Πάρε-Δώσε

Μα, πως το λέει το Ευαγγέλιο είπαμε;
«Ο έχων δύο χιτώνας μεταδότω τω μη έχοντι και ο έχων τροφάς ομοίως»;

Ή το άλλο, που είπε ο Ιησούς;
«Aν θέλεις να είσαι τέλειος, πήγαινε πούλησε τα υπάρχοντά σου και δώσε τα σε φτωχούς, και θα αποκτήσεις θησαυρό στον ουρανό»;

Ευτυχώς που υπάρχουν και οι καλόγεροι για να μας τα θυμίζουν…

Στην διάρκεια της μαθητικής μου θητείας, πολλοί ήταν οι δάσκαλοι και οι καθηγητές που πέρασαν μπροστά από το μαθητικό μου θρανίο. Τους πιο πολλούς δεν τους θυμάμαι, ενώ κάποιοι διατηρούνται στη μνήμη μου λόγω κάποιων κοινότυπων γνωρισμάτων που συναντά κάποιος στις σχολικές αίθουσες, όπως αυστηρότητα, βαρεμάρα, χαβαλές, εμφάνιση (η ερωτική φαντασία των αρρένων μαθητών, οργίαζε θυμάμαι για την πανέμορφη ξανθιά φιλόλογο του 2ου Λυκείου Λαμίας, ονόματι Ανδριάνα -μου διαφεύγει το επώνυμό της-).

Υπήρξε όμως και ένας καθηγητής που έμεινε ανεξίτηλα στη μνήμη μου. Ο Θεόδωρος Πατσινακίδης, ο οποίος διατέλεσε Γυμνασιάρχης, στο Γυμνάσιο Ξυνιάδος (30 χιλιόμετρα περίπου από τη Λαμία, στην επαρχία Δομοκού) στα μέσα της δεκαετίας του ’80. Ο Πατσινακίδης -που πάντως εξέπεμπε κι αυτός μια αυστηρότητα, παρ’ όλο που δεν μπορώ να πω ότι την γνώρισα- είχε καταφέρει κάτι καταπληκτικό κατ’ εμέ. Είχε μετατρέψει το βαρετό και ανεπιθύμητο -για τους περισσότερους- μάθημα της Χημείας που μας δίδασκε, σε μάθημα γενικών γνώσεων. Είχε έναν μοναδικό τρόπο να σε καθηλώνει και να σε κάνει να κρέμεσαι από τα χείλη του. Ξεκινούσε π.χ. να μιλάει στην αρχή για την νιτρογλυκερίνη και το μάθημα κατέληγε με την ιστορία του Νόμπελ. Ουσιαστικά, ο Πατσινακίδης με εφαλτήριο το μάθημα της Χημείας, στην πραγματικότητα μας δίδασκε και Ιστορία (και όχι μόνο). Και το έκανε αυτό, με έναν τρόπο απλό και αφηγηματικό, χωρίς να υπάρχει κάτι προμελετημένο στη διδασκαλία του (ήταν από τους ελάχιστους καθηγητές θυμάμαι, που δεν κοίταζε στο βιβλίο για να μας διαβάσει). Μας έκανε να νιώθουμε, όπως τα πιτσιρίκια που τους λέει η γιαγιά παραμύθι και αγωνιούν να ακούσουν τη συνέχεια.

Θεώρησα σκόπιμο, να κάνω μια μικρή αναφορά σ’ αυτόν τον Δάσκαλο, γιατί προσωπικά θεωρώ ότι ήταν από τους πρώτους, που μου έβαλαν το «σαράκι» της αναζήτησης της γνώσης στο παιδικό μυαλό μου και με έκαναν να ξεφυλλίζω την Εγκυκλοπαίδειά μου (μια Εγκυκλοπαίδεια, που δυστυχώς για πολλούς αποτελεί ένα διακοσμητικό στοιχείο). Θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό, που πρόλαβα και είχα δάσκαλο τον Θεόδωρο Πατσινακίδη.

Ο Θεόδωρος Πατσινακίδης (ο οποίος απ’ ότι θυμάμαι ήταν πρόεδρος των Ποντίων Λαμίας), όπως διάβασα, σκοτώθηκε πριν λίγα χρόνια σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα, έξω από τη Λαμία.

Γεια χαρά δάσκαλε κι ευχαριστούμε για την γνώση που μας πότισες…

«Εγώ Γραικός γεννήθηκα, Γραικός και θ’ αποθάνω!».
Αθανάσιος Διάκος

Ο Αθανάσιος Διάκος ήταν ηρωικός αγωνιστής και μάρτυρας κι ένας από τους πρωτεργάτες της Επανάστασης του 1821.

Γεννήθηκε γύρω στο 1788 (σύμφωνα με άλλη εκδοχή το 1782). Ο τόπος γέννησης του Αθανάσιου Διάκου, αποτελεί σημείο τριβής και διεκδικείται από δύο χωριά, την Άνω Μουσουνίτσα και την Αρτοτίνα. Και τα δυο, χωριά της Φωκίδος. Το βέβαιο είναι ότι ο Διάκος έλκει την καταγωγή του και στα δυο χωριά. Ο πατέρας του ήταν από την Μουσουνίτσα και η μητέρα του από την Αρτοτίνα.

Σημείο τριβής, αποτελεί και το πραγματικό επώνυμο του Διάκου. Αναφέρονται τα Μασαβέτας (γράφεται και Μασσαβέτας) και Γραμματικός. Από εκεί και πέρα υπάρχει μια αμφισβήτηση μεταξύ αρκετών ιστορικών, με στοιχεία που συχνά αντικρούονται μεταξύ τους, τόσο για το γενεαλογικό δέντρο του Διάκου, κυρίως απ’ την πλευρά του πατέρα του, όσο και για τον τόπο γέννησης και διαμονής του (παρατίθενται κάποιες γνώμες στο τέλος του κειμένου).

Το πιο πιθανό είναι, βάσει των στοιχείων, ότι ο Αθανάσιος Διάκος γεννήθηκε στην Αρτοτίνα και το κανονικό όνομα του πατέρα του ήταν Γεώργιος Γραμματικός.

Ο Διάκος ήταν εγγονός ενός ντόπιου Κλέφτη, του Νικόλαου Γραμματικού, ο οποίος σκοτώθηκε σε μάχη με τους Τούρκους. Ο πατέρας του Διάκου τότε, φοβούμενος για τη ζωή του, κατέφυγε σαν ψυχοπαίδι στον θείο του Αθανάσιο Γραμματικό, έναν εύπορο κάτοικο της Αρτοτίνας, ο οποίος ατύπως τον υιοθέτησε. Έτσι ο Γεώργιος Γραμματικός, εμφανίζεται και με το επώνυμο Ψυχογιός (περισσότερο παρατσούκλι, λόγω της άτυπης υιοθεσίας). Ο Γεώργιος Γραμματικός, όταν μεγάλωσε παντρεύτηκε την Χρυσούλα Καφούρου κι έκαναν 5 παιδιά μεταξύ των οποίων και τον Αθανάσιο Διάκο.

Αργότερα, όταν ο Αθανάσιος Γραμματικός πέθανε, ο πατέρας του Διάκου κληρονόμησε ένα κοπάδι πρόβατα και μια στάνη για να ζήσει την πολυμελή οικογένειά του. Η μοίρα όμως ήταν σκληρή με την οικογένεια. Οι Τούρκοι συνέλαβαν τον πατέρα του Διάκου να εφοδιάζει τους ξεσηκωμένους Κλέφτες με τρόφιμα. Έτσι οδήγησαν τόσο αυτόν όσο κι έναν εκ των αδερφών του Διάκου, τον Απόστολο, στο Παντρατζίκι Φθιώτιδος, την σημερινή Υπάτη, όπου τους κρέμασαν.

Κατατρομαγμένη η μάνα του Διάκου …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Η απορία είναι σχετικά απλή: Είναι εικόνα δημόσιου νοσοκομείου αυτή;
Τονίζω τη λέξη «δημόσιο», γιατί το δημόσιο δεν το πληρώνουν μόνο οι χριστιανοί και δη οι ορθόδοξοι, αλλά και όλοι οι Έλληνες πολίτες, ανεξαρτήτως θρησκευτικού δόγματος.
Πρόκειται για το Νοσοκομείο Λαμίας, αλλά αυτό δεν έχει και τόση σημασία, καθώς η ίδια εικόνα συναντάται και σε άλλα δημόσια νοσοκομεία.
Πάρτε μια γεύση και συνεχίζουμε…

Τώρα προκύπτουν και κάποια ερωτήματα βέβαια.
Με ποιου πρωτοβουλία, μετατρέπεται ένας τόσο σημαντικός χώρος σε «κατηχητικό»;
Οφείλεται σε πρωτοβουλία της διοίκησης του νοσοκομείου (κι αν ναι, περί ανεξιθρησκείας δεν άκουσαν τίποτε;), ή απλώς ο χώρος είναι ξέφραγο αμπέλι και οι παπάδες αλωνίζουν όποτε τους καπνίζει χωρίς κανέναν περιορισμό (το πιο πιθανό);

Αλήθεια, μπορεί με την ίδια ευκολία, να έρθει ένας ιμάμης ή ένας ραββίνος για να φτιάξουν κι αυτοί αντίστοιχες «βιβλιοθήκες»; Ρητορικό είναι το ερώτημα βεβαίως.

Όπως και να ‘χει το πράγμα, αυτές είναι εικόνες τριτοκοσμικής χώρας. Όταν στο εξωτερικό απαγορεύονται στα σχολεία τα θρησκευτικά σύμβολα, εμείς τα βάζουμε από την κεντρική είσοδο στα νοσοκομεία.

Κι εντάξει… Καλώς ή κακώς, επικρατεί αυτή η κατάσταση. Βάλτε βρε «άνθρωποι του Θεού» και κανένα βιβλίο της προκοπής, μη θρησκευτικού περιεχομένου, στην «βιβλιοθήκη» σας, για να σκοτώσει την ώρα του κι αυτός ο δύστυχος ο ασθενής, ή ο συνοδός του, που δεν τυχαίνει να είναι και τόσο…πιστοί και θεοσεβούμενοι.

Έχουμε «ξεφύγει» τελείως, ή μου φαίνεται;
Έτυχε να μπω στο κυλικείο που βρίσκεται στον Σιδηροδρομικό Σταθμό Λειανοκλαδίου (λίγο έξω απ’ τη Λαμία για τους μη γνωρίζοντες). Φεύγοντας έδωσα 4.70 € και για τους «λάτρεις» της δραχμούλας μας, περίπου 1.600 δρχ.

Τώρα αναλόγως τι αγοράζεις, το ποσό μπορεί να είναι μικρό, ή αντίθετα, μεγάλο.
Τι αγόρασα λοιπόν με 1600 δρχ; Ένα σάντουιτς (παριζάκι και τυρί σε μπαγκέτα) κι ένα κουτάκι Κόκα Κόλα!

Όταν ρώτησα «τι χρωστάω;», μου φάνηκε ότι η κοπέλα είπε «4 €».
«Α ρε πιασοκώληδες», σκέφτηκα και έδωσα ένα χαρτονόμισμα των 5 €. Η κοπέλα μου δίνει τα ρέστα, τα οποία για να πω την αλήθεια ούτε που τα κοίταξα όταν τα πήρα. Φεύγοντας όμως, η παλάμη μου στην οποία κρατούσα τα ρέστα, μου φάνηκε σαν να «γκρίνιαζε». Την ανοίγω και βλέπω 30 λεπτά. «Δεν μπορεί», σκέφτομαι, «λάθος έγινε» και ξαναγυρίζω πίσω.
«Συγγνώμη», λέω στην κοπέλα, «πόσο μου είπατε ότι κάνουν;».
«4.70», μου απαντά και προθυμοποιείται να μου δώσει την απόδειξη, την οποία δεν είχα πάρει (αλλά ούτε και την πήρα).

Και ρωτάω τώρα: Ρε παιδιά, πάτε καλά; Που νομίζετε ότι βρίσκεστε; Να πω ότι η περιοχή είναι τουριστική, πάει στο καλό. Δεν είναι όμως. Επομένως από που προκύπτει αυτή η ασυδοσία; Από τα…πλατάνια που βρίσκονται εν αφθονία στον χώρο;

Συνέλθετε…