Δεν θυμάμαι αν γράφτηκε εδώ, ή το διάβασα κάπου αλλού. Υπάρχει μια τελείως διαφορετική νοοτροπία σε σχέση με την Ελλάδα και το εξωτερικό (και ειδικά την Αμερική), όσον αφορά την αντιμετώπιση των περιστατικών. Εδώ δεν πολυασχολούνται με περιπτώσεις που θεωρούνται «τελειωμένες». Αν δεν έχεις και «λιλί» να «στάξεις», τότε είσαι δυο φορές τελειωμένος. Κι αν καταλήξεις και σε δημόσιο νοσοκομείο, τότε είσαι τρεις φορές τελειωμένος. Δυστυχώς, έτσι είναι...
Μάλιστα είναι όπως ακριβώς τα λέτε.
Και μιλάω από προσωπική εμπειρία που αντιμετωπίζω με τον πατέρα μου.
Ξεκινήσαμε και εμείς κλασσικά από τον Αγ. Σάββα.
Όλοι ήταν πολύ ευγενικοί αρχικά...
το θέμα ξεκίνησε όταν άρχισα να ενημερώνωμαι και να αποκτάω προσωπική άποψη για την ασθένεια.
Εχω διαβάσει ότι κυκλοφορεί στο internet για νέες θεραπείες, τροπους αντιμετώπισης, ματζούνια, όλα!
Ο πατέρας έχει Καρκίνο στο παχύ εντερο και πολλαπλές μεταστάσεις στο συκώτι.
Στον Αγ. Σάββα αφού φυσικά η γιατρός πήρε το φακελάκι της, μας είπε να ησιχάσουμε...
Θα ξεκινούσε με ένα πολυ δυνατό σχήμα ενδοφλέβιας χμθ. που οποσδήποτε θα είχε αποτέλεσμα....
πηρε 5 μέρες χμθ. και καηκαν οι φλέβες του και στα 2 χερια.
ο αιματοκρίτης απο 46 κατέβηκε στο 41 μέσα σε 1 βδομάδα...
Τοτε άρχισα να ενημερώνωμαι.
Συνειδητοποιώ οτι για τον Καρκίνο στο ήπαρ κανένα σχήμα ενδοφλέβιας χμθ δεν λειτουργεί!!!
Αυτό αναφερόταν παντού! Λόγος γινόταν μόνο για τοπικές εκχύσεις και χειρουργική αντιμετώπιση.
Κλίνω ραντεβου με τη γιατρό να ρωτήσω το πλάνο...η απάντηση ηταν "δεν υπάρχει πλάνο σ αυτές τις περιπτώσεις".
και όμως αυτό το ξέρουμε όλοι! Μόνο όταν υπάρχει στόχος και πλάνο υπάρχει βελτείωση...
φυγαμε από εκεί.
Αποφάσισα οτι 5 και 6 μήνες δεν είναι αρκετοί για να με πείσουν να βάλω έναν άνθρωπο στη διαδικασία του βασανηστηρίου της χμθ με αποτελέσματα όλο και χειρότερα. κάναμε ανοικτή συζήτηση στην οικογένεια.
2 λύσεις.
Η δεν κάνουμε τίποτε ή πάμε σε όποιον αναλαμβάνει να τον χειρουργήσει.
Μετά από επισκέψεις σε διάφορους καταλήξαμε στον Λυγιδάκη. Έχουμε κάνει 2 χειρουργεία και πάμε για το τελευταίο σε λίγες μέρες με στόχο την ίαση.
Το τί ιστορίες έχω ακούσει εκει μέσα από άλλους ασθενείς που κατέληξαν εκεί μετά από ταλαιπωρία και χάσιμο χρόνου στα δημοσ. νοσοκομεία δεν περιγράφεται.
Ιστορίες για ανθρώπους που έφθασαν στο χειρουργείο με ειλαιο τους ανοιξαν, τους έκαναν παραφύση έδρα, και δεν αφαιρεσαν τον όγκο στο έντερο. Μετά για ένα χρόνο τους έκαναν ενδοφλέβια χμθ οσπου διαπίστωσαν οτι ο αρχικός όγος του εντέρου έκανε μετάσταση στο συκώτι!!! λες και δεν ήταν αναμενόμενο...
και άλλες ιστορίες για αγρίους...
όποιος μπορεί να αποφύγει το δημόσιο θα πρέπει να το κάνει!
Αυτό είναι το μόνο συμπέρασμα που έχω βγάλει από την ιστορία και φυσικά οτι δεν υπάρχει ο παραμικρός χρόνος για χάσιμο.
ελπίζω να μη σας κουρασα πολύ...ήθελα κάπως να βγάλω από μέσα μου το αγχος που έχω μια και σήμερα περιμένουμε τα αποτελέσματα μιας αξονικής που θα καθορίσει το επόμενο χειρουργείο.
καλησπέρα σας,
Μαρια