Πάρε-Δώσε

«Ο Μαυρογιαλούρος ποτέ δεν πεθαίνει», «Έδρασε ως ένας άλλος Μαυρογιαλούρος», «Πάντα επίκαιρος ο Μαυρογιαλούρος»…

Αυτές είναι μερικές από τις κλασικές ατάκες, που χρησιμοποιούνται για να καταγγελθεί κάποιος πολιτικός για διαφθορά, παροχολογία κ.λπ.

Στην ελληνική ταινία «Υπάρχει και φιλότιμο», ο Μαυρογιαλούρος (Λάμπρος Κωνσταντάρας) είναι ένας τυπικός πολιτικός, με ξύλινο λόγο κι αποκομμένος από την πραγματικότητα, ενώ έχει και μια μάλλον κοινότοπη γνώμη για τους ψηφοφόρους (ειδικά της επαρχίας), που κινείται γύρω από τον άξονα του κλασικού ρουσφετιού και των προεκλογικών υποσχέσεων -χαρακτηριστικά γνωρίσματα της ελληνικής πολιτικής πραγματικότητας (κι όχι μόνο).

Πουθενά στην ταινία όμως δεν διαφαίνεται ένας χαρακτήρας ανέντιμος χωρίς ηθικούς φραγμούς. Χαρακτηριστικές είναι οι σκηνές που αυτοσαρκάζεται και μουντζώνει κι ο ίδιος τον…Μαυρογιαλούρο (δηλαδή τον εαυτόν του), μαζί με τους αγανακτισμένους χωρικούς, όταν πληροφορείται τις αδικίες και τις λαμογιές που στήνονται πίσω από την πλάτη του από το κομματόσκυλό του, τον Γκρούεζα (Διονύσης Παπαγιαννόπουλος) …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Οι λύκοι
[…] Έχουμε δύο είδη δημοκρατών. Εκείνους που γνωρίζουν τι είναι δημοκρατία και την υποστηρίζουν από συμφέρον και εκείνους που αγνοούν ή νομίζουν ότι γνωρίζουν και την υποστηρίζουν από ιδεολογία. Οι κεφαλαιοκράτες, είναι οι κατ’ εξοχήν συνειδητοί δημοκράτες, ενώ οι άλλοι που φωνάζουν για δημοκρατία, ούτε περί τίνος πρόκειται ξέρουν, γιατί αν ήξεραν θα επαύαν να φωνάζουν.

[…] Για να βάλουμε τα πράγματα στη θέσι τους, πρέπει από τώρα να προσδιορίσουμε ακριβώς ποιος είναι κεφαλαιοκράτης. Γιατί πολλοί νομίζουν, ότι κεφαλαιοκράτης είναι ο κάτοχος του κεφαλαίου. Όχι, αυτό είναι σφάλμα. Οι κάτοχοι του κεφαλαίου λέγονται κεφαλαιούχοι. Τους κεφαλαιοκράτες αποτελεί ένα αρρωστημένο είδος κεφαλαιούχων, που κατειλημμένοι από κερδοσκοπική μανία έχουν την απαίτησι να εργάζεται ο λαός, για να πληρώνη τις ιδιοτροπίες της πλουτοκρατικής ασωτείας. Όλοι αυτοί συγκροτούν την κεφαλαιοκρατία. Την παρασιτική δηλαδή τάξι εκείνων, που αυξάνουν τα εισοδήματά τους εκμεταλλευόμενοι τον λαό και ζημιώνοντας την εθνικήν οικονομίαν. Η παραγωγή δεν τους απασχολεί καθόλου, τους ενδιαφέρει μόνον η αποκόμισις μεγαλυτέρου κέρδους, πραγματοποιουμένου φυσικά όχι με την έντιμη εργασία, αλλά με τα δόλια τεχνάσματα, που επιτρέπει η έλλειψις οικονομικής οργανώσεως της δημοκρατικής κοινωνίας.

Από όλους τους εκμεταλλευτές οι πιο διεφθαρμένοι είναι οι καπιταλιστές, οι οποίοι αφού υποτάξουν το λαϊκό συμφέρον στην ταπεινότερη ιδιοτέλεια, βαδίζουν προς κατάκτησιν υλικών σκοπών, δίχως ηθικόν ή ανθρωπιστικόν νόμον. Για την πολυδάπανη συντήρησι του συναφιού τους υποβάλλουν τον λαό σε βαρειές φορολογίες, που για να μη γίνωνται εύκολα αντιληπτές ρίχνονται στην κατανάλωσι ενσωματούμενες στην τιμή βασικών ειδών διατροφής και πολιτισμού. …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Μεγάλες στιγμές σοσιαλιστικής έξαρσης, κομματικού μεγαλείου, ιδεολογικής ειλικρίνειας και γνήσιας λαϊκής αγωνιστικότητας…

Γιατί, όπως είπε και ο μεγάλος Γιάννος Παπαντωνίου: «Συντρόφισσες και σύντροφοι: Για τον Σοσιαλισμό αγωνιζόμαστε όλοι!».

Εμπρός λοιπόν, στον δρόμο που χάραξε ο «ωραίος Μπρούμελ» …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Επειδή, στις μέρες μας, πολλές λέξεις έχουν χάσει την πραγματική τους σημασία, ας επιχειρήσουμε έναν επαναπροσδιορισμό…

Ανταγωνισμός (ή «Ανταγωνιστική οικονομία»): Η δυνατότητα μια επιχείρισης, να απασχολεί Είλωτες, με κρατική ενθάρρυνση. Επίσης, η δυνατότητα του εργοδότη, να απολύει τους Είλωτες, ή να πετσοκόβει τους μισθούς τους, όποτε το θελήσει και μάλιστα χωρίς συνέπειες.

Ευέλικτη εργασία: Η δυνατότητα του εργαζόμενου, να ξυπνάει χαράματα και να δουλεύει μέχρι τα μεσάνυχτα, σε διάφορες εργασίες 4ωρης απασχόλησης (ενίοτε ανασφάλιστος), για να βγάλει ένα κομμάτι ψωμί.

Άνεργος: Κάποιος, που έμαθε από πρώτο χέρι τι σημαίνει «ανταγωνιστική οικονομία» και αδυνατεί να έρθει σε επαφή με την «ευέλικτη εργασία». Για λίγους μήνες θα πρέπει να μάθει να ζει με 350 ευρώ, ενώ θα πρέπει να πληρώνει, τουλάχιστον εις το διπλούν, διάφορα…αντισταθμιστικά οφέλη στο κράτος. Μετά, έχει…ο Θεός.

Αλβανικό μεροκάματο: Ξεπερασμένος υποτιμητικός όρος, που δηλώνει πλέον το μεροκάματο ενός Έλληνα.

Κρατική πρόνοια: Το δικαίωμα να ψάχνει κάποιος για τροφή στα σκουπίδια, να κοιμάται σε παγκάκι, να πεθαίνει χωρίς γιατρό και φάρμακα και να κηδεύεται δημοσία δαπάνη.

Κρατικός έλεγχος: Όρος που δηλώνει την απουσία κάθε κρατικού ελέγχου. …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »