Πάρε-Δώσε

Είχα ακούσει για την χαώδη και απελπιστική κατάσταση που επικρατεί στα δημόσια νοσοκομεία. Έπρεπε όμως να την νιώσω στο πετσί μου για να εμπεδώσω το πόσο σάπιο είναι το σύστημα υγείας που έχουμε.

Πρόσφατα η κακή μου τύχη, με έριξε για περιστατικό δικού μου προσώπου στο Νοσοκομείο Λαμίας. Το νοσοκομείο αυτό κτιριακά, (αν και ημιτελές, αυτή τη στιγμή που γράφεται το θέμα) αποτελεί ένα στολίδι για την πόλη. Χρειάστηκε βέβαια κάπου 12-13 χρόνια για να κτιστεί και να αρχίσει να (υπο)λειτουργεί (σαν το γιοφύρι της Άρτας…), αλλά η εξωτερική του εμφάνιση τουλάχιστον, άφηνε υποσχέσεις.

Αλίμονο όμως…

Όσο «κούκλα» είναι εξωτερικά το νοσοκομείο, άλλο τόσο «πανούκλα» είναι εσωτερικά. Και για να γίνω πιο σαφής, εννοώ το προσωπικό του νοσοκομείου (ιατρικό και νοσηλευτικό), την απαράδεκτη συμπεριφορά, την ανευθυνότητα, την ασχετοσύνη και (κυρίως) τον «σταρχιδισμό» που είναι στοιχεία διάχυτα στον χώρο.

Εκεί λοιπόν άρχισα να «τα βλέπω όλα»…
Και προσέξτε. Μιλάω για εμπειρία μόνο 1-2 ημερών.

Τι είδε (αλλά και τι άκουσε) λοιπόν ο «Γιαπωνέζος»;

Οι πρώτες υποψίες για το τι θα μπορούσα να δω, μου μπήκαν όταν επισκέφτηκα την αίθουσα αναμονής των επισκεπτών, η οποία είναι ακριβώς στην είσοδο των επειγόντων περιστατικών και είναι το πρώτο που πράγμα που αντικρύζει ένας επισκέπτης. Το πάτωμα ήταν γεμάτο αίματα (κάποιος δύστυχος, εκτελώντας χρέη τραυματιοφορέα, προσπαθούσε να βρει το δρόμο για το ιατρείο, ενώ η μάνα του αιμορραγούσε στο καρότσι και καθώς δεν βρήκε κανέναν να τον εξυπηρετήσει, χάθηκε στους διαδρόμους και τις αίθουσες). Η αίθουσα αναμονής χρησιμεύει ενίοτε και σαν «καλάθι για τα άπλυτα», καθώς στα καθίσματα και το πάτωμα εναποθέτονται προσωρινά (δηλαδή για κάποιες ώρες), τα λερωμένα σεντόνια.

Θα συνεχίσω με την απαράδεκτη συμπεριφορά του προσωπικού (ιατρικού και νοσηλευτικού). …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Σύρος, 1879. Εδώ καταγράφεται η πρώτη οργανωμένη απεργία στην Ελλάδα, από το εργατικό σωματείο «Αδελφικός σύνδεσμος ξυλουργών του Ναυπηγείου Σύρου» (Η πρώτη, εργατική απεργία έγινε το 1826 από τους τυπογράφους του Ναυπλίου). Βασικά αιτήματα, η μη μείωση των ημερομισθίων (συνέπεια της υποτίμησης του ρωσικού νομίσματος, με το οποίο γίνονταν οι πληρωμές) και η συγκράτηση της τιμής του ψωμιού και άλλων ειδών πρώτης ανάγκης.
Την ίδια περίπου εποχή ξέσπασε απεργία στη βυρσοδεψία. Ανάμεσα στα αιτήματα που διατύπωσαν οι εργάτες-βυρσοδέψες, ξεχωρίζουν εκείνα για τη μείωση των ωρών εργασίας (ίσχυε το 12ωρο), την κατάργηση της αγγαρείας, δηλαδή της κυριακάτικης απλήρωτης εργασίας και της λεγόμενης «κουτουράδας», δηλαδή της δουλειάς κατ’ αποκοπήν.
Ακολουθεί, κατόπιν άλλων που προηγήθηκαν, η μεγάλη απεργία των Μεταλλωρύχων στο Λαύριο (που πήρε την μορφή εξέγερσης) και σε άλλα μεταλλευτικά κέντρα το 1883. Οι απεργίες αυτές έγιναν πριν ακόμα δημιουργηθούν εργατικά σωματεία σ’ αυτές τις πόλεις. Και άλλες απεργίες ακολουθούν. Σταθερά είναι τα αιτήματα για αυξήσεις μισθών , μείωση του ωραρίου εργασίας σε 10 ώρες, για προστασία από τα ατυχήματα και για παροχή ιατρικής περίθαλψης.
Τον Αύγουστο του 1918 πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα εργατική Συνδιάσκεψη, με σκοπό την προετοιμασία της σύγκλησης Πανελλαδικού Εργατικού Συνεδρίου για τη συνένωση των συνδικαλιστικών οργανώσεων της εργατικής τάξης και την ίδρυση κεντρικού συνδικαλιστικού οργάνου. Ιδρύεται έτσι η ΓΣΕΕ.

Έκτοτε, από τις πρώτες μέρες του συνδικαλισμού στην Ελλάδα και «τα χρόνια της αθωότητας», έχουν αλλάξει πολλά και σήμερα, οι λέξεις «συνδικαλισμός» και «συνδικαλιστής» τείνουν να λάβουν αρνητική σημασία.
Η πολιτική και ο κομματισμός ρίζωσαν στα θεμέλια του συνδικαλιστικού κινήματος και η «θητεία» στην ΓΣΕΕ και στα επιμέρους συνδικαλιστικά όργανα, αποτελεί πλέον το «αγροτικό» του υποψήφιου «εθνοπατέρα». Οι Δημήτρης Πιπεργιάς (Πρόεδρος ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ), Χρήστος Πολυζογόπουλος (Πρόεδρος ΓΣΕΕ), Γιάννης Μανώλης (Γενικός Γραμματέας ΓΣΕΕ), Χρήστος Πρωτόπαππας (Πρόεδρος ΟΤΟΕ και ΓΣΕΕ), Λάμπρος Κανελλόπουλος (Πρόεδρος ΓΣΕΕ), Μήτσος Κωστόπουλος (Γενικός Γραμματέας ΓΣΕΕ), Γιάννης Θεωνάς (Γενικός Γραμματέας ΓΣΕΕ), Γιώργος Μαυρίκος (Γενικός Γραμματέας ΓΣΕΕ), αποτελούν παραδείγματα για το πως τα σημερινά συνδικαλιστικά όργανα λειτουργούν σαν εκκολαπτήρια πολιτικών. …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Η δικαστικός Μαρία Μαργαρίτη, προχώρησε σε απεργία πείνας, στις 12 Δεκεμβρίου 2007, μπροστά στο Μέγαρο Μαξίμου, εξαιτίας της εκδίωξής της από το δικαστικό σώμα. Η Μαρία Μαργαρίτη απομακρύνθηκε βιαίως από τον χώρο στον οποίο είχε κατασκηνώσει και το γεγονός που κάλυψε το βρετανικό τηλεοπτικό δίκτυο BBC, σχεδόν αποσιωπήθηκε από τα ελληνικά ΜΜΕ.

Η ίδια ισχυρίστηκε, ότι η εκδίωξή της από το δικαστικό σώμα οφείλεται στο ότι πραγματοποίησε καταγγελίες για κατάχρηση κοινοτικών κονδυλίων που προορίζονταν για σεισμοπαθείς, από κρατικούς παράγοντες. Η Μαρία Μαργαρίτη, είχε προχωρήσει επίσης και σε καταγγελίες εναντίων δικαστικών λειτουργών, που όπως υποστήριξε, ασελγούσαν επί πληρωμή πάνω σε ανήλικους, ακόμη κι εντός των δικαστικών χώρων. Η Μαρία Μαργαρίτη κατήγγειλε επώνυμα, πολιτικούς, δικαστικούς και αστυνομικούς για συμμετοχή σε κυκλώματα διαφθοράς, ενώ στις 25 Νοεμβρίου του 2004 κατήγγειλε στο αστυνομικό τμήμα Τρικάλων, πως δυο κουκουλοφόροι -που ισχυρίστηκε ότι ήταν αστυνομικοί- εισέβαλλαν στο σπίτι της κι αφού την έδεσαν, την κούρεψαν.

Θα πρέπει να σημειωθεί πάντως, πως η Μαρία Μαργαρίτη αναφέρεται από κάποιους, ως ένα άτομο με μειωμένο καταλογισμό, που δεν έχει «σώας τας φρένας», ενώ είχε κατηγορηθεί και η ίδια στο παρελθόν για την κλοπή 800 δικογραφιών από το Πρωτοδικείο Γρεβενών, παρ’ ότι αυτή την κλοπή την είχε καταγγείλει και η ίδια.

«Αλήτες, ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι». Τα τελευταία χρόνια και ιδίως μετά την γέννηση της ιδιωτικής τηλεόρασης, το σύνθημα αυτό φαίνεται να βρίσκει απήχηση όλο και σε μεγαλύτερες μάζες. Ίσως δεν είναι τυχαίο, ή μάλλον τίποτε δεν είναι τυχαίο. Για όλα υπάρχει μια αιτία και για όλα υπάρχει μια εξήγηση. Υπάρχει το πριν και το μετά. Το πριν, στο μυαλό των περισσότερων, αποτυπώνεται με την χειραγώγηση την κοινής γνώμης, με τον έναν ή άλλον τρόπο, μέσω μιας «δημοσιογραφικής πένας» ή ενός μικροφώνου. Το μετά μοιάζει κατά βάση με το πριν. Υπάρχει όμως μια σημαντική διαφορά. Ο έλεγχος της πληροφορίας. Ο μέχρι πριν λίγα χρόνια «κοιμώμενος γίγαντας» (και συνεχώς αναπτυσσόμενος) που λέγεται Διαδίκτυο, απελευθέρωσε την πληροφορία, που μέχρι τότε ήταν «όμηρος» στις πένες και τα μικρόφωνα των ολίγων και οι οποίοι μπορούσαν να την χρησιμοποιήσουν κατά το δοκούν. Ο αναγνώστης-τηλεθεατής-ακροατής έπαψε να υποβάλλεται σε μια συνεχή πλύση εγκεφάλου και άρχισε να αμφιβάλλει για πολλά, τα οποία μέχρι κάποια στιγμή θεωρούσε αυτονόητα. Σ’ αυτό φυσικά δεν βοήθησε μόνο η εξάπλωση του Διαδικτύου, αλλά και ο σταδιακός «θάνατος» του μονοπωλίου της τηλεόρασης με την ταυτόχρονη «γέννηση» νέων πηγών ενημέρωσης και ψυχαγωγίας. Το Διαδίκτυο όμως διαθέτει ένα στρατηγικό πλεονέκτημα. Έδωσε το βήμα στον ανώνυμο πολίτη να εκφράσει την δική του άποψη και γνώμη, χωρίς περιορισμούς και αναστολές, χωρίς να περνά μέσα από το «φίλτρο» των Μ.Μ.Ε. …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »