Πάρε-Δώσε

Κατά πάσα πιθανότητα, είναι σχεδόν βέβαιο, ότι ο κάθε άνθρωπος έχει χρησιμοποιήσει σε κάποια στιγμή τής ζωής του, κάποιο γιατροσόφι, συνήθως με την προτροπή κάποιου μεγαλύτερου σε ηλικία μέλους τής οικογένειας.

Το γιατροσόφι, ή «ιατροσόφιον» στην καθαρεύουσα, είναι το πρακτικό φάρμακο που χρησιμοποιούσε ο κόσμος παλιότερα -αλλά ακόμη και στη σημερινή εποχή- προκειμένου να αντιμετωπίσει μικρά ή και μεγαλύτερα προβλήματα υγείας. Τα περισσότερα γιατροσόφια βασίζονται στη χρήση τών φαρμακευτικών φυτών, ενώ σε πολλά μέρη της Ελλάδας αποτελούν αξιόλογο μέρος τής λαογραφικής παράδοσης τού τόπου. Αν και η χρήση τους έχει αμφισβητηθεί από τούς οπαδούς της κλασικής ιατρικής, τα περισσότερα γιατροσόφια δεν παύουν να έχουν στέρεη επιστημονική τεκμηρίωση και να αποτελούν τον «πρόδρομο» τών δημοφιλών φυτικών καλλυντικών και φαρμακευτικών σκευασμάτων που κυκλοφορούν στο εμπόριο και στα φαρμακεία στις μέρες μας.

Παρά το γεγονός ότι τα γιατροσόφια συνήθως βασίζονται επί το πλείστον σε σχετικά αγνές και ακίνδυνες πρώτες ύλες, οι γιατροί συνιστούν προσοχή στην χρήση τους, ειδικά αν το άτομο που πρόκειται να τα χρησιμοποιήσει έχει ιστορικό αλλεργικών αντιδράσεων.

Ακόμη κι αν επιστημονικά διαπιστωμένα, είναι πιθανόν να μην είναι τόσο (ή και καθόλου) αποτελεσματικό κάποιο γιατροσόφι, σύμφωνα και με τον Ρομπ Χικς, έναν από τους πιο γνωστούς γιατρούς στο Λονδίνο, «εφ’ όσον αυτό δεν βλάπτει όποιον το εφαρμόζει και εκείνος καταλαβαίνει πως η θετική επίδρασή του μπορεί κάλλιστα να οφείλεται στην αυθυποβολή, δεν υπάρχει λόγος να μην το δοκιμάσει».

Σε κάθε περίπτωση πάντως, τα γιατροσόφια, δεν θα πρέπει να υποκαθιστούν την ιατρική επιστήμη και θα πρέπει να εκλαμβάνονται μόνο ως μια προσωρινή λύση (εάν μπορούν να την δώσουν), εάν δε τα συμπτώματα επιμένουν ή πρόκειται για σοβαρό πρόβλημα, η κλασική ιατρική θεραπεία, έχει πάντα την αυτονόητη προτεραιότητα …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Τι είναι το μπότοξ;
Το μπότοξ (Botox ή Dysport) είναι η αλλαντική τοξίνη, ένα δηλητήριο που παράγεται από το βακτήριο Clostridium Botulinum και στη φυσική του μορφή μπορεί να προκαλέσει βαρύτατες τροφικές δηλητηριάσεις που μπορεί να οδηγήσουν ακόμα και στο θάνατο. Το δηλητήριο αυτό όταν χορηγείται αραιωμένο και σε μικρές δόσεις, σε ενέσιμη μορφή, έχει την ιδιότητα να εμποδίζει την απελευθέρωση της ακετυλοχολίνης από τα νευρικά κύτταρα, της ουσίας που προκαλεί στη σύσπαση των μυών. Έτσι, στα σημεία που εκχύεται το μπότοξ διακόπτονται οι συσπάσεις των μυών, εξαφανίζονται οι ρυτίδες, λειαίνει η επιδερμίδα και δίνεται η εικόνα της ηρεμίας, της χαλάρωσης και φυσικά της νεότητας.

Η ανακάλυψη του μπότοξ
O Oργανισμός Tροφίμων και Φαρμάκων των HΠA (FDA) ενέκρινε για πρώτη φορά την ιατρική χρήση του μπότοξ το 1989 ως θεραπευτική αγωγή για δύο οφθαλμολογικές παθήσεις: τον βλεφαρόσπασμο (το τικ στα βλέφαρα) και τον στραβισμό. Tο 2000 ενεκρίθη ως θεραπεία της αυχενικής δυστονίας, νευρολογικής πάθησης που προκαλεί ισχυρούς σπασμούς στον αυχένα και στους ώμους.

H αισθητική χρήση της αλλαντοτοξίνης ανακαλύφθηκε τυχαία. Oι γιατροί που την χρησιμοποιούσαν ως αγωγή κατά των προαναφερθέντων οφθαλμικών παθήσεων διαπίστωσαν μία παράξενη παρενέργεια του φαρμάκου: τα πρόσωπα των αρρώστων που υποβάλλονταν στη θεραπεία έμοιαζαν πιο ήρεμα, καθώς οι κάθετες ρυτίδες ανάμεσα στα φρύδια είχαν εξαφανιστεί. Tον Aπρίλιο 2002 ο FDA έδωσε στη φαρμακοβιομηχανία Allerga Inc. έγκριση για χρήση του σκευάσματος κατά των ρυτίδων. Aκόμα και πριν από την έγκριση της αισθητικής χρήσης από τον FDA, το μπότοξ είχε μεταβληθεί σε χρυσοτόκο όρνιθα για την παρασκευάστρια εταιρεία, με κύκλο εργασιών που αγγίζει το ένα δισ. δολάρια. O FDA, πάντως, είχε επανειλημμένως αναφερθεί στις παραπλανητικές πληροφορίες που έδινε η Allerga Inc. σχετικά με τους κινδύνους που εγκυμονούσε η θεραπεία με μπότοξ.

Που χρησιμοποιείται και πως γίνεται η θεραπεία με μπότοξ;
Αφού κλείσετε ραντεβού ενημέρωσης με τον πλαστικό χειρουργό κι αποφασίσετε για όλες τις λεπτομέρειες, θα πάτε στο ιατρείο του χωρίς να έχετε πιει αλκοόλ και χωρίς να έχετε καταναλώσει ασπιρίνη. Ο γιατρός θα επαλείψει τα σημεία που θα εφαρμόσει τις ενέσεις με μία κρέμα που θα μουδιάσει ελαφρώς το πρόσωπο. Η κλασική θεραπεία είναι μερικά τσιμπήματα με πολύ λεπτή βελόνα στο μεσόφρυο (την περιοχή ανάμεσα στα φρύδια, στη βάση της μύτης), στο μέτωπο, στα πλάγια των ματιών. Μπορούν επίσης να γίνουν τσιμπήματα στο πάνω χείλος (για τις ρυτίδες του καπνιστή), και στο πλάι του κάτω χείλους για να υψωθεί λίγο η γωνία του στόματος. Αφού κάνει τις ενέσεις θα σας συστήσει να παραμείνετε σε όρθια στάση για αρκετή ώρα. Μπορεί να σχηματιστεί στην περιοχή μικρό οίδημα ή κοκκινίλα που αργότερα θα υποχωρήσουν. Η σύσπαση των μυών θα σταματήσει μέσα στις επόμενες 15 ημέρες από την εφαρμογή, ενώ σε 4 έως 6 μήνες οι μύες της περιοχής θα αρχίσουν να επαναλειτουργούν κανονικά …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Τις τελευταίες ημέρες κυκλοφορεί ένα θέμα στο διαδίκτυο (αναδημοσιεύτηκε μάλιστα και σε απογευματινή εφημερίδα), τύπου «Διαδώστε το», με σύνηθες τίτλο «DCA – Βρέθηκε το φάρμακο για τον καρκίνο, αλλά παρεμποδίζεται η κυκλοφορία του απ’ τις φαρμακοβιομηχανίες». Το θέμα συνήθως συνοδεύεται και με ένα βίντεο που βρίσκεται στο YouTube.

Ας δούμε λοιπόν τι λέει το κείμενο:
«D.C.A. DiChloroAcetate

Υπάρχουν θεραπείες για τον καρκίνο που το υπουργείο υγείας δεν θέλει να γνωρίζετε.
Παρακολουθήστε το βίντεο και σκεφτείτε πως μπορείτε να βοηθήσετε για να σωθούν ζωές!
Διαδώστε αυτό το βίντεο όπου μπορείτε.

Βγήκε το νέο επαναστατικό φάρμακο για τον καρκίνο από ερευνητική ομάδα του Καναδά με προϊστάμενο Έλληνα ερευνητή του εξωτερικού. Δραστική αντιμετώπιση των καρκίνων Πνεύμονα, Εγκεφάλου και Στήθους και δευτερευόντως άλλων μορφών, δίχως τις παρενέργειες της τυπικής χημειοθεραπείας. Εργαστηριακή επίτευξη συρρίκνωσης καρκινικών όγκων πάνω από 70%.

Εμποδίζεται να βγει στην αγορά και να χρηματοδοτηθούν οι έρευνες επειδή το φάρμακο δεν είναι συμβατό με τους αμείλικτους νόμους του Καπιταλισμού του πλέγματος των φαρμακοβιομηχανιών και της Νέας Τάξης.

Για μια ακόμα φορά οι Έλληνες του εξωτερικού μεγαλουργούν και πρωτοστατούν στην μάχη εναντίον του καρκίνου».

Δεν μπορώ να γνωρίζω την σκοπιμότητα αυτών που ξεκίνησαν να διαδίδουν αυτή τη φήμη (πιθανότατα μέσω αλυσιδωτών e-mails). Μια φήμη που δεν είναι καινούργια, αλλά υφίσταται τα τελευταία χρόνια (το DCA είναι γνωστό από την δεκαετία του 80). Το σίγουρο είναι όμως ότι αυτοί που έχουν αναλάβει να το προωθήσουν, ή είναι πανάσχετοι με το θέμα «καρκίνος», ή αρκετά επιπόλαιοι.

Αν δεν ήταν κάτι από τα παραπάνω, θα γνώριζαν ότι ο καρκίνος δεν είναι μια μεμονωμένη νόσος και δεν αντιμετωπίζεται με ένα συγκεκριμένο φάρμακο και πως οι διάφορες μορφές του καρκίνου απαιτούν διαφορετική θεραπευτική αντιμετώπιση και συνεπώς διαφορετική φαρμακευτική αγωγή.

Μια από τις δυνατότητες που χαρακτηρίζουν το DCA, σύμφωνα με όσους το επικαλούνται και αναφέρεται και στο κείμενο, είναι και η μέχρι 70% συρρίκνωση των καρκινικών όγκων. Και μόνο απ’ αυτό το στοιχείο, είναι δυνατόν να συμπεράνει κανείς την ελαφρότητα του θέματος.
Πρώτον, γιατί η συρρίκνωση αυτή δεν αφορά ανθρώπινους καρκινικούς όγκους, αλλά όγκους που δημιουργήθηκαν σε ποντίκια για να δοκιμαστεί το DCA.
Δεύτερον, γιατί η αφαίρεση ή συρρίκνωση των όγκων, σήμερα επιτυγχάνεται έτσι κι αλλιώς, είτε με χειρουργική μέθοδο, όσον αφορά την αφαίρεση, είτε με τις υπάρχουσες θεραπείες (χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες), όσον αφορά την συρρίκνωση και μάλιστα όχι μόνο σε ποσοστό μέχρι 70%, αλλά μέχρι και 100%. Το θέμα όμως, δεν είναι μόνο αν θα εξαφανιστούν οι όγκοι, αλλά αν θα εξαφανιστούν οριστικά, χωρίς ενδεχόμενο επανεμφάνισης. Επομένως, για ποια θεραπεία μιλάμε;

Ως ένα άλλο υπέρ του DCA, όπως διαβάζουμε, θεωρείται η ακίνδυνη χρήση του. Κάτι τέτοιο είναι ανακριβές. Τα μέχρι τώρα πειράματα, έχουν δείξει ότι το DCA, δεν είναι και τόσο ακίνδυνο, καθώς επιδρά αρνητικά στο νευρικό σύστημα. Το χειρότερο; Σε κάποια από τα πειράματα που έγιναν σε ζώα, δημιούργησε καρκινικούς όγκους!
Επιπλέον, ο καθηγητής Ευάγγελος Μιχελάκης, στον οποίο αποδίδεται η «τρομερή» αυτή ανακάλυψη, είναι καρδιολόγος (ούτε καν ογκολόγος) στην Αλμπέρτα του Καναδά και όπως παραδέχεται και ο ίδιος «Πολλά υποψήφια φάρμακα είναι θαυμάσια όταν δοκιμάζονται σε ποντίκια. Όταν πάμε σε κλινικές δοκιμές σε ανθρώπους όμως απορρίπτουμε ως και το 95% αυτών».

Όσον αφορά τον λόγο που «εμποδίζεται» η διάδοση του φαρμάκου, είναι τουλάχιστον αστείος. Αν μια φαρμακοβιομηχανία, είχε στα χέρια της την «θεραπεία» του καρκίνου, το βέβαιο είναι ότι θα είχε χεστεί στο τάληρο, όσο φτηνά κι αν την πουλούσε. Αλλά και πανάκριβη να ήταν, ένας καρκινοποθής που είναι ικανός να ταξιδεύσει μέχρι την Κούβα για να βρει το δηλητήριο του σκορπιού που υποτίθεται ότι θεραπεύει τον καρκίνο (μήπως θυμάστε και την φραπελιά;), θα δίσταζε να πληρώσει ένα φάρμακο που αποδεδειγμένα θα του σώσει τη ζωή, όταν στο παρελθόν έχει ξοδέψει ενδεχομένως ολόκληρη περιουσία για τον ίδιο λόγο;
Το θέμα με τις φαρμακοβιομηχανίες είναι πως λόγω του ότι το DCA δεν είναι κατοχυρωμένο σαν πατέντα (non-patentable), δεν αναλαμβάνουν το όποιο κόστος της έρευνας, καθώς δεν θα υπάρχουν αποκλειστικά δικαιώματα των πωλήσεων. Σε απλά ελληνικά, ποια εταιρεία θα χρηματοδοτήσει μια τέτοια έρευνα, όταν γνωρίζει ότι τους καρπούς της ενδεχόμενης επιτυχίας θα μπορούν να τους γευτούν και οι ανταγωνίστριες εταιρείες και μάλιστα με μηδενικό κόστος, ενώ ή ίδια ίσως να μην καταφέρει να κάνει ούτε απόσβεση του κόστους των ερευνών;
Λιγότερη συνωμοσιολογία δεν θα έβλαπτε…

Με το DCA γίνονται κάποια πειράματα, εδώ και λίγα χρόνια και ίσως συνεισφέρει στο μέλλον στην καταπολέμηση του καρκίνου. Μέχρι αυτή τη στιγμή όμως, δεν είναι τίποτε άλλο, παρά ένα, ενδεχομένως ελπιδοφόρο, πειραματικό φάρμακο, που δοκιμάζεται σε μερικές δεκάδες ασθενών στον Καναδά, από τον Σεπτέμβριο του 2007.

Νομίζω, ότι προς το παρόν τουλάχιστον, δεν αξίζει τον κόπο να ασχοληθεί κανείς περαιτέρω μ’ αυτό το θέμα. Θα ήθελα να κάνω όμως μια έκκληση σ’ αυτούς που αβασάνιστα και χωρίς να το ψάξουν λίγο παραπάνω, διαδίδουν τέτοιες ανυπόστατες φήμες:
Παιδιά, μην παίζετε με την ελπίδα, αλλά και την υγεία των καρκινοπαθών. Δεν σας καταλογίζω κακή πρόθεση. Σκεφτείτε όμως πόσο κακό κάνει στην ψυχολογία των ασθενών, η αναπόφευκτη διάψευση αυτών των ανυπόστατων ελπίδων.

Με τον όρο «παχυσαρκία» εννοούμε την παθολογικά αυξημένη εναπόθεση λίπους στο ανθρώπινο σώμα. Αυτή η αύξηση της ποσότητας του σωματικού λίπους, συνεπάγεται βέβαια και αύξηση του σωματικού βάρους. Φυσιολογικά το λίπος, στο σύνολό του, αποτελεί το 15-20% του σωματικού βάρους για τον άνδρα και το 20-25% για τη γυναίκα. Στην παχυσαρκία το ποσοστά αυτό μπορεί να φτάσει το 40%, ενώ σε σπάνιες περιπτώσεις και το 70% (κακοήθης παχυσαρκία). Η κατανομή αυτού του λίπους είναι γενετικά καθορισμένη (δομικό λίπος) και διαφέρει ανάλογα με το φύλο. Διαφοροποιείται κατά τη διάρκεια της ήβης, κατά την εποχή δηλαδή που αναπτύσσονται τα δευτερεύοντα χαρακτηριστικά του φύλου.

Από το 1948 ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας την έχει εντάξει στον κατάλογο των παθήσεων. Ως νόσος ορίζεται κάθε κατάσταση που μειώνει την ποιότητα και την ποσότητα της ζωής. Για τους παχύσαρκους, η ποιότητα ζωής είναι σαφώς μειωμένη αλλά και συντομότερη, αφού εμφανίζουν συχνότερα πολλές και σημαντικές επιπλοκές υγείας, συγκρινόμενοι με άτομα φυσιολογικού βάρους.

H παχυσαρκία σε ένα 5% των περιπτώσεων, οφείλεται σε ορμονικές βλάβες (υποθυρεοειδισμός κ.α.). Κυρίως όμως (95% των περιπτώσεων) οφείλεται σε διαταραχή της ισορροπίας μεταξύ πρόσληψης, αποθήκευσης και κατανάλωσης ενέργειας. Βέβαια η πρόσληψη περισσοτέρων θερμίδων από αυτές που καταναλώνουμε, είναι η κυριότερη αιτία παχυσαρκίας. Μπορούμε να πούμε ότι παχυσαρκία είναι ψυχικό σύνδρομο με σωματική συμτωματολογία. Υπάρχουν όμως και άλλοι παράγοντες που βοηθούν, όπως η κληρονομικότητα.

Η αντιμετώπιση της παχυσαρκίας διαφοροποιείται ανάλογα με την ηλικιακή ομάδα στην οποία απευθύνεται, όπως φαίνεται στον παρακάτω πίνακα. Σημαντικό ρόλο παίζει η πρόληψη στις μικρές ηλικίες, καθώς το 70% των υπέρβαρων παιδιών και εφήβων θα γίνουν υπέρβαροι ή παχύσαρκοι ενήλικες, με το ποσοστό αυτό να αυξάνεται στο 80% αν ένας εκ των δύο γονέων είναι υπέρβαρος ή παχύσαρκος.

Παχυσαρκία και ψυχική υγεία
Το παχύσαρκο άτομο νιώθει ενοχικά, διαθέτει χαμηλή αυτοεκτίμηση και δυσκολεύεται να διαχειριστεί τα θέλω και τα συναισθήματά του …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »