Πάρε-Δώσε

Είναι Κυριακή πρωί. Μεγάλος αριθμός πολιτών που εργάζεται όλη την προηγούμενη εβδομάδα, περιμένει αυτή την ημέρα για να κοιμηθεί λίγες ώρες παραπάνω, χωρίς το άγχος του «σπαστικού» ξυπνητηριού που τους «αγριεύει» από τα ξημερώματα. Αμ δε όμως… Λογαριάζουν χωρίς τον ξενοδόχο. Η Κυριακή είναι η κατεξοχήν ημέρα της Εκκλησίας και την θέση του ξυπνητηριού παίρνει ο εκκωφαντικός ήχος της καμπάνας, της παρακείμενης εκκλησίας. Γιατί δεν υπάρχει περίπτωση να μην έχει κάπου εκεί κοντά του ο καθένας μια εκκλησία. Είναι όπως και τα φαρμακεία: Ένα σε κάθε γωνία.

Ο χτύπος της καμπάνας, «υπενθυμίζει» στο «ποίμνιο» πως είναι ημέρα εκκλησιασμού. Μια πρακτική, αντίστοιχη εκείνης των μουεζίνηδων που καλούν απ’ τα μεγάφωνα τους πιστούς του Αλλάχ να προσέλθουν στο τζαμί. Τί κι αν ο άλλος δεν είναι θρησκευόμενος, ή ανήκει σε άλλο θρησκευτικό δόγμα; Τί κι αν δεν πιστεύει και δεν επιθυμεί να εκκλησιάζεται; Οφείλει να «λάβει γνώση», ότι από τις 6-7 το πρωί η εκκλησία «είναι ανοιχτά και μας περιμένει». Οφείλει να θυσιάσει τον ύπνο του και την ξεκούρασή του «για του Χριστού την πίστη την αγία».

Η Εκκλησία, μπρος στην τεχνολογική εξέλιξη που συντελείται στις μέρες μας, δεν θα μπορούσε να μείνει αμέτοχη. Έτσι, τα «πατροπαράδοτα» καμπαναριά (που οι ανατολικοί αντέγραψαν απ’ τους δυτικούς, τον 6ο αιώνα), δίνουν σταδιακά την θέση τους σε πιο εξελιγμένες μορφές «αφύπνισης»: Τα ηλεκτρονικά καμπαναριά, τα οποία χειρίζονται οι ιερείς, ως άλλοι DJ, μέσω ενός πίνακα ελέγχου (κονσόλας), που υπάρχει εντός του ναού. Ο ιερέας μπορεί να προγραμματίσει πλέον το άκουσμα της καμπάνας, την διάρκεια, καθώς και να κάνει χρονοδιάγραμμα αναπαραγωγής χτυπήματος «καμπάνας» (όλα αυτά, χωρίς να «κουράζεται», όπως με τον παραδοσιακό τρόπο). Έτσι, το άκουσμα της «παραδοσιακής» καμπάνας, που σε κάποιες περιπτώσεις θα μπορούσε να χαρακτηριστεί έως και υποφερτό, έχει αντικατασταθεί με ηχητικές εγκαταστάσεις, που παίζουν στη διαπασών «μελωδικούς» ήχους καμπάνας, ενώ ταυτόχρονα το περίοικο ποίμνιο είναι υποχρεωμένο να ακούει μέσω των μεγαφώνων, τις ψαλμωδίες των ενίοτε παράφωνων ψαλτών.

Σε παλαιότερες εποχές, το μόνο θετικό που θα μπορούσε να αναγνωρίσει κάποιος στην ύπαρξη και λειτουργία των καμπανών, είναι η χρήση τους ως ένα είδους συναγερμού, που ειδοποιούσε τους περίοικους για κάποιο συμβάν (π.χ. πυρκαγιά). Σήμερα αυτή η χρήση, μάλλον περιττεύει, όπως περιττεύει και η «μόδα» του ηλεκτρονικού ρολογιού που έχουν αρκετές εκκλησίες για να υπενθυμίζουν την ώρα, με ωριαία εκκωφαντικά χτυπήματα, λες κι ο κόσμος δεν έχει ρολόγια πάνω του για να βλέπει την ώρα.

Είναι αρκετοί αυτοί, που αν και αναγνωρίζουν εμμέσως το ενοχλητικό της υποθέσεως, σπεύδουν να δώσουν ωστόσο κι ένα ελαφρυντικό στην Εκκλησία, με την δικαιολογία πως οι καμπάνες δεν χτυπούν σε ώρες κοινής ησυχίας. Η δικαιολογία αυτή δεν στέκει, καθώς εδώ δεν έχουμε να κάνουμε, απλά με ώρες κοινής ησυχίας, αλλά με ηχορύπανση, που, τυπικά τουλάχιστον, τιμωρείται απ’ τον νόμο. Λέμε τυπικά, γιατί στην πράξη, ελάχιστες φορές έχει ενεργοποιηθεί ο νόμος για την ηχορύπανση, όταν αυτό το αδίκημα συντελείται από την Εκκλησία. Ένα άλλο -φαιδρό- αντεπιχείρημα, είναι πως οι καμπάνες δεν ηχορυπαίνουν περισσότερο από τα διάφορα κλαμπς που παίζουν διαπασών μουσική και σε ώρες κοινής ησυχίας. Το «επιχείρημα» αυτό είναι φαιδρό, αφ’ ενός γιατί δεν έχουμε όλοι κι από ένα τέτοιο κλαμπ στη γειτονιά μας (ενώ εκκλησία, κατά 99%, έχουμε) κι αφ’ ετέρου η ύπαρξη της παρανομίας αυτών των κλαμπς, δεν σημαίνει ότι νομιμοποιεί αυτήν της Εκκλησίας.

Πως ορίζεται όμως η ηχορύπανση; Σύμφωνα με τον νόμο, οποιοσδήποτε ήχος ή θόρυβος υπερβαίνει τα 50 db (ντεσιμπέλ), θεωρείται ηχορύπανση. Για να γίνει κατανοητό το μέγεθος των επιπέδων θορύβου, μια κανονική σε ένταση ομιλία κινείται στο όριο των 50 db, το χτύπημα του τηλεφώνου στα 70-80 db, ένας αεροσυμπιεστής (κομπρεσέρ) στα 90-100 db, η διαπασών μουσική των κλαμπς στα 100-110 db και η απογείωση ενός αεροπλάνου πάνω από 140 db. Διάφορες μετρήσεις που έχουν γίνει σε καμπαναριά (ηλεκτρονικά και μη), αναφέρουν κατά μέσον όρο τιμές 80-100 db.

Με άλλα λόγια, δεν διαφέρει σε ένταση ο ήχος που παράγεται από το χτύπημα της καμπάνας, από τον θόρυβο ενός αεροσυμπιεστή που χαλάει τον κόσμο έξω απ’ το σπίτι μας. Αν και στην περίπτωση του αεροσυμπιεστή μπορεί να επιδειχθεί μια σχετική ανοχή, λόγω του πρόσκαιρου του πράγματος, είναι ευνόητο πως δεν γίνεται να μιλάμε για την ίδια ανοχή στην περίπτωση της καμπάνας που ηχεί σε τακτά χρονικά διαστήματα και δίχως εν τέλει ωφέλιμο και δημιουργικό σκοπό (όπως στην περίπτωση του αεροσυμπιεστή). Και για να γίνει πιο κατανοητό, οι καμπάνες των εκκλησιών, δεν εξαιρούνται του νόμου.

Παρ’ ότι πολλοί ενοχλούνται απ’ την ηχητική αυθαιρεσία της Εκκλησίας, ελάχιστοι ενοχλούμενοι καταφεύγουν στην δικαιοσύνη, αφ’ ενός γιατί θα μετατραπούν σε δακτυλοδεικτούμενους, ώς «αντίχριστοι» και «άθεοι» από τους «θρήσκους» συμπολίτες τους (φαινόμενο όχι σπάνιο, ειδικά σε μικρές κοινωνίες), αφ’ ετέρου γιατί το φαινόμενο αυτό (της «ιερής» ηχορύπανσης), αντιμετωπίζεται κι από την ίδια την δικαιοσύνη, ως ένα στοιχείο πολιτιστικής παράδοσης και κληρονομιάς, που θα πρέπει να αντιμετωπίζεται με ανοχή. Χαρακτηριστική της αντίληψης αυτής, είναι μια απόφαση που εκδόθηκε στην Κρήτη, προ λίγων ετών, που υποστήριζε πως λόγω του νοήματος και της σπουδαιότητας της κωδωνοκρουσίας για το σύνολο των πιστών, «… δικαιολογείται η αυξημένη υποχρέωση των αιτούντων για ανοχή ενοχλήσεων (ακόμα και αν υπήρχαν τέτοιες) που προέρχονται από τον ήχο των καμπανών που λειτουργούν με το σύστημα της ηλεκτρικής κωδωνοκρουσίας…».

Η ελληνική πολιτεία, που δεν δίστασε να ρίξει «καμπάνα» σε σχολείο για ηχορύπανση, δείχνει να κωφεύει ακόμη και σε εκκλήσεις του Συνήγορου του Πολίτη να ελέγξει τις εκάστοτε καταγγελίες που γίνονται για την ηχορύπανση που προκαλούν οι καμπάνες των εκκλησιών· έρμαιο του πολιτικού κόστους ή/και της θεοκρατικής αντίληψης, που διακατέχει τον ελληνικό πολιτικό και δικαστικό βίο. Το ερώτημα είναι ως πότε;…

Ενδιαφέροντες σύνδεσμοι:
1. Συνήγορος του Πολίτη (υποθέσεις καταγγελιών [pdf]).
2. Αυτοψία ηχορύπανσης σε χώρους εκκλησίας (1 και 2).
3. Ποινή φυλάκισης σε ιερέα για θόρυβο καμπάνας.
4. Πρόστιμο σε εκκλησία για ηχορύπανση.
5. Ερώτηση σχετικά με την ηχορύπανση από τις καμπάνες εκκλησίας.

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή (δηλαδή μετά τις γιορτές των Χριστουγέννων) η ίδια ιστορία. Η αγροτιά θυμάται πως έχει ανεπίλυτα αιτήματα και προβλήματα και αποφασίζει να τα διεκδικήσει, με έναν τρόπο που οι ίδιοι οι αγρότες θεωρούν ενδεδειγμένο: Το αποκλεισμό των οδικών αρτηριών.

Πολλοί αποκαλούν αυτή την τακτική «δίκαιο αγώνα». Δίκαιος μπορεί να είναι, αλλά δεν θα μπορούσε να τον πει κανείς και αγώνα.

Μέχρι τώρα γνωρίζαμε πως η ορθόδοξη και νόμιμη πρακτική διεκδίκησης αιτημάτων (δίκαια ή άδικα, δεν θα το εξετάσουμε εδώ), είναι η απεργία. Δηλαδή η αποχή από την εργασία και επομένως η αποχή από την παραγωγή. Μπορεί να μας πει κάποιος, τί είδους απεργία κάνουν οι αγρότες και από ποιου είδους παραγωγή απέχουν;

Θα το πω ευθέως: Όλοι αυτοί που εντελώς καταχρηστικά καταλαμβάνουν τις δημόσιες οδικές αρτηρίες και παράνομα εμποδίζουν την ελεύθερη πρόσβαση και μετάβαση στη χώρα, συμπεριφέρονται ως δειλοί και κοινά θρασίμια, που εκ του ασφαλούς το παίζουν Μαρίνοι Αντίπες. Αν δεν συμπεριφέρονταν ως τέτοιοι, θα είχαν τ’ αχαμνά να πάρουν τα τρακτέρ τους και να πάνε ν’ αποκλείσουν τη βουλή των 300 ηθοποιών που υποδύονται τους πολιτικούς και τους οποίους οι ίδιοι ανεβάζουν στην εξουσία κάθε φορά, ή ακόμη και τα (πολυτελή) σπίτια τους.

Αντιθέτως, τί κάνουν όλοι δαύτοι, που αρκετοί απ’ αυτούς έχουν ως βασικό εισόδημα τις κρατικές επιδοτήσεις (μένει ασχολίαστο το ότι πολλοί απ’ αυτούς δεν πατάνε καν στο χωράφι τους); Χρησιμοποιούν ως μοχλό πίεσης τον κάθε άσχετο, με τα αιτήματά τους, συμπολίτη τους, για να προκαλέσουν την ένταση. Χτυπάνε δηλαδή το σαμάρι για να πονέσει το γαϊδούρι.

Είναι ή δεν είναι κατάντημα να θες π.χ. να μεταφέρεις κάποιον άρρωστο και να βασίζεσαι στην «ευσπλαχνία» του κάθε «κοτσάμπαση» και μη, που εντελώς αυθαίρετα και παράνομα έχει καταλάβει και δεσμεύει ένα δημόσιο αγαθό; Αλλά και επείγουσα ανάγκη μετάβασης να μην υπάρχει, ποιος είσαι ρε καθίκι, κι από που κι ως που, θα μου καθορίσεις αν «περνάω ή δεν περνάω»; Στο σπίτι σου μπαίνω;

Που στο καλό πάει εκείνο το περίφημο «τα δικαιώματα του ενός σταματούν, εκεί που αρχίζουν τα δικαιώματα του άλλου»;

Πριν έναν χρόνο περίπου, είχα αποφασίσει να κάνω ένα μικρό αφιέρωμα-βιογραφικό για έναν απ’ τους πιο διάσημους παίκτες τυχερών παιχνιδιών στον κόσμο, του οποίου το όνομα έχει καταστεί θρύλος στον χώρο αυτό: Τον Nick the Greek, ή κατά κόσμον Νικόλαο Δάνδολο.

Για τον σκοπό αυτό, ανέτρεξα στο διαδίκτυο και αφού συγκέντρωσα μερικά κείμενα που μιλούσαν γι’ αυτόν, τα έβαλα σε μια σειρά και συνέθεσα μια όσο πληρέστερη εικόνα γινόταν για τον άνθρωπο αυτόν. Στο τέλος του τελικού κειμένου, ως όφειλα, παρέθεσα και τις ιστοσελίδας από τις οποίες «δανείστηκα» τα κείμενα.

Θα πρέπει να σημειώσω εδώ, ότι με την αναφορά στις σελίδες από τις οποίες αντιγράφω κείμενα για να τα χρησιμοποιήσω, δεν προσδοκώ να προσδώσω εγκυρότητα στο τελικό γραπτό κείμενο. Η αναφορά γίνεται κυρίως για ηθικούς λόγους, που οι περισσότεροι πιστεύω ότι αντιλαμβάνεστε (πέστε το κι απόδοση ευσήμων). Η μόνες περιπτώσεις, στις οποία ενδέχεται να μην αναγράφω πηγή, είναι όταν γράφω όλο το κείμενο με δικά μου λόγια, ή όταν το κείμενο λαμβάνεται μέσω κάποιου ανώνυμου PDF, που τέτοια υπάρχουν πολλά στο διαδίκτυο. Σε σπανιότερες περιπτώσεις, μπορεί να οφείλεται σε αμέλεια, πραγματική, και όχι δήθεν. Οι αναγνώστες, πιστεύω ότι είναι σε θέση, διαβάζοντας μερικά θέματα, να διαπιστώσουν αν η ιστοσελίδα διακατέχεται από σύνδρομο «απόκρυψης πηγών». Σε κάποια θέματα δε, έχω παραθέσει και παραπομπές, σε ιστοσελίδες, με τις οποίες δεν έχω και τις καλύτερες σχέσεις, ή έχουμε εντελώς διαφορετική φιλοσοφία.

Η αντιγραφή, χωρίς αναφορά στην πηγή προέλευσης του κειμένου (πρακτική που γνωρίζουν πολύ καλά οι «δημοσιογράφοι»), δυστυχώς είναι κάτι συνηθισμένο στο διαδίκτυο και για να είμαι ειλικρινής, όταν βλέπω, είτε 100% δικά μου κείμενα, είτε κείμενα προϊόν σύνθεσης, βάσει άλλων κειμένων (με αναφορά στην πηγή πάντα), χωρίς καμμία αναφορά στην πηγή, δεν εκπλήσσομαι, ούτε και εξανίσταμαι (τουλάχιστον, όχι τόσο όσο τις πρώτες φορές που έβλεπα κείμενα που φιλοξενούνται στην παρούσα ιστοσελίδα, να οικειοποιούνται από άλλους, με ένα απλό «copy-paste»). Εν τέλει, δεν πολυασχολούμαι, αν και όταν υποπίπτει κάτι στην αντίληψή μου, φροντίζω να το θίξω.

Ενώ, όπως προανέφερα, η πρακτική αυτή, πλέον δεν με ξαφνιάζει και πολυενοχλεί, εν τούτοις, όταν διαπιστώνω, ότι αντιγραφείς είναι δημοσιογράφοι, κάτι παθαίνω …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Τα κρούσματα απανωτά…

Σε πορείες διαμαρτυρίας και διάφορες προσχηματικές διαδηλώσεις, ανάμεσα στα «οργισμένα νιάτα» (και εξοπλισμένα) που συλλαμβάνονται ξεχωρίζουν οι συλλήψεις γόνων «καλών» οικογενειών. Τέκνα βουλευτών, υπουργών, καθηγητών πανεπιστημίου και πάει λέγοντας.

Η πρώτη απορία που γεννιέται, είναι γιατί αυτοί οι αυτοαποκαλούμενοι «αντιεξουσιαστές» δεν ξεκινούν την «αντίσταση» μέσα απ’ το σπίτι τους, αφού οι γονείς τους είναι οι ίδιοι εκπρόσωποι της εξουσίας. Γιατί δεν γιαουρτώνουν τον μπαμπά τους; Γιατί δεν σπάνε το αυτοκίνητο της μαμάς; Γιατί δεν σκίζουν την πιστωτική τους, αντί να κατεβάζουν τις τζαμαρίες των τραπεζών;

Τι σκατά «αντιεξουσιαστές» είναι αυτοί, αφού έχουν την πολιτική δύναμη να χειραγωγούν και να χρησιμοποιούν τον νόμο και να αφήνονται ελεύθεροι, με ένα μόνο τηλέφωνο ενός «υπηρέτη» της εξουσίας, παρ’ ότι κουβαλούν πάνω τους, ένα κάρο μολότοφ, βαριοπούλες, μαχαίρια κ.ά.; Τι σκατά αναρχικοί είναι αυτοί που χρησιμοποιούν την εξουσία, για να τη «σκαπουλάρουν» μόλις βρίσκονται στον «λάκκο με τ’ αγγούρια», άγνωστο κι αυτό. Απλά καταδεικνύεται το γελοίον του πράγματος κι αποδεικνύεται και στην πράξη, πως κάποιοι πολίτες είναι πιο «ίσοι» απ’ τους υπόλοιπους…

Κι αν αυτοί οι βουτυρόμαγκες της πορδής προκαλούν το κοινό αίσθημα με την προνομιακή μεταχείρισή τους απ’ την εξουσία (που υποτίθεται ότι πολεμούν, γιατί οι ταγοί της «σκοτώνουν τα όνειρά τους» [αλήστου μνήμης παπαριά]), τι να πει κανείς για τους γονείς τους;

Αυτοί, αντί να κάνουν τουλάχιστον την πάπια και την αυτοκριτική τους, άλλοι βγαίνουν και δηλώνουν ξεδιάντροπα περήφανοι για τα «ηρωικά» τέκνα τους (που δεν έχουν τ’ αχαμνά να αναλάβουν την ευθύνη των πράξεων και των «ιδεών» τους), ενώ στο παρασκήνιο χρησιμοποιούν το «βύσμα», και άλλοι πουλάνε ευθαρσώς τρέλα, παίζοντας με την νοημοσύνη όλων μας, όταν προσπαθούν να μας πείσουν, πως τα βλαστάρια τους που συλλαμβάνονται εν μέσω πλήρους «εξοπλισμού» ενός «αντιεξουσιαστή», ήταν εκεί «για καφέ», ενώ τα άδεια μπουκάλια -υποψήφια για βόμβα μολότοφ- προορίζονταν για…ανακύκλωση (τι να πει κανείς τώρα, μπροστά σ’ αυτό το μεγαλείο…«οικολογικής συνείδησης»;).

Δεν είναι μόνο όμως αυτός ο εμπαιγμός και η προκλητική στάση τους, που μπορεί να εξοργίζει τον μέσο πολίτη, αλλά και η ουσιαστικά απροκάλυπτη προσπάθεια προκατάληψης της δικαιοσύνης. Γιατί τι νόημα μπορεί να έχει π.χ. η φράση «έχω εμπιστοσύνη στην ελληνική δικαιοσύνη, αλλά γνωρίζω και πολύ καλά τα παιδιά μου» (είστε σίγουρος αγαπητέ μου; γιατί αν γνωρίζετε καλά αυτή την πλευρά των παιδιών σας που εμπίπτει στον κοινό ποινικό κώδικα, είστε κατά μίαν έννοια, συνένοχος).

Και μιλάτε για ισονομία βρε θρασίμια;…

Ο πιο ασφαλής τρόπος για να αποφύγετε την κλήση και το πρόστιμο, από την παράνομη στάθμευση του αυτοκινήτου σας, είναι να το κάνετε…ιερό…

Τί είπατε; Πως γίνεται αυτό;
Είναι πολύ πιο απλό απ’ ότι φαντάζεστε…
Ας είναι καλά το αθάνατο ελληνικό δαιμόνιο και δη το ελληνοχριστιανικό…

Ποιος υπάλληλος της Τροχαίας ή της Δημοτικής Αστυνομίας θα τολμήσει να κόψει κλήση σε…ιερά αυτοκίνητα και να πάρει εισιτήριο για την…Κόλαση;
Α! Φαντάζεστε τι θα γίνει, αν αρχίσουν και ξεφυτρώνουν και τζαμιά;

Οι φωτογραφίες από το bromisteraki.blogspot.com