Πάρε-Δώσε

Ο «Αιώνιος Εβραίος», είναι μια γερμανική ταινία-ντοκιμαντέρ, η οποία γυρίστηκε το 1940. Θεωρείται το αποκορύφωμα της αντιεβραϊκής προπαγάνδας των ναζί και δημιουργήθηκε με τις ευχές του υπουργού Προπαγάνδας, Γιόζεφ Γκέμπελς, αν και όπως λέγεται, διατηρούσε επιφυλάξεις για την ωμότητα κάποιων σκηνών, επιθυμώντας κάτι πιο «εκλεπτυσμένο», όπως το «Jud Süß».

Ο όρος «αιώνιος Εβραίος» (Der Ewige Jude), είναι ο εναλλακτικός όρος που χρησιμοποιείται απ’ τους Γερμανούς για να περιγράψει τον «περιπλανώμενο Ιουδαίο».

Στην ταινία, όπου την εκφώνηση κάνει ο ηθοποιός Χάρι Γκίζε, οι Εβραίοι παρομοιάζονται με τους αρουραίους, οι οποίοι φέρνουν την καταστροφή όπου πάνε. Οι Εβραίοι, περιγράφονται με αρνητικά χρώματα, για κάθε έκφανση της ζωής τους: Κοινωνική, οικονομική, πολιτιστική, θρησκευτική κ.ά. Παρουσιάζονται ως μια απολίτιστη φυλή που ζει παρασιτικά, εις βάρος των άλλων λαών, διαβρώνοντας κάθε ιστό τους. Παράλληλα, γίνονται συγκρίσεις ανάμεσα στους Εβραίους και στην ανώτερη άρια φυλή των Γερμανών.

Η ταινία περιλαμβάνει πραγματικές σκηνές και αποσπάσματα από κινηματογραφικές ταινίες, αρχειακό υλικό και φωτογραφίες. Οι πραγματικές σκηνές κινηματογραφήθηκαν στα γκέτο της Πολωνίας, χωρίς ωστόσο οι Εβραίοι που εμφανίζονται σ’ αυτές να γνωρίζουν τον πραγματικό σκοπό της κινηματογράφησής τους, ενώ σε κάποιες περιπτώσεις εξαναγκάστηκαν να εμφανισθούν, παρά τη θέλησή τους.

Η ταινία κλείνει μ’ ένα απόσπασμα από ομιλία του Χίτλερ στη γερμανική βουλή (Ράιχσταγκ), όπου ουσιαστικά ανακοινώνει αυτό που περιμένει τους Εβραίους …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

«Μου φαίνεται ότι το Ολοκαύτωμα πουλιέται, δεν διδάσκεται».
Ραβίνος Άρνολντ Βολφ

Εξαργυρώνοντας πολιτικά το Ολοκαύτωμα
Μεταξύ του τέλους του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και του τέλους της δεκαετίας του ’60, μόνο ελάχιστα βιβλία και κινηματογραφικές ταινίες έθιγαν το θέμα του ναζιστικού ολοκαυτώματος… Όχι μόνο οι Αμερικανοί γενικά, αλλά και οι Αμερικανοεβραίοι, μηδέ εξαιρούμενων των Εβραίων διανοουμένων, επέδειξαν ελάχιστη προσοχή στο ναζιστικό ολοκαύτωμα. Σε μια έγκυρη έρευνα του 1957, ο κοινωνιολόγος Νέιθαν Γκλέιζερ, ανέφερε ότι η Τελική Λύση των Ναζί (όπως και η ίδρυση του ισραηλινού κράτους) «είχε εντυπωσιακά ανεπαίσθητες επιπτώσεις στην εσωτερική ζωή της εβραϊκής κοινότητας της Αμερικής». Σε ένα επιστημονικό συμπόσιο με θέμα «Εβραϊκή ταυτότητα και νέοι διανοούμενοι», το οποίο είχε διοργανωθεί από την επιθεώρηση «Κομένταρι», μόνο δύο από τους τριάντα ένα εισηγητές τόνισαν τον αντίκτυπο του ναζιστικού ολοκαυτώματος. Παρομοίως, το 1961, μια συζήτηση στρογγυλής τραπέζης την οποία οργάνωσε η εφημερίδα «Ιουδαϊσμός», με συμμετέχοντες είκοσι ένα επιφανείς Εβραίους της Αμερικής, με θέμα «Η επιβεβαίωσή μου ως Εβραίου», αγνόησε σχεδόν ολοκληρωτικά αυτό το ζήτημα. Κανένα μνημείο στις Ηνωμένες Πολιτείες ή τελετή απότισης φόρου τιμής δεν θύμιζαν το ναζιστικό ολοκαύτωμα. Αντίθετα, οι μεγαλύτερες εβραϊκές οργανώσεις αντιτάχθηκαν στη μνημόνευσή του. Το ερώτημα είναι γιατί; …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

1. Στο Εκουαδόρ, κατέβασαν ως υποψήφιο βουλευτή έναν…γάιδαρο. Σιγά την πρωτοτυπία… Στην Ελλάδα έχουμε 300.

2. Πόσο μπροστά ήταν οι Ναζί… Tov Μάιο του 1936, ο Χίτλερ, πάνω στη θαλαμηγό του «Grille» στο Κίελο, είπε στον Γκέμπελς ότι οραματιζόταν τις Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης, κάτω από την ηγεσία της Γερμανίας. Κι ο υπουργός Προπαγάνδας, σχολίαζε στο ημερολόγιό του: «Χρόνια, ίσως δεκαετίες για να φτάσουμε σε αυτόν τον στόχο. Αλλά, τι στόχος!».

3. Εμφανίζοντας το μισοάδειο ποτήρι ως μισογεμάτο: Το ΑΠΕ θέλοντας να περιγράψει τον όγκο μιας συγκέντρωσης, μετέδωσε πως «λιγότερα από εκατό άτομα συγκεντρώθηκαν μπροστά στη Μόνιμη Αντιπροσωπεία της Ελλάδας στον ΟΗΕ». Προφανώς, το «λιγότερα από εκατό άτομα», ακούγεται αρκετά καλύτερα από τα 10 άτομα, που ήταν συγκεντρωμένα στην πραγματικότητα. Πρακτική που θυμίζει έντονα, ένα παλιό κομμουνιστικό ανέκδοτο: Σε αγώνα ταχύτητας 100 μέτρων, μεταξύ 2 αθλητών, ενός Αμερικανού κι ενός Σοβιετικού, νικητής βγαίνει ο Αμερικανός. Τα σοβιετικά ΜΜΕ, σπεύδουν αμέσως να μεταδώσουν την είδηση στη χώρα τους: «Η κατάταξη των δύο αθλητών έχει ως εξής: Ο Σοβιετικός δεύτερος και ο Αμερικανός προτελευταίος».

4. Λέγεται ότι ο νέος αντιπρόεδρος του Ταμείου Παρακαταθηκών και Δανείων, είναι απόφοιτος Γυμνασίου και ξεκίνησε από κλητήρας στην Αγροτική Τράπεζα. Ναι, αλλά είναι και στέλεχος του ΠΑΣΟΚ. Οπότε, ποιός μπορεί να ισχυρισθεί ότι δεν υπάρχει αξιοκρατία;

5. Στις ΗΠΑ, γυναίκα οδηγός που προσπέρασε σχολικό, καβαλώντας το πεζοδρόμιο, την ώρα που επιβίβαζε ανάπηρο μαθητή, καταδικάστηκε να κρατάει δημοσίως μια μεγάλη επιγραφή που την χαρακτήριζε…ηλίθια: «Μόνο ένας ηλίθιος θα οδηγούσε πάνω στο πεζοδρόμιο για να αποφύγει ένα σχολικό λεωφορείο». Στην Ελλάδα, εάν γινόταν κάτι αντίστοιχο, πιθανόν να είχαμε κυκλοφοριακό πρόβλημα με τόσες επιγραφές να κυκλοφορούν ανά χείρας …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Στις 28 Οκτωβρίου 1940, ο Ιταλός δικτάτορας Μπενίτο Μουσολίνι θα κηρύξει τον πόλεμο εναντίον της Ελλάδος. Το πρόσχημα ήταν η «ερωτοτροπία» των Ελλήνων με τους Βρετανούς. Η πραγματική αιτία, ωστόσο, ήταν ο παραγκωνισμός του Μουσολίνι από τον Χίτλερ, ο οποίος παρ’ ότι του έτρεφε έναν ακατανόητο σεβασμό και φιλία, δεν του έδινε κανέναν λογαριασμό για τις επιχειρήσεις που πραγματοποιούσε, φέρνοντάς τον προ τετελεσμένων γεγονότων. Ο Ντούτσε (ηγέτης), βάλθηκε ν’ αποδείξει ότι κι αυτός μπορεί να κάνει ανάλογες επιχειρήσεις.

Ο Χίτλερ, παρ’ ότι δεν αγνοούσε τις προθέσεις του Μουσολίνι, όταν πληροφορήθηκε την ιταλική επίθεση εναντίον της, τυπικά ουδέτερης, Ελλάδος έγινε έξαλλος. Η Ελλάδα δεν βρίσκονταν στα άμεσα σχέδια του Χίτλερ. Η ανοησία και η επιπολαιότητα του Μουσολίνι, έδινε πλέον κάθε πρόσχημα στους Βρετανούς να επέμβουν απροκάλυπτα στην Ελλάδα και η παρουσία τους εκεί να αποτελεί διαρκή κίνδυνο για τις πετρελαιοπηγές της Ρουμανίας (βασικό τροφοδότη καυσίμων των γερμανικών στρατευμάτων), η οποία βρισκόταν στο πλευρό του Άξονα.

Την ίδια εποχή, ο Χίτλερ και οι στρατηγοί του, εκπονούσαν το σχέδιο της επιχείρησης «Μπαρμπαρόσα», δηλαδή της επίθεσης εναντίον της μέχρι τότε «φίλης» Σοβιετικής Ένωσης. Η έναρξη της επίθεσης οριοθετούνταν στα μέσα Μαΐου του 1941. Οι προετοιμασίες και η μετακίνηση των γερμανικών στρατευμάτων στην σοβιετική μεθόριο, είχαν ήδη ξεκινήσει από τον Φεβρουάριο του ιδίου έτους. Ωστόσο, στην πορεία προέκυψαν κάποια προβλήματα, που επέβαλαν την αναβολή της επίθεσης κατά έναν περίπου μήνα, δηλαδή μέχρι τον Ιούνιο του 1941 …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Το διάβασα σε μερικά από τα λεγόμενα «πατριωτικά» ιστολόγια. Στην αρχή λέω, «μπα, δεν μπορεί, υπερβολή θα είναι». Το ψάχνω στον «Γούγλη» και μένω άναυδος…

Κάποιοι Γερμανοί «φίλοι» μας, αφού άφησαν τις χυδαιότητες (βλέπε σχόλια), πέρασαν στις γελοιότητες, ζητώντας να πουλήσουμε μερικά από τα νησιά μας και την…Ακρόπολη, την αξία της οποίας υπολόγισαν μάλιστα σε 100 δις ευρώ!

Και τα «σαΐνια» μας, αντί να αγνοήσουν αυτές τις βλακείες, ή τουλάχιστον να τις απαξιώσουν, βγαίνουν με αιχμή του δόρατος τον αναπληρωτή υπουργό Εξωτερικών, Δημήτρη Δρούτσα, ο οποίος πολύ σοβαρά σχολίασε: «Άκουσα επίσης τη συμβουλή ότι πρέπει να πουλήσουμε την Ακρόπολη. Δεν είναι η κατάλληλη στιγμή για τέτοιες προτάσεις».

Ρε παιδιά, πάμε καλά, ή έχουμε χάσει το αυτονόητο, που έλεγε κι ο Μπένι (Ευάγγελος Βενιζέλος) κάποτε; Τελικά ποιοι είναι πιο γελοίοι; Οι Γερμανοί οι Έλληνες πολιτικοί; Και το κακό δεν είναι ότι είναι γελοίοι, το κακό είναι ότι είναι επικίνδυνοι.

Για την ιστορία, ολόκληρο το δημοσίευμα από την «Ελευθεροτυπία»:

«Πουλήστε τα νησιά σας και την Ακρόπολη μαζί» είναι ο τίτλος άρθρου της γερμανικής εφημερίδας Bild Zeitung, η οποία αναφέρεται στην οικονομική κρίση που διέρχεται η Ελλάδα και στα σκληρά μέτρα που έλαβε, χθες, η ελληνική κυβέρνηση. Κοστολογεί μάλιστα το σημαντικότερο μνημείο της ανθρωπότητας στα 100 δισ. ευρώ.

 

Η εφημερίδα μάλιστα διενεργεί και ηλεκτρονικό δημοψήφισμα για το εάν πρέπει η Ευρώπη να σώσει οικονομικά την Ελλάδα.

 

Σε δηλώσεις του, στο ίδιο δημοσίευμα, ο Γερμανός βουλευτής των Ελευθέρων Δημοκρατών (FDP) και εκπρόσωπος της επιτροπής Οικονομικών του Γερμανικού κοινοβουλίου, Φρανκ Σέφλερ, υποστηρίζει ότι «το ελληνικό κράτος θα πρέπει να πουλήσει κρατικές επιχειρήσεις και ακίνητη περιουσία, για παράδειγμα ακατοίκητα νησιά».

 

Επίσης καλεί την καγκελάριο Μέρκελ να μην υποσχεθεί καμία οικονομική βοήθεια προς την Ελλάδα.

 

Ταυτόχρονα, ο βουλευτής της Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης Μάρκο Βάντερβιτς δήλωσε ότι «εάν η Ευρωπαϊκή Ένωση και άρα και η Γερμανία βοηθήσει οικονομικά την Ελλάδα, αυτή θα πρέπει να δώσει εγγυήσεις σε αντάλλαγμα. Λίγα νησιά μπορούν να κάνουν τη δουλειά».

 

Η Bild επισημαίνει ότι ιδιωτική εταιρεία με έδρα το Αμβούργο επιδιώκει την πώληση ελληνικού ακατοίκητου νησιού προς 45 εκατομμύρια ευρώ.

 

Ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών, Δημήτρης Δρούτσας, μιλώντας στο τηλεοπτικό κανάλι ARD, επανέλαβε ότι η Ελλάδα δεν ζητά οικονομική βοήθεια από τη Γερμανία και τους άλλους Ευρωπαίους εταίρους, επισημαίνοντας, ωστόσο, ότι είναι αναγκαίο να υπάρξει ξεκάθαρη δήλωση στήριξης προς την χώρα.

 

Ερωτηθείς για τις δηλώσεις Σέφλερ, ο κ. Δρούτσας δήλωσε: «Άκουσα επίσης τη συμβουλή ότι πρέπει να πουλήσουμε την Ακρόπολη. Δεν είναι η κατάλληλη στιγμή για τέτοιες προτάσεις».

 

Το 1993 πολλοί Γερμανοί βουλευτές είχαν προκαλέσει έντονη αντιπαράθεση με την Ισπανία, προτείνοντας την αγορά από το Βερολίνο του νησιού Μαγιόρκα, τουριστικού προορισμού των Γερμανών.

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ: Ο Γιώργος Παπανδρέου ξαναχτυπά…