Πάρε-Δώσε

Ακούγεται σαν ανέκδοτο, αλλά δεν είναι…

Στο ισπανικό χωριό Σοντέτο, οι 250 περίπου κάτοικοι του νησιού αγόρασαν όλοι μαζί λαχεία. Τελικά, φάνηκαν τυχεροί και το φτωχό αυτό χωριό κέρδισε 950 εκατομμύρια δολάρια.

Ωστόσο, μέσα σ’ αυτή την τύχη, υπήρχε κι ένας που στάθηκε άτυχος, καθώς δεν συμμετείχε στην προσπάθεια των κατοίκων του χωριού. Ο «γκαντέμης» είναι Έλληνας κι όλως τυχαίως, το όνομά του είναι…Κώστας Μητσοτάκης!

Δεν πρόκειται βέβαια, για τον γνωστό «γκαντέμη», αλλά για έναν Έλληνα μετανάστη, ο οποίος φέρει το ίδιο «τυχερό» όνομα.

Κάποιες συμπτώσεις, είναι κάτι παραπάνω από διαβολικές…

Ο Μητσοτάκης με τον Παπανδρέου ήταν μαζί σε ένα δείπνο στο μέγαρο Μαξίμου. Ήταν πολύ επίσημο δείπνο κι έτρωγαν στην κυριολεξία με χρυσά κουτάλια!
Κάποια στιγμή λοιπόν, ο Παπανδρέου βλέπει έκπληκτος τον Μητσοτάκη να αρπάζει…μερικά χρυσά κουτάλια και μαχαιροπίρουνα και να τα βάζει στην τσέπη του.
«Τον αλήτη! Κλέβει τα πιρούνια!», σκέφτηκε. Μετά από λίγο όμως το…καλοσκέφτηκε… «Για κάτσε… Πιο έξυπνος είναι ο γκαντέμης; θα πάρω κι εγώ μερικά».

Πάει να τα πάρει από το πιάτο του αλλά έτρεμαν τα χέρια του (ήταν στα τελευταία του) κι έτσι χτυπούσαν τα μαχαιροπίρουνα και τα κουτάλια πάνω στο πιάτο με αποτέλεσμα το γκαρσόνι να τρέχει να τον εξυπηρετήσει, χωρίς έτσι να μπορεί να τα κλέψει μπροστά του. Αυτό γινόταν συνεχώς. Κάποια στιγμή το γκαρσόνι πήγε κοντά του για πολλοστή φορά ρωτώντας τον μήπως ήθελε κάτι.

Τότε ο Ανδρέας του λέει εκνευρισμένος:
– Να σου κάνω ένα μαγικό;
– Βέβαια, ότι θέλετε, του απαντά γεμάτος προθυμία.
– Τα βλέπεις αυτά τα κουτάλια και τα μαχαιροπίρουνα;
– Ναι, τα βλέπω.
– Πάρε τα και βάλε τα στην τσέπη μου…
– Μάλιστα,… απαντάει έκπληκτος το γκαρσόνι και χωρίς δεύτερη κουβέντα τα βάζει στην τσέπη του Παπανδρέου.
– Ωραία, του λέει μετά ο Ανδρέας. Βγάλε τα τώρα από την τσέπη του Μητσοτάκη!

Το ακόλουθο κείμενο, προέρχεται από ομιλία του κ. Κρις Σπύρου, Πρώην Πρόεδρου του Δημοκρατικού Κόμματος της Πολιτείας, Νιου Χάμσαϊρ, ΗΠΑ, για το Μακεδονικό ζήτημα, στην εκδήλωση της «Ένωσης των Αποφοίτων Αμερικανικών Πανεπιστημίων».

Γνώρισα την Μακεδονία από τα λίγα χρόνια που πήγα σχολείο στην Ελλάδα. Έφυγα για την Αμερική 13 ετών πριν από 48 χρόνια.
Έμαθα για την Μακεδονία από τον παππού μου τον Θανάση Σπύρου, ο οποίος άφησε την γυναίκα του έγκυο το 1910, με τον πατέρα μου στην κοιλιά της, και έφυγε για την Αμερική. Πήρε τρία παιδιά μαζί του και άφησε πίσω στο χωριό άλλα 4 παιδιά με τη γιαγιά μου την Ελένη.
Έμαθα για την Μακεδονία από αυτόν τον παππού που δύο χρόνια μετά την άφιξή του στην Αμερική ξαναγύρισε στην Ελλάδα να πολεμήσει για την απελευθέρωση της Μακεδονίας και των άλλων κατεχομένων εδαφών από τους Τούρκους. Έξι (6) ολόκληρα χρόνια πολέμησε και δεν ξαναείδε ποτέ τα τρία παιδιά του που άφησε στην Αμερική.
Ξέρω τους Μακεδόνες από τον πατέρα μου τον Κώστα που πολέμησε στην Μακεδονία, στο Ιταλικό μέτωπο και τραυματίας μας διηγιόταν χρόνια μετά για «τα μεγάλα νταούλια» που παίζανε οι Μακεδόνες όταν αυτός έπαιζε το μαντολίνο του στο μέτωπο. Με καμάρι μας έδειχνε φωτογραφίες και μας έλεγε για την φιλοξενία που τους προσέφεραν οι Έλληνες της Μακεδονίας.
Το Μακεδονικό το έμαθα από το Νίκο Μάρτη, τον Βαγγέλη Κωφό, και τον Στέλιο Παπαθεμελή, τρεις έξοχους Έλληνες Μακεδόνες που έχουν κάνει αγώνες για την Μακεδονία.

Από τα ντοκουμέντα που θα δείξω απόψε θα δείτε πως για πρώτη φορά μετά το 1993 απεφάσισα να μιλήσω δημόσια για όσα ξέρω για το Μακεδονικό και δέχτηκα την πρόσκληση των Αποφοίτων Αμερικανικών Πανεπιστημίων να συμμετέχω στην αποψινή συζήτηση.
Δέχτηκα την πρόσκληση γιατί ακούω δεξιά και αριστερά να με ρωτούν γιατί εμείς οι Ελληνοαμερικανοί αφήσαμε τον σημερινό Πρόεδρο Τζόρτζ Μπους να αναγνωρίσει τα Σκόπια ως Μακεδονία.
Δεν άντεξα πια..Είπα στον εαυτό μου, η αλήθεια και η πραγματικότητα πρέπει να ειπωθεί και να αναδειχθεί …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »