοείται βέβαια, ότι η εφημερίδα, δεν ανέφερε την πηγή (όχι μόνο απ’ αυτή που πήραν το κείμενο, αλλά ούτε κι αυτές που χρησιμοποιήθηκαν για την σύνθεση του κειμένου) και δεν είπε λέξη για το γεγονός πως το μεροκάματο του δημοσιογράφου, βασίστηκε σε ένα αντιγραμμένο κείμενο του διαδικτύου. Στην εύλογη διαμαρτυρία μου (τους διευκρίνισα, πως εγώ που δεν είμαι δημοσιογράφος, έχω το φιλότιμο, να αναφέρω τις πηγές μου, σε αντίθεση μ’ αυτούς που υποτίθεται πως ακολουθούν και μια «δεοντολογία»), δεν το αρνήθηκαν (και πως θα μπορούσαν άλλωστε). «Προθυμοποιήθηκαν» μάλιστα να αναγράψουν την πηγή αν το επιθυμώ(!). Λες, και υπήρχε περίπτωση να ξανατυπώσουν το δημοσίευμα, μόνο και μόνο για να αναφέρουν την ιστοσελίδα, απ’ όπου πήραν το κείμενο. Μιλάμε δηλαδή, για κανονικό δούλεμα! Αναγκάστηκα να βάλω παραπομπή, στην σελίδα τους, όπου είχαν αναρτήσει το επίμαχο «ρεπορτάζ», έτσι ώστε να βλέπει ο κόσμος την πραγματικότητα. Το «ρεπορτάζ» αυτό, φαίνεται να έχει «εξαφανιστεί» από την ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας (τουλάχιστον εγώ δεν μπορώ να το εντοπίσω πλέον). Προς τεκμηρίωση πάντως των λεγομένων μου, επισυνάπτω και το αντίγραφο της συγκεκριμένης ηλεκτρονικής έκδοσης της εφημερίδας, την οποία είχα κατεβάσει τότε στον υπολογιστή μου.

Ξαναγυρνάμε όμως, στο θέμα του Nick the Greek, το οποίο είναι η αφορμή, για την συγγραφή αυτού του κειμένου.

Πριν λίγες μέρες (έναν περίπου χρόνο δηλαδή αργότερα από την δημοσίευση του κειμένου), το ιστολόγιο που φέρει τον τίτλο «Άνεργοι δημοσιογράφοι», αναδημοσιεύει το θέμα, με τίτλο «NICK THE GREEK ΖΩΗ ΣΑΝ ΠΑΡΑΜΥΘΙ». Με λύπη, αλλά και οργή, διαπιστώνω, ότι παρ’ ότι αναφέρουν τις πηγές που αναφέρω κι εγώ, δεν γίνεται καμμία αναφορά στη σελίδα απ’ όπου αντέγραψαν το τελικό κείμενο. Κόμπλεξ να το πει κανείς; Σαφώς και όχι! Απλά με το αναφέρουν μόνο τις πηγές, χωρίς την προέλευση του συνολικού αντιγραμμένου κειμένου, το δημοσίευμά τους εμφανίζεται λίγο ως πολύ, προϊόν, δικής τους εργασίας και έρευνας. Κλασική δημοσιογραφική λαμογιά (σαν κι αυτές που βλέπουμε στα μεγάλα συγκροτήματα, που ενώ ξεπατικώνουν τις ειδήσεις από το ΑΠΕ, εμφανίζονται τα ίδια ως πηγή «με πληροφορίες από ΑΠΕ»).

Αποφασίζω να τους γράψω ένα σχόλιο. Τί έκπληξη! Οι «δημοσιογράφοι», παρ’ ότι «άνεργοι», είναι υπέρ της κλασικής δημοσιογραφικής πρακτικής της προληπτικής λογοκρισίας, κι έχουν ενεργοποιημένο τον «μετριασμό σχολίων». Έστειλα δύο σχόλια, από τα οποία μόνο το ένα δημοσιεύθηκε και μπορείτε να το δείτε κι εκεί. Για κάθε ενδεχόμενο πάντως, έχω κρατήσει και τα απαραίτητα «screenshots».

Το πρώτο σχόλιο:

Γιατί ρε παλικάρια δεν αναγράφετε την πηγή από όπου αντιγράψατε το κείμενο (http://www.pare-dose.net/blog/?p=1784), αλλά αναφέρετε μόνο τις πηγές που χρησιμοποιήθηκαν, εμφανίζοντας έτσι το τελικό κείμενο ως δικό σας; Μέχρι και τις εικόνες κάνατε «hot link».

Είστε και δημοσιογράφοι τρομάρα σας. Κι έπειτα απορείτε γιατί είστε «άνεργοι δημοσιογράφοι».

Φτηνοί στ’ αλεύρι κι ακριβοί στα πίτουρα. Να χαίρεστε την δεοντολογία σας.

Υ.Γ. Καθώς όπως βλέπω, είστε υπέρ της «προληπτικής λογοκρισίας» (κλασικοί δημοσιογράφοι) έχοντας ενεργοποιημένο τον μετριασμό τον σχολίων, και έτσι ενδέχεται να το φάει η μαρμάγκα το μήνυμά μου, επιφυλάσσομαι στην περίπτωση αυτή να το δημοσιεύσω στην δική μου ιστοσελίδα.

Ακολουθεί το σχόλιο-απάντηση των «άνεργων δημοσιογράφων»:

Ζητούμε συγνώμη αν αθελά μας καταχραστήκαμε την εργασία σας αγαπητέ/ή Π’αρε Δώσε. Εχετε δίκιο να διαμαρτύρεστε αλλά να σας εξηγήσουμε οτι εμείς αντιγράψαμε το πολύ ενδιαφέρον αυτό αρθρο απο τη συγκεκριμένη ηλεκτρονική διεύθυνση: NICK THE GREEK ΖΩΗ ΣΑΝ ΠΑΡΑΜΥΘΙ στην οποία όπως κι εσείς μπορείτε να διαπιστώσετε δεν αναφέρετε ουδεμία άλλη πηγή πλήν των συγκεκριμένων που αναδημοσιεύσαμε.

Καλή Χρονιά να έχετε και μην είστε τόσο άδικος λέγοντας οτι μας αξίζει να είμαστε άνεργοι… Δεν υπήρξε πρόθεση σας διαβεβαιώνουμε και μπορείτε με μια ματιά σε προηγούμενες αναρτήσεις μας να διαπιστώσετε πόσο τηρούμε την αναφορά της Πηγης έκαστου δημοσιεύματος.

Συντακτική Ομάδα
Ανεργων Δημοσιογραφων

Κάπου εδώ, «τα παίρνω στα κρανίο» και είναι ο κύριος λόγος, που γράφω αυτό το κείμενο. Αντί οι «δημοσιογράφοι», να πουν τουλάχιστον, ότι απλά αμέλησαν ή ότι δεν έγινε σκόπιμα αυτό (λέμε τώρα…), προσπαθούν να καλύψουν την «πουστιά» τους με μια άλλη «πουστιά». Το άρθρο όπου παραπέμπουν για «τεκμηρίωση» και το οποίο υποτίθεται πως αυτό αντέγραψαν στην πραγματικότητα, έχει μεταγενέστερη ημερομηνία από το δικό τους (και πολύ υποψιάζομαι ότι έχουν άμεση σχέση με το συγκεκριμένο ιστολόγιο)! Και όπως προαναφέρω, έχω κρατήσει «screenshots» στην περίπτωση που πάνε να αλλάξουν τις ημερομηνίες εκ των υστέρων. Φροντίζω δε, να τους επισημάνω με σχόλιό μου, ότι η «πουστιά» τους έγινε αντιληπτή και δεν τρώω κουτόχορτο:

Δεν το σώζετε αγαπητοί μου, γιατί ούτε τη σελίδα του αντιγραφέα αναφέρατε, από την οποία αντιγράψατε το κείμενο (και μην πείτε ότι το γνωρίζατε ότι ήταν κλεπτο-αντιγραφέας). Χώρια που δεν τα λογαριάσατε καλά. Η σελίδα που παραπέμπετε -κι από την οποία υποτίθεται πως αντιγράψατε εσείς- έχει ημερομηνία δημοσίευσης, σχεδόν 2 ώρες* μεταγενέστερη από τη δική σας.

Χρειάζεται να πω κάτι άλλο, ή τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται;

Δεν έχω λόξα με το κυνήγι των αντιγραφέων που δεν αναφέρουν πηγή (είναι συνηθισμένο φαινόμενο), αλλά όταν βλέπω να επιδίδονται σ’ αυτό το σπορ, αυτοαποκαλούμενοι δημοσιογράφοι και πόσο μάλλον «άνεργοι», κάτι παθαίνω…

* Σημείωση δική μου: Λάθος υπολογισμός. Δεν είναι 2 ώρες, αλλά 40′. Όχι ότι αλλάζει κάτι αυτό βέβαια.

Εννοείται ότι αυτό το σχόλιο δεν δημοσιεύθηκε ποτέ, αλλά στη θέση του εμφανίστηκε ένα «μεγαλόψυχο» ανώνυμο σχόλιο το οποίο τους «συγχωρεί τους μπαγάσηδες», αφήνοντας έτσι να πλανάται η εντύπωση, ότι αυτό το σχόλιο μπορεί να το έγραψα κι εγώ.

Συγχαρητήρια κύριοι «δημοσιογράφοι», «άνεργοι» και μη. Δίνετε το καλό παράδειγμα…

Σχετικά θέματα:

Μοιραστείτε το θέμα:

Μαμόθρεφτοι «επαναστάτες», ιταμοί γονείς και ισονομία

Π-Δ — Wed, 09 Dec 2009 19:21:36 +0000

Τα κρούσματα απανωτά…

Σε πορείες διαμαρτυρίας και διάφορες προσχηματικές διαδηλώσεις, ανάμεσα στα «οργισμένα νιάτα» (και εξοπλισμένα) που συλλαμβάνονται ξεχωρίζουν οι συλλήψεις γόνων «καλών» οικογενειών. Τέκνα βουλευτών, υπουργών, καθηγητών πανεπιστημίου και πάει λέγοντας.

Η πρώτη απορία που γεννιέται, είναι γιατί αυτοί οι αυτοαποκαλούμενοι «αντιεξουσιαστές» δεν ξεκινούν την «αντίσταση» μέσα απ’ το σπίτι τους, αφού οι γονείς τους είναι οι ίδιοι εκπρόσωποι της εξουσίας. Γιατί δεν γιαουρτώνουν τον μπαμπά τους; Γιατί δεν σπάνε το αυτοκίνητο της μαμάς; Γιατί δεν σκίζουν την πιστωτική τους, αντί να κατεβάζουν τις τζαμαρίες των τραπεζών;

Τι σκατά «αντιεξουσιαστές» είναι αυτοί, αφού έχουν την πολιτική δύναμη να χειραγωγούν και να χρησιμοποιούν τον νόμο και να αφήνονται ελεύθεροι, με ένα μόνο τηλέφωνο ενός «υπηρέτη» της εξουσίας, παρ’ ότι κουβαλούν πάνω τους, ένα κάρο μολότοφ, βαριοπούλες, μαχαίρια κ.ά.; Τι σκατά αναρχικοί είναι αυτοί που χρησιμοποιούν την εξουσία, για να τη «σκαπουλάρουν» μόλις βρίσκονται στον «λάκκο με τ’ αγγούρια», άγνωστο κι αυτό. Απλά καταδεικνύεται το γελοίον του πράγματος κι αποδεικνύεται και στην πράξη, πως κάποιοι πολίτες είναι πιο «ίσοι» απ’ τους υπόλοιπους…

Κι αν αυτοί οι βουτυρόμαγκες της πορδής προκαλούν το κοινό αίσθημα με την προνομιακή μεταχείρισή τους απ’ την εξουσία (που υποτίθεται ότι πολεμούν, γιατί οι ταγοί της «σκοτώνουν τα όνειρά τους» [αλήστου μνήμης παπαριά]), τι να πει κανείς για τους γονείς τους;

Αυτοί, αντί να κάνουν τουλάχιστον την πάπια και την αυτοκριτική τους, άλλοι βγαίνουν και δηλώνουν ξεδιάντροπα περήφανοι για τα «ηρωικά» τέκνα τους (που δεν έχουν τ’ αχαμνά να αναλάβουν την ευθύνη των πράξεων και των «ιδεών» τους), ενώ στο παρασκήνιο χρησιμοποιούν το «βύσμα», και άλλοι πουλάνε ευθαρσώς τρέλα, παίζοντας με την νοημοσύνη όλων μας, όταν προσπαθούν να μας πείσουν, πως τα βλαστάρια τους που συλλαμβάνονται εν μέσω πλήρους «εξοπλισμού» ενός «αντιεξουσιαστή», ήταν εκεί «για καφέ», ενώ τα άδεια μπουκάλια -υποψήφια για βόμβα μολότοφ- προορίζονταν για…ανακύκλωση (τι να πει κανείς τώρα, μπροστά σ’ αυτό το μεγαλείο…«οικολογικής συνείδησης»;).

Δεν είναι μόνο όμως αυτός ο εμπαιγμός και η προκλητική στάση τους, που μπορεί να εξοργίζει τον μέσο πολίτη, αλλά και η ουσιαστικά απροκάλυπτη προσπάθεια προκατάληψης της δικαιοσύνης. Γιατί τι νόημα μπορεί να έχει π.χ. η φράση «έχω εμπιστοσύνη στην ελληνική δικαιοσύνη, αλλά γνωρίζω και πολύ καλά τα παιδιά μου» (είστε σίγουρος αγαπητέ μου; γιατί αν γνωρίζετε καλά αυτή την πλευρά των παιδιών σας που εμπίπτει στον κοινό ποινικό κώδικα, είστε κατά μίαν έννοια, συνένοχος).

Και μιλάτε για ισονομία βρε θρασίμια;…

Σχετικά θέματα:

Μοιραστείτε το θέμα: