Στη χώρα μας υπάρχει μια φοβερή παρεξήγηση. Καταλαβαίνουμε ως φάρμακα τα εμπορικά σήματα προϊόντων, και όχι τις δραστικές ουσίες που περιέχονται στα προϊόντα. Στη συνείδησή μας, η έννοια του φαρμάκου περιλαμβάνει ακόμη και την ίδια τη συσκευασία που περιέχει το χάπι, που με τη σειρά του περιέχει το δραστικό συστατικό. Αυτή η παρεξήγηση αφορά ασφαλώς στον ευρύτερο πληθυσμό, ενίοτε και στους ιατρούς, αλλά στην πραγματικότητα είναι τεχνητή και έχει καλλιεργηθεί –απουσία αποτρεπτικών μηχανισμών– μέσω του μάρκετινγκ.
Πραγματικά, οι περισσότεροι θα εκπλήττονταν αν γνώριζαν πόσο συχνό φαινόμενο είναι να μην έχουν ιδέα οι ιατροί τους για την ακριβή ονομασία της δραστικής ουσίας στο προϊόν που τους συνταγογραφούν. Κάνετε μια δοκιμή στην επόμενη επίσκεψη στον ιατρό σας.
Η κατανόηση όλων αυτών όμως, καθώς και της γνωστής διαμάχης γενόσημων εναντίον πρωτότυπων, είναι αρκετά δύσκολη χωρίς μια ανάλυση σε βάθος. Θα προσπαθήσω λοιπόν να μοιραστώ μαζί σας τις απόψεις μου και τις γνώσεις μου με την ελπίδα ότι θα συμβάλω στην καλύτερη κατανόηση του «προβλήματος» … Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »
Η θεωρία ότι ο ιός HIV προκαλεί AIDS λέει τα εξής: Πρόκειται για εξωγενή ρετροϊό, ο οποίος εισβάλλει στο σώμα μεταδιδόμενος από το αίμα, την σεξουαλική επαφή, και την περιγεννητική μετάδοση (από έγκυο στο βρέφος). Ο ιός είναι θανατηφόρος διότι καταστρέφει τα T και τα CD4 λεμφοκύτταρα, τα οποία ρυθμίζουν τον ανοσολογικό μηχανισμό του ανθρώπου. Με την καταστροφή των λεμφοκυττάρων επέρχεται κατάρρευση του ανοσοποιητικού συστήματος. Εμφανίζονται συμπτώματα όπως διάρροια, απώλεια βάρους, υποτροπιάζουσα καντιντίαση, και ο άρρωστος πεθαίνει αδυνατών να αντεπεξέλθει στις λοιμώξεις. AIDS αποκαλείται το τελευταίο στάδιο αυτής της ιογενούς λοιμώξεως.
Για να διαγνωστεί κάποιος με AIDS πρέπει να βρεθεί θετικός στον ρετροϊό HIV και να πάσχει εκ μιάς των 30 περίπου ασθενειών που περιλαμβάνονται στο σύνδρομο AIDS. Το χρονικό διάστημα μεταξύ μολύνσεως από τον ρετροϊό και αναπτύξεως AIDS, είναι ακαθόριστο. Σύμφωνα με τους υποστηρικτές της θεωρίας, φτάνει μέχρι και τα 10 χρόνια, αλλά δεν υπάρχει θεραπεία, λένε. Ο θάνατος επέρχεται σίγουρα.
Όσο περνούν τα χρόνια, έρχονται στην επιφάνεια τα παράδοξα του AIDS. Πολλοί φορείς του HIV δεν έχουν εμφανίσει κανένα σύμπτωμα AIDS, 15-20 χρόνια μετά την διάγνωση ως θετικοί στον ιό HIV. Και ζουν υγιέστατοι παρά τις διαβεβαιώσεις των υποστηρικτών της υποθέσεως «o HIV προκαλεί AIDS», ότι όσοι κολλήσουν τον HIV, σίγουρα θα αρρωστήσουν και σίγουρα θα πεθάνουν. Αλλά υπάρχει και το αντίστροφο παράδοξο. Πολλοί ασθενείς με AIDS δεν είναι φορείς του HIV. Αυτή και μόνο η παρατήρηση θα αρκούσε για να καταρριφθεί η θεωρία της ιογενούς λοιμώξεως. Αλλά το ιατρικό κατεστημένο έχει πάρει διαζύγιο από την πραγματικότητα.
Πως η απάτη άρχισε ν’ αποκαλύπτεται
Την απάτη γιατρών-φαρμακευτικών εταιρειών πρώτη την πήρε είδηση η πολιτεία της Μινεσότα, η οποία είναι και η μοναδική ως τώρα, σε ολόκληρο τον κόσμο (όχι μόνο στην Αμερική) η οποία αποκάλυψε την βρομερή αυτή συναλλαγή, με αποτέλεσμα να κλονίζεται εκ θεμελίων η εμπιστοσύνη στους γιατρούς και στις προτεινόμενες θεραπευτικές αγωγές, που έχουν στόχο όχι τόσο στην αποθεραπεία ή την θεραπεία, αλλά το χρήμα. Η πολιτεία της Μινεσότα, λοιπόν, ψήφισε Νομοθετικό Διάταγμα σύμφωνα με τον οποίο αναγκάζει όλες τις κατασκευάστριες φαρμακευτικές εταιρείες να δίδουν στην Πολιτειακή Κυβέρνηση όλα τα έγγραφα, με πλήρη διαφάνεια, από τα οποία να διαφαίνεται η βρόμικη αυτή συναλλαγή σε βάρος ασθενών, που τελικά κατέληξαν στον θάνατο.
Είναι στιγμές, που όσο νηφάλιος και ήρεμος κι αν είσαι· όσο κι αν προσπαθείς να σκεφτείς θετικά, υπάρχουν πράγματα που σού ανεβάζουν απότομα την θερμοκρασία, το αίμα τρέχει πιο γρήγορα, τα μηνίγγια αρχίζουν να πονάνε και θες να γαμήσεις το σπίτι τού κάθε ανευθυνοϋπεύθυνου κάφρου που παίζει με ανθρώπινες ζωές στον βωμό μιας δήθεν πολιτικής ή νομοτυπίας ή οτιδήποτε άλλου. Παλιάνθρωποι, που διυλίζουν τον κώνωπα και καταπίνουν την κάμηλο.
Δυστυχώς ο τόπος μας, δεν έχει έλλειψη από τέτοια καθίκια. Και είναι τόσα πολλά στις μέρες μας, που δεν ξέρεις προς τα που να πρωτοξοδεύσεις την «ενέργειά» σου … Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »
Κατά πάσα πιθανότητα, είναι σχεδόν βέβαιο, ότι ο κάθε άνθρωπος έχει χρησιμοποιήσει σε κάποια στιγμή τής ζωής του, κάποιο γιατροσόφι, συνήθως με την προτροπή κάποιου μεγαλύτερου σε ηλικία μέλους τής οικογένειας.
Το γιατροσόφι, ή «ιατροσόφιον» στην καθαρεύουσα, είναι το πρακτικό φάρμακο που χρησιμοποιούσε ο κόσμος παλιότερα -αλλά ακόμη και στη σημερινή εποχή- προκειμένου να αντιμετωπίσει μικρά ή και μεγαλύτερα προβλήματα υγείας. Τα περισσότερα γιατροσόφια βασίζονται στη χρήση τών φαρμακευτικών φυτών, ενώ σε πολλά μέρη της Ελλάδας αποτελούν αξιόλογο μέρος τής λαογραφικής παράδοσης τού τόπου. Αν και η χρήση τους έχει αμφισβητηθεί από τούς οπαδούς της κλασικής ιατρικής, τα περισσότερα γιατροσόφια δεν παύουν να έχουν στέρεη επιστημονική τεκμηρίωση και να αποτελούν τον «πρόδρομο» τών δημοφιλών φυτικών καλλυντικών και φαρμακευτικών σκευασμάτων που κυκλοφορούν στο εμπόριο και στα φαρμακεία στις μέρες μας.
Παρά το γεγονός ότι τα γιατροσόφια συνήθως βασίζονται επί το πλείστον σε σχετικά αγνές και ακίνδυνες πρώτες ύλες, οι γιατροί συνιστούν προσοχή στην χρήση τους, ειδικά αν το άτομο που πρόκειται να τα χρησιμοποιήσει έχει ιστορικό αλλεργικών αντιδράσεων.
Ακόμη κι αν επιστημονικά διαπιστωμένα, είναι πιθανόν να μην είναι τόσο (ή και καθόλου) αποτελεσματικό κάποιο γιατροσόφι, σύμφωνα και με τον Ρομπ Χικς, έναν από τους πιο γνωστούς γιατρούς στο Λονδίνο, «εφ’ όσον αυτό δεν βλάπτει όποιον το εφαρμόζει και εκείνος καταλαβαίνει πως η θετική επίδρασή του μπορεί κάλλιστα να οφείλεται στην αυθυποβολή, δεν υπάρχει λόγος να μην το δοκιμάσει».
Σε κάθε περίπτωση πάντως, τα γιατροσόφια, δεν θα πρέπει να υποκαθιστούν την ιατρική επιστήμη και θα πρέπει να εκλαμβάνονται μόνο ως μια προσωρινή λύση (εάν μπορούν να την δώσουν), εάν δε τα συμπτώματα επιμένουν ή πρόκειται για σοβαρό πρόβλημα, η κλασική ιατρική θεραπεία, έχει πάντα την αυτονόητη προτεραιότητα … Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »
Τις τελευταίες ημέρες κυκλοφορεί ένα θέμα στο διαδίκτυο (αναδημοσιεύτηκε μάλιστα και σε απογευματινή εφημερίδα), τύπου «Διαδώστε το», με σύνηθες τίτλο «DCA – Βρέθηκε το φάρμακο για τον καρκίνο, αλλά παρεμποδίζεται η κυκλοφορία του απ’ τις φαρμακοβιομηχανίες». Το θέμα συνήθως συνοδεύεται και με ένα βίντεο που βρίσκεται στο YouTube.
Ας δούμε λοιπόν τι λέει το κείμενο: «D.C.A. DiChloroAcetate
Υπάρχουν θεραπείες για τον καρκίνο που το υπουργείο υγείας δεν θέλει να γνωρίζετε.
Παρακολουθήστε το βίντεο και σκεφτείτε πως μπορείτε να βοηθήσετε για να σωθούν ζωές!
Διαδώστε αυτό το βίντεο όπου μπορείτε.
Βγήκε το νέο επαναστατικό φάρμακο για τον καρκίνο από ερευνητική ομάδα του Καναδά με προϊστάμενο Έλληνα ερευνητή του εξωτερικού. Δραστική αντιμετώπιση των καρκίνων Πνεύμονα, Εγκεφάλου και Στήθους και δευτερευόντως άλλων μορφών, δίχως τις παρενέργειες της τυπικής χημειοθεραπείας. Εργαστηριακή επίτευξη συρρίκνωσης καρκινικών όγκων πάνω από 70%.
Εμποδίζεται να βγει στην αγορά και να χρηματοδοτηθούν οι έρευνες επειδή το φάρμακο δεν είναι συμβατό με τους αμείλικτους νόμους του Καπιταλισμού του πλέγματος των φαρμακοβιομηχανιών και της Νέας Τάξης.
Για μια ακόμα φορά οι Έλληνες του εξωτερικού μεγαλουργούν και πρωτοστατούν στην μάχη εναντίον του καρκίνου».
Δεν μπορώ να γνωρίζω την σκοπιμότητα αυτών που ξεκίνησαν να διαδίδουν αυτή τη φήμη (πιθανότατα μέσω αλυσιδωτών e-mails). Μια φήμη που δεν είναι καινούργια, αλλά υφίσταται τα τελευταία χρόνια (το DCA είναι γνωστό από την δεκαετία του 80). Το σίγουρο είναι όμως ότι αυτοί που έχουν αναλάβει να το προωθήσουν, ή είναι πανάσχετοι με το θέμα «καρκίνος», ή αρκετά επιπόλαιοι.
Αν δεν ήταν κάτι από τα παραπάνω, θα γνώριζαν ότι ο καρκίνος δεν είναι μια μεμονωμένη νόσος και δεν αντιμετωπίζεται με ένα συγκεκριμένο φάρμακο και πως οι διάφορες μορφές του καρκίνου απαιτούν διαφορετική θεραπευτική αντιμετώπιση και συνεπώς διαφορετική φαρμακευτική αγωγή.
Μια από τις δυνατότητες που χαρακτηρίζουν το DCA, σύμφωνα με όσους το επικαλούνται και αναφέρεται και στο κείμενο, είναι και η μέχρι 70% συρρίκνωση των καρκινικών όγκων. Και μόνο απ’ αυτό το στοιχείο, είναι δυνατόν να συμπεράνει κανείς την ελαφρότητα του θέματος.
Πρώτον, γιατί η συρρίκνωση αυτή δεν αφορά ανθρώπινους καρκινικούς όγκους, αλλά όγκους που δημιουργήθηκαν σε ποντίκια για να δοκιμαστεί το DCA.
Δεύτερον, γιατί η αφαίρεση ή συρρίκνωση των όγκων, σήμερα επιτυγχάνεται έτσι κι αλλιώς, είτε με χειρουργική μέθοδο, όσον αφορά την αφαίρεση, είτε με τις υπάρχουσες θεραπείες (χημειοθεραπείες και ακτινοβολίες), όσον αφορά την συρρίκνωση και μάλιστα όχι μόνο σε ποσοστό μέχρι 70%, αλλά μέχρι και 100%. Το θέμα όμως, δεν είναι μόνο αν θα εξαφανιστούν οι όγκοι, αλλά αν θα εξαφανιστούν οριστικά, χωρίς ενδεχόμενο επανεμφάνισης. Επομένως, για ποια θεραπεία μιλάμε;
Ως ένα άλλο υπέρ του DCA, όπως διαβάζουμε, θεωρείται η ακίνδυνη χρήση του. Κάτι τέτοιο είναι ανακριβές. Τα μέχρι τώρα πειράματα, έχουν δείξει ότι το DCA, δεν είναι και τόσο ακίνδυνο, καθώς επιδρά αρνητικά στο νευρικό σύστημα. Το χειρότερο; Σε κάποια από τα πειράματα που έγιναν σε ζώα, δημιούργησε καρκινικούς όγκους!
Επιπλέον, ο καθηγητής Ευάγγελος Μιχελάκης, στον οποίο αποδίδεται η «τρομερή» αυτή ανακάλυψη, είναι καρδιολόγος (ούτε καν ογκολόγος) στην Αλμπέρτα του Καναδά και όπως παραδέχεται και ο ίδιος «Πολλά υποψήφια φάρμακα είναι θαυμάσια όταν δοκιμάζονται σε ποντίκια. Όταν πάμε σε κλινικές δοκιμές σε ανθρώπους όμως απορρίπτουμε ως και το 95% αυτών».
Όσον αφορά τον λόγο που «εμποδίζεται» η διάδοση του φαρμάκου, είναι τουλάχιστον αστείος. Αν μια φαρμακοβιομηχανία, είχε στα χέρια της την «θεραπεία» του καρκίνου, το βέβαιο είναι ότι θα είχε χεστεί στο τάληρο, όσο φτηνά κι αν την πουλούσε. Αλλά και πανάκριβη να ήταν, ένας καρκινοποθής που είναι ικανός να ταξιδεύσει μέχρι την Κούβα για να βρει το δηλητήριο του σκορπιού που υποτίθεται ότι θεραπεύει τον καρκίνο (μήπως θυμάστε και την φραπελιά;), θα δίσταζε να πληρώσει ένα φάρμακο που αποδεδειγμένα θα του σώσει τη ζωή, όταν στο παρελθόν έχει ξοδέψει ενδεχομένως ολόκληρη περιουσία για τον ίδιο λόγο;
Το θέμα με τις φαρμακοβιομηχανίες είναι πως λόγω του ότι το DCA δεν είναι κατοχυρωμένο σαν πατέντα (non-patentable), δεν αναλαμβάνουν το όποιο κόστος της έρευνας, καθώς δεν θα υπάρχουν αποκλειστικά δικαιώματα των πωλήσεων. Σε απλά ελληνικά, ποια εταιρεία θα χρηματοδοτήσει μια τέτοια έρευνα, όταν γνωρίζει ότι τους καρπούς της ενδεχόμενης επιτυχίας θα μπορούν να τους γευτούν και οι ανταγωνίστριες εταιρείες και μάλιστα με μηδενικό κόστος, ενώ ή ίδια ίσως να μην καταφέρει να κάνει ούτε απόσβεση του κόστους των ερευνών;
Λιγότερη συνωμοσιολογία δεν θα έβλαπτε…
Με το DCA γίνονται κάποια πειράματα, εδώ και λίγα χρόνια και ίσως συνεισφέρει στο μέλλον στην καταπολέμηση του καρκίνου. Μέχρι αυτή τη στιγμή όμως, δεν είναι τίποτε άλλο, παρά ένα, ενδεχομένως ελπιδοφόρο, πειραματικό φάρμακο, που δοκιμάζεται σε μερικές δεκάδες ασθενών στον Καναδά, από τον Σεπτέμβριο του 2007.
Νομίζω, ότι προς το παρόν τουλάχιστον, δεν αξίζει τον κόπο να ασχοληθεί κανείς περαιτέρω μ’ αυτό το θέμα. Θα ήθελα να κάνω όμως μια έκκληση σ’ αυτούς που αβασάνιστα και χωρίς να το ψάξουν λίγο παραπάνω, διαδίδουν τέτοιες ανυπόστατες φήμες:
Παιδιά, μην παίζετε με την ελπίδα, αλλά και την υγεία των καρκινοπαθών. Δεν σας καταλογίζω κακή πρόθεση. Σκεφτείτε όμως πόσο κακό κάνει στην ψυχολογία των ασθενών, η αναπόφευκτη διάψευση αυτών των ανυπόστατων ελπίδων.
29/02/2012 | 
Σχολιασμός 
Στη χώρα μας υπάρχει μια φοβερή παρεξήγηση. Καταλαβαίνουμε ως φάρμακα τα εμπορικά σήματα προϊόντων, και όχι τις δραστικές ουσίες που περιέχονται στα προϊόντα. Στη συνείδησή μας, η έννοια του φαρμάκου περιλαμβάνει ακόμη και την ίδια τη συσκευασία που περιέχει το χάπι, που με τη σειρά του περιέχει το δραστικό συστατικό. Αυτή η παρεξήγηση αφορά ασφαλώς στον ευρύτερο πληθυσμό, ενίοτε και στους ιατρούς, αλλά στην πραγματικότητα είναι τεχνητή και έχει καλλιεργηθεί –απουσία αποτρεπτικών μηχανισμών– μέσω του μάρκετινγκ.
Είναι στιγμές, που όσο νηφάλιος και ήρεμος κι αν είσαι· όσο κι αν προσπαθείς να σκεφτείς θετικά, υπάρχουν πράγματα που σού ανεβάζουν απότομα την θερμοκρασία, το αίμα τρέχει πιο γρήγορα, τα μηνίγγια αρχίζουν να πονάνε και θες να γαμήσεις το σπίτι τού κάθε ανευθυνοϋπεύθυνου κάφρου που παίζει με ανθρώπινες ζωές στον βωμό μιας δήθεν πολιτικής ή νομοτυπίας ή οτιδήποτε άλλου. Παλιάνθρωποι, που διυλίζουν τον κώνωπα και καταπίνουν την κάμηλο.
Κατά πάσα πιθανότητα, είναι σχεδόν βέβαιο, ότι ο κάθε άνθρωπος έχει χρησιμοποιήσει σε κάποια στιγμή τής ζωής του, κάποιο γιατροσόφι, συνήθως με την προτροπή κάποιου μεγαλύτερου σε ηλικία μέλους τής οικογένειας.
Τις τελευταίες ημέρες κυκλοφορεί ένα θέμα στο διαδίκτυο (αναδημοσιεύτηκε μάλιστα και σε απογευματινή εφημερίδα), τύπου «Διαδώστε το», με σύνηθες τίτλο «DCA – Βρέθηκε το φάρμακο για τον καρκίνο, αλλά παρεμποδίζεται η κυκλοφορία του απ’ τις φαρμακοβιομηχανίες». Το θέμα συνήθως συνοδεύεται και με ένα 
