Πάρε-Δώσε

Ένας Άγγλος, ένας Γάλλος κι ένας Αλβανός, φίλοι της τέχνης όλοι τους, βρίσκονται στο μουσείο και σχολιάζουν, με αρκετά σωβινιστική διάθεση, έναν πίνακα που απεικονίζει τον Αδάμ και την Εύα με το μήλο.

Ο Άγγλος: «Κοιτάξτε τη γαλήνη και την ηρεμία που κυριαρχεί στα πρόσωπά τους. Σίγουρα πρέπει να ήταν Άγγλοι».
Ο Γάλλος: «Μη λες μαλακίες. Κοίτα τα κορμιά τους πόσο ωραία είναι μέσα στη γύμνια τους. Πρέπει να ήταν Γάλλοι».

Και ο Αλβανός: «Ρε σεις, τι λέτε; Πάτε καλά; Δεν έχουν ρούχα, δεν έχουν στέγη, έχουν μόνο ένα μήλο για να φάνε και τους λένε πως αυτό είναι ο παράδεισος! Σίγουρα είναι Αλβανοί!».

Για να είμαι ειλικρινής, όταν συνέθετα αυτό το θέμα, αμφιταλαντεύτηκα όσον αφορά στο ποια κατηγορία θεμάτων θα έπρεπε να ενταχθεί. Το ξεκίνησα με το σκεπτικό να δημοσιευθεί στα Αστεία, όμως κάτι δεν μου καθόταν καλά. Γιατί πέραν του ιλαρού του πράγματος, το θέμα «βρομάει» από χιλιόμετρα απάτη (όπως και όλο το οικοδόμημα φυσικά Θρησκεία-Εκκλησία-Χριστιανισμός) γι’ αυτό εντάχθηκε και στην ανάλογη κατηγορία θεμάτων με τις Απάτες. Απάτη, γιατί είναι φανερό ότι το εκάστοτε ιερατείο, βασιζόμενο στην πνευματική ένδεια του λαού, τις προκαταλήψεις και τις δεισιδαιμονίες, τις οποίες δημιούργησε το ίδιο εντέχνως, ανέβασε σε τέτοιο βαθμό το επίπεδο ευπιστίας και αυθυποβολής του «ποιμνίου» του, ώστε να μπορεί να χωνεύει «αμάσητα» παραμυθάκια και τερατολογίες σαν αυτές που ακολουθούν -και που αποτελούν ένα ελάχιστο δείγμα του «θαυματολογίου» της Εκκλησίας. Απάτη, για χάρη σ’ αυτές τις ηλιθιότητες δημιουργήθηκαν στρατιές αγίων, που σήμερα «τρέφονται» με τάματα και δωρεές -και κοντά σ’ αυτούς, τρέφονται (κυριολεκτικά όμως) και τα παράσιτα που διαιωνίζουν αυτές τις μπούρδες που τους περιβάλλουν- από το υστέρημα απελπισμένων, ανιδιοτελών ή και θρησκόληπτων πιστών (που μάλλον επάνω τους βρίσκει εφαρμογή το «πίστευε και μη ερεύνα»). Γιατί αγαπητέ αναγνώστη, μπορείς να φανταστείς για παράδειγμα την ψυχολογία ενός καρκινοπαθή, όταν γνωρίζει ότι υπάρχει και για την περίπτωσή του άγιος που θεραπεύει «πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν», με ειδικότητα μάλιστα στην «θεραπεία» του καρκίνου; Διανοείσαι τι μπορεί να κάνει πάνω στην απελπισία του; Αν βγει ένας κομπογιαννίτης και πει «θεραπεύω τον καρκίνο», το πιθανότερο είναι ότι θα παρέμβει εισαγγελέας (λέμε τώρα). Όταν όμως η Εκκλησία, λέει ότι «ο άγιος Παρθένιος θεραπεύει τον καρκίνο ως προστάτης των καρκινοπαθών» (για τις «προστασίες» των αγίων, θα γίνει αναφορά σε μελλοντικό θέμα κι εκεί θα γελάσει ο κάθε πικραμένος), δεν τρέχει κάστανο, θεωρείται κάτι το απολύτως λογικό και φυσιολογικό.

Όπως θα διαπιστώσετε, στις περισσότερες περιπτώσεις στις οποίες σημειώθηκαν «θαύματα» κατά τα μαρτύρια αγίων, ακολουθείται μια συγκεκριμένη πλοκή: Οι άγιοι υπομένουν καρτερικά -με την βοήθεια του Θεού βεβαίως- τα βασανιστήριά τους όπου συμβαίνουν πράματα και θάματα. Όλως περιέργως όμως, τα «θαύματα» παίρνουν τέλος, όταν εμφανίζεται το σπαθί του δήμιου (φαίνεται ότι ο «Παντοδύναμος» έχει κάποιο…πρόβλημα εδώ). Κάποια άλλα «θαύματα», ίσως αυθόρμητα να φέρουν τα χαμόγελο στα χείλη σας και ταυτόχρονα να σαν κάνουν να κουνήσετε το κεφάλι σας, αναλογιζόμενοι τι είναι ικανός να πιστέψει ο άνθρωπος…

Άγιος Γεράσιμος ο Ιορδανίτης
Ο Πανάγαθος Θεός έδωσε στον Άγιο Γεράσιμο πολλά χαρίσματα. Συνομιλούσε με τα άγρια θηρία, τον υπάκουαν και τους έδινε ονόματα, ζούσε με ελάχιστη τροφή, άντεχε τις κακουχίες και τον καύσωνα, ήταν ήρεμος και δε θύμωνε, είχε μεγάλη υπομονή, έκανε πολλή άσκηση και εργαζόταν πολύ, αγρυπνούσε και προσευχόταν ασταμάτητα. Ήξερε να διαβάζει τις σκέψεις των άλλων, γνώριζε από πριν αυτά που θα γίνονταν στο μέλλον. Ένα άλλο χάρισμα ήταν ότι έβλεπε από μακριά αυτά που γίνονταν σε ένα μέρος, χωρίς να είναι παρών. […] Το μεγαλύτερο όμως χάρισμα ήταν το θαυματουργικό. Ο άγιος έκανε θαύματα όταν ήταν ζωντανός, αλλά εξακολουθεί να κάνει και μετά το θάνατο του. Στις μέρες μας ακόμα εξακολουθεί να κάνει πολλά θαύματα.

Ανάσταση νεκρού (best of! :good: )
Όταν ακόμα ήταν στη ζωή ο άγιος Γεράσιμος ανάστησε ένα νεκρό. Πώς όμως έγινε το μεγάλο και παράδοξο αυτό θαύμα; Κάποτε κοιμήθηκε κάποιος μοναχός της Λαύρας και δεν το έμαθε ο άγιος, που ήταν τότε ηγούμενος. Όταν κτύπησε το σήμαντρο για την κηδεία του, πήγε κι ο γέροντας στο ναό. Όταν είδε το λείψανο λυπήθηκε γιατί δεν τον αποχαιρέτισε, πριν φύγει από τη ζωή. Πήγε λοιπόν κοντά στο φέρετρο και λέγει στον πεθαμένο:
– Σήκω, αδελφέ, να αποχαιρετιστούμε.
Τότε ο νεκρός μοναχός αναστήθηκε, σηκώθηκε και αποχαιρέτισε τον άγιο. Αυτός μετά του ξαναείπε:
– Κοιμήσου τώρα μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία, οπότε θα σε αναστήσει ο Χριστός.
Πραγματικά ο μοναχός ξαναμπήκε στο νεκροκρέβατο και συνέχισε τον αιώνιο ύπνο του …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Η είδηση έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία στα Σκόπια. Τα τηλέφωνα πήραν φωτιά και κανείς δεν μπορούσε να πιστέψει πως επιτέλους βρέθηκε κάποιος από το εξωτερικό να τους συνδέσει με τον Μακεδονικό Πολιτισμό.

Το Μουσείο στα Σκόπια έδωσε στην δημοσιότητα μια ιστορία που πραγματικά προκαλεί πολύ γέλιο. Στο Μουσείο, υποτίθεται, πως κατέφθασε ένα ανώνυμο γράμμα, σταλμένο από την πόλη Plzeν, στην Τσεχία. Μέσα σε αυτό βρισκόταν ένα μπρούτζινο δαχτυλίδι του 12ου αιώνα και μια επιστολή στα αγγλικά.

Σύμφωνα με την Vesti, ο «ανώνυμος» αποστολέας έγραφε πως το δαχτυλίδι είχε περιέλθει στην κατοχή του ως…δώρο από κάπου, αλλά η γενναία αυτή ψυχή έκρινε πως άνηκε στην «Μακεδονία» και την…πολιτιστική της κληρονομιά!

Αφού δεν ξεχάστηκε να την γράψει και στα «Makedonski» πάλι καλά!

ΜΑ ΤΙ ΠΙΝΟΥΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΑΣ ΔΙΝΟΥΝ; Τι άλλο θα ακούσουμε από αυτούς τους ανθρώπους (και τι θα δούμε)!

Πηγή: history-of-macedonia.com

Ένας τύπος πάει με την γυναίκα του στον ζωολογικό κήπο. Κάποια στιγμή φτάνουν μπροστά σε ένα κλουβί με έναν τεράστιο άγριο γορίλα.
Μια ταμπέλα μπροστά στο κλουβί έγραφε: ΠΡΟΣΟΧΗ! ΑΓΡΙΟΣ ΑΡΣΕΝΙΚΟΣ ΑΦΡΙΚΑΝΙΚΟΣ ΓΟΡΙΛΑΣ. ΜΗΝ ΠΛΗΣΙΑΖΕΤΕ. ΠΟΛΥ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΣ.

Ο τύπος πρόσεξε πως ο γορίλας κοιτούσε την γυναίκα του και άρχισε να πηδάει πάνω κάτω στο κλουβί του. Αρχίζουν τότε και του μπαίνουν κάποιες…πονηρές ιδέες στο μυαλό.
– Ρε γυναίκα, δεν βγάζεις την μπλούζα να δούμε τι θα κάνει ο γορίλας όταν σε δει με το σουτιέν;
– Τι λες τώρα; Κι αν μας δουν;
– Ποιος θα μας δει; Δεν είναι κανείς τριγύρω. Έλα βγάλ’ την και θα δεις ότι θα ‘χει πλάκα.

Τι να κάνει αυτή, με τα πολλά και τα λίγα, τη βγάζει. Λύσσαξε ο γορίλας. Χοροπηδούσε σαν τρελός και κουνούσε τα κάγκελα έτοιμος να τα σπάσει.
– Ρε γυναίκα, για βγάλε και το σουτιέν να δούμε τι θα κάνει!
– Ε όχι. Έχει κόσμο σου λέω.
– Έλα μωρέ, δεν μας βλέπει κανένας.

Με λίγα λόγια, βγάζει το σουτιέν, βγάζει το παντελόνι, βγάζει και το βρακί και μένει ολόγυμνη.
Ο γορίλας αφηνίασε μόλις την είδε έτσι. Μασούσε σίδερα από την καύλα.

Ξαφνικά, με μια αστραπιαία κίνηση, ανοίγει ο τύπος την πόρτα του κλουβιού, σπρώχνει την γυμνή γυναίκα του μέσα, ξανακλειδώνει και της λέει:
– ΤΩΡΑ ΠΕΣ ΑΥΤΟΥΝΟΥ ΟΤΙ ΕΧΕΙΣ ΠΟΝΟΚΕΦΑΛΟ!