Πάρε-Δώσε

Η κυβέρνηση ζήτησε επανειλημμένα συγγνώμη. Όχι για τους βανδαλισμούς της περιουσίας ανύποπτων πολιτών. Ούτε και για την αναστάτωση της ζωής στις πόλεις και για την αδράνεια της αστυνομίας. Ζήτησε συγγνώμη ξανά και ξανά μόνο για τον θάνατο του 15χρονου και για την συμπεριφορά αστυνομικού. Υποσχέθηκε μάλιστα και αυστηρές κυρώσεις. Για τους υπεύθυνους της απώλειας του νέου παιδιού αστυνομικούς. Υπεύθυνοι μάλιστα κυβερνητικοί και πολιτειακοί παράγοντες έβγαλαν και πόρισμα ενοχής. Πριν ολοκληρωθεί η έρευνα και η ανάκριση. Πριν καν γίνει η δίκη. Ούτε λέξη όμως δεν εκστόμισαν ο Πρωθυπουργός, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και οι Υπουργοί για την αναζήτηση, σύλληψη και καταδίκη όσων σκόρπισαν τον τρόμο και την καταστροφή κι επιδόθηκαν σε λεηλασίες στα αστικά κέντρα ολόκληρης σχεδόν της χώρας. Γιατί άραγε;

Eίναι τέτοιος πλέον ο τρόμος που διακατέχει τις κορυφές των πολιτικών μας ηγεσιών για τις αντιδράσεις και τα κηρύγματα της Αριστεράς που αφήνουν ανοχύρωτη την κοινωνία. Για κοινωνική έκρηξη ομιλεί η Αριστερά. Και η κυβέρνηση έρχεται να την επιβεβαιώσει απολογούμενη για τους θεσμούς και το πολιτικό σύστημα. Σαν εχθρούς των νέων καταγγέλλει ο νεόκοπος αρχηγός του ΣΥΝ την κυβέρνηση και τους μηχανισμούς της. Κι αντί αυτή να αντεπιτεθεί επισημαίνοντες ποιοι είναι, μέσω της οπισθοδρομικής τους στάσης, οι νεκροθάφτες των ονείρων και των προοπτικών της νέας γενιάς, πελιδνή σκύβει το κεφάλι κι’ αναζητά δικαιολογίες.

Αν, όπως κάποιοι ισχυρίζονται, οι νέοι είναι οργισμένοι για τα χάλια της παιδείας και την έλλειψη μελλοντικής επαγγελματικής προοπτικής γιατί δεν βγήκαν στους δρόμους τόσες φορές που οι εγκάθετοι του Αριστερού συντηρητισμού μπλόκαραν κάθε προσπάθεια ανασύνταξης των δομών της οικονομίας και εκσυγχρονισμού της παιδείας; Κάθε χρόνο σχολεία καταλαμβάνονται και πανεπιστήμια «απεργούν», με στόχο να μην αλλάξει απολύτως τίποτε. Πως τότε οι νέοι βγαίνουν στoυς δρόμους σήμερα ζητώντας, υποτίθεται, αλλαγές;

Η ελληνική κοινωνία βρίσκεται ανυπεράσπιστη στο έλεος των διαθέσεων βίαιων αμφισβητιών του γλυκού νερού. Που αγουροξυπνημένοι κατά το μεσημέρι πίνουν το φραπεδάκι που τους ετοιμάζει η μαμά και σχεδιάζουν μέσω SMS και λογισμικού Vista το επόμενο χτύπημα κατά του κατεστημένου. Ο τόπoς έχει πλημμυρίσει από επαναστάτες με μπλουζάκια Benetton, αθλητικά παπούτσια Nike και κινητά Nokia και Ericsson. Από καλομαθημένους δηλ. χαβαλέδες που κλαίνε για τα αδιέξοδα της γενιάς των 700 ευρώ (νέα επικοινωνιακή αργκώ κι’ αυτή) που ποτέ βέβαια δεν πρόκειται να γνωρίσουν. Γιατί ο μπαμπάς ακουμπάει τόσα περίπου ημερησίως για την πάρτη ορισμένων απ΄αυτούς στα ντόπια και ξένα θέρετρα του χειμώνα. Πάτε στοίχημα πως από την επόμενη εβδομάδα η εξέγερση θα διακοπεί; Διότι οι εξεγερμένοι κοινωνικοί επαναστάτες θα φύγουν για διακοπές …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Ίσως θυμάστε οι περισσότεροι, το περίφημο βιβλίο «Ζιγκ Ζαγκ στις νεραντζιές» (εκδ. Κέδρος) και το θόρυβο που είχε δημιουργηθεί γύρω απ’ αυτό.

Για όσους δεν το γνωρίζουν, το συγκεκριμένο βιβλίο βραβεύτηκε με Κρατικό βραβείο Λογοτεχνίας το 2000, και το 2001 το Υπουργείο Παιδείας αγόρασε αντίτυπά του και τα διέθεσε σε σχολικές βιβλιοθήκες.

Το βιβλίο αυτό όμως αποσύρθηκε από τις σχολικές βιβλιοθήκες, μετά από αγωγή που είχε καταθέσει ο δικηγόρος Κώστας Πλεύρης (ναι, ο γνωστός), επειδή «περιέχει πορνογραφικές περιγραφές και χυδαίες λέξεις».

Πιο συγκεκριμένα όπως είχε αναφέρει στην σχετική του αίτηση ο Κώστας Πλεύρης, «το μυθιστόρημα της Σωτηροπούλου είναι γεμάτο από χυδαίες λέξεις (γαμώ, μαλάκα, χέσε μας κ.λπ.), ενώ στη σελίδα 18 μαθαίνουμε πως “ο πυρετός φτιάχνει την καλύτερη μαστούρα”, ότι “το πιο άγριο σεξ γίνεται μέσα στο χειρουργείο” και ότι ο ήρωας του βιβλίου “μια φορά μέσα στην εντατική είχε δει ένα δικέφαλο πέος”».

Για την ιστορία και μόνο, η δικαστική απόφαση κατέληγε ως εξής:

Η απαγόρευση ενός βιβλίου από τα αναγνωστέα βιβλία για τα παιδιά δεν σημαίνει ταυτόχρονα ότι καταδικάζεται το βιβλίο, το οποίο μπορεί για τους ενήλικους να είναι ενδιαφέρον, καθόσον υπάρχουν βιβλία λογοτεχνίας τα οποία ωφελούν τους μεγάλους (ενήλικες) αλλά η τυχόν ανάγνωσή τους μπορεί να βλάψει την ανώριμη παιδική ψυχή. Το συγκεκριμένο βιβλίο «Ζιγκ-Ζαγκ στις Νερατζιές» περιέχει φράσεις άσεμνες και χυδαίες, και δεν αρμόζει να διαβάζεται από παιδιά, γιατί δεν συντελεί στον εμπλουτισμό του λεξιλογίου τους, αυτό δεν σημαίνει ότι το εν λόγω βιβλίο δεν είναι ενδιαφέρον για τους ενήλικες, του οποίου βιβλίου η συγγραφέας Έρση Σωτηροπούλου μπορεί να είναι κατά τα λοιπά μια αξιόλογος συγγραφέας και λογοτέχνης.

Ο λόγος που «ανακινώ» το θέμα αυτό, είναι ένα βίντεο το οποίο έπεσε πρόσφατα στην αντίληψή μου.
Για να είμαι ειλικρινής γέλασα όταν το είδα. Γέλασα, αλλά και ταυτόχρονα θύμωσα με την υποκρισία που διαπίστωσα.
Πρωταγωνιστές στο βίντεο, η «μεγάλη κυρία» της ελληνικής δημοσιογραφίας, Έλλη Στάη και ο γνωστός για τις ακροδεξιές θέσεις του, Κωνσταντίνος Πλεύρης.
Δεν θα πω περισσότερα. Δείτε το βίντεο για να καταλάβετε που μπορεί να φτάσει η δημοσιογραφική υποκρισία, αλλά και προκατάληψη.
Εγώ πάντως στο τέλος αυτομαστιγώθηκα, γιατί (φτου μου) είχα την εντύπωση ότι η (σημερινή) τηλεόραση είναι πολύ πιο χυδαία από το εν λόγω βιβλίο.

(Άρθρα του Α. Πανούτσου, 10/12/2008 & 12/12/2008).

Δημοσιογραφία της «μαντίλας» και βραβείο Βότση
Όπου δημοσιογραφία της μαντίλας, σύμφωνα με την ελληνική πρακτική, είναι αυτή που πάει η δημοσιογράφα στη Δυτική Οχθη, φοράει μια παλαιστινιακή μαντίλα και ζει τη ζωή της Παλαιστίνιας για ένα τρίωρο. Μπορεί και τετράωρο, αν σερβίρουν το φαΐ και αργά στο ξενοδοχείο.

Όπου η σωστή δημοσιογραφία της μαντίλας σε επεισόδια στο κέντρο της Αθήνας είναι πρώτον να μιλάς με το ασθματικό στυλ που είχε ο σκύλος στα παλιά καρτούν με τον «Κόκκινο Βαρόνο».
Ταυτόχρονα είναι να μιλάς για τα ΜΑΤ, χωρίς να αναφέρεις ηλικίες, και για τους διαδηλωτές πάντα με αναφορά στον πιο νέο.

Για παράδειγμα, ποτέ δεν μπορείς να πεις «ένας 28χρονος ΜΑΤατζής» ή «μαζί με έναν 26χρονο ΜΑΤατζή τρώνε πέτρες από τους διαδηλωτές». Αν το πεις χάνεις κάθε credibility.

Αντίθετα, κερδίζεις, αν πεις «Τα ΜΑΤ. Πετάνε χημικά. Πετάνε χημικά τα ΜΑΤ (σ.σ.: η επανάληψη δίνει τον χαρακτήρα του αυθόρμητου). Πετάνε χημικά ενάντια στα παιδιά. Σε 15χρονα. Σε 13χρονα. Που τι κάνανε; Τι κάνανε τα παιδιά και τους πετάνε χημικά; Πετάγανε πέτρες στα ΜΑΤ. Στα ΜΑΤ που με τη στολή τους τι θα παθαίνανε από τις πέτρες των παιδιών; Πετάνε πέτρες τα ΜΑΤ. Στα παιδιά!» …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Βλέπουμε πώς κατέγραψαν τα «μεγάλα» ελληνικά κανάλια τον θάνατο του Τάσσου Παπαδόπουλου στις 12 Δεκεμβρίου 2008:
Άλφα – καμία αναφορά στο δελτίο των 8.
Αντέννα – αναφορά 40″ ως τελευταία είδηση πριν τα αθλητικά.
Άλτερ – αναφορά μισού λεπτού προς το τέλος των ειδήσεων.
Μέγκα – αναφορά 50″ ως προτελευταία είδηση, πριν το δίλεπτο ρεπορτάζ για την ποινή του δικαστηρίου σε οπαδό του Ολυμπιακού που σκότωσε οπαδό του Παναθηναϊκού μετά από αγώνα βόλεϊ το 2007.

Κρατικά κανάλια – καμία αναφορά στο μεγάλο «Όχι».

Ίσως η Κύπρια χρυσή Παραολυμπιονίκης του 2004, Καρολίνα Πελεντρίτου, εξέφρασε καλύτερα αυτό που προσέφερε ο Τάσσος Παπαδόπουλος στον ελληνισμό: Τον ευχαρίστησε, γιατί χάρη σ’ αυτόν ακούστηκε ο ελληνικός Εθνικός Ύμνος κατά την απονομή του μεταλλίου της!

Πιστεύουμε ότι ο σωτήρας της Κύπρου από την Πλεκτάνη Ανάν άξιζε πολύ καλύτερης μεταχείρισης από τα ελλαδικά τηλεοπτικά κανάλια.
Η Ελληνική Ιστορία θα γράψει με χρυσά γράμματα το όνομα ΤΑΣΣΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ.

Πηγή: blog.antibaro.gr

Καμμιά «αντιρατσιστική» οργάνωση δεν θα δείτε να εκδίδει ανακοινώσεις (και καμμιά ομάδα «αντιεξουσιαστών» να καίει την Αθήνα) για την δασκάλα Χαρά Νικοπούλου.
Καμμιά οργάνωση «προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων» δεν θα δείτε να επεμβαίνει για την προστασία της δασκάλας από το τουρκικό παρακράτος.
Κανέναν κύριο Δημητρά δεν θα δείτε να προσφεύγει στα Ελληνικά και στα ευρωπαϊκά δικαστήρια.
Κανέναν «Ιό» δεν θα δείτε να φωνάζει για μια δασκάλα που έβαλε τους μαθητές της, χριστιανούς και μουσουλμάνους, πάνω από τους πράκτορες του τουρκικού προξενείου.
Κανένα «φιλελεύθερο» ιστολόγιο του Διαδικτύου δεν θα δείτε να αναρτά μπανεράκια και κορδελίτσες για την δασκάλα Χαρά Νικοπούλου.

Ποια είναι η Χαρά Νικοπούλου
Η κόρη του Προέδρου του Αρείου Πάγου, η Χαρά Νικοπούλου, είναι δασκάλα και δεν χρησιμοποίησε το αξίωμα του πατέρα της για να επιτύχει έναν «καλό» διορισμό. Διορίστηκε στο Μεγάλο Δέρειο του νομού Έβρου, το 2004, σε ένα απομονωμένο Πομακοχώρι 1200 κατοίκων, κοντά στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα, που κατοικείται μόνο από μουσουλμάνους Πομάκους. Επέλεξε να μείνει με τον σύζυγό της στο χωριό που διδάσκει, κοντά στους μαθητές και τις μαθήτριές της, κοντά στους ανθρώπους που εκτιμούν το έργο και την προσφορά της. Το νεαρό ζευγάρι μετέφερε ακόμη και τα πολιτικά του δικαιώματα στο χωριό και διαμένει εκεί, όχι μόνο τους μήνες του σχολικού έτους, αλλά ολόκληρο το χρόνο.

Αυτή ακριβώς η αγάπη προς τον τόπο και τους ανθρώπους του, αυτή η ανιδιοτελής διάθεση για προσφορά, έγινε αιτία για την στοχοποίησή τους από τους πράκτορες του τουρκικού προξενείου. Χρησιμοποιώντας διάφορα ψεύδη, εκβιάζοντας και πιέζοντας τους κατά τα άλλα φιλήσυχους Πομάκους, οι εγκάθετοι του τουρκικού προξενείου συλλέγουν υπογραφές για να διώξουν από το χωριό τη φιλότιμη δασκάλα και το σύζυγό της. «Αυτό το χωριό αγαπά μόνο τους Τούρκους που για αιώνες μένουν σ’ αυτό», γράφουν οι πρακτορίσκοι, ενώ οι απειλές και οι εκφοβισμοί σε βάρος των δύο «ξένων» είναι πλέον σε ημερησία διάταξη!

Κάποιοι από αυτούς ενοχλήθηκαν όταν τα παιδιά τους άρχισαν να κάνουν παρέλαση στις εθνικές γιορτές με παρότρυνση της δασκάλας. Μάλιστα μερίδα μειονοτικών θέλησαν να τη διώξουν από το σχολείο, υποστηριζόμενοι και από τους δύο μειονοτικούς βουλευτές της Ξάνθης και της Ροδόπης, ύστερα από παρότρυνση του ιμάμη της περιοχής. Υπέρ της απομάκρυνσής της τάχθηκε και ο μειονοτικός διευθυντής του σχολείου, καθώς και γονείς που υπέγραψαν σχετικό υπόμνημα. Είναι προφανές ότι η Χαρά γινόταν εμπόδιο στα σχέδια του Τουρκικού Προξενείου της Κομοτηνής. Όλα αυτά ήταν γνωστά από μήνες, όπως φαίνεται και από παλαιότερο άρθρο που αναδημοσιεύουμε σε ειδικό πλαίσιο.

Αυτή η δασκάλα, με την ανιδιοτελή προσφορά, ξεκίνησε με όραμα να δώσει ό,τι καλύτερο μπορούσε για να υπηρετήσει το λειτούργημά της. Εκτός των καθημερινών μαθημάτων του σχολείου, παρέδιδε δωρεάν μαθήματα σε παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες και δυσχέρεια στη χρήση της ελληνικής γλώσσας. Οργάνωσε χορωδία με την οποία τα παιδιά ήρθαν σε καλύτερη επαφή με τη γλώσσα και τον πλούτο της ελληνικής παράδοσης. Με αυτή τη χορωδία η δασκάλα και οι μαθητές της, βραβεύτηκαν από το Υπουργείο με ένα ταξίδι στη Θεσσαλονίκη όπου φιλοξενήθηκαν σε ξενοδοχείο της πόλης δίνοντας μια μουσική παράσταση. Επίσης το σχολείο της προσκαλέστηκε για τις 29 Φεβρουαρίου 2008 από εκπαιδευτικό μορφωτικό σύλλογο αποφοίτων Αρσακείου, για να τιμηθεί για τη χορωδία και για το έργο που γίνεται. Η δασκάλα προετοίμασε τα παιδιά, μοίρασε τραγούδια και ξεκίνησε την προετοιμασία της χορωδίας. Όπως είπε η Χαρά σε συνέντευξή της «δυστυχώς μου ερχόντουσαν μηνύματα να μην γίνει αυτή η εκδρομή, δεν θα στείλουμε τα παιδιά…
Αυτά τα παιδιά δεν έχουν επισκεφθεί ποτέ, όχι μόνο την πρωτεύουσα, αλλά ούτε και τις γειτονικές πόλεις. Είναι τακτική των γονέων να πηγαίνουν εκδρομές και διακοπές σε πόλεις της γείτονος χώρας και όχι σε δικές μας πόλεις. Καταλαβαίνετε ότι κάτι τέτοιο είναι ενδεικτικό της όλης στάσης μέσα στο χωριό. Τα παιδιά των ανθρώπων που υπέγραψαν για να φύγω από το σχολείο, δεν τα στέλνουν στην εκδρομή, ενώ οι γονείς των άλλων παιδιών, τα στέλνουνε».

Για τα περισσότερα παιδιά ήταν το πρώτο ταξίδι έξω από το χωριό τους. Πολλά αντίκριζαν για πρώτη φορά στη ζωή τους τη θάλασσα. Συγκινήθηκαν όλοι τους.
Η Χαρά έδωσε πολλή αγάπη κι έτσι κέρδισε την εκτίμηση, την αποδοχή και το σεβασμό όλου του χωριού. Δυστυχώς αυτό δεν άρεσε σε κάποιους. Συγκεκριμένα, άτομα του χωριού όπως ο ψευτοϊμάμης και ο μουσουλμάνος διευθυντής του μειονοτικού σχολείου εξυπηρετούσαν τους σκοπούς του Τουρκικού Προξενείου Κομοτηνής φανατίζοντας το χωριό κάτω από τη σημαία του τουρκικού σοβινισμού που προέτασσε μίσος για όλους τους «γκιαούρηδες», δυσαρεστήθηκαν από τις δραστηριότητες της Χαράς που αντί για μίσος φύτευε την αγάπη και την ομόνοια στις καρδιές των μαθητών της και των γονιών τους.

Έτσι καραδοκούσαν για την αφορμή που θα δημιουργούσε ένταση και θα ανάγκαζε τη Χαρά να φύγει από το σχολείο. Η αφορμή δεν άργησε να έλθει. Κάποια φθινοπωρινή μέρα του 2007 …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »