Η αγάπη είναι η γλώσσα της καρδιάς δεν έχει ανάγκη από λέξεις για να εκφρασθεί. Είναι γραμμένη στα μάτια.

Δεν μπορείς να αγοράσεις την αγάπη, αλλά είναι πιθανόν να την πληρώσεις ακριβά…

Η αγάπη απονέμεται πάντα σαν δώρο, ελεύθερα, πρόθυμα, απροσδόκητα. Προσφέρεται ακόμα και όταν οι άλλοι δεν την αναγνωρίζουν και δεν την εκτιμούν. Δεν αγαπάμε για να μας αγαπήσουν, αγαπάμε γιατί έτσι νιώθουμε…

Η αγάπη είναι μια φωτιά. Αλλά ποτέ δεν ξέρεις, αν θα ζεστάνει τη καρδιά σου ή θα σου κάψει το σπίτι.

Αγάπη είναι εκείνη η συνθήκη κατά την οποία η ευτυχία ενός άλλου προσώπου είναι ουσιαστική για τη δική σου.

Η αγάπη τα απαιτεί όλα και έχει δικαίωμα σε όλα.

Αγάπη είναι αυτό που σου προκαλεί απέραντη και αληθινή ευτυχία σε κάθε στιγμή της ζωής σου…Αυτό πού σε κάνει να πιστεύεις ότι ο κόσμος σου ανήκει!

Αγάπη είναι το φιλί πάνω στο δάκρυ.

Η αγάπη δεν έχει υπέρτατο βαθμό, τα αστέρια δεν έχουν αριθμό και η θάλασσα δεν έχει αναπαμό.

Η αγάπη είναι όπως ένα άγριο τριαντάφυλλο: Πανέμορφη και ήρεμη, αλλά και έτοιμη να χύσει αίμα αμυνόμενη.

Αγάπη είναι να αγαπά σε σένα, όσα εσύ δε μπόρεσες να αγαπήσεις στον εαυτό σου.

H αγάπη δεν ξέρει από αξιοπρέπεια. Η αγάπη είναι μεγαλειώδης και τολμηρή.

Η αγάπη γεννιέται από την ευχαρίστηση που νοιώθουν δυο άνθρωποι, όταν κοιτάζονται. Φουντώνει από την ανάγκη που νιώθουν να βλέπονται. Και ολοκληρώνεται με την αδυναμία τους να αποχωριστούν ο ένας τον άλλο.

Η αγάπη είναι μια αρρώστια του μυαλού. Δίνει αφή στις παραισθήσεις. Κάνει τα κορμιά να αναριγούν. Κάνει τα όνειρα να αιμορραγούν. Τη μοναξιά να τρίζει τις σκάλες τα μεσάνυχτα, και να τρομοκρατεί.

Η αληθινή αγάπη είναι η μόνη ασθένεια της καρδιάς που είναι καλύτερα να την αφήσεις να σε καταλάβει.

Όπου κυριαρχεί η αγάπη δεν υπάρχει θέληση για εξουσία. Εκεί που κυριαρχεί η δύναμη δεν υπάρχει θέση για την αγάπη. Το ένα είναι η σκιά του άλλου.

Η αγάπη είναι ο μεγαλύτερος πόνος, αλλά και ενθουσιασμός που έχει δεχτεί ποτέ η ανθρωπότητα

Αγάπη είναι η δύναμη που μπορεί να διεισδύσει στα σκοτάδια του «εγώ» και να τα διαλύσει.

Η αγάπη συγχωρεί, υπομένει, πονά, συμπάσχει, χαίρεται, τρελαίνεται, και όλα αυτά με φλόγα. Όταν κάθε σημάδι αυταρέσκιας μέσα μας πεθάνει, και μείνει μόνο η θέληση να δοθούμε ολοκληρωτικά σε έναν φίλο, τότε η ψυχή εντελώς γυμνή καταφλέγεται από ευτυχία και αγάπη φλογίζοντας όλους όσους είναι γύρω μας.

Αληθινή αγάπη δεν είναι εκείνη που αντέχει τον μακρόχρονο χωρισμό, αλλά εκείνη που αντέχει την μακρόχρονη οικειότητα.

Σχετικά θέματα:

• Η «αγάπη» και η «συγχώρεση» στον Χριστιανισμό
• Αυτοθεωρία: Η επαναστατική απόλαυση του να σκέφτεσαι για τον εαυτό σου
• Γιατί ο έρωτας είναι τυφλός και συνοδεύεται από τρέλα…
• Θεϊκά λόγια αγάπης…

«Οι συμμαθητές μου όταν ήμουν στην τάξη νόμιζαν ότι εάν πίεζαν το δέρμα μου με το δάχτυλό τους θα έβγαινε αίμα. Αλλά επειδή ήξερα ότι με δοκίμαζαν, τους άφηνα. Όταν με πίεζαν, είδαν ότι δεν βγαίνει αίμα και τότε καταλάβαιναν ότι είμαι σαν και αυτούς».
Έρνεστ Κιμάγια, πρόεδρος του Συλλόγου Αλμπίνων της Τανζανίας

«Η Βομιλία ρώτησε “Ποιοι είστε;”. “Θα μας γνωρίσεις σύντομα”, απάντησαν. Όταν προσπάθησα να κλείσω την πόρτα, ένας από αυτούς με συνέθλιψε πάνω στον τοίχο με την πόρτα. Ο άλλος έκοψε τον λαιμό της Βομιλίας με μια μασέτα. Μετά άρχισε να της κόβει το δεξί πόδι…».
Τζέμε, μητέρα που είδε την 17χρονη κόρη της να κατακρεουργείται μπροστά στα μάτια της

«Το να είσαι Αλμπίνος, είναι σαν να είσαι ξαπλωμένος σε ένα κρεβάτι νοσοκομείου, περιτριγυρισμένος από ετοιμοθάνατους, ξέροντας πως θα είσαι ο επόμενος…».
Αλφρέντ Καπόλε, πρόεδρος του Τανζανικού Συλλόγου Αλμπίνων της Μουάνζα

«Συνέβη ξαφνικά λόγω της πίστης στη μαγεία, οι μάγοι είναι η πηγή του κακού. Οι άνθρωποι πάνε στους γιατρούς για τη μαγεία και τους λένε τα προβλήματά τους και οι μάγοι λένε “Εάν θέλετε να λύσετε τα προβλήματά σας, πρέπει να έχετε το χέρι ενός Αλμπίνο… Θα είναι πηγή ευημερίας, άρα βρείτε το χέρι ενός Αλμπίνο”. Και το άτομο λέει: “Είναι δύσκολο, πώς να το βρω;”. Και ο μάγος απαντά “Είναι απλό, δώσε μου 2 εκατομμύρια σίλινγκς και θα σου φέρω εγώ το χέρι ενός Αλμπίνο”. Οι μάγοι είναι η πηγή του κακού».
Αλ Σάιμα Κεγκίρ, η πρώτη Αλμπίνο βουλευτής

Ο αλφισμός ή αλμπινισμός ή λευκοπάθεια είναι πάθηση που εμφανίζεται εκ γενετής σ’ ένα άτομο και σαν κύρια συνέπεια έχει το λευκό χρώμα στο δέρμα και στις τρίχες των μαλλιών και ολόκληρου του σώματος, ενώ η ίριδα των ματιών είναι ρόδινη. Το τελευταίο δεν θα πρέπει να συγχέεται με το φαινόμενο των κόκκινων ματιών. Οι πάσχοντες από αλφισμό έχουν λεπτό δέρμα που παρουσιάζει μεγάλη ευπάθεια στις λοιμώξεις, καθώς και σοβαρά προβλήματα όρασης η οποία είναι ελαττωματική και μπορούν να προκαλέσουν αχρωματοψία ή καταρράκτη, ενώ εμφανίζουν και φωτοφοβία. Στις βαρύτερες μορφές του, οι δύο κυριότερες επιπλοκές του αλφισμού είναι η τύφλωση και η εμφάνιση καρκινωμάτων του δέρματος. Για τα άτομα που πάσχουν από αλφισμό ισχύει διεθνώς ο χαρακτηρισμός «Albino» (από τη λατινική λέξη «albus» που σημαίνει «λευκό»), ενώ στην ελληνική γλώσσα τα άτομα αυτά ονομάζονται «λευκοπαθικά».

Περίπου 400.000 υπολογίζεται ότι είναι οι Αλμπίνοι της Τανζανίας που ο συνολικός της πληθυσμός φτάνει τα 40 εκατομμύρια. Επίσημη καταγραφή δεν υπάρχει για τους Αλμπίνους της χώρας, έτσι κι αλλιώς στην τοπική διάλεκτο αποκαλούνται «Ζερού Ζερού», δηλαδή «άνθρωποι φαντάσματα». Με λευκό δέρμα, λευκά μαλλιά και κόκκινα μάτια, οι Αλμπίνοι ξεχωρίζουν έντονα ανάμεσα στον μαύρο πληθυσμό της Αφρικής. Στον δυτικό κόσμο θεωρούνται απλά διαφορετικοί. Στην Τανζανία όμως, αλλά και στην υπόλοιπη Αφρική μέχρι ενός βαθμού, θεωρούνται «καταραμένοι». Παλαιότερα πίστευαν ότι ήταν φαντάσματα που κυκλοφορούσαν ανάμεσα στους θνητούς. Θεωρούνταν αθάνατοι, και οι οικογένειές τους, όταν πέθαιναν τους έθαβαν μέσα στο ίδιο τους το σπίτι ώστε να μην δει κανείς τον νεκρό.

Στα χωριά, όταν μια οικογένεια αποκτούσε ένα παιδί Αλμπίνο, το έπνιγε αμέσως μετά τη γέννα. Με τα χρόνια όμως, οι Τανζανοί διαπίστωσαν ότι παρ’ όλες τις δολοφονίες των νεογέννητων, συχνά και το δεύτερο παιδί τους θα ήταν Αλμπίνο. Έτσι, πίστεψαν ότι ο Θεός τους καταράστηκε για την πράξη τους να δολοφονούν τα νεογέννητα, και γι’ αυτό οι δολοφονίες αυτούς του είδους έπαψαν. Οι γηραιότεροι Τανζανοί βέβαια, ακόμη πιστεύουν ότι οι Αλμπίνοι είναι κακός οιωνός…

Ωστόσο μια νέα παραλλαγή της «παράδοσης» είναι αυτή που τείνει να απειλήσει ξανά την ύπαρξή τους. Όλα δείχνουν να ξεκίνησαν την άνοιξη του 2007 στη γη της Σουκούμα, στην περιοχή της λίμνης Βικτωρία. Εκεί μια ομάδα από τους 15.000 «μάγους-γιατρούς» που δραστηριοποιούνται στην περιοχή -161.000 είναι οι γιατροί του είδους σε όλη τη χώρα- εφηύραν έναν δαιμόνιο τρόπο για να βγάλουν περισσότερα χρήματα: Διέδωσαν ότι τα μέλη του σώματος των Αλμπίνων φέρνουν καλή τύχη και πλούτο όταν χρησιμοποιούνται ως υλικό της μαύρης μαγείας.

Υπολογίζεται πως από το 2007, πάνω από 100 Αλμπίνοι έχουν σφαγιαστεί σαν ζώα μπροστά στα μάτια των συγγενών τους. Ενώ το πραγματικό μέγεθος του προβλήματος δεν είναι εύκολο να προσδιοριστεί. Πολλοί κάνουν λόγο για την πιθανότητα τα φονικά να είναι πολύ περισσότερα, αφού είναι πολλοί οι χωρικοί που δεν δηλώνουν τα περιστατικά.

Οι δολοφονίες έχουν απλωθεί από την περιοχή της Μουάνζα, τη Σινιάνγκα, τη Καγκέρα, ακόμη και στη πρωτεύουσα. Και από εκεί στο Κονγκό, στο Μπουρούντι, στη Ρουάντα, στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, στο Μαλάουι, τη Νότιο Αφρική.

Στο χωριό Νιαμικόμε, οι ψαράδες που είδαν την πέρκα να εξαφανίζεται, πλέκουν μαλλιά Αλμπίνου στα δίχτυα για να έχουν καλή ψαριά. Στο ορυχείο Μγκούσου, στην περιοχή της Γκέιτα, οι χρυσωρύχοι, που ζουν με ένα δολάριο τη ημέρα, ραντίζουν το χώμα με αίμα Αλμπίνου για να βρουν χρυσό. Οι χωρικοί πλένονται με ένα μείγμα από κόκαλα Αλμπίνου για να πορευθούν καλά οι δουλειές τους… Οι χωρικοί εξακολουθούν να υπακούν τους μάγους και να βγαίνουν για «κυνήγι Αλμπίνων». Μπαίνουν στα σπίτια τους νύχτα, και κόβουν τα χέρια, τα πόδια, την γλώσσα, το κεφάλι τους. Κάθε κομμάτι τους έχει και διαφορετική χρήση. Συμμορίες αναλαμβάνουν να σφάξουν τους Αλμπίνους για λογαριασμό άλλων. Ο Τζόσεφατ, δημοσιογράφος του Ράδιο Κουιζέρα, στην περιοχή της Νγκάρα όπου έχουν γίνει δολοφονίες Αλμπίνων, λέει: «Oι Τανζανοί, δεν πάνε απευθείας να σκοτώσουν τον Αλμπίνο. Αυτό που χρειάζονται είναι τα μέλη του σώματος, για παράδειγμα χέρια ή μαλλιά. Έτσι, μερικές φορές διαπραγματεύονται με τον Αλμπίνο, του λένε “σε παρακαλώ μην κλαις, απλά θέλουμε αυτό το χέρι» και τους αφήνουν ζωντανούς….”».

Σχετικά θέματα:

• Η αρρώστια της θρησκείας («Η πηγή του κακού» – Ρίτσαρντ Ντόκινς)
• Αφρικανική φιλοσοφία – Πως οι απολίτιστοι Έλληνες γνώρισαν το προγονικό αφρικανικό πνεύμα
• Ατιμώρητα εγκλήματα – Η ασυλία του Χριστιανισμού
• Η πολιτική επιστήμη της χριστιανικής προπαγάνδας – Μερικές απαντήσεις στον «επιστήμονα» κύριο Κωνσταντίνο Χολέβα
• Θρησκεία, θρησκοληψία και αυθυποβολή (ήτοι το «ιερό» κατούρημα ενός…κοπρόσκυλου)
• Μαθήματα χορού (βίντεο)
• Λιάνα Κανέλλη και κηρύγματα ηθικής σε οίκους ανοχής
• Το νόμιμο είναι και ηθικό;
• Black μπεεε (Θόδωρος Μαραγκός) – Οι πάπυροι του Ερκολάνο, ο Θοδωράκης ο Νεοέλληνας κι ο Δημητράκης το πρόβατο
• Θέλει η προπαγάνδα να κρυφτεί και η χαρά δεν την αφήνει

Ο μπάρμαν δυσκολεύεται στο να μοιράσει τα 5 ευρώ σε τρία άτομα, και αποφασίζει να τσεπώσει τα 2 και να επιστρέψει από ένα στους πελάτες. Οπότε έχουμε: Οι τρεις τύποι πλήρωσαν από 10 ευρώ ο καθένας, δηλαδή 30 στο σύνολο.

Εφόσον ο μπάρμαν τους επέστρεψε από ένα ευρώ στον καθένα, έχουν πληρώσει από 10-1=9 ευρώ έκαστος. Δηλαδή 9Χ3=27 ευρώ συνολικά.

Ο μπάρμαν τσέπωσε 2 ευρώ, όμως 27+2=29. Που πήγε το ευρώ που λείπει;

Πηγή: antinews.gr

Σχετικά θέματα:

• Το μυστηριώδες τρίγωνο και η τρύπα με το χαμένο τετράγωνο

«Ο Σταύρος Κουχτσόγλου είναι ένας από τους σπουδαιότερους αντιπροσώπους των νέων ιδεών μεταξύ των εργατικών τάξεων. Άνθρωπος αληθής. Βεβαίως δι’ ημάς τους Έλληνας είναι πολύ τολμηραί ακόμη αι ιδέαι αι οποίαι εκφράζονται εις το παρόν βιβλίον. Ούτε ο Κονεμένος, ούτε ο Λασκαράτος, ούτε ο Ροΐδης έγραψαν με τόσον ριζοσπαστισμόν, όπως ο Σταύρος Κουχτσόγλου. Ο Σταύρος Κουχτσόγλου είναι ένας εργάτης Ευρωπαίος. Έχει συνείδησιν όλων των κοινωνικών ζητημάτων τα οποία απασχολούν την εποχήν μας. Το έργον του και κατά τούτο έχει μεγάλην αξίαν. Διότι ενώ από το πρωί έως το βράδυ εργάζεται ως βιοπαλαιστής, από το βράδυ έως το πρωί εργάζεται μελετών, ερευνών και συγγραφών υπέρ της ευτυχίας της ανθρωπότητας. Ο τίτλος του παρόντος κειμένου «Κάτω η μάσκα» είναι αρκετά επιδεικτικός του τι θέλει να ειπή ο συγγραφεύς. Αμειλίκτως κτυπά το ψεύδος και την υποκρισίαν, ως τας μόνας κληρονομίας του παρελθόντος, τας οποίας εφυλάξαμεν με ευλάβειαν. Κτυπά την ιδιοκτησίαν, την εκμετάλλευσιν και αυτόν ακόμη τον Σοσιαλισμόν και κηρύσσεται υπέρ του ιδεώδους της Αναρχίας…».
Γ.Σεραφίδης

Πρόλογος
Ένεκα της διαστροφής, της γενομένης εκ σκοπού, εναντίον του Αναρχισμού εκ της εξουσιαζούσης τάξεως και εξ άλλων εχόντων συμφέρον προς τούτο, μύριοι όσαι κατηγορίαι και ονομασίαι υβριστικαί αποδίδονται προς ημάς.

Στερούμενος ο λαός κρίσεως, λογικής, και θελήσεως ιδικής του, βαδίζει κατά συνέπειαν με τας ορέξεις και τας θελήσεις των αρχόντων του, αποφεύγων ούτως όχι μόνον τους αναρχικούς ως δολοφόνους, κακούργους και λοιπάς ονομασίας που μας δίδουν, αλλ’ ούτε καν ζητή να μάθη τι είναι Αναρχισμός, προκατειλημμένος όπως είναι από τους έχοντας συμφέρον προς τας ψευδείς αυτάς διαδόσεις. Και μ’ όλα ταύτα ο Αναρχισμός παρουσιάζεται σήμερον ως ένα μέρος ολοκληρωτικόν μιας νέας φιλοσοφίας και δι’ αυτό ο αναρχικός ευρίσκεται πάντοτε εις συνάφειαν με τους μεγαλυτέρους μελετητάς.

Όσον ο εγκέφαλος του ανθρώπου ελευθερούται από τας ιδέας που του ενετύπωσε η μειονοψηφία των βασιλέων, παπάδων, δικαστών κ.λ.π. δια να τον κρατήσουν στην εξουσία τους -και των πληρωμένων σοφών- τόσον και μια νέα κοινωνική αντίληψις ξεφυτρώνει, εις την οποίαν δεν μνήσκει πλέον θέσις σ’ αυτήν την εξουσιαστικήν μειονοψηφίαν. Αυτή η κοινωνία περιλαμβάνει όλον τον συσσωρευθέντα πλούτον, από την εργασίαν των παρελθόντων γενεών, και τον θέτει προς κοινήν ωφέλειαν υλών, χωρίς να δημιουργήσει πλέον καμμίαν εξουσίαν. Αυτή η κοινωνία του Αναρχισμού, είναι ήτις περιλαμβάνει απείρους ποικιλίας ικανοτήτων, ιδιοσυγκρασιών, και ατομικών ενεργειών, μη αποκλείων κανένα.

Καλεί την πάλην και τον διαγωνισμόν, διότι γνωρίζει ότι αι εποχαί των ελευθέρων διαγωνισμών, χωρίς το βάρος εξουσίας τινός να βαρύνει την ζυγαριάν από το ένα μέρος, υπήρξαν αι περισσότερον αναπτύξασαι την ανθρώπινον ιδιοφυίαν.

Αναγνωρίζων ότι τα μέλη του έχουν ίσα δικαιώματα εις όλους τους συσσωρευθέντας θησαυρούς του παρελθόντος, δεν αναγνωρίζει πλέον την διαίρεσιν εις εκμεταλλευτάς και εκμεταλλευόμενους, εις κυβερνήτας και κυβερνομένους, εις εξουσιαστάς και εξουσιαζομένους, εις άρχοντας και αρχομένους. Ζητεί να αποκαταστήση μίαν δυνατήν αρμονίαν στους κόλπους του χωρίς να υποτάξει τα μέλη του εις καμμίαν εξουσίαν, καλών τους ανθρώπους εις ελευθέραν ανάπτυξιν, εις ελεύθερον πρωτοβουλίαν, εις ελεύθερον συνεταιρισμόν. Ζητεί την πλήρη ανάπτυξι του ατόμου, συνδεομένην με την υψηλοτέραν ανάπτυξιν της θεληματικής συνεταιρήσεως υφ’ όλας τας επόψεις, εις όλους τους δυνατούς βαθμούς και δια κάθε φανταστικόν σκοπόν.

Σκοπός του λοιπόν είναι η πλήρης ελευθερία του ατόμου, μέσα του: η επανάστασις και η διάδοσις της αληθείας διότι μόνον δι’ αυτής θα μπορέσει να καταρρίψει το μέχρι τούδε επικυριαρχήσαν ψεύδος, γνωρίζων άλλως τε ότι μόνον υπό την αίγλην της αληθείας ειμπορούν να δημιουργηθούν χαρακτήρες, και κατά συνέπειαν και άνθρωποι ελεύθεροι και ειλικρινείς.

Γι’ αυτό φρονούμεν ότι, η διάδοσις των Αναρχικών ιδεών, δια σειράς εκδιδομένων φυλλαδίων, ως και η ελευθέρα εξέτασις και η λογική κρίσις παντός πράγματος ευρισκομένου γύρω μας, όχι μόνον θα βοηθήσουν εις την κατάρριψιν των ψευδών διαδόσεων και του ψεύδους, αλλά και εις την ανάπτυξιν και εις την ολοκληρωτικήν αντίληψιν του αναρχικού ιδανικού.

Γνωρίζωμεν ότι, η Μωσαϊκή Ιστορία της δημιουργίας του κόσμου, είναι παραδεκτή ακόμη από πολλούς λαούς οι οποίοι εδέχθησαν τον Εβραιοχριστιανικόν πολιτισμόν. Αυτή η έκτακτος επιτυχία ωφείλεται, αφ’ ενός εις την ενδόμυχον ενότητα των χριστιανικών και εβραϊκών δογμάτων και αφ’ ετέρου εις την απλήν και φυσικήν διάθεσιν των ιδεών αι οποίαι εκτίθενται εις αύτη και αι οποίαι συμβιβάζονται συγκεχυμένως πως και με τας μυθολογικάς κοσμογονίας των αρχαίων.

Κατ’ αυτήν ο Θεός εσχημάτισε πρώτα την γην και τους αστέρας, κατόπιν εχώρησε το φως και το σκότος, έπειτα τα νερά και την ξηράν, αργότερα τα φυτά, πιο αργότερα τα ζώα, και όλο τελευταία τον άνθρωπον, και την εβδόμην ανεπαύθη. Ιδού αμέσως, με λίγα λόγια, έγινε όχι μόνον αυτός ο κόσμος εδώ, ο πλανήτης μας, αλλ’ όλο το Σύμπαν!

Τώρα, εάν είμεθα μοιρολάτραι, ειμπορούμε ναι πιστεύσωμε σ’ αυτήν την δημιουργία και να αρκεσθούμε σ’ αυτήν την απλούστατη υπόθεσι, επαναπαυόμενοι και ημείς σε πιο λίγο χρονικό διάστημα από τον Δημιουργό. Εάν όμως θελήσωμε να μη αρκεσθούμε σ’ αυτήν την αλλόκοτον και άνευ εξηγήσεων πιστοποίησιν, εάν θελήσωμεν να τινάξωμεν για μια στιγμή το «Πίστευε και μη ερεύνα» και δεν πιστεύσωμεν και ερευνήσωμεν, επικαλούμενοι την λογικήν μας και την επιστήμην, τότε θα ανακαλύψωμεν όλως νέαν δημιουργίαν, ουχί μυθολογικήν και βασιζομένην επί εβραϊκών σοφιστειών, αλλ’ επί αποδείξεων και επί της λογικής…

Όταν οι άνθρωποι ήρχισαν να βγαίνουν από τη ζωώδη κατάστασί τους, μη έχοντες ακόμη καμμίαν ίδέαν από βασιλείς, πρωθυπουργούς, πάπας, πατριάρχας, αριστοκράτας και λοιπούς παρασίτους, ωδηγούντο απλούστατα από τας φυσικός ανάγκας των. Ανάγκη ήτο να ενώσουν τας δυνάμεις των για να εξομαλύνουν ένα φυσικό εμπόδιο, αναγκαία η αλληλοβοήθεια για να πιάσουν ένα κυνήγι, που θα έφευγε τη μεμονωμένη τους προσπάθεια η επείγουσα η ένωσίς των για να νικήσουν ένα δυνατό εχθρό, μίαν αγέλην θηρίων κ.τ.λ. οποιαδήποτε όμως και αν υπήρξε η αρχική αιτία του συνεταιρισμού των ανθρώπων ή του προγόνου του ακόμη, αυτή εγένετο μόνον για να καλλιτερεύση την θέσιν του, και όχι να δέσμευση την ατομικήν του ελευθερίαν. Ήτο ένας συνεταιρισμός των φυσικών των προτερημάτων, για να μπορέσουν ηνωμένοι να φθάσουν τον σκοπόν που ήθελαν. Αυτός ο πρώτος συνεταιρισμός, ο οποίος θα έγινε μόλις ήρχισε να φαίνεται η συναίσθησις εις τον άνθρωπον, εγένετο χωρίς καμμία σκέψη, χωρίς κανένα συμβόλαιον, από την πίεσιν των φυσικών αναγκών, και από τας περιστάσεις, έκαστος φυλάττων την ελευθερίαν της ενεργείας του. Αυτός ο συνεταιρισμός των θα εβαστούσε τόσον, όσον και ο σκοπός που ήθελαν να φθάσουν, τελειόνοντες τον σκοπόν των, διελύοντο έκαστος στα ίδια, στη σπηλιά του, στην ελευθερίαν του.

Πολύ αργότερα θα έγινε, και δια βαθμιαίας πάλιν εξελίξεως, που μερικοί όμιλοι ενωθέντες προς σκοπόν τίνα, εξηκολούθησαν να μένουν ενωμένοι και μετά τον σκοπόν των. Μέσα σ’ αυτούς τους ομίλους μερικοί ευρεθέντες πιο πανούργοι, ή πιο ισχυροί, ή από άλλας περιστάσεις ευνοηθέντες, έκαμαν κανένα πλεονέκτημα, κανένα ανδραγάθημα, το οποίον συνησθάνθησαν και έπεισαν και τους άλλους να το γνωρίσουν ως ιδιαίτερόν των προτέρημα, και αυτοί το εδέχθησαν. Αλλά δεν ήργησε αυτό το πλεονέκτημα να γίνη δικαίωμα, από εκείνους που το οικειοποιήθησαν, επεκτείνοντες αυτά και συμπαρασύροντες και αλλά, και ούτω καθεξής. Μελετώντες τους αρχικούς λαούς, μας αφήνουν πολλά ίχνη της εξελίξεώς των, δεικνύοντες ότι από την εποχήν του ομίλου μερικών ατόμων, χωρίς την παραμικράν σκιάν της αναμεταξύ των διαφοράς, περάσαμεν βαθμιαίως εις την εξουσίαν του αρχηγού για να καταλήξωμεν στας σημερινάς πολυπλόκους οργανώσεις. Από εδώ λοιπόν άρχεται να φαίνεται ο πρώτος αρχηγός και μ’ αυτόν μαζί και οι πρώτοι αλληλοφαγωμοί. Εκείνοι που απέκτησαν αυτά τα δικαιώματα είδον ότι η πανουργία και η ισχύς είναι καλά μέσα για να απατούν τους ανόητους και να καταπνίγουν τους ισχυρογνώμονας, τα εμεταχειρίσθησαν και μας τα εκληρονόμησαν διαδοχικώς. Όσον προχωρούσε πλέον ο άνθρωπος τόσον επλέκετο μέσα στα δίκτυα των πανούργων. Κι αυτοί πάλιν μ’ όσην ευκολίαν έβλεπον ότι εκτελούντο αι διαταγαί των, τόσον ηύξανον τας απαιτήσεις των…

Εν τω μεταξύ εγεννάτο όλως ασυναισθήτως και άλλος αρχηγός, ο μέλλων σύμμαχος του πρώτου: Ο κλήρος. Εις την αρχήν τα φυσικά φαινόμενα ήσαν δια τους προγόνους μας μυστηριώδη. Η φύσις δεν είχε παραδώσει ακόμη κανένα μυστικόν της, και ο άνθρωπος επί αιώνας εσύρετο από τους ανέμους μη ειμπορών να οδηγηθή μόνος του. Εν τούτοις ήλθε η εποχή όπου η ανάγκη να ζητήση να μάθη εγένετο αισθητή. Απαράλλακτα όπως ένα παιδί που ευρίσκεται μεν στην αμάθειαν, βασανίζεται όμως από την περιέργειαν να μάθη, και είναι ευκολοπίστευτον και καταγοητευμένο για θαύματα, κλίνον να δημιουργήση με κάθε τρόπον ως η ταραχώδης φαντασία του εργασθή, όντα υπεράνθρωπα, έστω και σαν την ιδία δική του μορφή, ούτως και η ανθρωπότης διήρχετο την παιδικήν της ηλικίαν. Άλλως τε ήτο δυνατόν ο άνθρωπος να μείνη άοπλος απέναντι των φυσικών δυνάμεων, των στοιχείων, και των διαφόρων εχθρών που συμμάχησαν εναντίον της υπάρξεώς του; Εμηχανεύθη λοιπόν να εύρη την αναγκαίαν εξήγησιν. Η αμάθειά του μη επιτρέπουσα αυτόν να δώση μίαν ακριβή εξήγησιν των φυσικών φαινομένων, οδηγήθη μοιραίως να εισάξη στην φαντασίαν του δημιουργούς υπερφυσικούς δώσας εις αυτούς όλην την δύναμιν. Περιστοιχούμενος από θορύβους, χρώματα, σχήματα και διαφόρους άλλας εντυπώσεις, η φαντασία του έφτασε να δεχθή βαθμιαίως χίλιες ανοησίες, εις τας οποίας προσεφέρθη ο ίδιος θύμα, ως υποχρεωμένος να είναι ευπειθής προς αυτάς. Στον αέρα που βόιζε, στην θύελλα που βροντούσε, στον κεραυνόν που έπληττε, στον ήλιον που τον έφεγγε, στην νύκτα που τον σκοτείνιαζε, στην βροχήν που έπιπτε, στον σεισμόν που τον τρόμαζε κ.τ.λ., ο πρόγονός μας έβλεπε θεούς, φίλους και εχθρούς. Ο πρώτος θεός λοιπόν υπήρξε η προσωποποίησις των φυσικών φαινομένων. Επειδή δε τα άτομα απέθνησκον, και η μία γεννεά διαδέχετο την άλλην, ενώ ο αέρας εξηκολούθη να μυκάται, η θύελλα να βροντά, ο κεραυνός να εκρύγνητε, ο ήλιος να φέγγει κ.τ.λ., διενοήθησαν ότι, τα υπέρτατα αυτά όντα, έζων ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, ίσως πάντοτε και κατά συνέπειαν αθάνατα. Στον ήλιον που ωρίμαζε τους καρπούς, και εβλάστανον οι κάμποι, και έφεγγε την σπηλιά του, έβλεπε τον ευεργέτην, τον Καλόν. Ενώ στο κρύο που εμάραινε τους κάμπους, στην νύκτα που έβλεπε φαντάσματα και αιμοβόρα νηστικά να περιτριγυρίζουν την σπηλιά του, ενεσάρκωνε τον εχθρόν, το κακόν, και κατ’ αυτόν τον τρόπον εφεύρε το καλόν πνεύμα και το κακόν, τους φίλους και τους εχθρούς θεούς. Από αυτήν την αρχήν η ιδέα της θρησκείας συναντάται με την ιδέαν της υπεροχής, ενσαρκομένης στους πιο δυνατούς.

Από την εμφάνισιν λοιπόν των πρώτων πανούργων αρχηγών, αι φυλαί πλέον ευρίσκοντο εις αέναον πόλεμον. Αλλ’ οι ανδρείοι αυτοί πολεμισταί, οι αρχηγοί, εννόησαν γρήγορα ότι η δύναμίς των δεν θα βαστάξη επί πολύ, πλέον των 30 ή 35 ετών, και ότι άλλοι πιο νέοι, πγιο δυνατοί, θα τους διαδεχθούν, και δια να διατηρήσουν την υπεροχήν της εξουσίας των, εδέχθησαν μετά προθυμίας να θεσπίσουν την βοήθειαν της ηθικής εξουσίας, της νέας αυτής δυνάμεως, του εξελιχθέντος σημερινού kράτους. Και ο συνασπισμός των αυτός ήτο μοιραίος. Ήρχετο μόνος, και εφάνη καθαρά από την μορφήν των στρατευμάτων του θεού. Βλέπωμε στην ιστορίαν μια φουκτιά μαχητάς φανατικούς, να μεταβάλλουν εις κόνιν ολόκληρον στρατειάν, κατακυριευμένην από φόβον, διότι το μαντείον προείπεν εναντίον των. Και οι θεοί της ξηράς και της θαλάσσης επληθύνοντο, ο ναύτης εφεύρε δικούς του θεούς της τρικυμίας, ο γεωργός δικούς του για την γεωργίαν και ούτω καθεξής, και εντός ολίγου συνεπληρώθη ολόκληρος στρατιά θεών και ημιθέων αλληλοσυγκρουόομένων. Αλλ’ εκ της πληθώρας αυτής ήρχισε να γεννάται δυσπιστία, και η ανάγκη το να μάθη εξακολουθούσε να κατατρώγει το ανθρώπινον πνεύμα, έως ότου εγεννήθησαν άνθρωποι οι οποίοι εσκέφθησαν ότι, η παντοδυναμία δεν ήτο δυνατόν να διαιρεθή, και ότι δεν μπορεί να γίνη καμμία συμπλοκή, κανένας ανταγωνισμός μεταξύ των παντοδυνάμων, και ο μονοθεϊσμός ξεφύτρωσε από αυτάς τας παρατηρήσεις. Ο Xριστιανισμός εφάνη. Στην αρχήν ως επαναστατικός υπέρ των πτωχών και εναντίον των πλουσίων, κατεδιώχθη απηνώς απ’ όλους τους ισχυρούς και χιλιάδες άνθρωποι εύρον τον θάνατον, για την υποστήριξιν της νέας αυτής αντιλήψεως, του νέου αυτού μύθου. Αλλά τότε άλλοι επενέβησαν οι οποίοι είτε διέφθειραν την διδασκαλίαν του Χριστού όπως διατείνονται μερικοί, είτε την επεξήγησαν επί το ενδομυχώτερον ή το καταληπτότερον αυτό μας είναι αδιάφορον, την έκαναν όμως προσιτήν και εις τους ισχυρούς, οι οποίοι διείδον ότι δεν έχουν να χάσουν τίποτε από αυτήν αλλά να κερδίσουν μάλλον, και ο Κωνσταντίνος ιδών εις αυτήν έναν δολοφόνον της ανθρωπίνης αξιοπρεπείας, έναν ζυμωτήν καλόν της υποταγής,και ναρκωτικόν του θυμού και της επαναστάσεως δια να στερεώση την δύναμίν του, το κράτος του, έτεινε προς αυτήν την χείρα. Από τότε έλαβε μεγάλην επέκτασιν και ταχείαν ανάπτυξιν.

Αυτή εκυρίευσε πλέον τους μεγάλους, εσυμβούλευσε τους μονάρχας, και τα πιο υψηλά πρόσωπα έκυψαν προ αυτού. Από καταδιωκόμενος εγένετο αγριώτερος καταδιώκτης. Χιλιάδες πάλιν οπαδοί των νικηθέντων θεών, επλήρωσαν δια του αίματός των τον νικητήν θεόν. Μέχρι το 774 βλέπομε τον Καρλομάγνο, αυτοκράτορα των Φράγκων εμπνεόμενον από τας αυτάς ιδέας του Κωνσταντίνου ότι μόνον δια της χριστιανικής θρησκείας δι’ ενός και του αυτού δόγματος, θα μπορέση να καθυποτάξη λαούς και να στερεώσει το κράτος του, και τας επανειλλημένας αιματηράς και απανθρώπους εκστρατείας του εναντίον των ειδωλολατρών Σαξώνων, Βαυαρών, Τσέχων, Ούγγρων και λοιπών, τους οποίους ηνάγκασε δια του πυρός και του σιδήρου να δεχθούν τον Χριστιανισμόν και την διδασκαλίαν του και να βαπτισθούν.

Όταν πλέον η Ευρώπη εκχριστιανίσθη και ο μαύρος πέπλος των αντιπροσώπων του Χριστού εξηπλώθη εις αυτήν, όταν η ολεθρία διδασκαλία του Χριστιανισμού διεισέδυσε στα πλήθη, τότε και οι ωμότητες έφθασαν εις το κατακόρυφον. Από την αρχήν αυτού οι Βυζαντινοί οργίαζαν και εκραιπάλουν, βουτυγμένοι μέσα στας ασελγείς και βδελυρός απολαύσεις των, εχρειάσθη όμως, κατόπιν πάλιν, όλη αυτών η επιρροή, όλος αυτών ο δεσποτισμός, για να ώθηση τους συναδέλφους των της Δύσεως, τα ανθρωπόμορφα εκείνα τέρατα, εις τας ανηκούστους εκείνας ωμότητας προ των οποίων φρίττει κάθε άνθρωπος και προ των οποίων κάμουν ότι φρικιούν, στο άκουσμα των, και οι σημερινοί τύραννοι!

Αι ανθηραί κοινότητες αι οποίοι ήκμαζον, σι κοινότητες της μεσημβρινής Ευρώπης, αι οποίαι έζων ευτυχείς άνευ κατασκόπων, άνευ νόμου, άνευ φυλακών ή άλλου τινός αναγκαστικού δεσμού, δια της αμοιβαίας αλληλεγγύης μόνον, θεωρούσαι ένα οιονδήποτε συμβάν ως κοινήν συμφοράν, τιμωρούσαι τους τυχόν παρεκτραπέντας δι’ ενός προστίμου ή δι’ εξορίας, υπέκυπταν υπό την ισχύν και την επίδρασιν του Χριστιανισμού. Τα πλήθη ωθούντο δια της διδασκαλίας στην ταπεινοφροσύνην, στην υπακοήν, στην υποδουλωσύνην, στο παράλογον σέβας και στην απάρνησιν των καλών του ματαίου τούτου κόσμου! Αφού η ζωή είνε ένα μικρό πέρασμα εις την κοιλάδα αυτήν του κλαυθμώνος, τι τους ενδιέφεραν πλέον τα γήινα και η γη; Ένα μόνον τους ενδιέφερε: Η σωτηρία της ψυχής των! Η απόκτησις της βασιλείας των ουρανών! Η πρόοδος πλέον εσταμάτησε, η σκέψις αλυσσοδέθη! Η αμφιβολία ήτο αμάρτημα, εξιλεούμενον μόνον δια των βασανιστηρίων. Κι ωθούντο τα, πλήθη εις προσευχάς, εις νηστείας, εις στερήσεις, εις κακουχίας. Άλλοι εκοιμούντο αλυσσοδεμένοι, άλλοι έδερον, την εξηυτελισμένην ύλην, το σώμα των, άλλοι έπιπτον και έμενον πρηνείς μη σηκώνοντες διόλου την κεφαλήν τους κ.τ.λ. και όλοι αυτοί ουδέν άλλο εζήτουν, ειμή την άφεσιν των φανταστικών αμαρτιών των!

Τους ευγενείς άθλους των αρχαίων θεών και ημιθέων, τους διεδέχθη ο απηγορευμένος καρπός με το φίδι, η ψώρα του Ιώβ, η πυρκαϊά των Σοδόμων με την στήλη του άλατος της συζύγου του αγαπητού Λωτ, το χώσιμο του Ιωνά στην κοιλίαν του κήτους, ο Σαμψών με την μασέλα του γαϊδάρου, το σταμάτισμα του ηλίου από τον δρόμον του για να αποτελειώση το ευγενές έργον του ο Ιησούς του Ναυή, τα βατράχια στην Αίγυπτο, και άλλα που εν σοφία εποίησε κατορθώματα!…

Τα πνεύματα ευρίσκοντο υπό την γοητείαν, αι θελήσεις υπό τον ζυγόν και η ανθρωπότης λατρεύουσα έτρεμε, ο θεός εθριάμβευε, και οι ιερείς με τους άρχοντας ήρπαζον. Την φιλοσοφικήν διδασκαλίαν της κλασικής Ελλάδος την διεδέχθησαν τα συναξάρια, οι αγαθάγγελοι, τα τροπάρια και λοιποί ανοησίαι, αι οποίαι ενάρκωσαν τους λαούς. Κι όταν αυτοί έκλεισαν τους οφθαλμούς των και προσήλωσαν το πνεύμα των προς τον Κύριον αιτούντες τον επουράνιον παράδεισον, οι αντιπρόσωποί του με τους άρχοντας, εύρον κατάλληλον την περίστασιν, και αφήρπσσαν τον επίγειον. Όλαι αι γαίαι αι ανήκουσαι εις τας κοινότητας περιήλθαν στην κατοχήν των, εν ονόματι του Κυρίου, απαράλλακτα όπως και οι κάτοχοι αυτών. Όταν παρήλθε ολίγον ο φανατισμός των και συνήλθαν, ευρέθησαν πραγματικώς δεμένοι με χειροτέρας και στερεοτέρας αλύσσους από εκείνος που μετεχειρίσθησαν προς τιμωρίαν του σώματός των. Όταν ηθέλησαν να έβγουν στους αγρούς εύρον ιδιοκτήτας άλλους και νόμον αυστηρώς τιμωρούντα τον θέλοντα να σφετερισθή ξένην γην. Όταν ηθέλησαν να κυνηγίσουν, εύρον νόμον απαγορεύοντα το κυνήγιον, διότι τα πτηνά και λοιπά ζώα εθρέφοντο από τους αγρούς των Κυρίων και της Εκκλησίας. Και αυτή η κατάστασις διήρκεσεν επί πολύ, έως ότου εξερράγη ή μεγάλη Γαλλική Επανάστασις (τω 1789) και ναι μεν κατέρριψε ο λαός το φεουδαρχικόν βάρβαρον σύστημα, αλλά μη έχων ακόμη καθαράν αντίληψιν των θελήσεών του, ως ευρισκόμενος εις διαφόρους βασάνους και εξηυτελισμούς εις το πρώην σύστημα, εθέλχθη και ηπατήθη από τας χρυσάς υποσχέσεις της ισότητος, της αδελφότητος, και της δικαιοσύνης των αστών, και άφισε το όπλον του ενώ έπρεπε να το χρησιμοποίηση ακόμη. Πραγματικώς πώς ήτο δυνατόν, ένας άνθρωπος ο οποίος ποτέ δεν εγνώρισε την ελευθερίαν και ο οποίος ανετράφη στην υποτέλειαν μ’ όλας τας βασάνους της και τους εξευτελισμούς της, και τας αδικίας της, να μη απατηθή όταν τω είπον: Είσαι πλέον ίσος με τον παραφέντη σου απέναντι του νόμου;

Σήμερον βλέπωμεν ποια είναι η ισότης, η αδελφότης, και η δικαιοσύνη των αστών. Σήμερον γνωρίζομεν ότι, τους φονιάδες φεουδάρχας τους διεδέχθησαν οι δολοφόνοι αστοί, αλλά τότε ήτο δύσκολον εις εκείνους να το διίδουν αυτό. Γι’ αυτό οφείλομεν ημείς να μάθωμεν καλώς ποία μας βλάπτουν και ποία θέλουμε, ίνα στη μέλλουσα κοινωνική επανάστασι, μπορέσουμε να διακρίνουμε τους φίλους από τους κόλακας, για να μη παρασυρθούμε πάλι από καμμίαν συμμορίαν επιτηδείων. Είναι αυτοί, οι άξιοι διάδοχοι των φεουδαρχών που άρχουν σήμερον. Είναι αυτοί, οι πιστοί κληρονόμοι εκείνων. Είναι αυτοί προ των οποίων παρουσιαζόμενοι σήμερον μας πετούν κατά πρόσωπον, μ’ όλον το διακριτικόν αυτών θράσος: Ποίοι είσθε; Τι δικαιώματα έχετε; Τι θέλετε;

Υποκριταί! δεν μας γνωρίζετε ποίοι είμεθα; Τόσον η κόπωσις, η στέρησις, η αθλιότης παρήλλαξε την φυσιογνωμίαν μας, ώστε να σας είναι δύσκολος η αναγνώρισις; Αλλά, τότε, να σας το υπενθυμήσωμεν ημείς ποίοι! Είμεθα οι εξελιχθέντες όπως και σεις πιθηκάνθρωποι. Είμεθα οι διεκδικηταί των φυσικών μας δικαιωμάτων, που μας αρπάξατε με το μαϊμουδίστικό σας τρόπο… Είμεθα οι απόγονοι εκείνων τους οποίους, αφού θέσατε να προσευχηθούν, τους αρπάξατε την γην που τους ανήκε! Είμεθα οι απόγονοι εκείνων τους οποίους, αφού εναρκώσατε, ωθήσατε να κατακτήσουν τον επουράνιον παράδεισον, ενώ σεις αρπάξατε τον επίγειον. Είμεθα οι απόγονοι εκείνων τους οποίους αποκτηνώσατε προς ευκολωτέραν εκμετάλλευσιν αυτών. Είμεθα οι απόγονοι εκείνων τους οποίους εφυλακίσατε, εφονεύσατε, εκαύσατε, εβασανίσατε, απαγχονίσατε, για να δημεύσετε την περιουσίαν των. Είμεθα οι απόγονοι εκείνων οι οποίοι, αντιληφθέντες την πλεκτάνην σας, επανεστάτησαν και εσφάγησαν, ετυφεκίσθησαν, εκρεουργήθησαν από σας. Είμεθα εκείνοι οι οποίοι ερχόμεθα να σας ζητήσωμεν τον λογαριασμόν όλου του χυθέντος αίματος, όλης της διαπραχθείσης αδικίας.

Τι δικαιώματα έχωμε; Αλλά τι δικαιώματα έχετε σεις περισσότερα στην φύσιν, εκτός εκείνων που εκλέψατε από ημάς; Η φύσις δεν μας έδωσε το δικαίωμα να αναπνέωμεν όσον αέρα θέλωμεν και να καλλιεργώμεν όσην γην μας αρκεί να ζήσωμεν; Τον αέρα δεν μπορέσατε να τον κλέψετε, αλλά πού είναι η γη μας; Με τι δικαίωμα την εκάματε ιδιοκτησίαν σας; Πιος σας έδωκε το δικαίωμα να μας αφαιρέσετε τα μέσα της ζωής και να νομοθετείτε εις βάρος μας; Πότε η φύσις σάς παρεχώρησε αυτά τα προνόμια, και πού βασίζονται τα αναμεταξύ σας συμβόλαια; Εν τίνι δικαιώματι τα κρατείτε ακόμη;

Πανούργοι! Ρίψατε κάτω την μάσκα, και ας έλθωμεν εν συντομία στο τι θέλωμε.

Θέλωμε ίνα η γη, η οποία δεν είναι έργον κανενός, ως απέδειξε περιτράνως η επιστήμη, και η οποία εγένετο όλως αυτομάτως όπως και τα άλλα σώματα του Σύμπαντος, η γη λέγω, αι πέτραι, τα σίδερα, και λοιπά μέταλλα τα οποία ημείς γεννηθέντες τα εύρωμεν να υπάρχουν, αυτά δικαιωματικώς πρέπει να ανήκουν εις όλους, να είναι κοινά, και όχι να τα αρπάξετε δια του δόλου και της βίας από τους αμαθείς προγόνους μας και να εξακολουθείτε να τα κρατείτε προς βάρος και δυστυχίαν ολοκλήρου της ανθρωπότητος. Σεις οι οποίοι ξελαρυγγίζεσθε για να μας πείσετε ότι καταγόμενα από ένα και το αυτό ζεύγος, των πρωτοπλάστων(;), μπορείτε να μας απαριθμήσετε τα δικαιώματά σας, ποία και πώς τα ελάβατε, ώστε σεις να απολαμβάνετε όλων των φυσικών καλλονών, ημείς δε να στερούμεθα πάντων κατασκοτωνόμενοι για την απόλαυσίν σας; Ή επειδή έτυχε να τα αρπάξετε, πρέπει τώρα να στεκόμεθα με χέρια σταυρωμένα μπροστά σας δια να μας μεταχειρίζεσθε ως φορτηγά ζώα; Όχι βεβαίως, διότι θα είναι παραλογικότης εάν κάμωμε αυτό, αφού εύρωμεν πλέον την συνείδησίν μας. Θέλωμεν αλληλοφωτιζόμενοι ημείς, χωρίς ν’ αναμίξωμε κανένα από την τάξιν σας, να ελευθερώσουμε την γη από τα χέρια σας και να την θέσουμε στην κοινήν χρήσιν της ανθρωπότητας.

Θέλουμε την ελευθερίαν μας από τα καταναγκαστικά έργα που μας καταδικάσατε, μέσα στας βρομεράς φυλακάς σας, που ονομάσατε εργοστάσια, θέλωμε την πλήρη χειραφέτησίν μας και την βεβαιότητα της αύριον, δηλαδή την βεβαιότητα ότι θα έχη να φάγη στην πείνα του, ο άνθρωπος, να ενδυθή και να κατοικήση. Δια να αποκτήσουμε αυτά που θέλωμε να δώσουμε εις όλους τους εργάτας να εννοήσουν, τόσον τους βιομηχάνους όσον και τους γεωργούς, ότι εάν ημείς θέλουμε μπορούμε να σας ανατρέψωμε εντός μιας στιγμής, διότι εάν δεν σας συνδράμωμε ημείς προς συγκράτησιν του συστήματός σας, σεις είσθε ανίκανοι να κάνετε την παραμικράν έστω κίνησιν, είτε προς συντήρησίν σας, είτε εναντίον μας.

Θέλωμε να δώσωμε στον λαόν να καταλάβη ότι, οι διάφοροι πολιτικοί μιας χώρας με οιονδήποτε τίτλον και εάν πολιτεύονται, είνε εχθροί πάντοτε του λαού, και δεν μπορούν επ’ ούδενί λόγω να ανήκουν εις τας παραγωγικάς τάξεις μας. Θέλουμε να δείξουμε στους εργάτας τον ρόλον κάθε κράτους. Ο ρόλος του είναι να υπερασπίζει τους προνομιούχους πλουτοκράτας εναντίον των πτωχών και των εργατών. Αυτό μπορούν να το ιδούν όλοι στην καθημερινή πάλη της ζωής.

Θέλωμε να δώσουμε, τόσον στον βιομήχανο όσον και στο γεωργό, να εννοήση ότι τα δικαιώματά του δεν πρέπει σε κανένα να τα αναθέττει προς συζήτησιν, ούτε εις βουλήν ούτε εις γερουσίαν ούτε αλλού, αλλά αφού τα ιδή καθαρά δια της ιδικής του συνειδήσεως να τα πάρη. Το δικαίωμά του δεν πρέπει να το επαίτη ο άνθρωπος, ούτε από βουλευτήν καλοτιτλοφορεμένον ούτε από άλλον τινά.

Θέλωμε να καταρρίψωμεν όλας τας προλήψεις και δυσειδαιμονίας όλα τα μέχρι τούδε ήθη και έθιμα. Θέλωμε να πετάξωμεν από τον άνθρωπον όλας τας ασχημίας του παρελθόντος. Θέλωμεν ο άνθρωπος να λάβη την εμπρέπουσαν αυτού αξιοπρέπειαν. Να καταρρίψωμε κάθε πειθαρχίαν, κάθε τυφλήν υπακοήν, κάθε γελοίον σέβας. Να εκριζώσωμεν κάθε φόβον… Να καταδείξωμε ότι ένας άνθρωπος αξίζει έναν άλλον, αδιάφορον εάν η μέχρι τούδε βλακεία των ανθρώπων τον ένα τον νανούρισε μέσα σε χρυσή κούνια και τον άλλον σε τσουβαλένια ανεμόκουνια.

Όπως κάμνων τις την συγκριτικήν ανατομίαν των σκελετών μας διακρίνει από τους άλλους σκελετούς των μαστοφόρων, ουραγκοτάγκων, γορίλλων κ.τ.λ., και μας κατατάσση εις την τάξιν των ανθρώπων, τα ίδια να μας κατατάσση και εάν κάμη την συγκριτικήν ανατομίαν της ζωής. Θέλωμεν όπως διαφέρομεν στον σκελετόν να διαφέρωμεν και στην ζωήν, και όχι στον μεν σκελετόν να μας κατατάσσουν στην τάξιν των ανθρώπων, στην δε ζωήν… στα φορτηγά ζώα.

Ποίος σας έδωσε το δικαίωμα να κυριαρχήσητε εφ’ ημών; Η αμάθειά μας; Να την σβύσετε πλέον από το λεξικόν σας αυτήν την λέξιν και να σωφρονισθήτε… Θέλωμε να καταρρίψωμε τας φιλανθρωπίας σας, τας υποκρισίας σας, τας προστασίας σας. Θέλωμε ολόκληρα τα δικαιώματά μας, ολόκληρον την δικαιοσύνην, ολοκληρωτικήν χειραφέτησιν. Θέλωμεν την αλήθειαν, την ειλικρίνειαν, και την αγάπην των ομοίων μας. Δεν θέλωμε να εκμυζούν το αίμα μας ανάξια ανθρωπάρια και δια των σκελετών μας να ιδρύουν φιλανθρωπικά καταστήματα και ναούς για τα είδωλά σας. Δεν θέλωμε στάκτη στα μάτια, μας αρκούν αι πληγαί….Δεν μπορούμε πλέον, στερούμενοι ημείς των πάντων, να εργαζώμεθα για ολοκλήρους στρατιάς παπάδων, δικαστών, γραμματέων, δικηγόρων, κλητήρων, κατασκόπων, αστυνόμων κ.λ.π., ένα σωρό παράσιτους τους οποίους έχει ανάγκην το σύστημά σας να κράτη, και τους οποίους είμεθα ηναγκασμένοι, δια του αίματός μας και του ιδρώτος μας, να συντηρώμεν στην πολυτέλεια, στην απόλαυσι, στην κραιπάλη…

Φθάνει όσον έζησε ο παπάς σας με τα φυσήματά του και με τας ευλογίας του, τώρα να εργασθή και να φανή και εκείνος χρήσιμος στην κοινωνία, ή τουλάχιστον να μη γίνεται φόρτωμα σε μας και στην αμαθή γυναίκα μας. Δεν ελπίζουμε τίποτα από τα φυσήματά του και από τας ευλογίας του. Γνωρίζωμεν ότι εάν δεν καλλιεργήσωμε με τας χείρας μας την γην, αυτή μένει πολύ σκληρά στους υιούς της, και ο παπάς εις μάτην θα φυσά και θα ευλογή· πρέπει να την βιάσωμε δια να μας δώση τους καρπούς του κόλπου της. Πού μπορούν αυτοί να μας βοηθήσουν; Να πιστεύσωμεν ότι αι προσευχαί των, τα σταυροκοπήματά των, και τα φυσήματά των, μπορούν να φέρουν την βροχήν, ή να εμποδίσουν την φυλλοξήραν, ή να εκδιώξουν τους αρουραίους; Εις τι μας χρησιμεύει ο θεός σας; Πότε μας εδάνεισε την βοήθειά του για να στρέψωμε πίσω ένα χείμαρον ή άλλο τι; Ποίον είναι το μέρος του εις την κατασκευήν των σιδηροδρόμων, των ατμοπλοίων, των τηλεγράφων; Μήπως στην καθημερινή μας ζωή δοκιμάσαμε ποτέ την ανάγκην της υπάρξεως ενός θεού; Ζώμεν άνευ εκείνου και κανένας δεν θα τον ονειροπωλούσε εάν δεν ευρίσκεσθε σεις, οι οποίοι έχοντες συμφέρον, ακαταπαύστως μας τον υπενθυμίζετε, και ως φοβούμενοι μη ανακαλύψωμε το ψεύδος σας, φροντίζετε πάντοτε να μας βεβαιείτε την ύπαρξίν του.

Ο θεός είναι το κακόν. Διότι θεός, είναι η τυραννία υφ’ όλα τα σχήματα, είναι η ιδιοκτησία μ’ όλα τα επακόλουθα, είναι ο εκθειασμός της αθλιότητος, της δυστυχίας, των πόνων. Είναι ή άρνησις του δικαιώματος της ευημερίας, της ευτυχίας, της απολαύσεως. Είναι το μίασμα της φυσικής μας αναπνοής, του έρωτος, της γεννήσεως. Και μια ιδέα η οποία προξενεί πόνους, μίση, αδικίας, δεν μπορεί παρά να είναι ολέθρια. Μάλιστα ο θεός είναι αναγκαίος δια την αποκατάστασιν του κράτους και της ιεραρχίας. Εις την ιδέαν της υπάρξεώς του βασίζεται όλη ή αντικανονική κοινωνία σας. Η ιδέα του θεού είναι το θεμέλιον της επικρατήσεώς σας την οποίαν μη ειμπορούντες να δικαιολογήσετε αλλέως, την αναφέρετε ως περιβολήν επουρανίαν. Διά τον βασιλέα, πρόεδρον, στρατάρχην, κάτοχον κ.τ.λ. είναι ανάγκη η ιδέα της υπάρξεως ενός θεού, διότι εξ αυτής μόνης κρατείτε το φαινομενικόν σας δικαίωμα. Εφεύρετε τον Κύριον δια να μπορέσετε να παρουσιασθήτε ως αντιπρόσωποί του και να κατατυραννίσετε τα πλήθη επ’ ονόματί του. Την βίαν επευφημίσατε ως θεόν, και όλαι αι ενέργειαί σας συγκεντρώθησαν διά την υπεράσπισιν αυτού του ψεύδους, το οποίον εχρησιμοποιήσατε προς ωφέλειάν σας. Η ιδέα του θεού είναι αναγκαία δια τους τυράννους, δια τους κατακτητάς, δια τους αρνούμενους το ανθρώπινον δικαίωμα. Είναι η σύγχισις του λαού! Όστις υποφέρει εδώ κάτω, θα ανταμοιφθή αιωνίως εκεί επάνω, όσον δυστηχής αν είσαι εδώ, τόσον ευτυχής θα είσαι εκεί, εξ ου η εγκαρτέρησις, η εγκατάληψις παρά των ανθρώπων όλων των καλών που τους ανήκε -της γης- προς ώφελος των αγροίκων και των πανούργων.

Δι’ αυτών των μέσων επί τόσους αιώνας σταματήσατε τας διεκδικήσεις του ανθρωπίνου δικαιώματος, διότι οι αμαθείς, οι ταπεινοί, οι αδύνατοι έσκυψαν υπό την βίαν και εφίλησαν το χέρι που τους κτυπούσε και τους απεγύμνωνε, με την ελπίδα επουράνιας ανταμοιβής; Αλλ’ όλα αυτά επέρασαν, η επί τόσους αιώνας καταπολεμηθείσα αλήθεια εφάνη πλέον δια να σας καταρίψη την λεοντήν και να μας δείξει πραγματικώς ποίοι είσθε. Πώς εξελίσσονται τα πράγματα. Ήλθε να σας πετάξη και σας στην άβυσσον της λήθης, όπως επέταξε και τους προκατόχους σας φεουδάρχας. Αυτή, η επιστημονική αλήθεια, μας έδειξε να ερευνώμεν το πέλαγος της φύσεως με την πυξίδα και να μη περιμένωμεν τίποτε παρά του Ποσειδώνος ή του διαδόχου του αγίου Νικολάου. Το μεγάλο πνεύμα του Θαλή, Αναξιμάνδρου, Εμπεδοκλέους κ.λπ., ανεφάνη πάλιν, μετά την αγρίαν καταπολέμησιν των σοφιστών Εβραιοχριστιανών, των αισχρών τούτων εκμεταλλευτών εν όλη τη λαμπρότητί του…

Το σκότος πλέον διαλύεται. Βλέπωμε ήδη καθαρά την προέλευσι του ιδιοκτήτου· η ιδιοκτησία φαίνεται στα μάτια μας μ’ όλην την απαισίαν μορφήν της. Ιδιοκτησία; Μέσα σ’ αυτήν την λέξιν εμπερικλείονται όλαι αι αθλιότητες της ανθρωπότητας: Κλοπαί, φόνοι, αδικίαι, εμπρησμοί, ψεύδη. Αυτή είναι η δολοφόνος διότι εξ αυτής προέρχεται η εκμετάλλευσις του άνθρωπου παρά του ανθρώπου… Προς υπεράσπισιν αυτών των δύο (ιδιοκτήτου και ιδιοκτησίας) εγένοντο οι κώδικες, οι δικασταί, οι στρατοί, το κράτος… Γ ι’ αυτά τα δύο σηκωνόμεθα πολύ πρωί, γι’ αυτά έχουν τα χέρια μας κάλους, γι’ αυτά δίνουμε στας αδελφάς μας, θυγατέρας μας, συζύγους μας, τον θάνατον, χωρίς να γνωρίσουν ποτέ την ζωήν, γι’ αυτά αφήνουμε τους γονείς μας στην απελπισία, μόλις φθάσουμε το 20όν έτος της ηλικίας μας, και πάμε για τα σύνορά τους, για να φυλάξωμε τας τράπεζάς των, για να εξασφαλίσουμε την ησυχίαν τους για να κατατσακίσουμε τους γονείς μας, τους αδελφούς μας, εάν κουνηθούν εναντίον των, ζητούντες ολίγον ψωμί στην πείνα τους, για να στερεώσωμε την εξουσία τους επάνω μας. Γι’ αυτά συσσωρεύουν εκατομμύρια άνδρας, τους ρωμαλαιοτέρους, και καθυστερούν την ανθρωπότητα από τόσους βραχίονας, οι οποίοι εάν εργάζοντο πάσας ωφελείας δεν θα παρείχον στην κοινωνίαν; Εάν αντί να τους κρατούν ολόκληρον την ημέραν με το «Φέρτε, αρμ! Παρουσιάστε, αρμ!» τους έδιδον εργασίαν τινά χρήσιμον, πόσα πράγματα δεν θα κατωρθούντο!…

Όταν σας ωμιλούμε περί της ισότητας, μας απαντάτε πάντοτε ότι αυτή είναι ουτοπία, ότι η φύσις αυτή την αρνείται, ότι οι άνθρωποι γεννώνται επί της γης με διαφορετικούς οργανισμούς: Οι μεν δυνατοί, οι δε αδύνατοι, οι μεν ευφυείς οι δε μικρόνοες, και μ’ αυτούς τους συλλογισμούς σας ζητείτε να δικαιολογήσετε τας κοινωνικάς ανισότητας της φτώχιας προς τον πλούτον, του ημερομισθίου προς τον κεφαλαιούχον, του αμαθούς προς τον γραμματισμένον, και κατά φυσικήν σας συνέπειαν και τας ανθρωπίνους διαμάχας με τας κατακόμβας των, με τας φρικωδίας των. Και αυτό περνούσε μια φορά. Τώρα βλέπωμε κάλλιστα την ύπαρξιν της ισότητας μεταξύ των ανθρώπων. Γνωρίσαμε πλέον ότι όλοι οι άνθρωποι έρχονται επί της γης με την θέλησίν του να ζήσουν, με ηθικάς και υλικάς ανάγκας ίσας. Ο άνθρωπος που πεινά είναι ίσος με τον άνθρωπον που πεινά. Αι αρχικαί ανάγκαι της υπάρξεως είναι αι αυταί. Ανεξαιρέτως όλοι οι άνθρωποι έχουν την θέλησιν και το δικαίωμα να ικανοποιήσουν τας ανάγκας των, και να χρησιμοποιήσουν τας ηθικός και υλικάς ικανότητάς των. Η θέλησις λοιπόν και το δικαίωμα της ζωής είναι ίσα δι’ όλους…

Το να φέρεις ένα άνθρωπον εις θέσιν να φονεύσει έναν όμοιόν του είναι πραγματοποιήσιμον! Αλλά το να μη τον φέρεις εις αυτήν την θέσιν είναι ουτοπία! Άλλα πια αντίληψίς σας δεν είναι στρεβλωμένη και κτηνώδης; Δεν είσθε σεις οι οποίοι λιμώτετε τα πλήθη και τα ωθείτε εις κλοπάς, εις λεηλασίας, εις φόνους και κατόπιν τα δικάζετε και τα φονεύετε; Αυτούς τους ονομάζωμε κλέπτας, κακούργους, δολοφόνους, αλλ’ εσάς που φονεύετε αυτούς και τόσους άλλους πώς να σας ονομάσωμεν; Δεν είσθε σεις οι παπάδες, οι διδάσκοντες την ταπεινοφροσύνην, την απάρνησιν του εαυτού των, την δήθεν ματαιότητα αυτού του κόσμου, θησαυρίζοντες όμως και ωθούντες τα αμαθή πλήθη μέχρι της τρέλλας, του εξηυτελισμού, ίνα προ μιας ζωγραφιάς προφέρουν ακαταλήπτους λέξεις, ζητούντες θέσιν στους κόλπους του Εβραίου Αβραάμ, από κάποιον που εφαντάσθητε και τον οποίον χώσατε μέσα στην ομίχλη για να μη αντιληφθούν τα ψεύδη σας, την στρεβλότητά σας, την μοχθηρίαν σας; Το με την πρόφασιν ότι δια των ευλογιών σας, δια των προσευχών σας, θα στείλλετε τους πεθαμένους στον Παράδεισον, αφαιρούντες κάτι από τον πτωχόν λαόν, και το να δημιουργείτε δια της ολεθρίας διδασκαλίας σας, ταπεινόφρονας, δούλους, ραγιάδες, εξηυτελισμένους ανθρώπους και άνευ θελήσεως μηδεμίαν αντίληψιν εχόντων περί της φυσικής ζωής, είναι πραγματοποιήσιμον! Το να δημιουργήση τις όμως ανθρώπους ελευθέρους, ανθρώπους με θέληησιν, με αξιοπρέπειαν, με πρωτοβουλίαν, με λογικήν είναι ουτοπία! Το να αφαιρεί το κράτος, τους κόπους, την εργασίαν, τον ίδρωτα του πτωχού λαού, υπό την πρόφασιν φόρων, προς προστασίαν δήθεν από εξωτερικόν εχθρόν, τον οποίον φροντίζεται να έχετε πάντοτε, είναι πραγματοποιήσιμον. Αλλά εάν σας υποδείξωμεν ότι και ο εσωτερικός μας εχθρός είναι το Κράτος και ο εξωτερικός μας το Κράτος, και ότι θέλωμεν ενούμενοι όλοι οι λαοί να εξαλείψωμεν αυτόν τον κοινόν εχθρόν, αυτό είναι ουτοπία! Το να έχετε κραιπάλην, τα συμπόσιά σας, τα θέατρά σας, τους βαρβάτους ίππους σας, τους θεράποντάς σας είναι πραγματοποιήσιμον. Το να έχη όμως ο εργάτης, ο άνθρωπος την τροφήν του, την κατοικίαν του, την ευημερίαν του, είναι ουτοπία! Το να εργάζωνται όλοι οι εργάται, όλοι οι μύρμηγκες, όλαι αι μέλισσαι είναι πραγματοποιήσιμον! Το να εργασθήτε όμως και σεις οι κηφήνες, οι παράσιτοι, είναι ουτοπία!…

Όταν σας υπακούωμεν τυφλώς, είμεθα πιστοί πολίται, αλλ’ όταν σας υποδείξωμεν την παραλογικότητά σας, γενόμαστε προδόται των νόμων, της πατρίδος, της θρησκείας… Θέλωμε να δώσωμεν εις τον λαόν να εννοήση όλην την πλεκτάνην για να μπορέση να ιδή καθαρά την απεχθή μορφή του κλήρου και των διαφόρων πολιτικών με τους ποικίλους τίτλους, και όταν τους ιδή ας φέρει κρίσι δική του και ας φροντίση να κανονίση την ζωήν του, την πραγματικήν του τότε ζωήν, κατά την αρέσκειάν του…

Θέλωμεν να καταξεσχίσομεν εντελώς την μάσκαν που φέρετε, για να ιδούν οι αντιλαμβανόμενοι, ποίοι κρύπτονται υπό τους διαφόρους τίτλους και τας διαφόρους ονομασίας που εμοιράσθητε και να σχηματίσουν αυτοί που θα αντιληφθούν την πρωτοπορείαν, την εμπροσθοφυλακήν, πετώντες και κρημνίζοντες αμειλίκτως, παν ό,τι εμπόδιο βρίσκουν μπροστά στον δρόμο της ζωής, καθαρίζοντες αυτόν εντελώς, για να μπόρεση και ο λοιπός καχεκτικός λαός να τον βαδίση, ανακουφιζόμενος και δυναμούμενος πλέον, ως απηλλαγμένος από τον βαρύν ζυγόν σας, από τας προλήψεις και δυσειδαιμονίας σας. Θέλωμε την ανατροπήν όλου του σημερινού δολοφονικού συστήματος. Θέλωμε την ριζική εξαφάνισι, τόσον του όζοντος τσουμπέ των Εβραιοχριστιανών, όσον και όλους τους μαχαιροφόρους, τους αποζώντας εκ του ιδρώτος του πτωχού λάου και υπερασπιστάς των διαφόρων κοινωνικών παρασίτων…

Δεν θέλωμε πλέον να φροντίζομε για την αποκατάστασιν των τέκνων ενός βασιλέως, προέδρου, στρατάρχου, τραπεζίτου, και λοιπών παρασίτων, αλλά για την αποκατάστασιν όλης της μελλούσης να έλθη γενεάς, γκρημνίζοντες όλας τας σημερινάς κλίμακας που θέσατε. Θέλωμε ίνα η ερχόμενη γεννεά εύρη τον πλανήτη μας, όχι ποτισμένον με δάκρυα απελπισίας, αλλά με γέλια χαράς. Όχι κοιλάδα κλαυθμώνος αλλά κοιλάδα ευημερίας, ζωής, απολαύσεως. Ανθόσπαρτον και όχι με αγκάθια…

Θέλωμεν την ειρήνην, την αρμονίαν και την αγάπην να επικυριαρχήση επί του πλανήτου μας, και όχι τα σκήπτρα σας και τας ποιμαντικάς ράβδους σας. Δεν θέλωμε να υπακούωμεν εις κανένα πλέον άνθρωπον, αλλά μόνον στην λογικήν… Θέλωμε να καταρίψωμε όλας αυτάς τας διεστραμμένας αντιλήψεις σας, όλας τας δηλητηριώδεις διδασκαλίας σας, όλας τας παραλόγους θεωρίας σας. Θέλωμεν να δημιουργήσουμε ανθρώπους ωφελίμους, με ορθάς αντιλήψεις και με στερεάς βάσεις. Θέλωμεν ανθρώπους σκεπτομένους και ενεργούντες με τα μυαλά τους, κινουμένους και ζώντας κατά την θέλησίν των. Θέλωμεν ανθρώπους με δική τους κρίσι με δική τους θέλησι, με δική τους πρωτοβουλία και όχι ουραγγοτάγκους με λάρυγγα παπαγάλου. Αρκεί πλέον αυτό το άγριον και απάνθρωπον καρναβάλι!…

Πηγή: Αποσπάσματα από το βιβλίο «Κάτω η μάσκα» (Σταύρος Κουχτσόγλου, 1912)

Σχετικά θέματα:

• Ελληνοέλληνες και Νεοέλληνες – Η σχιζοφρένεια ενός λαού χωρίς ταυτότητα
• Ποίμνιο, ποιμένες και…«ιερά» ποιμνιοστάσια
• «Διατί δεν ψηφίζω» – Ένα, πάντα επίκαιρο, κείμενο του 1920
• Ελληνοχριστιανική αγωγή
• Ο Αντίχριστος (Φρίντριχ Νίτσε)
• Ιουλιανός: Κατά χριστιανών
• Κέλσος: Αληθής Λόγος κατά χριστιανών
• Φάκελος «εκκλησιαστική περιουσία» – Μια σχέση πάθους, εκκλησίας και χρήματος
• Η επανάσταση του φραπέ
• Ειλικρινής λόγος δασκάλου προς τους μαθητές του

Το χειρότερο είναι πως, άνθρωποι που αποδεδειγμένα στράφηκαν εναντίον των συμφερόντων της «πατρίδας» τους, με ενέργειες από αντεθνικές έως προδοτικές, έφτασαν να γίνονται είδωλα και παραδείγματα προς μίμηση και να τιμώνται κι από την πολιτεία για την «προσφορά» τους.

Το μεγαλείο της ελληνικής σχιζοφρένειας, θα λάμψει για μία ακόμη φορά…

Μανώλης Γλέζος – Ο επαγγελματίας «ήρωας»
Σε κάποιους ίσως είναι γνωστό, ότι αποτελεί μοναδική περίπτωση παγκοσμίως, που κάποιος αυτοχρίζεται αναδρομικά ήρωας, για μια ηρωική πράξη, για την οποία δεν υπάρχει καμμία άλλη απόδειξη της τέλεσής της απ’ αυτόν, πλην της δικής του μαρτυρίας και μάλιστα 4 χρόνια μετά απ’ αυτήν. Μιλάμε για την περίφημη υποστολή της γερμανικής σημαίας από τον Βράχο της Ακρόπολης. Αλλά ακόμη κι αν παρακάμψουμε τις φανερές αδυναμίες του σεναρίου που προώθησε ο Γλέζος για την ιστορία αυτή και την δεχθούμε ως αληθινή, και πάλι θα οδηγηθούμε σε μερικά αδιέξοδα. Η πράξη, όποιος κι αν την έκανε, είναι αναμφίβολα ηρωική. Λαμβάνοντας όμως υπόψιν τα ιστορικά δεδομένα, σε σχέση με το ΚΚΕ, είναι κάπως παράταιρο που κάλυψε την ενέργεια αυτή του Γλέζου με τον μανδύα της κομμουνιστικής αντίστασης, όταν είναι γνωστό, ότι εκείνη την εποχή το ΚΚΕ δεν ήταν ήταν και πολύ…«φανατικό» με την αντίσταση κατά των Γερμανών εισβολέων. Λίγες μέρες μάλιστα, πριν την υποστολή της γερμανικής σημαίας από την Ακρόπολη, στις 3 Μαΐου 1941, κι αφού είχαν εισέλθει οι Γερμανοί στην Αθήνα, εκδίδεται ένα μανιφέστο του ΚΚΕ, το οποίο στην ουσία καταδικάζει την άρνηση της Ελλάδος να υποταχθεί αμαχητί στον Άξονα και η οποία άρνηση «έγινε αιτία να προκαλέσει και τη χιτλερική εισβολή». Βέβαια, το ΚΚΕ, έσπευσε να σηκώσει την σημαίας της «αντίστασης», ευθύς μόλις μπήκε στον πόλεμο η «μάνα» Σοβιετική Ένωση, που μέχρι τότε τα είχε κάνει «πλακάκια» με τον Χίτλερ.

Αν το πάει κάποιος, ακόμη πιο πέρα, αυτή η ηρωική πράξη, με βάση την ιδεολογία του ΚΚΕ, μόνο «εθνικιστική» θα μπορούσε να χαρακτηριστεί. Τα πράγματα περιπλέκονται ακόμη πιο πολύ, αν λάβει κανείς υπόψιν του, πως ακόμη και στην περίπτωση που θεωρήσουμε ως δεδομένο ότι την γερμανική σημαία την υπέστειλε ο Γλέζος (αν και οι Γερμανοί μιλούν για υπεξαίρεση, που σημαίνει ότι δεν ήταν στον ιστό, πόσο μάλλον αφού ήταν νύχτα), τότε θα πρέπει να εξηγήσει ο Μανώλης Γλέζος, γιατί δεν αναφέρει ότι εκείνη την εποχή (1941), δεν είχε καμμία σχέση με το ΚΚΕ και τον Κομμουνισμό οι οποίοι πιστώνονται κι αυτοί αυτή την πράξη αντίστασης, αλλά αποτελούσε μέλος της ΕΟΝ. Της νεολαίας δηλαδή, του δικτάτορα Ιωάννη Μεταξά.

Το κεφάλαιο αυτό της ζωής του Μανώλη Γλέζου δεν είναι και πολύ γνωστό, και ο ίδιος αποφεύγει επιμελώς να κάνει οποιαδήποτε αναφορά στην περίοδο αυτή. Απεναντίας, εμφανίζεται το 1939 να είναι μέλος αντιφασιστικής ομάδας, ενάντια στην δικτατορία του Ιωάννη Μεταξά. Προφανώς γιατί θα χαλάσει την εικόνα του σωστού και ιδεολόγου κομμουνιστή, πολέμιου των μοναρχοφασιστικών καθεστώτων, πάνω στην οποία έχει χτίσει την πολιτική του σταδιοδρομία. Θα μπορούσε να πει κανείς, ότι η ένταξη στην ΕΟΝ, ήταν εκ των πραγμάτων, ουσιαστικά υποχρεωτική (τυπικά όχι) κι αυτό έχει αρκετή δόση αλήθειας. Μόνο που ο Γλέζος, δεν φαίνεται να είναι είναι ένα αδρανές και παθητικό μέλος της ΕΟΝ. Αντιθέτως μάλιστα… Αρκετά διαφωτιστικό (αν και κάπως υπερτονισμένο), είναι ένα δημοσίευμα της εφημερίδας «Απογευματινή» (12 Δεκεμβρίου 1958), το οποίο συνοδεύεται κι από μια φωτογραφία του Μανώλη Γλέζου, ως αεροπόρου της ΕΟΝ.

Ο «εθνικός ήρως» της Ε.Δ.Α
Ο σημερινός δυναμικός κομμουνιστής, ο διάδοχος του Ζαχαριάδη και του Γκρόζου, ήταν κατά την περίοδον της δικτατορίας Μεταξά, στέλεχος της ΕΟΝ, φαλαγγίτης εκλεκτός!

 

Συγκεκριμένως μόλις ιδρύθη η Ε.Ο.Ν., ο Γλέζος έσπευσεν εκ των πρώτων να καταταγή ως εθελοντής. Είχε μάλιστα προκαλέσει τόσην εντύπωσιν η πειθαρχία και ο φανατισμός που επέδειξεν ως φαλαγγίτης, ώστε επελέγη διά να εκπαιδευθή εις το ανεμοπορικό τμήμα της Νεολαίας. Ας σημειωθεί ότι η επιλογή διά την Ανεμοπορία της Ε.Ο.Ν. εβασίζετο σε αυστηρά κριτήρια, δεδομένου ότι οι εκπαιδευόμενοι επρόκειτο να αποτελέσουν στελέχη της ελληνικής αεροπορίας.

 

Διαφωτιστής της Ε.Ο.Ν.
Μετά την επιλογήν του ο Γλέζος που δεν είχε καμμίαν σχέσιν με τον σημερινόν φανατικόν κομμουνιστήν, αλλ’ αντιθέτως ήτο φανατικός φίλος της Δικτατορίας, απεστάλη το 1938 εις το Βελεστίνον του Βόλου όπου υπήρχε το Πανελλήνιον Στρατόπεδον Εκπαιδεύσεως εις την Αεροπορίαν. Την εκπαίδευσίν του εκεί ανέλαβον οι τότε εκπαιδευταί κ.κ. Γεώργιος Πέσκε, ο γνωστότατος ζωγράφος και ανεμοπόρος Ερρίκος Βασενχόρεν και ο Ιωάννης Αδοσιάδης.

 

Εις το στρατόπεδον Βελεστίνου, ο Μανώλης Γλέζος είχεν επιδείξει επιμέλειαν εις την εκπαίδευσίν του, χωρίς να υστερή η συμπεριφορά του από την προτέραν του, έναντι του δικτατορικού καθεστώτος.

 

Συγκεκριμένως, δεν έπαυεν να εκδηλώνη τον ενθουσιασμόν του δι’ αυτό, να εκφράζη την χαράν του διότι ήτο φαλαγγίτης και να αναλύεται εις διθυράμβους διά τα αγαθά του δικτατορικού καθεστώτος! Το μόνον μελανόν σημείον κατά την περίοδον αυτήν της ζωής του, ήτο ο στενώτατος φιλικός δεσμός του μ’ έναν άλλον φαλαγγίτην, με τον οποίον ουδέποτε απεχωρίζετο. Και ο οποίος είχε κατηγορηθή διά κλοπήν ειδών συναδέλφων του και του στρατοπέδου.

 

Πως κατήγγειλεν έναν αγρότη
Γενικότερα, τον Μανώλην Γλέζον ως στέλεχος της Ε.Ο.Ν. σκιαγραφούν τα κάτωθι στοιχεία και γεγονότα:

 

1) Ήτο ανταποκριτής του περιοδικού «Εθνική Νεολαία» του στρατοπέδου Βελεστίνου, του οποίου μετέδιδε την κίνησιν. Χαρακτηριστικόν είναι ότι την κίνησιν μετέδιδε με παλμόν ενθουσιώδη υπέρ του δικτατορικού καθεστώτος, αποσπάσας δι’ αυτό πολλάκις τα συγχαρητήρια των ανωτέρων του.

 

2) ήτο εις την υπηρεσίαν Εθνικής Διαφωτίσεως, μίαν υπηρεσίαν την οποίαν απετέλουν φυσικά, διακεκριμένα και φανατικά στελέχη του δικτατορικού καθεστώτος. Και εις τον τομέα αυτόν ο μανώλης Γλέζος είχεν απιδείξει εξαιρετικήν δραστηριότητα και δείγματα φανατικής προδηλώσεως.

 

3) Όπως διηγούνται όλοι όσοι τον εγνώρισαν τότε, η όλη πολιτεία του ως φαλαγγίτου, ήτο υποδειγματική και διεκρίθη ως αγωνιστική φυσιογνωμία της φάλαγγος.

 

4) Ενδεικτικόν του φανατισμού του ως φαλαγγίτου είναι το ακόλουθον γεγονός: Κάποτε διεπληκτίσθη μ’ έναν Βολιώτη, τον οποίον ήκουσε να καταφέρεται κατά του Ιωάννη Μεταξά. Το γεγονός αυτό εξηρέθισε τον σημερινόν επίλεκτον κομμουνιστήν, εξυλοκόπησε τον ασεβούντα κατά του προσώπου του δικτάτορος και εν συνεχεία τον κατήγγειλε, με αποτέλεσμα να υποστή ο ατυχής Βολιώτης τις δυσάρεστες συνέπειες της τόλμης του.

 

5) Λόγω παραστήματος ήτο ο μόνιμος σημαιοφόρος του στρατοπέδου, οι δε ανώτεροί του τον έφεραν ως παράδειγμα υποδειγματικού φαλαγγίτου εις τους άλλους φαλαγγίτας.

 

6) Δημιουργούσε συχνά επεισόδια πάσης φύσεως με όλους τους συναδέλφους του, όλα όμως του εσυγχωρούντο, λόγω της φανατικής προσηλώσεώς του προς το δικτατορικό καθεστώς. Κυριολεκτικώς, ήτο το αγαπημένο παιδί των ανωτέρων του.

 

7) Κατά την κηδείαν της Περακάκη, η οποία ήταν η μόνη ανεμοπόρος που εφονεύθη ενώ εξεπαιδεύετο, ο Γλέζος εζήτησε και συμπεριελήφθη εις το τιμητικόν απόσπασμα που συνώδευσε τον νεκρόν της και με ιδίαν πρωτοβουλίαν συνεκέντρωσεν όγκους ανθέων διά την την κηδείαν.

 

Όσα παραθέσαμεν είναι ένα κομμάτι άγνωστο της ζωής του σημερινού εκλεκτού του Κ.Κ.Ε. Και ασφαλώς δεν αποτελούν διά τους ομοϊδεάτας του που τον θαυμάζουν, έναν από εκείνους τους τίτλους με τους οποίους αρέσκονται να τον στολίζουν. Διότι αποδεικνύεται ότι ο φανατικός σημερινός κομμουνιστής, ήτο κατά το παρελθόν, φανατικώτερος ίσως, «μοναρχοφασίστας»!

Λόγω της πράξης αυτής, ο Γάλλος στρατηγός Σαρλ Ντε Γκολ, φέρεται να τον έχει αποκαλέσει ως τον «πρώτο αντιστασιακό (ή παρτιζάνο, ή ιππότη) της Ευρώπης». Σε κάθε περίπτωση πάντως, τα χνάρια αυτής της ιστορικής δήλωσης φαίνεται κάπου να χάνονται μέχρι να φτάσουν στην πρωτογενή πηγή που την αποδίδει στον Ντε Γκολ. Κατά το υπόλοιπο της Κατοχής ο Γλέζος έκανε «αντίσταση» ως υπάλληλος του δήμου Αθηναίων, γιατί όπως υποστήριξε παρ’ ότι πήγε εθελοντής στο αλβανικό μέτωπο, δεν τον δέχθηκαν λόγω ηλικίας (20 χρονών γομάρι, εθελοντής, αρτιμελής, και δεν τον δέχτηκαν, λες και περίσσευε το έμψυχο υλικό, είναι να απορεί κανείς…). Στο ηρωικό βιογραφικό του, αναφέρονται συλλήψεις από Γερμανούς και Ιταλούς λόγω «αντιστασιακής δράσης» (άγνωστο αν όλες αυτές πιστοποιούνται κι από άλλον πλην του Γλέζου), αλλά όλως περιέργως ουδέποτε βρέθηκε αντιμέτωπος με το εκτελεστικό απόσπασμα.

Απέναντι σ’ αυτό όμως θα κινδυνεύσει να βρεθεί το 1949, όταν συνελήφθη μαζί με τον Λεωνίδα Κύρκο και 20 ακόμα κομμουνιστές την ώρα που ήταν έτοιμοι να ανέβουν στο βουνό για να πολεμήσουν για την «πατρίδα» με τις τάξεις του ξενοκίνητου ΔΣΕ. Το έκτακτο στρατοδικείο τους καταδίκασε σε θάνατο, στις 21 Μαρτίου 1949, για συμμοριτισμό, αλλά και γιατί αρνήθηκαν να καταδικάσουν τις αποφάσεις της 5ης Ολομέλειας της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ (30-31 Ιανουαρίου 1949) που έκαναν λόγο για ανεξάρτητη Μακεδονία. Λόγω όμως της ηρωικής πράξης του Γλέζου που τον ακολουθούσε, η ποινή μετατράπηκε σε ισόβια και τελικά αποφυλακίστηκε στις 26 Ιουλίου 1954.

Οι δάφνες που έδρεψε ο Γλέζος, ως συνέπεια της αποδιδόμενης σ’ αυτόν ηρωικής πράξεως της υποστολής της γερμανικής σημαίας, φαίνεται ότι εξακολούθησαν να λειτουργούν προστατευτικά γι’ αυτόν και το 1959, όταν οδηγήθηκε σε δίκη, για συνέργεια σε κατασκοπεία σε βάρος της Ελλάδος και για λογαριασμό της Κομμουνιστικής Διεθνούς (δηλαδή της Σοβιετικής Ένωσης), μαζί με άλλα 19 στελέχη και οπαδούς του ΚΚΕ (μεταξύ των οποίων και ο μετέπειτα εκδότης της «Καθημερινής» Αντώνης Καρκαγιάννης). Πιο συγκεκριμένα, ο Γλέζος κατηγορήθηκε ότι παρείχε κάλυψη και στέγη στον Κωνσταντίνο Κολιγιάννη, ηγετικό στέλεχος του παράνομου μηχανισμού του ΚΚΕ, που είχε την έδρα του στην Σοβιετική Ένωση. Ο Κολιγιάννης ως ηγέτης κατασκοπευτικού δικτύου που μετέδιδε πληροφορίες στρατιωτικής φύσεως κυρίως, μπήκε παράνομα στην Ελλάδα με πλαστό διαβατήριο και ο Γλέζος, με πλήρη γνώση των σκοπών και της ιδιότητας του Κολιγιάννη, του παρείχε άσυλο στο σπίτι της ετεροθαλούς αδελφής του, Βασιλικής Δολιανίτου και του συζύγου της, Γεώργιου Δολιανίτη, στους οποίους τον παρουσίασε ως έναν ξάδελφο (με το ίδιο όνομα: Μανώλης Γλέζος) από την Νάξο. Παρ’ ότι το δίκτυο εξαρθρώθηκε και βρέθηκαν κωδικοποιημένα έγγραφα, ο Κολιγιάννης κατάφερε να διαφύγει της σύλληψης, ενώ ο Γλέζος αρνήθηκε κάθε ανάμιξη στην υπόθεση και κάθε σχέση με τον Κολιγιάννη, με το «ακλόνητο» επιχείρημα, πως αν τον συναντούσε θα του έπαιρνε συνέντευξη (ήταν διευθυντής της «Αυγής» τότε). Τον εξέθεσε όμως η αδελφή του με την κατάθεσή της (αργότερα ανακάλεσε επικαλούμενη «ψυχολογική βία»), αν και η αστυνομία που παρακολουθούσε τον Κολιγιάννη, έτσι κι αλλιώς γνώριζε για τις συναντήσεις τους στο σπίτι της Δολιανίτου.

Κινητοποιήθηκε τότε ολόκληρο το Παραπέτασμα και στις κομμουνιστικές χώρες, με κύριο ενορχηστρωτή την Σοβιετική Ένωση, έγιναν διάφορες «αυθόρμητες» εκδηλώσεις συμπαράστασης στον Μανώλη Γλέζο (αυτό που σήμερα κάποιοι ονομάζουν «διεθνή κατακραυγή»), ενώ κάποιοι ηγέτες, όπως ο πρόεδρος της Σοβιετικής Ένωσης, Κλίμεντ Βοροσίλοφ, έστειλαν εκκλήσεις για απελευθέρωση του Γλέζου, διότι «η κοινή γνώμη τής Σοβιετικής Ενώσεως εκδηλοί βαθείαν ανησυχίαν διά την τύχην τού Έλληνος προοδευτικού δημοσίου παράγοντος, τού εθνικού ήρωος τής Ελλάδος Εμμανουήλ Γλέζου, η ζωή και η ελευθερία τού οποίου απειλούνται». Οι εκκλήσεις αυτές απορρίφθηκαν ως απαράδεκτες και ως ωμή παρέμβαση στα εσωτερικά της χώρας και το έργο της δικαιοσύνης, από βασιλιά (Παύλος), κυβέρνηση (Καραμανλής) και αντιπολίτευση (Παπανδρέου), ενώ η συνεχής επίκληση της ηρωικής πράξης του Γλέζου (ή εν πάση περιπτώσει, της αποδιδόμενης στον Γλέζο) ανάγκασε τον πρόεδρο του στρατοδικείου, συνταγματάρχη Πολυχρονόπουλο να πει μεταξύ άλλων: «Δεν υπήρξε μόνον αυτός ήρως κατά την περίοδο της Κατοχής και του ελληνοϊταλικού πολέμου, αλλά όλοι οι Έλληνες υπήρξαν ήρωες. Κι ένα άλλο ακόμη, ότι όλοι εκείνοι οι αφανείς ήρωες δεν κατέθεσαν τον ηρωισμόν τους διά να εισπράξουν επιτόκια όπως έκαμεν αυτός. Ετιμήθη διά το κατόρθωμά του και από τους Έλληνας αλλά και διεθνώς». Λίγες ημέρες αργότερα, η Σοβιετική Ένωση θα προχωρήσει σε διάβημα και στον ΟΗΕ. Την ίδια στιγμή, θα διοχετεύσει στην Ελλάδα 50.000 δολάρια για την υπεράσπιση του Γλέζου, μέσω της «Επιτροπής Αλληλεγγύης» που δημιουργήθηκε στη Γαλλία (εφημερίδα Ακρόπολη, 8-11-1987, συνέντευξη Ιλία Τζιρκβέλοφ, αξιωματικού της KGB, διαφυγόντα στη Δύση).

Τελικά, ο Γλέζος θα την γλυτώσει με 5 χρόνια φυλάκιση, 4 χρόνια εκτόπιση στον Άγιο Ευστράτιο και 8 χρόνια στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων (η προβλεπόμενη ποινή για το παράπτωμά του ήταν ισόβια δεσμά ή θάνατος). Το ίδιος έτος, τον Δεκέμβριο του 1959, η Σοβιετική Ένωση, αναγνωρίζοντας προφανώς τις πολύτιμες «υπηρεσίες» του, θα εκδόσει μία και μοναδική αναμνηστική σειρά γραμματοσήμων με την εικόνα του Μανώλη Γλέζου. Η Ελλάδα μη αφήνοντας αναπάντητη αυτήν την πρόκληση, εκδίδει κι αυτή δύο σειρές γραμματοσήμων με την εικόνα του Ούγγρου πολιτικού Ίμρε Νάγκι και την διευκρινιστική επιγραφή «Ελευθερία εις τους λαούς», ο οποίος οδηγήθηκε στην κρεμάλα από τους Σοβιετικούς το 1958, όταν θέλησε να βγάλει την Ουγγαρία από το άρμα της Σοβιετικής Ένωσης. Τελικά και οι δύο χώρες θα αποσύρουν σύντομα τα γραμματόσημα. Ο Γλέζος, αποφυλακίστηκε δύο χρόνια νωρίτερα πριν την λήξη της ποινής του, στις 15 Δεκεμβρίου 1962.

Λίγους μήνες μετά όμως ο Γλέζος, όντας βουλευτής και της ΕΔΑ, θα «χτυπήσει» ξανά, όταν στα πλαίσια της απονομής σ’ αυτόν του «Βραβείου Ειρήνης Λένιν», στις 30 Ιουλίου 1963 στην Μόσχα, και σύμφωνα με όσα μετέφερε το Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων, μέσω του ανταποκριτή του Ραφαέλι, «εξεφράσθη υπέρ της λύσεως του προβλήματος των μακεδονικών μειονοτήτων δια διαπραγματεύσεων, διετύπωσε δε την ελπίδα ότι τριμερείς βαλκανικοί διαπραγματεύσεις θα επέτρεπαν εις δεδομένην στιγμήν την ίδρυσιν μιας αυτονόμου Μακεδονίας». Η απάντηση αυτή, που ήρθε μετά από ερώτηση Καναδού δημοσιογράφου (αυτό δεν ήταν τυχαίο, καθώς οι «μακεδονικές» οργανώσεις στον Καναδά είχαν ιδιαίτερη δράση), θα προκαλέσει σάλο στην Ελλάδα. Ο άνθρωπος που υποτίθεται ότι κατέβασε την γερμανική σημαία ορμώμενος από πατριωτικά συναισθήματα, δεν δίσταζε να κατεβάσει και την ελληνική από ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ελληνικής επικράτειας και να ανεβάσει μια άλλη -πιθανότατα ερυθρού χρώματος. Σύμφωνα με τις έρευνες που διέταξε ο τότε πρωθυπουργός Παναγιώτης Πιπινέλης, το Γαλλικό Πρακτορείο επιβεβαίωσε τα λεχθέντα, ενώ δεν ήταν το μόνο που δημοσίευσε αυτή την δήλωση.

Ο Γλέζος διέψευσε την δήλωση αυτή (αποφεύγοντας επιμελώς να θίξει την ουσία του θέματος), αλλά οι Γάλλοι ουδέποτε ανασκεύασαν την είδηση, αν και είναι άγνωστο αν τους ζητήθηκε κάτι τέτοιο, παρ’ ότι η ΕΔΑ απείλησε με μήνυση, χωρίς ωστόσο κι αυτή να πάρει σαφή θέση επί της ουσίας του ζητήματος…

Θα φτάσουμε στον Μάρτιο του 2010, όταν ο 88χρονος πλέον Μανώλης Γλέζος θα μας επιδείξει για μια ακόμη φορά την ταυτότητα του «ήρωα» και θα υποχρεώσει ένα 22χρονο παιδί να συρθεί μπροστά του για να του ζητήσει συγνώμη (έπειτα από τεράστια ψυχολογική πίεση που υπέστη από τα ΜΜΕ, αλλά κι από τον ίδιο τον πολιτικό του προϊστάμενο), επειδή την ώρα που έκανε την δουλειά του, ως αστυνομικός, τον παρεμπόδιζε να πάει να βεβηλώσει το Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη και να προπηλακίσουν τους Ευζώνους της Προεδρικής Φρουράς με μερικούς κουραδόμαγκες του ΣΥΡΙΖΑ που τον είχαν βάλει μπροστά σαν ασπίδα (τι «επαναστάτες»…), και τον ψέκασε πάνω στην ένταση των στιγμών με δακρυγόνο. Το πιο σοβαρό λάθος όμως που έκανε ο αστυνομικός, ήταν ότι δεν γνώριζε αυτόν τον μεγάλο «ήρωα». Ο ίδιος ο Γλέζος δεν σεβάστηκε την προχωρημένη ηλικία του. Απαίτησε όμως με τον τρόπο του να την σεβαστούν οι άλλοι, χρησιμοποιώντας την ταυτόχρονα ως ασπίδα προστασίας για να το παίξει και πάλι «ήρωας» και «αγωνιστής» και να δώσει την «παράστασή» του. Και βγήκε μετά την εκβιαστική συγνώμη του αστυνομικού να πουλήσει και άφθονη μεγαλοψυχία, πασπαλισμένη με αριστερή «διαφώτιση» που κατέληγε στην προτροπή «να κατανοήσει αυτό το νεαρό παιδί το πρόβλημα».

Στην ελληνική δημοκρατία της υποκρισίας, ο Γλέζος έχει τιμηθεί ουκ ολίγες φορές για την «αντιστασιακή» και «πατριωτική» του δράση, σε αντίθεση με έναν πραγματικό ήρωα, τον Σολωμό Σολωμού, που δεν περίμενε καν να νυχτώσει, που δεν κατάστρωσε κανένα κινηματογραφικό σχέδιο, για να ανέβει στον εχθρικό ιστό. Βάδισε ίσια προς αυτόν και σκαρφάλωσε πάνω του για να κατεβάσει την τουρκοκυπριακή σημαία, χωρίς να φοβηθεί τον θάνατο. Αυτός όμως ήταν «ερασιτέχνης»…

Νίκος Μπελογιάννης – Ο άγιος
Όποιος έχει παρακολουθήσει τις ταινίες «Ο Ιησούς από την Ναζαρέτ» και «Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο», θα καταλήξει μοιραία στο συμπέρασμα ότι έχουν πολλά κοινά στοιχεία. Το πρώτο είναι η ωραία και επιβλητική μουσική που ακούγεται και στις δυο ταινίες, με τον Μίκη Θεοδωράκη να έχει γράψει αυτή του «άνθρωπου με το γαρύφαλλο». Το δεύτερο είναι ότι προβάλλονται δύο αγιογραφίες· του Ιησού και το Μπελογιάννη. Το τρίτο είναι ότι πρόκειται σαφώς για ταινίες προπαγάνδας· θρησκευτικής η μία, πολιτικής ή άλλη. Και ως γνωστόν η προπαγάνδα δεν έχει και πολύ καλή σχέση με την αλήθεια, ή τουλάχιστον με την…αληθινή αλήθεια. Υπάρχει ωστόσο μια διαφορά ανάμεσά τους: Ο «Ιησούς απ’ την Ναζαρέτ» είναι μια εξαιρετικά καλογυρισμένη ταινία, ενώ ο «άνθρωπος με το γαρύφαλλο» μια χοντροκομμένη προχειροδουλειά, με σαφώς μόνο ένα μάτι ανοιχτό: Τ’ αριστερό.

Ο Νίκος Μπελογιάννης, προστέθηκε κι αυτός στο Πάνθεον των «ηρώων» της Αριστεράς, όταν καταδικάστηκε σε θάνατο το 1952 από το Α’ Διαρκές Στρατοδικείο Αθηνών και εκτελέστηκε, με την κατηγορία της κατασκοπείας και της εσχάτης προδοσίας, ηγούμενος ενός δικτύου 100 περίπου ατόμων (μεταξύ των οποίων, η ηθοποιός Μαρία Φωκά, ο Τάκης Λαζαρίδης και η Έλλη Παππά -αδελφή της Διδούς Σωτηρίου), σε βάρος της Ελλάδος και υπέρ της Κομινφόρμ (δηλαδή της Σοβιετικής Ένωσης και των δορυφόρων της). Ο Μπελογιάννης, κατ’ εντολήν του Ζαχαριάδη, μπήκε στην Ελλάδα με πλαστά στοιχεία και εφοδιασμένος με μεγάλα χρηματικά ποσά, επιδόθηκε στην αναδιοργάνωση του παράνομου μηχανισμού του ΚΚΕ. Στο ίδιο πλαίσιο ανήκαν και μαζικές «δηλώσεις μετανοίας» που υπέγραφαν μέλη του ΚΚΕ για να μπορούν να δρουν σχετικά ανενόχλητα. Η αστυνομία θα ανακαλύψει τους κρυμμένους ασύρματους του ΚΚΕ σ’ ένα πτηνοτροφείο, με τους οποίους μεταδίδονταν πληροφορίες, κυρίως στρατιωτικής φύσεως. Τα στοιχεία θα είναι ατράνταχτα, καθώς ανακαλύφθηκαν και αρκετά ραδιογραφήματα (451 τον αριθμό), στα οποία αναφέρονταν θέσεις στρατιωτικών αποθηκών πυρομαχικών, κινήσεις στρατιωτικών μονάδων, θέσεις οχυρωματικών έργων κ.ά. Αργότερα θα ανακαλυφθούν κι άλλοι ασύρματοι. Τα μηνύματα μεταδίδονταν (μέσω Ρουμανίας) κρυπτογραφημένα και η αποκρυπτογράφηση κατέστη δυνατή, αφού βρέθηκαν και οι κώδικες αποκρυπτογράφησης, πριν προλάβει να τους καταστρέψει ο Ελληνορώσος ασυρματιστής, Βαβούδης, που τους κατείχε (ο ίδιος αυτοκτόνησε για να μην συλληφθεί, ενώ εκ των υστέρων ανεκαλύφθη ότι ήταν ταγματάρχης της KGB). Ο Μπελογιάννης δεν αρνήθηκε (δεν μπορούσε άλλωστε, βάσει των στοιχείων που είχαν αποκαλυφθεί) την ύπαρξη των ασύρματων (που η λειτουργία τους υπολογίζονταν από το 1947). Προσπάθησε όμως να αποποιηθεί την ευθύνη της μετάδοσης μηνυμάτων με πληροφορίες στρατιωτικού περιεχομένου, υποστηρίζοντας πως έστελνε πληροφορίες μόνο πολιτικής φύσεως. Τον διέψευσαν όμως την ίδια στιγμή οι κατήγοροι, καθώς εμφάνισαν εισερχόμενο ραδιοτηλεγράφημα, με το οποίο οι αποστολείς εξέφραζαν την ανησυχία τους στον Μπελογιάννη για την…καθυστέρηση στην μετάδοση στρατιωτικών πληροφοριών από μέρους του.

Κατά την διάρκεια της τελικής 40λεπτης απολογίας του ο Μπελογιάννης, σε αντίθεση με προηγούμενες καταθέσεις, προσπάθησε να αποποιηθεί οποιαδήποτε σχέση με τους ασύρματους και τους «κομβικούς» συγκατηγορούμενούς του, ενώ προσπάθησε να υποβαθμίσει και την αξία των ραδιομηνυμάτων. Τον εξέθεσαν όμως με τις ομολογίες τους κάποιοι απ΄τους συγκατηγορούμενούς του, όπως ο Καλοφωλιάς, που ομολόγησε ότι είχε πάρε-δώσε με τον Μπελογιάννη, πότε για μηνύματα και πότε για χρήματα. Γενικώς στο σημείο αυτό, η στάση του Μπελογιάννη ήταν «δεν ξέρω, δεν είδα, δεν άκουσα, δεν απαντώ». Αναλώθηκε κυρίως σε αναφορές στο αντιστασιακό του παρελθόν, στην αγάπη του για την…πατρίδα και στον…πατριωτισμό του ΚΚΕ. Εντύπωση προκάλεσε δε, όταν σε κάποια στιγμή, θέλοντας να αντικρούσει την κατηγορία, ότι τα Ελληνόπουλα που βρέθηκαν (ή που υποχρεώθηκαν να βρεθούν) στο Παραπέτασμα, εκπαιδεύονται ως στρατιώτες, ανάγνωσε απόσπασμα από την εφημερίδα «Εθνικός κήρυξ», σύμφωνα με το οποίο τα Ελληνόπουλα απασχολούνται στο Παραπέτασμα ως…ανθρακωρύχοι. Και μ’ αυτό το «συντριπτικό» επιχείρημα ο Μπελογιάννης (ή Υποζαχαριάδης όπως ήταν το παρατσούκλι του), προφανώς, ήθελε να αποδείξει, αφ’ ενός ότι το ΚΚΕ δεν προετοίμαζε και πάλι στρατό για να επιτεθεί στην Ελλάδα, κι αφ’ ετέρου ότι τα παιδιά δεν…περνάνε και τόσο άσχημα. Σε σχέση με την χρηματοδότηση του κόμματος, υποστήριξε ότι τα χρήματα προέρχονταν από…εράνους που πραγματοποιούσαν οι 30.000 κομμουνιστές «πρόσφυγες» του εξωτερικού.

Το δικαστήριο κατηγορήθηκε για προκατάληψη εναντίον των κατηγορουμένων και για μια δίκη παρωδία με μια προειλημμένη απόφαση. Ο Μπελογιάννης υποστήριξε πως «είμαι μέλος της Κ.Ε. του ΚΚΕ και ακριβώς για την ιδιότητά μου αυτή δικάζομαι, γιατί το Κόμμα παλεύει και χαράζει το δρόμο της ειρήνης, της ανεξαρτησίας και της ελευθερίας». Η αλήθεια είναι ότι υπήρχε ένα αντικομμουνιστικό κλίμα κι αυτό δεν ήταν και τόσο παράξενο. Ήταν πρόσφατες άλλωστε οι οδυνηρές μνήμες του εμφυλίου και το χώμα ήταν ακόμα φρεσκοποτισμένο από ελληνικό αίμα, και η ευθύνη του ΚΚΕ σ’ αυτό το αιματοκύλισμα ήταν πρωτεύουσα. Η υπόθεση δεν ήταν και τόσο άσχετη λοιπόν και λειτουργούσε ενισχυτικά στην διατήρηση των παθών. Υπήρχαν όμως αδιάσειστα στοιχεία, οπότε δεν μπορούσε να τα αγνοεί αυτά ο Μπελογιάννης. Όσο για την απόφαση, βάσει του κατηγορητηρίου, αυτή ήταν μονόδρομος, παρ’ ότι η κυβέρνηση Πλαστήρα διαφωνούσε και προσπάθησε να ματαιώσει τις εκτελέσεις. Σε σχέση όμως με τον Μπελογιάννη, εδώ ταιριάζει η φράση «στο σπίτι του κρεμασμένου δεν μιλάνε για σκοινί». Κι αυτό γιατί, ο Μπελογιάννης ως «διαφωτιστής» και «κομισάριος», είχε λάβει μέρος στα περίφημα λαϊκά δικαστήρια του ΔΣΕ, όπου είναι γνωστόν πόσο «λαϊκά» ήταν και με ποιες διαδικασίες έβγαινε η «ετυμηγορία», που κατά κανόνα ήταν θάνατος. Ίσως οι θαυμαστές του Μπελογιάννη χάσουν λίγη απ΄την εκτίμηση που τρέφουν στο πρόσωπό του, αν πληροφορηθούν ότι παραδίδοντας ο ίδιος μαθήματα «δικαιοσύνης» φρόντισε το 1948 να εκτελεστεί με συνοπτικές και πολύ «δημοκρατικές» διαδικασίες ο συνταγματάρχης του ΔΣΕ, Γιώργος Γιαννούλης. Ποιο ήταν το «αδίκημα» του Γιαννούλη; Αντιδρούσε στην «ανεξάρτητη Μακεδονία» και ήταν υπέρ μια συμβιβαστικής λύσης και του τερματισμού του εμφυλίου πολέμου. Ο Ζαχαριάδης που το πληροφορήθηκε αυτό, έστειλε μια επιστολή στον Μπελογιάννη, που τότε ήταν πολιτικός επίτροπος στην ταξιαρχία του Γιαννούλη, με την οποία του έδινε να καταλάβει τι έπρεπε να κάνει. Παρατίθεται χαρακτηριστικό απόσπασμα της επιστολής («Φωτιά και τσεκούρι», Ευάγγελος Αβέρωφ):

Τέτοιοι μαχητές, δείχνουν ότι σπάσανε, βοηθάνε το μοναρχοφασισμό, είναι προδότες του αγώνα του λαού, άχρηστοι και επικίνδυνοι.

 

Διάλεξε τους πιο καλούς και χτύπα τη σαπίλα κατακέφαλα, να ξεριζώσεις τους τραμπουκισμούς και τις αυθαιρεσίες, να πάψουν οι λιποταξίες, και όποιος κάνει την προδοσία αυτή να πιάνεται και να καταδικάζεται δια βοής και να εκτελείται μπροστά στο λόχο…

Κι ο «δημοκράτης» και «φιλειρηνιστής» Μπελογιάννης έκανε ότι ακριβώς τον διέταξε το «μεγάλο αφεντικό»: Διέταξε την εκτέλεση του «προδότη» Γιαννούλη, στήνοντας ένα «δίκαιο» λαϊκό δικαστήριο, με την κατηγορία ότι…έχανε συνειδητά μάχες. Ξερίζωσε τον «τραμπουκισμό» με τραμπουκισμό.

Ο Νίκος Μπελογιάννης, όμως δεν έχει μόνο αυτή την «επιτυχία» στο ενεργητικό του. Ήταν αυτός που εφάρμοσε την «αρχή της οικογενειακής ευθύνης» για τα μέλη των Ταγμάτων Ασφαλείας. Μαζί με τον Άρη Βελουχιώτη, ως ειδικός απεσταλμένος του γενικού γραμματέα του ΚΚΕ, Γεώργιου Σιάντου, ήταν παρών και συμμετείχε ενεργά στις αποφάσεις για τις σφαγές του Μελιγαλά και των Γαργαλιάνων και ειδικά για το λιντσάρισμα των 19 προυχόντων της Τριφυλλίας στη Βέργα του Κορυφασίου. Σε μια κορύφωση κομμουνιστικής ονείρωξης, γυναικόπαιδα και γέροι φάνταζαν στα μάτια των μεγάλων αυτών «αγωνιστών», ως ταγματασφαλίτες. Κι ασχέτως αν συμφωνεί κανείς ή όχι με την εξόντωση των Ταγμάτων Ασφαλείας, πόσο άρρωστο μυαλό μπορεί να έχει κάποιος που σφάζει γυναικόπαιδα ως «προδότες»; Αρκεί όμως ένα γαρύφαλλο για να μεταμορφωθεί αυτός ο χασάπης σε «αγνό αγωνιστή». Να γνώριζε άραγε ο Πικάσο όταν εμπνέονταν από τον Μπελογιάννη, το «λαμπρό» παρελθόν του; Αν κι απ’ ότι φαίνεται ο καλλιτέχνης είχε πάρει εργολαβία όλους τους αριστερούς «αγωνιστές» ανά τον κόσμο και τους αφιέρωνε κι από ένα έργο. Την «τιμή» αυτή άλλωστε την γνώρισε λίγα χρόνια αργότερα κι ο Γλέζος, όταν δικάζονταν κι αυτός για συνέργεια σε κατασκοπεία σε βάρος της Ελλάδος.

Επιστρέφοντας στην δίκη, αξίζει να σταθούμε ίσως λίγο και σε κάποιο διάλογο του Μπελογιάννη με έναν από τους βασικούς κατηγόρους του, τον αστυνομικό Αγγελόπουλο, κατά την διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας, όπου φέρεται να ειπώθηκαν τα εξής:
Μπελογιάννης: Ισχυρίζεστε ότι ήρθα εδώ για να εφαρμόσω τις αποφάσεις των ολομελειών της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ;
Αγγελόπουλος: Μάλιστα.
Μπελογιάννης: Οι αποφάσεις αυτές λένε, ότι βάση της δράσης του ΚΚΕ είναι ο αγώνας για το ψωμί, τις δημοκρατικές ελευθερίες, την ειρήνη. Έτσι δεν είναι;
Αγγελόπουλος: Έτσι.
Μπελογιάννης: Επομένως, ο αγώνας για το ψωμί, τις δημοκρατικές ελευθερίες και την ειρήνη είναι συνομωσία κατά της Ελλάδας;
Αγγελόπουλος: Όχι.
Μπελογιάννης: Ευχαριστώ. αυτό μονάχα ήθελα να διευκρινίσω.

Αυτή την ολιγωρία του συνομιλητή του Μπελογιάννη αναπαράγουν μέχρι και σήμερα όσοι θέλουν να αναδείξουν το πολωτικό στερεότυπο: Αδικημένος, έξυπνος, ετοιμόλογος, αγνός, δημοκράτης και ευφυής αριστερός· αυταρχικός, επίπεδος και ηλίθιος καθεστωτικός-δεξιός. Μόνο που ο Μπελογιάννης, «ξέχασε» (και μαζί του αυτοί που τον υμνολογούν) να αναφέρει και μερικές ακόμη αποφάσεις των ολομελειών του ΚΚΕ, με κυριότερη αυτή της 5ης του 1949, όπου έκανε λόγο για ανεξάρτητη Μακεδονία. «Ξέχασε» να αναφέρει επίσης, με ποιον τρόπο επιχείρησε να επιβάλλει τις «δημοκρατικές ελευθερίες» που επικαλέστηκε, όταν το ΚΚΕ, προτίμησε την λύση των όπλων και όχι των εκλογών, λίγα χρόνια νωρίτερα, το 1946, χύνοντας άφθονο ελληνικό αίμα. «Ξέχασε» τέλος να διευκρινίσει ο «ειρηνιστής» Μπελογιάννης, τι ακριβώς εννοούσε ο πολιτικός του καθοδηγητής, Νίκος Ζαχαριάδης, όταν στην 6η Ολομέλεια του κόμματος, τον Οκτώβριο του 1949, έλεγε: «Το όπλο παρά πόδα». Για τέτοιον πατριωτισμό και τέτοιες δημοκρατικές ευαισθησίες μιλάμε. Στα αρχεία των εφημερίδων της εποχής, περιγράφονται αναλυτικά οι καταθέσεις και μπορεί να αντιληφθεί κανείς εύκολα το ποιόν του ανδρός και το τι ακριβώς πρέσβευε, ειδικά όταν καλούσε τον Σοβιετικό υπουργό Εξωτερικών Αντρέι Βισίνσκι (πιο γνωστόν ως «εισαγγελέα του Στάλιν», που είχε στείλει στον τάφο, με συνοπτικές διαδικασίες, χιλιάδες ανθρώπους, με την υποψία και μόνο ότι ήταν εχθρικοί προς το σταλινικό καθεστώς), να παρέμβει για να σταματήσει η δίκη. Και για να κατανοήσει καλύτερα κάποιος, σε τι είδους «δημοκρατία» και «ελευθερία» αναφέρεται ο Μπελογιάννης, δεν έχει παρά να διαβάσει τον ακόλουθο λόγο που εκφώνησε το 1949 για τα 70χρονα του «σύντροφου» Στάλιν («Νίκου Μπελογιάννη άρθρα και λόγοι», 1953). Ο αναγνώστης προτρέπεται να δώσει αυξημένη προσοχή, ιδιαίτερα στον επίλογο του κειμένου:

Σύντροφοι και συντρόφισσες!

 

Σήμερα σ’ όλες τις γωνιές του κόσμου εκατοντάδες εκατομμύρια εργαζόμενοι, μυριάδες αμέτρητες απλοί άνθρωποι, εύχονται από τα βάθη της καρδιάς τους χρόνια πολλά στο Στάλιν.

 

Ποτέ κανένας άνθρωπος στον κόσμο ύστερα από τον Λένιν δε συγκέντρωσε τόσα βουνά αγάπης και αφοσίωσης, αλλά και τόσους σωρούς από λυσσασμένο μίσος. Για κάθε τίμιο άνθρωπο, για κάθε αγωνιστή του δίκιου και της λευτεριάς, για την ατελείωτη φάλαγγα των κομμουνιστών, ο Στάλιν είναι ο σοφός δάσκαλος, ο αγαπημένος φίλος, ο δοξασμένος αρχηγός. Είναι η καρδιά της καρδιάς μας. Είναι ο «μπάρμπας» όπως με μια λέξη τον ονομάζει χαϊδευτικά ο λαός μας. Και αντίθετα για όλους τους εκμεταλλευτές, για όλους τους εχθρούς της προόδου, ο Στάλιν είναι ο πιο μισητός αντίπαλος, ο πιο φοβερός εφιάλτης τους και στον ύπνο και τον ξύπνιο τους.

 

Σήμερα ο Στάλιν ενσαρκώνει τους πόθους και τις επιθυμίες, τις ελπίδες και τα όνειρα εκατομμυρίων και δισεκατομμυρίων ανθρώπων. Είναι η προσωποποίηση μιας ολόκληρης εποχής, της πιο ιστορικής εποχής, που γνώρισε μέχρι σήμερα η ανθρωπότητα, της μεγάλης σταλινικής εποχής, της εποχής του Κομμουνισμού. Γι’ αυτό είναι και μεγάλος.

 

Στην ιστορία πολλούς είπανε και λένε μεγάλους. Όμως πολλοί λίγοι αξίζουν αυτόν τον τίτλο. Μεγάλος δεν μπορούσε να είναι ένας τυχοδιώκτης σαν τον Χίτλερ, που δοκίμασε να γυρίσει την ιστορία προς τα πίσω και ματοκύλισε τον κόσμο. Ούτε μπορεί να ‘ναι ποτέ μεγάλος ένας εγκληματίας σαν τον Τσόρτσιλ, τον εχθρό κάθε προοδευτικού κινήματος, τον εμπρηστή ενός νέου πόλεμου. Ο Στάλιν όμως είναι και παραείναι μεγάλος, όπως είναι κι ο Λένιν και ο Μαρξ. Ένας Ρώσος μαρξιστής, πολύ σωστά είπε ότι μεγάλος άνδρας είναι εκείνος που «βλέπει μακρύτερα από τους άλλους και θέλει δυνατότερα από τους άλλους». Το «να βλέπεις μακρύτερα από τους άλλους», σημαίνει να βλέπεις ότι η ιστορία κινιέται προς τα μπρος, προς την πρόοδο και ταυτόχρονα να συλλαμβάνεις κάθε φορά τους νόμους αυτής της κίνησης. Και το «να θέλεις δυνατότερα από τους άλλους», σημαίνει να ‘χεις όλη την αλύγιστη θέληση και δύναμη που χρειάζεται, για να μπεις επικεφαλής αυτής της ιστορικής κίνησης, να συντρίψεις κάθε παλιό και σάπιο και να οδηγήσεις την ανθρωπότητα σ’ έναν καινούργιο πιο πολιτισμένο, πιο ευτυχισμένο και πιο χαρούμενο δρόμο.

 

Σήμερα κανένας δε βλέπει μακρύτερα από τον Στάλιν και κανένας δεν έχει δυνατότερη θέληση από τον Στάλιν. Και βλέπει μακρύτερα από κάθε άλλον ο Στάλιν, γιατί στάθηκε ο καλύτερος, ο πιο πιστός μαθητής και συνεχιστής του έργου του Μαρξ και του Λένιν. Γι’ αυτό είναι καταπληκτική η δύναμη της επιστημονικής του πρόβλεψης. Όταν μιλάει ο Στάλιν, μιλάει η ζωή, η αλήθεια, η πείρα ολόκληρων αιώνων. Στα λόγια του καθρεφτίζεται ολοζώντανο το παρόν και ζωγραφίζεται με ακρίβεια το μέλλον. Ο,τι λέει ο Στάλιν γίνεται. Είπε πριν την επανάσταση ότι μπορεί η Ρωσία να ανοίξει πρώτη το δρόμο προς τον Σοσιαλισμό και τον άνοιξε. Είπε ότι μπορεί να ανοικοδομηθεί ο Σοσιαλισμός στη Ρωσία και ανοικοδομήθηκε. Είπε από το 1925 ότι θα νικήσει η Κινεζική Επανάσταση και νίκησε. Είπε, όταν ο Χίτλερ ήταν παντοδύναμος ότι ο Χιτλερισμός θα συντριβεί και συντρίφτηκε. Είπε ότι θα ανοικοδομηθεί ο Κομμουνισμός στη Ρωσία και ανοικοδομείται. Κι όταν σήμερα ο Μαλένκοφ, ένας από τους πιο καλούς μαθητές του Στάλιν, λέει πως «αν οι ιμπεριαλιστές εξαπολύσουν τρίτο παγκόσμιο πόλεμο, ο πόλεμος αυτός θα ναι ο τάφος όχι μονάχα για μερικά καπιταλιστικά κράτη ξεχωριστά, μα για ολάκερο τον Καπιταλισμό, ποιος αμφιβάλλει ότι κι αυτό θα γίνει;».

 

Κι έχει την πιο δυνατή θέληση ο Στάλιν, γιατί η πίστη του είναι βουνό και η επίμονη του αμέτρητη. Για τον Στάλιν, δεν υπάρχουν εμπόδια και δυσκολίες αξεπέραστες, δεν υπάρχουν φρούρια απόρθητα. Πρωταθλητής στην σκληρή πάλη για τον παγκόσμιο Κομμουνισμό, ο Στάλιν διαπαιδαγωγεί όλα τα στελέχη του με το ίδιο του το παράδειγμα στην πάλη με τις δυσκολίες, υπόδειγμα αυταπάρνησης και αυτοθυσίας.

 

«Να μην αμφιβάλλετε σύντροφοι», γράφει το 1929 στις οργανώσεις και τα μέλη του κόμματος που τον ευχήθηκαν για τα 50χρονα του, «να μην αμφιβάλλετε ότι είμαι έτοιμος και τώρα και πάντοτε να δώσω στην υπόθεση της εργατικής τάξης, της προλεταριακής επανάστασης και του παγκόσμιου Κομμουνισμού, όλες μου τις ικανότητες κι αν χρειαστεί ακόμα και την τελευταία σταγόνα από το αίμα μου».

 

Ποιος από τους αντίπαλους μας έχει να επιδείξει παραδείγματα αυτοθυσίας στα «ιδανικά» τους; Μήπως ο Τρούμαν και ο Άτλι; Μήπως ο Τσαλδάρης και ο Φράνκο; Ή μήπως η βασίλισσα της Ολλανδίας ή ο Τσαγκ Κάι Σεκ; Τα «ιδανικά» τους, αυτά που λένε ιδανικά, είναι ψεύτικα, κάλπικα. Γι’ αυτό και οι ίδιοι είναι κάλπικοι και η ιστορία θα τους πετάξει στα σκουπίδια της. Τους μεγάλους ήρωες τους γεννούν τα μεγάλα ιδανικά, το ιδανικό του Κομμουνισμού. Αυτό ζει ακόμα κι όταν πεθαίνουν.

 

«Θα έπαιρνα τον ίδιο δρόμο, αν θα ξανάρχιζα τη ζωή μου, γιατί ο Κομμουνισμός είναι τα νιάτα του κόσμου», γράφει λίγες στιγμές πριν τουφεκιστεί από τους χιτλερικούς ο αλησμόνητος Γάλλος διανοούμενους Γκαμπριέλ Περί. Και μια Κινέζα κομμουνίστρια, που καταδικάστηκε σε θάνατο, φωνάζει στους στρατοδίκες της: «Εγώ ξέρω γιατί έζησα και γιατί πεθαίνω. Εσείς μπορείτε να μου πείτε γιατί ζείτε;”». Ο Βούλγαρος Λιουτιμπρότσκι, την ώρα που θα του περνούσαν οι δήμιοι το σκοινί στον λαιμό, γράφει στον πατέρα του, που λύγισε και του προτείνει να αποκηρύξει το κόμμα του για να σωθεί: «Τι μας χρειάζεται, πατέρα, η ζωή μας, αν σώζοντάς την μείνουμε μονάχα ζωντανά πτώματα που βρομούν; Θα βαδίσω προς την κρεμάλα ήσυχος και χαρούμενος με καθαρή τη συνείδηση, ότι στη σύντομη, μα γεμάτη αγώνες για τη λευτεριά ζωή μου, δε ντρόπιασα ούτε το όνομα του κόμματος, ούτε το δικό σου, πατέρα. Και με το σκοινί στο λαιμό σας φωνάζω: Ψηλά το κεφάλι πατέρα, αγαπημένη μου γυναίκα, μικρό μου παιδί, που δε σε είδα ποτέ…». Ακόμα ο Χρήστος Φιλίδης γράφει το ’43 στην αδελφή του, όταν πάνε να τον εκτελέσουν: «Δεν έχει σημασία το πόσο θα ζήσεις και ποτέ θα πεθάνεις αλλά πώς θα ζήσεις και πώς θα πεθάνεις».

 

Και ακόμα με το ιδανικό του Κομμουνισμού και με το παράδειγμα του Στάλιν διαπαιδαγωγήθηκαν και πρόσφεραν σήμερα, ο,τι πολυτιμότερο είχαν χιλιάδες Έλληνες κομμουνιστές, από τον αξέχαστο Αναστασιάδη μέχρι τον νεαρό αγρότη της πιο απομακρυσμένης γωνίας της χώρας μας. Ο,τι πιο αγνό και μεγάλο, ο,τι πιο αληθινό και ανθρώπινο, ο,τι δυνατό και ηρωικό έχει να δείξει η ιστορία σήμερα, αυτό γεννιέται από τις ιδέες του Κομμουνισμού, το εμπνέει ο Στάλιν, που ενσαρκώνει την αλύγιστη θέληση και απόφαση εκατομμυρίων μαζών για το γκρέμισμα της σκλαβιάς και το χτίσιμο μιας καινούργιας φωτεινής και χαρούμενης ζωής. Ο Στάλιν ανάθρεψε και διαπαιδαγώγησε το μεγάλο επιτελείο του κομμουνισμού, το Μάο Τσε Τουνγκ, τον Τορέζ, τον Τολιάτι, τον Ράκοσι, τον Πόλιτ, τον Γκότβαλντ, τον Τσερβενκόφ, τον Πικ, την Πασιονάρα, τον Ντεζ, τον Πρέστες, τον Ζαχαριάδη και τόσους άλλους αγαπημένους ηγέτες των λαών της γης.

 

Γι’ αυτό σήμερα από τη μια άκρη της γης ίσαμε την άλλη, ο Γάλλος εργαζόμενος, κι ο Ινδός δουλοπάροικος, ο Ιταλός εργάτης κι ο μαύρος της Αφρικής, ο Έλληνας αγρότης κι ο τσοπάνος της Μογγολίας, καθένας που κερδίζει το ψωμί του με τον ιδρώτα του, εύχεται στο Στάλιν από τα τρίσβαθα της καρδιάς του να ζει πολλά, παρά πολλά χρόνια.
Αλλά, σύντροφοι, η καλύτερη τιμή, το λαμπρότερο δώρο που θα μπορούσαμε να προσφέρουμε στον αγαπημένο μας Στάλιν θα είναι να προσπαθούμε όλοι, με μια επίμονη, αδιάκοπη προσπάθεια, να γίνουμε άξια παιδιά του. Το όνειρο κάθε αγωνιστή, πρέπει να ναι να μοιάσει όσο περισσότερο μπορεί με τον Στάλιν.

 

Να διδαχτούμε από τη σοφία του, που με κρυσταλλένια λαμπρότητα και απλότητα βρίσκεται μέσα στα έργα του.
Να μαθαίνουμε, όπως ο Στάλιν, να διδασκόμαστε από το λαό, από τις μάζες. Να διδαχτούμε από τις έξοχες οργανωτικές του ικανότητες, από τη δύναμη να διαλέγει τα στελέχη και να οργανώνει τον έλεγχο της δουλείας. Να μας γίνει παράδειγμα η ιδιωτική ζωή του, η απλότητα και η σεμνότητά του, η αποστροφή του στους θορυβοποιούς, τους φλύαρους, τους κόλακες και τους δουλοπρεπείς ανθρώπους.

 

Σύντροφοι και συντρόφισσες!
Σήμερα όλοι οι ταπεινοί και κατατρεγμένοι της γης ορκίζονται στ’ όνομα του Στάλιν. Όλοι όσοι ζουν στην καταφρόνια πιστεύουν ότι θα γίνουν το παν, γιατί τον αγώνα τους τον καθοδηγεί ο Στάλιν. Κι όλοι εμείς οι Έλληνες αγωνιστές, πιστεύουμε πως έπαθλο του αγώνα μας θα ναι σύντομα η λαϊκοδημοκρατική σοσιαλιστική Ελλάδα, γιατί τον ηρωικό μας αγώνα τον παραστέκει ο Στάλιν και γιατί θα κάνουμε ο, τι μπορούμε να φανούμε αντάξιοι του μεγάλου μας δάσκαλου και αγαπημένου μας συντρόφου και φίλου.

 

Στ’ όνομα του Στάλιν, για τα μεγάλα μας ιδανικά, ποτίστηκε με το αίμα των ηρώων μας και κάθε γωνία της πατρίδας μας. Κι αν αυτή τη στιγμή μπορούσε μαζί μας να φωνάξουν οι πολιτείες και τα βουνά μας, οι κάμποι και τα χώρια μας, θα φώναζαν και θα λέγαν: Ζήσε ακόμα πολύ, παρά πολύ, μεγάλε Στάλιν!

Την καλύτερη απάντηση, σ’ αυτό το «διαφωτιστικό» κείμενο του Μπελογιάννη, θα δώσει χρόνια αργότερα, ο ίδιος του ο γιος, Νίκος Μπελογιάννης, σε συνέντευξή του («Ελευθεροτυπία», 12-4-2008):

Από τα Χριστούγεννα του ΄63 μέχρι την Δικτατορία πήγαινα κι εγώ συνεχώς στα γραφεία της ΕΔΑ, όπου άκουγα όλο τον κόσμο. Έβλεπα, λοιπόν, πως πολλοί στην ΕΔΑ ήταν αγράμματοι. Θυμάμαι ένα στέλεχος να λέει συνέχεια «παρρησία όλων» κι εγώ, παιδί της Έκτης Δημοτικού, την διόρθωνα: «Παρουσία», της έλεγα. Αλλά όλοι αυτό οι αγράμματοι έπρεπε να κυριαρχήσουν. Και όλο αυτό που έβλεπα, έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην διαπαιδαγώγησή μου. Αναρωτιόμουν τι γυρεύει η Έλλη (σ.σ.: Έλλη Παππά, μητέρα του και σύντροφος του Μπελογιάννη), που ήξερα ότι ήταν μορφωμένη, με όλους αυτούς τους αγράμματους… Το 1974 αναρωτιόμουν γιατί πήγαν και σκοτώθηκαν. Μετά το 1989 έλεγα: Για όνομα του Θεού, γι΄ αυτό το τερατούργημα θυσιάστηκαν;… Και σκεφτείτε τώρα εμένα, να μου λένε διάφοροι, ως τη δεκαετία του ’80, «παιδάκι μου, να γίνεις σαν τον πατέρα σου και να τον ξεπεράσεις». Δηλαδή, στα δικά τους μυαλά, να δώσω τη ζωή μου για τον Μπρέζνιεφ και τον Φλωράκη και πιο πριν για τον Κολιγιάννη. Ή πολλώ μάλλον, που σήμερα θα έφτανε τα όρια του κωμικού, για την Αλέκα (Παπαρήγα). Θα δίνατε εσείς τη ζωή σας για την Αλέκα;

Σχετικά θέματα:

• Το ένοχο κι αντεθνικό παρελθόν του ΚΚΕ
• Γρηγόρης Λαμπράκης – Ένας ακόμη κατασκευασμένος ήρωας;
• Λιάνα Κανέλλη και κηρύγματα ηθικής σε οίκους ανοχής
• «Μακεδονικό» «ανέκδοτο»
• Αριστείδης Ραγκαβής – Μια άγνωστη πράξη πατριωτισμού από έναν λησμονημένο ήρωα
• Ποιός είπε το ιστορικό «ΟΧΙ»; Ο δικτάτορας Μεταξάς ή ο ελληνικός λαός; – 28η Οκτωβρίου κι επέτειος ενός ψευτοδιλήμματος
• Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο (Μίκης Θεοδωράκης)
• Ευτυχώς ηττηθήκαμε σύντροφοι… (Τάκης Λαζαρίδης)
• Νικηταράς ο Τουρκοφάγος – Ένα άγνωστο, μα αρκετά διδακτικό περιστατικό για την Ελλάδα που τρώει τα παιδιά της
• Η απολογία και η δίκη του Σωκράτη – Μια ερμηνεία για την καταδίκη του σε θάνατο

Ωστόσο, ένα από τα μεγαλύτερα μυστικά της θλιβερής, αν και δυνάμει εκπληκτικής εποχής μας, είναι το ότι η σκέψη μπορεί να είναι μια απόλαυση. Παρά την ασφυκτική επιρροή των κυρίαρχων θρησκευτικών και πολιτικών ιδεολογιών, πολλά άτομα πράγματι μαθαίνουν να σκέφτονται για τον εαυτό τους, και κάνοντας κάτι τέτοιο -σκεπτόμενα μάλλον ενεργητικά, κριτικά για τον εαυτό τους, παρά αποδεχόμενα παθητικά «προχωνευμένες» αντιλήψεις- διεκδικούν το μυαλό τους ως δικό τους. [...]

Κάθε σύστημα ιδεών το οποίο έχει στο κέντρο του μια αφαίρεση -μια αφαίρεση η οποία σου αναθέτει έναν ρόλο ή κάποια καθήκοντα- είναι μια ιδεολογία. Μια ιδεολογία προσφέρει σ’ εκείνους που την αποδέχονται μια ψευδή συνείδηση, αναγκαίο συστατικό τής οποίας είναι ο ετεροκαθορισμός. Αυτό οδηγεί όσους αποδέχονται την ιδεολογία να συμπεριφέρονται μάλλον ως «αντικείμενα» παρά ως «υποκείμενα»· να αφήνονται μάλλον να χρησιμοποιούνται, παρά να ενεργούν για να εκπληρώσουν τις δικές τους επιθυμίες. Οι διάφορες ιδεολογίες είναι όλες δομημένες γύρω από διάφορες αφαιρέσεις, και επιπλέον εξυπηρετούν όλες τα συμφέροντα μιας κυρίαρχης (ή επίδοξης κυρίαρχης) τάξης, δίνοντας στα άτομα (αν και ο όρος είναι μάλλον ακατάλληλος -«μέλη του κοπαδιού» είναι ίσως ορθότερος) την αίσθηση ότι προορίζονται για θυσίες, βάσανα και υποταγή. Η θρησκευτική ιδεολογία είναι το αρχαιότερο παράδειγμα: Η φανταστική προβολή που ονομάζεται «Θεός» είναι το Υπέρτατο Υποκείμενο τού κόσμου, το οποίο μεταχειρίζεται κάθε ανθρώπινο ον σαν να είναι αντικείμενο «Του».

Στην «επιστημονική» και «δημοκρατική» ιδεολογία της «ελεύθερης επιχείρησης», η επένδυση κεφαλαίου είναι το «παραγωγικό» υποκείμενο που κατευθύνει την παγκόσμια Ιστορία -το «αόρατο χέρι» που καθοδηγεί την ανθρώπινη εξέλιξη. Προκειμένου να ευημερήσουν, οι πρώτοι καπιταλιστές έπρεπε να επιτεθούν και να αποδυναμώσουν την εξουσία την οποία κατείχε τότε η θρησκευτική ιδεολογία. Αποκάλυψαν την μυθοποίηση του θρησκευτικού κόσμου και την αντικατέστησαν με την μυθοποίηση της τεχνολογίας και του εμπορευματικού Καπιταλισμού, στον οποίο το Κέρδος καθίσταται το Υπέρτατο Υποκείμενο του κόσμου.

Οι 57 παραλλαγές του Λενινισμού είναι «επαναστατικές» ιδεολογίες στις οποίες το Κόμμα είναι το νόμιμο υποκείμενο που έχει το δικαίωμα να κατευθύνει την παγκόσμια Ιστορία, καθοδηγώντας το αντικείμενο του -δηλαδή εσάς, το προλεταριάτο- στην Γη της Επαγγελίας, μέσω της αντικατάστασης τού μηχανισμού τής «ελεύθερης επιχείρησης» τού εταιρειακού Καπιταλισμού (ο Καπιταλισμός που έχει ως βάση τις μεγάλες εταιρείες), με τον λενινιστικό μηχανισμό ενός κρατικού Καπιταλισμού.

Καθημερινά συναντάμε πολλές παραλλαγές των κυρίαρχων ιδεολογιών… Όλες αυτές οι ιδεολογίες είναι δομημένες με τον ίδιο τρόπο, ενώ στο μόνο που διαφέρουν είναι ως προς τις συγκεκριμένες θυσίες που απαιτούν από σένα, το αντικείμενο. Όλες απαιτούν την αντιστροφή υποκειμένου και αντικειμένου· τα πράγματα, οι αφαιρέσεις προσλαμβάνουν τις ανθρώπινες ιδιότητες της δύναμης και της θέλησης, ενώ τα ανθρώπινα όντα καθίστανται πράγματα, εργαλεία για να χρησιμοποιηθούν στην υπηρεσία αυτών των αφαιρέσεων (Θεός, δικτατορία του προλεταριάτου, πατρίδα κ.λπ. κ.λπ.). Η ιδεολογία είναι η αντεστραμμένη αυτοθεωρία. Ενδυναμώνει την αποδοχή του διαχωρισμού της περιορισμένης, καθημερινής ζωής μας από έναν κόσμο ο οποίος φαίνεται να είναι εξ ολοκλήρου πέραν του ελέγχου μας. Η ιδεολογία δεν μάς προσφέρει παρά μια σχέση ηδονοβλεψία με την ζωή του κόσμου.

Όλες οι βασιζόμενες στην αφαίρεση ιδεολογίες, απαιτούν καθήκον, θυσία χάριν του σκοπού, και κάθε τέτοια ιδεολογία χρησιμεύει για την προστασία της κυρίαρχης κοινωνικής τάξης πραγμάτων. Οι εξουσίες, των οποίων η ισχύς στηρίζεται στην υπακοή, πρέπει να μάς αρνηθούν την υποκειμενικότητα μας, την συνειδητή μας θέληση να ενεργούμε χάριν των δικών μας επιθυμιών. Μια τέτοια άρνηση εμφανίζεται υπό την μορφή απαιτήσεων για θυσίες χάριν «του κοινού καλού», «του εθνικού συμφέροντος», «της πολεμικής προσπάθειας», «της επανάστασης». [...]

Οι καθημερινές συζητήσεις προσφέρουν καταπραϋντικά τού είδους «δεν μπορείς πάντα να έχεις αυτό που θέλεις», «η ζωή έχει σκαμπανεβάσματα» και άλλα κλισέ της εγκόσμιας θρησκείας της επιβίωσης. Η «κοινή λογική» είναι απλώς ο παραλογισμός της κοινής αλλοτρίωσης. Καθημερινά αρνούνται στους ανθρώπους (και αυτοί αρνούνται στον εαυτό τους) μια γνήσια ζωή, πουλώντας τους την αναπαράσταση της. [...]

Οι άνθρωποι εμποδίζονται να αναλύσουν την βασική ουσία, την ολότητα της καθημερινής ζωής, από την εστίαση των Μ.Μ.Ε. -συμπεριλαμβανομένων των «καταναλωτικών» δειγματοληψιών και των σφυγμομετρήσεων της κοινής γνώμης- σε απλές λεπτομέρειες: Στο θεαματικό τίποτε, στις πλαστές αντιπαραθέσεις και στα γελοία σκάνδαλα. Είστε υπέρ ή είστε κατά της αναγραφής του θρησκεύματος στις ταυτότητες; Ποιά είναι η γνώμη σας για τα μαλακά ναρκωτικά, τα Α.Τ.Ι.Α. (Αγνώστου Ταυτότητος Ιπτάμενα Αντικείμενα [U.F.O.]), την φορολογία, την τελευταία πλαστική εγχείρηση μύτης του τάδε καλλιτέχνη, τις σεξουαλικές σχέσεις της τάδε οικογενείας;

Υπάρχουν αντιπερισπασμοί, ψευδοζητήματα. Το μόνο ζήτημα για μας είναι το πώς ζούμε.

Υπάρχει η εξής παλιά εβραϊκή παροιμία: «Εάν έχεις μόνο δύο εναλλακτικές λύσεις, διάλεξε την τρίτη». Ωθεί τους ανθρώπους να αναζητήσουν νέες προοπτικές. Μπορούμε να δούμε το επίπλαστο των ψευδοδιλημμάτων, αναζητώντας αυτήν την «τρίτη επιλογή».

Η συνείδηση τού ότι υπάρχει μια τρίτη επιλογή, μάς επιτρέπει να αρνηθούμε να επιλέξουμε μεταξύ δύο δήθεν αντίθετων, αλλά εξ ίσου αποκρουστικών δυνατοτήτων, τις οποίες μάς παρουσιάζουν ως τις μόνες δυνατές επιλογές. Στην απλούστερη μορφή της, αυτή η συνείδηση της «τρίτης επιλογής» εκφράζεται από μια γυναίκα η οποία δικάζεται για ένοπλη ληστεία κι ερωτάται: «Είστε αθώα ή ένοχη;». «Είμαι πεινασμένη και άνεργη», απαντά αυτή…

Το μόνο που χρειάζεται να κάνουμε, είναι να κοιτάξουμε τις βασικές κοινωνικές σχέσεις παραγωγής στις Η.Π.Α. και την Ευρώπη αφ’ ενός, και στην Κίνα, την Βόρειο Κορέα και την Κούβα αφ’ ετέρου, για να διαπιστώσουμε ότι είναι ουσιαστικά οι ίδιες: Εκεί, όπως κι εδώ, η συντριπτική πλειοψηφία εργάζεται για ένα ημερομίσθιο ή έναν μισθό με αντάλλαγμα την ισόβια παραίτηση της από τον έλεγχο επί της προσωπικής ελευθερίας επιλογής τής εργασίας της, από τον έλεγχο τόσο επί εκείνων που παράγει, όσο και επί του τρόπου με τον οποίο τα παράγει. Και φυσικά, αυτά που παράγουν, τόσο στην Ανατολή όσο και στην Δύση, πωλούνται εν συνεχεία στους ίδιους (τους παραγωγούς) ως εμπορεύματα.

Στην Δύση, η υπεραξία, ή η αξία που παράγεται επιπλέον και υπεράνω της αξίας τού εργατικού ημερομισθίου, είναι ιδιοκτησία των διευθυντών και των μετόχων των μεγάλων εταιρειών οι οποίοι συντηρούν το θέαμα του εγχώριου ανταγωνισμού. Στην Ανατολή, η υπεραξία είναι ιδιοκτησία τής κρατικής γραφειοκρατίας η οποία δεν επιτρέπει τον εγχώριο ανταγωνισμό. Μεγάλη διαφορά!

Εκτός από τις ψευδοσυγκρούσεις και τα ψευδοζητήματα που προαναφέραμε, χρησιμοποιούνται και ψευδοερωτήματα με σκοπό να μάς περισπάσουν από το να ζήσουμε στο παρόν, από το να δούμε την ολότητα της ύπαρξης. Πάρτε παράδειγμα την ανόητη, τετριμμένη ερώτηση: «Ποιά είναι η φιλοσοφία σου για την ζωή;». Εκφράζει μια αφηρημένη ιδέα περί ζωής η οποία ουδεμία σχέση έχει με την αληθινή ζωή, διότι παραβλέπει το γεγονός ότι «ζωή» είναι αυτό ακριβώς που κάνουμε την παρούσα στιγμή και ότι «η φιλοσοφία μας για την ζωή» αποκαλύπτεται ξεκάθαρα από τις πράξεις μας.

Οι ψευδοταυτότητες είναι ίσως μία ακόμη πιό ισχυρή μορφή μυθοποίησης. Ελλείψει μιας πραγματικής κοινότητας, οι άνθρωποι προσκολλώνται σε κάθε είδους πλαστές κοινωνικές ταυτότητες -μελετούν κι επιχειρούν να αντιγράψουν μια τεράστια ποικιλία ρόλων τούς οποίους παρουσιάζουν σε αυτούς το σχολείο, η Εκκλησία και ιδίως τα μέσα μαζικής «αναψυχής». Αυτές οι κοινωνικές ταυτότητες μπορεί να είναι εθνικές («Ελληνοαμερικανός»), τοπικές («Κρητικός»), εθνικιστικές («πατριώτης»), σεξουαλικές («ομοφυλόφιλος»), πολιτιστικές («οπαδός της τάδε ομάδας) και πάει λέγοντας, όλες όμως έχουν τις ρίζες τους στην κοινή επιθυμία των ανθρώπων να συνδέονται και να ανήκουν κάπου.

Προφανώς, το να είσαι «μαύρος» είναι μια πολύ πιό πραγματική ταυτότητα από το να είσαι οπαδός κάποιας ποδοσφαιρικής ομάδας, πέραν όμως ενός ορισμένου σημείου, μια τέτοια ταυτότητα δεν χρησιμεύει παρά μόνο για να αποκρύπτει την πραγματική θέση σου στην κοινωνία· και προκειμένου να αναγνωρίσεις αυτήν την πραγματική θέση, θα πρέπει να απορρίψεις τις ψευδοταυτότητες, τις ψευδοσυγκρούσεις και τα ψευδοδιλήμματα και να ξεκινήσεις με επίκεντρο τον εαυτό σου. Με αυτό ως αφετηρία, μπορείς να εξετάσεις την υλική βάση τής απογυμνωμένης από μυθοποιήσεις ζωής σου.

Ένα παράδειγμα: ας υποθέσουμε ότι είσαι στην δουλειά σου και θέλεις ένα φλιτζάνι καφέ από τον αυτόματο πωλητή. Πρώτον, υπάρχει αυτό καθ’ εαυτό το φλιτζάνι με τον καφέ: Αυτό συνεπάγεται τους εργάτες που εργάζονται στην φυτεία καφέ, εκείνους που εργάζονται στην φυτεία ζαχαροκάλαμου και στα εργοστάσια επεξεργασίας ζάχαρης, στα εργοστάσια χαρτοποιίας κ.ο.κ. Εν συνεχεία, έχουμε τους εργάτες οι οποίοι κατασκεύασαν τα διάφορα τμήματα του αυτόματου πωλητή και εκείνους οι οποίοι τον συναρμολόγησαν. Κατόπιν, αυτούς που εξόρυξαν το σιδηρομετάλλευμα και τον βωξίτη, παρήγαγαν τον χάλυβα και εργάσθηκαν στην δημόσια επιχείρηση ηλεκτρισμού η οποία παρέχει ενέργεια για να λειτουργήσει η μηχανή. Κατόπιν τους υπαλλήλους, τους δακτυλογράφους και τους τηλεφωνητές που συντόνισαν την παραγωγή και την μεταφορά, καθώς και όλους τους εργάτες που μετέφεραν τον καφέ, τα φλιτζάνια και το μηχάνημα. Τέλος, έχουμε όλους τους άλλους εργάτες οι οποίοι παρήγαγαν όλα τα άλλα πράγματα που είναι απαραίτητα για την επιβίωση όλων. Αυτό σου προσφέρει μια άμεση, υλική σχέση με αρκετά εκατομμύρια ανθρώπων και, ουσιαστικά, με την συντριπτική πλειοψηφία του παγκόσμιου πληθυσμού. Παράγουν την ζωή σου κι εσύ βοηθάς στην παραγωγή της δικής τους.

Υπό αυτό το φως, όλες οι τεχνητές ομαδικές ταυτότητες και τα ειδικά συμφέροντα τους, καθίστανται εντελώς ασήμαντα. Φαντάσου τον ενδεχόμενο εμπλουτισμό της ζωής σου, η οποία επί του παρόντος είναι εγκλωβισμένη στην ματαιωμένη δημιουργικότητα αυτών των εκατομμυρίων εργατών, συγκρατημένη από απηρχαιωμένες και εξαντλητικές μεθόδους παραγωγής, στραγγαλισμένη από την απουσία ελέγχου επί της ίδιας της παραγωγικότητας τους, παραμορφωμένη από την παρανοϊκή λογική της συσσώρευσης του κεφαλαίου, η οποία στρέφει τον έναν εναντίον όλων των άλλων, καθιστώντας την ζωή μια τρελή κούρσα οικονομικής επιβίωσης. Εδώ, αρχίζουμε να ανακαλύπτουμε μια αληθινή κοινωνική ταυτότητα -στους ανθρώπους όλου του κόσμου που αγωνίζονται να κερδίσουν τον έλεγχο της ίδιας τους της ζωής, βρίσκουμε τον εαυτό μας.

Όσοι έχουν πάγια συμφέροντα στο πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο, μάς παρουσιάζουν συνεχώς ψευδοεπιλογές, δηλαδή επιλογές που συντηρούν την εξουσία τους («Ψηφίστε Δεξιά!», «Ψηφίστε Αριστερά!» -«Αλλά ψηφίστε!»). Μας ζητούν διαρκώς να επιλέξουμε στρατόπεδο στις ψευδοσυγκρούσεις. Κυβερνήσεις, εταιρείες, πολιτικά κόμματα και κάθε είδους προπαγανδιστές, μάς παρουσιάζουν διαρκώς «επιλογές» που δεν είναι διόλου επιλογές. Μάς προσφέρουν την αυταπάτη της επιλογής, όμως στο μέτρο που εκείνοι που βρίσκονται στην εξουσία ελέγχουν ποιες θα είναι οι «επιλογές» μας («επιλογές» τις οποίες αντιλαμβανόμαστε ως τις μόνες εναλλακτικές λύσεις που διαθέτουμε), θα ελέγχουν επίσης και το αποτέλεσμα των «αποφάσεων» μας. [...]

Ο κυνισμός είναι μια αντίδραση απέναντι σε έναν κόσμο που κυριαρχείται από την ιδεολογία και την «ηθική». Αντιμέτωπος με αντίθετες ιδεολογίες, ο κυνικός λέει: «Να είστε καταραμένες και οι δύο». Ο κυνικός είναι ένας καταναλωτής όμως που έχει χάσει κάθε ελπίδα να βρει το ιδανικό εμπόρευμα.

Η διαδικασία της δημιουργικής σκέψης είναι μια διαδικασία διαρκούς εμπλουτισμού και τροποποίησης τού σημερινού σώματος της αυτοθεωρίας ενός ατόμου, καθώς επίσης και επίλυσης των αντιφάσεων ανάμεσα στις νέες σκέψεις και αντιλήψεις του και στις προγενέστερες πεποιθήσεις του. Επομένως, η συνακόλουθη σύνθεση είναι κάτι περισσότερο από το άθροισμα των μερών της.

Αυτή η συνθετική μέθοδος κατασκευής μιας θεωρίας είναι αντίθετη προς την εκλεκτική μέθοδο, σύμφωνα με την οποία κάποιος συγκεντρώνει ένα συνονθύλευμα αγαπημένων του κομματιών από αγαπημένες του ιδεολογίες, χωρίς ποτέ να αντιμετωπίζει τις συνακόλουθες αντιφάσεις. Σύγχρονα παραδείγματα περιλαμβάνουν τον «Αναρχοκαπιταλισμό» (ακραία μορφή Φιλελευθερισμού, η οποία απορρίπτει μεν το κράτος, αλλά αποδέχεται την ύπαρξη του κεφαλαίου και τον απολύτως ελεύθερο ανταγωνισμό της αγοράς), τον «χριστιανικό Μαρξισμό» και τον Φιλελευθερισμό γενικότερα.

Εάν έχουμε πάντοτε συνείδηση τού πώς θέλουμε να ζούμε, πρέπει να οικειοποιηθούμε κριτικά ο,τιδήποτε: Ιδεολογίες, τεχνοκριτικούς, τεχνοκράτες ειδικούς, κοινωνιολογικές μελέτες, ακόμη και μυστικιστές (αν και η συγκομιδή μάλλον θα είναι ισχνή). Όλα τα σκουπίδια του παλαιού κόσμου μπορούν να ερευνηθούν προς ανεύρεση χρήσιμου υλικού από εκείνους οι οποίοι θέλουν να τον αναδημιουργήσουν.

Η φύση της ενοποιημένης παγκοσμίως, μέσω του καπιταλιστικού οικονομικού της συστήματος, σύγχρονης κοινωνίας καθιστά αναγκαία μια αυτοθεωρία η οποία θα ασκεί κριτική σε όλες τις σφαίρες όπου υφίσταται κοινωνικο-οικονομική κυριαρχία (δηλαδή, τόσο στον εταιρειακό Καπιταλισμό του «ελεύθερου» κόσμου, όσο και στον κρατικό Καπιταλισμό του «κομμουνιστικού» κόσμου), καθώς επίσης και σε κάθε μορφή αλλοτρίωσης (σεξουαλική μιζέρια, εξαναγκαστική συμμετοχή στον ανηλεή ανταγωνισμό για την επιβίωση κ.λπ.). Με άλλα λόγια, χρειαζόμαστε μια κριτική της ολότητας της καθημερινής ύπαρξης από την προοπτική της ολότητας των επιθυμιών μας.

Αντίθετοι με αυτό το σχέδιο είναι όλοι οι πολιτικοί και οι γραφειοκράτες, οι ιεροκήρυκες και οι γκουρού, οι πολεοδόμοι και οι αστυνομικοί, οι μεταρρυθμιστές και οι λενινιστές, οι κεντρικές επιτροπές και οι λογοκριτές, οι διευθυντές των μεγάλων εταιρειών, τα «αφεντικά» των συνδικάτων, οι ιδεολόγοι της ανδρικής υπεροχής και οι φεμινίστριες, οι γαιοκτήμονες και οι οικοκαπιταλιστές οι οποίοι εργάζονται για να υποτάξουν τις ατομικές επιθυμίες σε εκείνη την ειδεχθή αφαίρεση, «το κοινό καλό», τού οποίου δεν είναι παρά οι δήθεν προστάτες. Είναι όλοι δυνάμεις του παλαιού κόσμου -αφεντικά, παπάδες και άλλα γλοιώδη υποκείμενα τα οποία έχουν κάτι να χάσουν αν οι άνθρωποι επεκτείνουν το παιχνίδι της ανάκτησης του μυαλού τους σε ανάκτηση τής ίδιας τους της ζωής.

Η επαναστατική θεωρία και οι βασιζόμενες στην αφαίρεση ιδεολογίες είναι εχθροί, και αυτό το γνωρίζει κάθε άτομο με πολιτική συνείδηση. [...]

Ο κόσμος δεν μπορεί να επανέλθει στην σωστή του θέση παρά μόνο μέσω της συνειδητής, συλλογικής δράσης εκείνων οι οποίοι κατασκευάζουν μια θεωρία για τις αιτίες που τον κρατούν αναποδογυρισμένο. Η αυθόρμητη εξέγερση από μόνη της δεν είναι αρκετή. Χωρίς μια εκ των προτέρων επαρκή προετοιμασία, ο παλαιός κόσμος απλώς θα επανεμφανισθεί μετά από οποιαδήποτε εξέγερση, «εγκλωβισμένος» καθώς είναι μέσα στην ψυχή των φανταστικών «ανθρώπων». Μια αυθεντική επανάσταση μπορεί να εκδηλωθεί μόνο αν υπάρχει ένα συγκροτημένο και πρακτικό μαζικό κίνημα αυτοσυνείδητων ατόμων, το οποίο θα έχει συνειδητά σαρώσει όλες τις μυθοποιήσεις του παρελθόντος…

Πηγή: Προσαρμοσμένα αποσπάσματα από το ανώνυμο δοκίμιο «Αυτοθεωρία: η απόλαυση του να σκέφτεσαι για τον εαυτό σου» (1975)

Σχετικά θέματα:

• Υστερόγραφο στην ασημαντότητα
• Ειλικρινής λόγος δασκάλου προς τους μαθητές του
• Ποίμνιο, ποιμένες και…«ιερά» ποιμνιοστάσια
• Αγάπη είναι…
• Το παράδοξο της εποχής μας και της μεταλλαγμένης ζωή μας (έκθεση μαθητή σε αμερικανικό σχολείο)
• «Διατί δεν ψηφίζω» – Ένα, πάντα επίκαιρο, κείμενο του 1920
• Αναρχικός λόγος κατά Εκκλησίας και Κράτους: Κάτω η μάσκα!
• Ελληνοχριστιανική αγωγή
• Ιουλιανός: Αντιοχικός λόγος («Μισοπώγων» ή «Για την απέχθεια προς τα γένεια»)
• Ο Αντίχριστος (Φρίντριχ Νίτσε)

Αυτά τα ονόματα όμως είναι φανταστικά(;), αν και υπάρχουν κάποια ελληνικά επώνυμα που τα πλησιάζουν ως προς τον…βαθμό δυσκολίας προφοράς. Τα σκήπτρα ωστόσο κατέχει το επώνυμο ενός μετανάστη της Αμερικής, στο Πόντιακ του Μίσιγκαν, ο οποίος έγινε γνωστός γιατί αρνήθηκε -σε αντίθεση με τα παιδιά του- να το «κόψει» και να το «συμμαζέψει», καθώς προκαλούσε γλωσσοδέτη σε όποιον -πόσο μάλλον μη ελληνόφωνο- προσπαθούσε να το προφέρει. Το όνομα αυτού: Γλαύκος Παπαθεοδωροκομουντουρονικολουκόπουλος. Το δεκαεξασύλλαβο επώνυμο με τα 37 γράμματα, είναι καταγεγραμμένο στο βιβλίο «The American Language», του Αμερικανού δημοσιογράφου Χένρι Μένκεν (Henry Louis Mencken). Το επώνυμο, παρ’ όλο που μπορεί να δίνει την εντύπωση του «φτιαχτού», είναι 100% πραγματικό, καθώς προέκυψε από την διαχρονική πρόσθεση επωνύμων, προηγούμενων γενεών.

Περιπτώσεις σαν του Παπαθεοδωροκομουντουρονικολουκόπουλου, που δεν θέλησαν να συντομεύσουν το μακρύ ονοματεπώνυμό τους, υπήρξαν κι άλλες. Μία τέτοια, αναφέρει ο συγγραφέας ο Άρις Αντάνης, στο βιβλίο του «Μεταξύ των Πράξεων». Ο συγγραφέας αφηγείται σ’ αυτό την γνωριμία του με έναν παππού…

Τραπεζικός υπάλληλος ο συγγραφέας, πελάτης ο παππούς, ήρθε μια μέρα στη τράπεζα να ανοίξει έναν λογαριασμό. Συμπληρώνει την αίτηση και «έντρομος» ο υπάλληλος βλέπει, ότι στο πεδίο του ονόματος ο παππούς είχε γράψει το όνομά του ολογράφως: Θρασύβουλος Αριστογείτονος Χατζηχαραλαμπόπουλος (μάλιστα, μέρος του ονόματος είχε γραφτεί πάνω στον πάγκο του γκισέ, καθώς δεν χωρούσε στο χαρτί!).
- Βρε παππού, είναι πολύ μεγάλο, να το κόψουμε λίγο από δω, λίγο από κει, να κάνουμε καμμιά σύντμηση.
– Όχι! Το όνομά μας, είναι η ψυχή μας!

Του διηγήθηκε ότι υπήρξε μετανάστης στο εξωτερικό, ότι όλοι εκεί τα κονταίνουν τα ονόματά τους, αλλά ότι αυτός το κράτησε υπερήφανος. Τέλος πάντων, το στριμώξανε κάπως -ολογράφως βέβαια-, κι φτιάξανε τον λογαριασμό, του έδωσε κι ένα φιλοδώρημα ο παππούς:
- Μα…
- Δεν έχει μα!

Η ιστορία επαναλαμβανόταν ταχτικά. Ερχόταν ο παππούς, οχτακοσίων χρονών, για τη σύνταξη κ.τ.λ., και πάντα όταν υπέγραφε, να’ σου πάλι το θέμα με το ονοματεπώνυμο-σιδηρόδρομος. Να σου και οι σχετικές στιχομυθίες. Ανένδοτος ο παππούς: «Ολογράφως». Και τα φιλοδωρήματα, φιλοδωρήματα…

Κάποια μέρα ο παππούς πέθανε, και ο συγγραφέας πήγε να δει το μνήμα του, όπου οι συγγενείς του, του είχαν φτιάξει μια πλάκα με το όνομά του τραγικά συντετμημένο. «Φρικάρει» ο συγγραφέας, πάει και παραγγέλλει άλλο μάρμαρο, δίνει οδηγίες, και βάζουν επιτέλους το όνομα ολογράφως. Το κόστος; Όσα ακριβώς είχε μαζέψει από τα φιλοδωρήματα, τόσον καιρό, ο υπάλληλος από τον παππού!

Πηγή: sarantakos.wordpress.com

Σχετικά θέματα:

• Ποίμνιο, ποιμένες και…«ιερά» ποιμνιοστάσια
• Το παράδοξο της εποχής μας και της μεταλλαγμένης ζωή μας (έκθεση μαθητή σε αμερικανικό σχολείο)
• Έλληνες και Facebook
• Ιουλιανός: Κατά χριστιανών
• Αδελφοί Τζέφρι και Νικ Παπανδρέου – Οι μεγάλοι «Έλληνες»
• Ίμβρος και Τένεδος – Απλά μαθήματα καταπάτησης ανθρώπινων δικαιωμάτων
• Πως ο Τσόρτσιλ με τον Στάλιν μοίρασαν τα Βαλκάνια σ’ ένα κομμάτι χαρτί
• Η ιστορία δεν είναι πρωινή ανάγνωση εφημερίδων κύριοι δημοσιογράφοι
• Η έννοια «έθνος» στην αρχαιότητα – Είχαν οι αρχαίοι Έλληνες, εθνική συνείδηση;
• Αντικαπνιστικός νόμος – Η εφαρμογή του στην θεωρία και στην πράξη

Ήδη κυκλοφορεί στο διαδίκτυο η ταινία (σε ποιότητα DVD), την οποία μπορείτε να κατεβάσετε από εδώ*.
Ελληνικοί και αγγλικοί υπότιτλοι υπάρχουν εδώ.

* Για να κατεβάσετε την ταινία και ν’ ανοίξετε το αρχείο, θα πρέπει να έχετε εγκατεστημένο στον υπολογιστή σας, το δωρεάν πρόγραμμα JDownolader (το οποίο θα σας φανεί ιδιαίτερα σε περίπτωση που κατεβάσετε συχνά αρχεία από διακομιστές όπως ο RapidShare και δεν διαθέτετε «Premium» λογαριασμό).

Σχετικά θέματα:

• Υπατία η Αλεξανδρινή – Η μοναδική γυναίκα φιλόσοφος κι επιστήμονας της αρχαιότητας, της οποίας ο ηθικός αυτουργός της δολοφονίας της, τιμάται ως «άγιος»(!) από την Εκκλησία
• Γελοιογραφία – Πως αντιμετωπίζονται οι δυσκολίες στον Ιουδαιοχριστιανισμό
• Η πολιτική επιστήμη της χριστιανικής προπαγάνδας – Μερικές απαντήσεις στον «επιστήμονα» κύριο Κωνσταντίνο Χολέβα
• Ποίμνιο, ποιμένες και…«ιερά» ποιμνιοστάσια
• Όστις θέλει οπίσω μου ελθείν… (ήτοι «αγάπε με ή κάηκες»)
• Black μπεεε (Θόδωρος Μαραγκός) – Οι πάπυροι του Ερκολάνο, ο Θοδωράκης ο Νεοέλληνας κι ο Δημητράκης το πρόβατο
• Αναρχικός λόγος κατά Εκκλησίας και Κράτους: Κάτω η μάσκα!
• Η «αγάπη» και η «συγχώρεση» στον Χριστιανισμό
• Ελληνοχριστιανική αγωγή
• Ο Αντίχριστος (Φρίντριχ Νίτσε)

Αυτό το «Κάποτε», το έλεγαν «Ζωή»…

Πηγή: «Αδέσποτο» κείμενο του διαδικτύου

Σχετικά θέματα:

• Το παράδοξο της εποχής μας και της μεταλλαγμένης ζωή μας (έκθεση μαθητή σε αμερικανικό σχολείο)
• Ο βάτραχος που δεν ήξερε ότι θα γίνει βραστός
• Γιατί ο έρωτας είναι τυφλός και συνοδεύεται από τρέλα…
• Ειλικρινής λόγος δασκάλου προς τους μαθητές του
• Ποίμνιο, ποιμένες και…«ιερά» ποιμνιοστάσια
• «Διατί δεν ψηφίζω» – Ένα, πάντα επίκαιρο, κείμενο του 1920
• Οι πέντε φιάλες της ανθρώπινης ζωής
• Αναρχικός λόγος κατά Εκκλησίας και Κράτους: Κάτω η μάσκα!
• Ελληνοχριστιανική αγωγή
• Ιουλιανός: Αντιοχικός λόγος («Μισοπώγων» ή «Για την απέχθεια προς τα γένεια»)

Ο Ενθουσιασμός άρχισε να χορεύει παρέα με την Ευφορία και η Χαρά άρχισε να πηδάει πάνω κάτω για να καταφέρει να πείσει το Δίλημμα και την Απάθεια -την οποία δεν την ενδιέφερε ποτέ τίποτα- να παίξουν κι αυτοί.

Αλλά υπήρχαν πολύ που δεν ήθελαν να παίξουν: Η Αλήθεια δεν ήθελε να παίξει γιατί ήξερε ότι ούτως ή άλλως κάποια στιγμή θα την αποκάλυπταν, η Υπεροψία έβρισκε το παιχνίδι χαζό και η Ανανδρεία δεν ήθελε να ρισκάρει.

«Ένα, δύο, τρία…», άρχισε να μετράει η Τρέλα. Η πρώτη που κρύφτηκε ήταν η Τεμπελιά. Μιας και βαριόταν κρύφτηκε στον πρώτο βράχο που συνάντησε. Η Πίστη πέταξε στους ουρανούς και η Ζήλια κρύφτηκε στην σκιά του Θριάμβου ο oποίος με την δύναμη του κατάφερε να σκαρφαλώσει στο πιο ψηλό δέντρο. Η Γενναιοδωρία δεν μπορούσε να κρυφτεί γιατί κάθε μέρος που έβρισκε της φαινόταν υπέροχο μέρος για να κρυφτεί κάποιος άλλος φίλος της οπότε την άφηνε ελεύθερη . Και έτσι η Γενναιοδωρία κρύφτηκε σε μια ηλιαχτίδα. Ο Εγωισμός αντιθέτως βρήκε αμέσως κρυψώνα ένα καλά κρυμμένο και βολικό μέρος μόνο για αυτόν. Το Ψέμα πήγε και κρύφτηκε στον πάτο του ωκεανού. Το Πάθος και ο Πόθος κρύφτηκαν μέσα σε ένα ηφαίστειο.

Ο Έρωτας δεν είχε βρει ακόμη κάπου να κρυφτεί. Έβρισκε όλες τις κρυψώνες πιασμένες, ώσπου βρήκε ένα θάμνο από τριαντάφυλλα και κρύφτηκε εκεί.

«…1000!», μέτρησε η Τρέλα και άρχισε να ψάχνει. Την πρώτη που βρήκε ήταν η Τεμπελιά αφού δεν είχε κρυφτεί και πολύ μακριά. Μετά βρήκε την Πίστη που μίλαγε στον ουρανό με τον Θεό για θεολογία. Ένιωσε τον «ρυθμό» του Πόθου και του Πάθους στο βάθος του ηφαιστείου και αφού βρήκε την Ζήλια δεν ήταν καθόλου δύσκολο να βρει και τον Θρίαμβο. Βρήκε πολύ εύκολα το Δίλημμα που δεν είχε ακόμη αποφασίσει που να κρυφτεί.

Σιγά σιγά τους βρήκε όλους εκτός από τον Έρωτα. Η Τρέλα έψαχνε παντού, πίσω από κάθε δένδρο, κάτω από κάθε πέτρα, σε κάθε κορφή βουνού, μα τίποτα. Όταν ήταν σχεδόν έτοιμη να τα παρατήσει βρήκε ένα θάμνο από τριαντάφυλλα και άρχισε να τον κουνάει νευρικά ώσπου άκουσε ένα βογγητό πόνου. Ήταν ο Έρωτας που τα αγκάθια από τα τριαντάφυλλα του είχαν πληγώσει τα μάτια. Η Τρέλα δεν ήξερε πως να επανορθώσει, έκλαιγε, ζήταγε συγνώμη και στο τέλος υποσχέθηκε να γίνει η οδηγός του Έρωτα. Κι έτσι από τότε ο Έρωτας είναι πάντα τυφλός και η Τρέλα πάντα τον συνοδεύει…

Πηγή: Ανώνυμο κείμενο του διαδικτύου.

Σχετικά θέματα:

• Το «Κάποτε» που λέγονταν «Ζωή»…
• Ειλικρινής λόγος δασκάλου προς τους μαθητές του
• Ποίμνιο, ποιμένες και…«ιερά» ποιμνιοστάσια
• Αγάπη είναι…
• Το παράδοξο της εποχής μας και της μεταλλαγμένης ζωή μας (έκθεση μαθητή σε αμερικανικό σχολείο)
• «Διατί δεν ψηφίζω» – Ένα, πάντα επίκαιρο, κείμενο του 1920
• Αναρχικός λόγος κατά Εκκλησίας και Κράτους: Κάτω η μάσκα!
• Ελληνοχριστιανική αγωγή
• Ιουλιανός: Αντιοχικός λόγος («Μισοπώγων» ή «Για την απέχθεια προς τα γένεια»)
• Ο Αντίχριστος (Φρίντριχ Νίτσε)