Πάρε-Δώσε

Το γεγονός σε αρκετούς είναι γνωστό. Στους περισσότερους Έλληνες, άγνωστο. Μιλάμε για την καταστροφή και λεηλασία του Παρθενώνα και των λοιπών μνημείων της Ακρόπολης, από τους χριστιανούς κατά την διάρκεια της -βίαιης- επιβολής της θρησκείας του Χριστιανισμού στους Έλληνες. Είναι γνωστό, ότι στην διάρκεια της ζωής του, ο Παρθενώνας μετετράπη και σε χριστιανικό ναό (αρχικά σε εκκλησία της Αγίας Σοφίας και στην συνέχεια σε εκκλησία της Παναγίας της Αθηνιώτισσας), όπως και το Ερέχθειο (ως ναός του Σωτήρος Χριστού).

Πιο συγκεκριμένα, ο αρχαίος κυρίως ναός αποτέλεσε το ναό της χριστιανικής βασιλικής, ενώ το δυτικό μέρος αποτέλεσε το νάρθηκα. Η ανατολική θύρα καταργήθηκε, κι εκεί έγινε το ιερό. Προκειμένου να μετατραπεί σε χριστιανικό ναό, ανοίχτηκαν πλευρικές είσοδοι, κατασκευάστηκε κλιμακοστάσιο στη ΝΔ γωνία του σηκού, αψίδα στην ανατολική πλευρά, ενώ ο γλυπτός διάκοσμος των μετόπων των δύο προσόψεων και τής βόρειας πλευράς υπέστη εκτεταμένη απολάξευση. Το ίδιο συνέβη και στα μεγαλύτερα αγάλματα του ανατολικού αετώματος, τα οποία καθαιρέθηκαν. Στη ζωοφόρο ανοίχτηκαν παράθυρα, που κατέστρεψαν αρκετά από τα γλυπτά της. Ανάμεσα στον Παρθενώνα και το Ερεχθείο κτίστηκε ναός τής Αγίας Τριάδας, ενώ τα Προπύλαια διαμορφώθηκαν σε ναό των Αρχαγγέλων. Τον στ΄ αι. μ.Χ. ο Ιουστινιανός διέταξε την αφαίρεση των καλυτέρων μαρμάρων του Παρθενώνα, αλλά και άλλων σπουδαίων αρχαίων ναών, όπως των Δελφών, τής Μιλήτου, τής Εφέσου κ.ά. και τη μεταφορά τους στην Κωνσταντινούπολη για την ανέγερση τής Αγίας Σοφίας, των οποίων την επιστροφή ουδείς «Ρωμιός» μέχρι σήμερα διανοήθηκε να αιτήσει (όπως στην περίπτωση του Έλγιν). Τον ιβ΄ αι. προστέθηκε στον Παρθενώνα η κατοικία των ορθόδοξων επισκόπων. Επί αιώνες οι χριστιανοί κατέστρεφαν αναίσχυντα τον Παρθενώνα κι έκτιζαν με τα μάρμαρά του τις πάμπολλες χριστιανικές εκκλησίες, που υπάρχουν γύρω από τον Ιερό Βράχο (είναι κοινό μυστικό, ότι αρκετές εκκλησίες σήμερα είναι χτισμένες με «οικοδομικά υλικά» που προέρχονται από τέτοιου είδους καταστροφές -αρχαίων ελληνικών μνημείων και ναών- ενώ πάνω στα περίτεχνα ελληνικά αγάλματα χάραζαν σταυρούς ή κατέστρεφαν με καλέμι τα γεννητικά όργανα).

Αυτό το ιστορικά τεκμηριωμένο γεγονός -της καταστροφής και λεηλασίας του Παρθενώνα απ’ τους χριστιανούς- φρόντισε να το απεικονίσει, ο διεθνούς φήμης Έλληνας σκηνοθέτης Κώστας Γαβράς, σε ένα ολιγόλεπτο οπτικό αφιέρωμα, που προβάλλεται στο νέο μουσείο της Ακρόπολης.

Όπως ήταν φυσικό κι αναμενόμενο, η ελληνική Εκκλησία αντέδρασε. Ζήτησε την αφαίρεση του επίμαχου τμήματος του βίντεο που αναπαριστά τους βανδαλισμούς των χριστιανών. Κι εδώ ακολουθεί ο τραγέλαφος: Ο υπουργός Πολιτισμού δεσμεύτηκε να «επανορθώσει» αν διαπιστωθεί κάτι το μεμπτό. Και «επανόρθωσε», ασελγώντας πάνω στην ιστορική πραγματικότητα και τον ελληνικό πολιτισμό. Το επίμαχο τμήμα αφαιρέθηκε, ικανοποιώντας τις επιθυμίες της Εκκλησίας (που χωρίς ίχνος αιδούς, οι «υπηρέτες» της, κάνουν λόγο για απλές «παρεκκλίσεις» (sic)), πιστοποιώντας για μια ακόμα φορά, την επιρροή της στα ελληνικά πράγματα και το καθεστώς θεοκρατίας που διέπη αρκετούς τομείς της ελληνικής πραγματικότητας, κοινωνικής και πολιτικής. Εύστοχα κι εύλογα λοιπόν, ο κ. Γαβράς σχολίασε: «Η ιστορία επαναλαμβάνεται: οι θρησκόληπτοι που άλλοτε ακρωτηρίαζαν τα αγάλματα, σήμερα επεμβαίνουν και κόβουν τις εικόνες».

Πέραν της λογοκρισίας όμως, εξοργιστικό είναι το γεγονός, ότι η Εκκλησία βασιζόμενη σε τέτοιες απαράδεκτες μεθόδους και ενέργειες (πολιτικά και πολιτιστικά) εξακολουθεί να μοιράζει άπλετο…σκότος και προσπαθεί να πείσει τον κάθε αφελή, ανίδεο και ανιστόρητο ότι υπήρξε ανέκαθεν ο θεματοφύλακας του απαράμιλλου ελληνικού πολιτισμού. Τι ύβρις αλήθεια…

Αλλά, όταν στην Ελλάδα, ένα άλλο υπουργείο, το Υπουργείο Παιδείας ονομάζεται και Θρησκευμάτων, τότε εικόνες σαν κι αυτές, με τον υπουργό Παιδείας να νομιμοποιεί με την παρουσία του θρησκευτικές τελετές (όπως αυτή του «αγιασμού»), ανάμεσα σε κεράκια, λιβανιστήρια και εικόνες «αγίων», είναι αναπόφευκτες (εκτός από ιλαρές)…

Πολλά μεγάλα προβλήματα του ελληνικού έθνους έχουν γίνει πλέον ορατά σε όλους εκτός από την πολιτική ηγεσία, η οποία, παρακάμπτοντας τον κοινό νου, στοχεύει επίμονα αλλού. Αυτό δημιουργεί σε κάποιους την απορία μήπως η ηγεσία είναι τόσο εξωκοσμική, τόσο αθώα, που πραγματικά αδυνατεί να συλλάβει ειδικά το προφανές.

Ως εξ αυτού, αναπτύσσεται εις το διηνεκές μια «συμβουλευτικού» τύπου αρθρογραφία, από καλούς ανθρώπους οι οποίοι δεν κουράζονται να επαναλαμβάνουν γνωστά πράγματα, προτρέποντας, εκλιπαρώντας ή απειλώντας τους υπεύθυνους να δράσουν. Η αγαθή πρόθεση των κυβερνώντων υπέρ του έθνους, του λαού, του δικαίου κ.λπ. προϋποτίθεται. Λίγη πληροφόρηση τους λείπει μόνο, ίσως και λίγη θέληση να υπερνικήσουν την αδράνεια. Αν τους τα παράσχουμε, τι θα τους εμποδίσει πλέον να δράσουν υπέρ του κοινού οφέλους;

Έτσι κάπως σκέφτεται και ο απλός άνθρωπος, όταν σε μικρό κύκλο προσφέρεται να κάνει την κριτική του, να βάλει νοερά σε τάξη τα κακώς κείμενα, να παροτρύνει τους κυβερνήτες να δράσουν επιτέλους όπως -έτσι νομίζει- θα επιθυμούσαν και οι ίδιοι, αν ήξεραν μόνο το πώς, για το καλό του τόπου.

Από καιρού εις καιρόν πέφτει κανείς παρά ταύτα επάνω σε κάποιον αυτόπτη μάρτυρα, κάποιο γεγονός και ντοκουμέντο που αποτελεί απόδειξη ότι οι ιθύνοντες όντως γνωρίζουν τα πράγματα πολύ καλά και αν αργότερα φάνηκαν να λένε ή να πράττουν τα αντίθετα, μόνο αθώοι δεν ήταν.

Ένα τέτοιο ντοκουμέντο είναι το πόρισμα της Διακομματικής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής της Βουλής των Ελλήνων για το δημογραφικό πρόβλημα της Ελλάδος του Φεβρουαρίου 1993. Στην επιτροπή αυτή συμμετείχαν, εκτός από βουλευτές όπως ο Παναγιώτης Κρητικός, ο Στέλιος Παπαθεμελής, o Μιχαήλ Στυλιανού και ο Μανώλης Δρεττάκης, και οι κυρίες Ντόρα Μπακογιάννη και Φάνη Πάλλη-Πετραλιά.

Το πόρισμα ξεκινάει με τη διαπίστωση ότι με την υπογεννητικότητα το δημογραφικό πρόβλημα της Ελλάδος «παίρνει τεράστιες εθνικές διαστάσεις που μπορούν να απειλήσουν την εθνική μας ανεξαρτησία και εδαφική ακεραιότητα». Η πτώση του δείκτη γεννητικότητας από 2,09 το 1982 σε 1,4 το 1990, συνεχίζει το πόρισμα, «απειλεί πλέον σοβαρά την ανανέωση και διαιώνιση της ελληνικής μας φυλής».

Ώστε το 1993 ακόμα και ο Συνασπισμός έβλεπε κινδύνους για την ελληνική φυλή, ενώ σήμερα αποφαίνεται ότι όποιος αμφισβητεί την ελληνικότητα των…Πακιστανών ή των όποιων λαθρομεταναστών αποκτούν ελληνικά χαρτιά είναι ρατσιστής! Και η κ. Φάνη Πετραλιά εμάχετο το 1993 υπέρ της εθνικής μας ανεξαρτησίας και εδαφικής ακεραιότητας ως αγαθών υπό διακινδύσευσιν, ενώ η κ. Μπενάκη, ως πρόεδρος της Βουλής, δώδεκα χρόνια αργότερα εξηγούσε ψύχραιμα στον νεοεκλεγέντα Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια, εκπροσωπούσα τους τριακόσιους βουλευτές της Βουλής της Ελλήνων, ότι «τα εθνικά σύνορα και ένα μέρος της εθνικής κυριαρχίας θα περιοριστούν χάριν της…ειρήνης, της ευημερίας και της ασφάλειας στη διευρυμένη Ευρώπη»! Όντως, νέα μηνύματα κομίζει η πολιτική μας ελίτ για το έθνος!

Το πόρισμα του 1993 αναφέρεται και στις συνέπειες της λαθρομετανάστευσης, αλλά με διαμετρικά αντίθετη θεώρηση από σήμερα: Αφού χαιρετίζει πρώτα την είσοδο ομογενών Ποντίων και Βορειοηπειρωτών στην Ελλάδα, των οποίων «οι κοινές πολιτιστικές ρίζες και η Ορθοδοξία βοηθούν πολύ στην προσαρμογή και αφομοίωσή τους από την ελληνική κοινωνία», καταγγέλλει την «αθρόα είσοδο λαθρομεταναστών-αλλοδαπών, κυρίως μουσουλμάνων από αφρικανοασιατικές χώρες», που «δημιουργούν σοβαρά κοινωνικοοικονομικά προβλήματα (προστριβές στην αγορά εργασίας, αύξηση της εισφοροδιαφυγής με μεγάλες συνέπειες στους ασφαλιστικούς οργανισμούς, αύξηση εγκληματικότητας, διακίνηση ναρκωτικών κ.λπ.)».

Αυτοί «δεν μπορούν να προσαρμοστούν προς την ελληνική κοινωνία λόγω του τελείως διαφορετικού πολιτισμού του Ισλάμ» …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Συνέβη σε ελληνικό γήπεδο και σε επίσημο αγώνα του πρωταθλήματος βόλεϊ γυναικών, μεταξύ Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού.
Οι αθλήτριες του Παναθηναϊκού, αφού κέρδισαν τον αγώνα και το πρωτάθλημα, εμφανίστηκαν στο γήπεδο για να πανηγυρίσουν, φορώντας μπλουζάκια, δώρο των οργανωμένων οπαδών της Θύρας 13, τα οποία είχαν τυπωμένο στην πλάτη, το σεξιστικό σύνθημα της εξέδρας «ΤΣΟ ΚΑΙ ΛΟ», το οποίο μεταφράζεται σε «ΠΟΥΤΣΟ ΚΑΙ ΞΥΛΟ» (το «ποίημα» συνεχίζει «ΣΤΟΝ ΠΟΥΣΤΑΡΑ ΤΟΝ ΘΡΥΛΟ»). Δηλαδή, ένα χυδαίο σύνθημα των φανατικών οπαδών, η διοίκηση του Παναθηναϊκού, ουσιαστικά το νομιμοποίησε και το επισημοποίησε (αφού επέτρεψε να γίνει κάτι τέτοιο), βάζοντάς το μέσα στο γήπεδο, με τον πιο πανηγυρικό τρόπο.

Το τραγικό, είναι ότι αυτοί οι κύριοι, πραγματοποιούν συνεδριάσεις επί συνεδριάσεων, για την δήθεν πάταξη της βίας, όταν οι ίδιοι την βάζουν στα γήπεδα από την πίσω πόρτα και έχουν το θράσος μάλιστα να απαιτούν και την κρατική προστασία (=αστυνομία, που την πληρώνουμε για να προστατεύει τα παραγοντικά και οπαδικά παιχνιδάκια, του κάθε ματσωμένου προέδρου).

Δεν θα σχολιάσουμε, ότι αυτό το χυδαίο σύνθημα, καταδέχτηκαν να το βάλουν στην πλάτη τους γυναίκες, ούτε θα γίνει συμψηφισμός, της συγκεκριμένης ηλιθιότητας, με εμετικά συνθήματα ή ανάλογες ενέργειες, οπαδών άλλων συλλόγων. Τα ίδια σκατά είναι κι αυτοί, αλλά τουλάχιστον μέχρι τώρα, δεν υπήρχε και η, έστω και άτυπη, κάλυψη του συλλόγου που τους συντηρεί. Ούτε τα προσχήματα δεν κρατήθηκαν (έστω μια χλιαρή «καταδίκη» του συμβάντος).

Και για όλα αυτά, δεν κουνήθηκε φύλλο (πλην της εύλογης διαμαρτυρίας του Ολυμπιακού). Σαν να ήταν κάτι το απολύτως λογικό, υγιές και φυσιολογικό.

Να τους χαιρόμαστε…

Υπάρχει πολύς κόσμος σήμερα, που πιστεύει η ονοματοδοσία ενός παιδιού που βαπτίζεται, προκύπτει απ’ αυτή καθ’ αυτή την διαδικασία του όλου τελετουργικού της βάπτισης και ότι η δήλωση του ονόματος στο Ληξιαρχείο, είναι μια δευτερεύουσα διαδικασία. Υπάρχει πολύς κόσμος επίσης, που πιστεύει ότι για να δώσει ένα όνομα στο παιδί του, θα πρέπει υποχρεωτικά να το πάει στην εκκλησία και να το βαφτίσει ένας παπάς. Υπάρχει τέλος κι ένα σημαντικό ποσοστό, που γνωρίζει την νόμιμο οδό, αλλά κάτω κι από την πίεση του κοινωνικού περίγυρου (τι θα πει ο κόσμος), αναγκάζεται ουσιαστικά να ακολουθήσει και την θρησκευτική οδό.

Θα πρέπει κατ’ αρχάς να καταστεί σαφές, σύμφωνα και με τον Συνήγορο του Πολίτη, ότι ονοματοδοσία χωρίς το τελετουργικό της βάπτισης γίνεται, το αντίστροφο όχι. Κι αυτό γιατί, η ονοματοδοσία, είναι μια έννομη, υποχρεωτική και τυπική διαδικασία, ενώ η βάπτιση όχι. Δηλαδή, η βάπτιση παρ’ ότι δεν θεωρείται παράνομη (παρ’ ότι ο νηπιοβαπτισμός, αποτελεί στην ουσία πράξη προσηλυτισμού, χωρίς μάλιστα την συναίνεση του προσηλυτιζόμενου), εν τούτοις είναι μια άτυπη θρησκευτική διαδικασία, χωρίς καμμία νομική ισχύ, την οποία δεν υποχρεώνεται κάποιος ν’ ακολουθήσει. Με λίγα λόγια, για να αποκτήσει ένα παιδί όνομα, η υποχρέωση των γονέων (ή των νομίμων κηδεμόνων) έγκειται κατ’ αρχήν στο ότι θα πρέπει να πάνε στο Ληξιαρχείο και να υπογράψουν από κοινού, για το όνομα που επιθυμούν να πάρει το παιδί. Αν υπάρχει διαφωνία ανάμεσα στους γονείς για το όνομα που θα δώσουν στο παιδί, τότε η διαφορά λύνεται μέσω της δικαστικής οδού. Στην περίπτωση που ένας γονέας απουσιάζει, τότε απαιτείται έγγραφη εξουσιοδότησή του.

Βεβαίως με την ισχύουσα νομοθεσία της Ελλάδος, οι γονείς μπορούν καταχωρήσουν ταυτόχρονα με την ονοματοδοσία και την βάπτιση. Η καταχώριση βάπτισης όμως, έχει ως αποκλειστικό αποτέλεσμα την αναγραφή θρησκεύματος και ουδόλως επιδρά στο ήδη δηλωθέν (ή ταυτοχρόνως δηλούμενο) όνομα, ενώ μπορεί να γίνει και χωρίς εξουσιοδότηση γονέως ή ακόμη και με πρωτοβουλία άλλων προσώπων απαριθμουμένων στο άρθρο 26 παρ. 2 ν. 344/76 («η βάπτισις καταχωρίζεται εις το περιθώριον της ληξιαρχικής πράξεως γεννήσεως … επί τη προσαγωγή δηλώσεως του τελέσαντος ή συμπράξαντος εις την ιεροπραξίαν θρησκευτικού λειτουργού. … Υπόχρεοι προς δήλωσιν της βαπτίσεως είναι ο βαπτισθείς, … ο πατήρ ή η μήτηρ …, ο ανάδοχος και οι συγγενείς εξ αίματος του βαπτισθέντος μέχρι και του τρίτου βαθμού. … Η σημειουμένη βάπτισις περιλαμβάνει την χρονολογίαν της βαπτίσεως, το εις το νεογνόν τυχόν δοθέν όνομα, το όνομα και επώνυμον του δηλούντος, του αναδόχου, του ιερέως…»). Το γεγονός ότι ο νόμος, στην περιγραφή του περιεχομένου της δήλωσης βάπτισης, συμπεριλαμβάνει και «το εις το νεογνόν τυχόν δοθέν όνομα», δεν ιδρύει εναλλακτική διαδικασία ονοματοδοσίας ξεχωριστή από την κανονική, καθ’ όσον, όπως ήδη από μακρού (απόφαση 240/75 Ολομέλειας Αρείου Πάγου) και αδιαλείπτως δέχεται η νομολογία, η λήψη ονόματος δεν αποτελεί συστατικό στοιχείο της βάπτισης.

Η εκδοχή, ότι σε ονοματοδοσία προβαίνουν μόνον όσοι δεν τελούν βάπτιση, ή ότι επί τελεσθείσης βαπτίσεως παρέλκει η ονοματοδοσία, όχι μόνο δεν παρίσταται σύμφωνη προς τις νόμιμες διατάξεις, αλλ’ επί πλέον έχει ως αποτέλεσμα τον καταναγκασμό πολιτών σε ακούσια ληξιαρχική καταγραφή θρησκεύματος, δηλαδή ένα ενδεχόμενο σαφώς αντίθετο στο Σύνταγμα (αποφάσεις 2279-2286/2001 Συμβουλίου Επικρατείας: «η ελευθερία της θρησκευτικής συνείδησης περιλαμβάνει και το δικαίωμα του ατόμου να μην αποκαλύπτει το θρήσκευμα που ακολουθεί … κανένας δεν μπορεί να εξαναγκασθεί με οποιονδήποτε τρόπο να αποκαλύψει είτε αμέσως είτε εμμέσως, το θρήσκευμα ή τις θρησκευτικές εν γένει πεποιθήσεις του, υποχρεούμενος σε πράξεις ή παραλείψεις από τις οποίες θα τεκμαίρεται η ύπαρξη ή η ανυπαρξία τους, και καμία κρατική αρχή ή κρατικό όργανο δεν επιτρέπεται να επεμβαίνουν στον απαραβίαστο χώρο αυτό της συνείδησης του ατόμου και να αναζητούν το θρησκευτικό του φρόνημα, πολύ δε περισσότερο να επιβάλλουν την εξωτερίκευση των όποιων πεποιθήσεων του ατόμου αναφορικά με το θείο») …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

«ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η αναδημοσίευση, η αναπαραγωγή, ολική, μερική ή περιληπτική ή κατά παράφραση ή διασκευή απόδοση του περιεχομένου του παρόντος web site με οποιονδήποτε τρόπο, ηλεκτρονικό, μηχανικό, φωτοτυπικό, ηχογράφησης ή άλλο, χωρίς προηγούμενη γραπτή άδεια του εκδότη. Νόμος 2121/1993 και κανόνες Διεθνούς Δικαίου που ισχύουν στην Ελλάδα».

Σε πόσες ιστοσελίδες δεν υπάρχει άραγε, αυτή η σημείωση-προειδοποίηση, που λειτουργεί ως «μπαμπούλας» στους επίδοξους αντιγραφείς; Πάντα είχα όμως μερικές απορίες σε σχέση με αυτού του είδους τις απαγορεύσεις:
1. Από τη στιγμή, που υπάρχει για τον οποιοδήποτε χρήστη το δικαίωμα της «εύλογης χρήσης» (fair use, δηλαδή ελεύθερη χρήση αποσπάσματος οποιουδήποτε έργου, χωρίς να απαιτείται άδεια), ποιος ο λόγος ύπαρξης της λέξης «μερική», μέσα στην απαγόρευση;
2. Γιατί απαγορεύεται η «αναπαραγωγή», όταν η αγορά οποιασδήποτε συσκευής που χρησιμοποιείται γι’ αυτόν τον σκοπό, περιέχει ειδικό τέλος στην τιμή πώλησης που αποδίδεται στους δημιουργούς;
3. Αφελής ίσως η απορία, αλλά γιατί απαγορεύεται η αναδημοσίευση μια είδησης; Αποτελεί πνευματικό περιουσιακό στοιχείο και αυτή; Ποινικοποιείται δηλαδή η διάδοση της πληροφορίας;
4. Πως νομιμοποιείται κάποιος «εκδότης» να κάνει τέτοιου είδους απαγορεύσεις, όταν το αντικείμενο που θέτει προς απαγόρευση, δεν είναι δικό του; Π.χ. Μπορεί ένα φόρουμ να έχει τέτοιου είδους απαγόρευση, όταν το όποιο περιεχόμενό του, προκύπτει από την συμμετοχή ανεξάρτητων και ανώνυμων χρηστών; Ένα άλλο παράδειγμα: Σε κάποια ιστοσελίδα, κάποιος είχε δημοσιευμένη μια σπάνια φωτογραφία που τραβήχτηκε 80 χρόνια πριν. Απαγορεύει λοιπόν την αναδημοσίευση και βάζει φαρδιά πλατιά τη στάμπα του πάνω της. Όπα ρε μεγάλε! από που κι ως που απαγορεύεις; εσύ την τράβηξες; αλλά κι εσύ να την τράβηξες (που σημαίνει ότι είσαι αιωνόβιος), ποιος σου είπε ότι εξακολουθείς να έχεις δικαιώματα σ’ αυτή μετά από 80 χρόνια; Θέλετε κι ένα παράδειγμα και από τον χώρο της τηλεόρασης; Πόσες εκπομπές υπάρχουν σήμερα που η θεματολογία τους στηρίζεται σε υλικό που υπάρχει ελεύθερο και δωρεάν στο διαδίκτυο (π.χ. βίντεο); Κι όμως έχουν το θράσος και βάζουν από κάτω φαρδιά πλατιά και τη λέξη «Copyright».
5. Ποιον σκοπό ακριβώς εξυπηρετεί η «άδεια του εκδότη» στο διαδίκτυο; Μήπως στην ικανοποίηση του εγώ;

Οι απορίες είναι περισσότερες, αλλά σταματώ εδώ με μια άλλη απορία: Τι πρακτική εφαρμογή μπορεί να έχουν αυτού του είδους οι απαγορεύσεις και ειδικά στο διαδίκτυο; Ο κυβερνοχώρος είναι όπως ο χώρος έξω από το σπίτι μας, Δηλαδή, ουσιαστικά δημόσιος. Είναι σαν να βγαίνει δηλαδή κάποιος στο μπαλκόνι του, να ανακοινώνει κάτι στη γειτονιά και μετά να απαιτεί να μην διαδοθεί γιατί είναι προσωπικό του θέμα. Ε αφού είναι προσωπικό σου θέμα άνθρωπέ μου, μην το βγάζεις στο μπαλκόνι σου τότε. Μείνε μέσα και συζήτησέ το με τον εαυτό σου.

Εντάξει, δεν λέμε, ο κάθε δημιουργός έχει δικαίωμα να προστατεύει το προϊόν του και να αξιώνει και κάποιο τίμημα (και βεβαίως και την ηθική ανταμοιβή), αλλά μήπως η υπερβολή πλέον έχει χτυπήσει κόκκινο;

Α.Ε.Π.Ι. (Ανώνυμη Εταιρεία Προστασίας Πνευματικής Ιδιοκτησίας). Άλλη πονεμένη ιστορία αυτή, για την οποία τόσα χρόνια, έναν καλό λόγο δεν έχω ακούσει. Υπάρχει η γενική αίσθηση (και μάλλον όχι άδικα), ότι η εν λόγω ιδιωτική εταιρεία (που υποτίθεται προστατεύει τα δικαιώματα των μελών της) ασυδοτεί ασύστολα, με την κάλυψη του κράτους. Μου είχε ήδη προκαλέσει αλγεινή εντύπωση, με ένα περιστατικό που είχε υποπέσει λίγα χρόνια πριν στην αντίληψή μου, όταν ζητούσε από ένα ελληνικό μουσικό φόρουμ 0.40 € για κάθε επισκέπτη, κάθε στίχου που είχε δημοσιευμένο! (διαβάστε εδώ το σκηνικό, για να καταλάβετε για τι παραλογισμό μιλάμε). Τα «τσακάλια» της ΑΕΠΙ όμως δεν περιορίζονται στο διαδίκτυο. Έτσι, εκεί που το κράτος είναι απών, η ΑΕΠΙ είναι παρούσα και τα πνευματικά δικαιώματα μιας τηλεόρασης του καφενείου ενός ακριτικού χωριού 30 γερόντων, ισοδυναμούν με το ταπεινό ποσό των 1200 €. Η ασυδοσία και η αδιαφανείς μέθοδοι της ΑΕΠΙ, φαίνεται πάντως δεν περνά απαρατήρητη, ούτε από τα ίδια τα μέλη της, τα οποία την έχουν καταγγείλει και έχει καταδικαστεί. Πέραν αυτών, εξακολουθώ ακόμη και μέχρι σήμερα, να μην καταλαβαίνω γιατί ένας καφετζής π.χ. θα πρέπει να πληρώνει την εν λόγω εταιρεία επειδή ανοίγει την τηλεόραση στο καφενείο του και για την οποία πληρώνει ήδη φόρο μέσω της ΔΕΗ. Για ποιον λόγο θα πρέπει να την πληρώνει κάποιος που ακούει ξένη μουσική, η οποία ενδεχομένως δεν εμπίπτει στην «δικαιοδοσία» της, ή όταν ακούει κλασική και παραδοσιακή μουσική που δεν έχει κάποιος πνευματικά δικαιώματα πάνω τους. Εκτός αυτού, πως μπορεί να γνωρίζει κάποιος, ποιων ακριβώς τα δικαιώματα διαχειρίζεται η ΑΕΠΙ; Αλλά ακόμα και οι καλλιτέχνες, όταν ερμηνεύουν κάτι το οποίο δεν περιβάλλεται από πνευματικά δικαιώματα, πως γίνεται να εγείρουν αξιώσεις για κάτι που εκμεταλλεύονται και δεν τους ανήκει;

Τέλος σε σχέση με την ΑΕΠΙ, δεν το κρύβω ότι το ακόλουθο απόσπασμα από το ερωτηματολόγιό της μου έκανε εντύπωση:
Ερώτηση: Στο κατάστημα μου τραγουδάω μόνος μου. Χρειάζεται να πάρω άδεια από την ΑΕΠΙ;
Απάντηση: Τα μουσικά έργα που τραγουδάτε έχουν μουσική και στίχο που τα έχουν συνθέσει και συγγράψει πνευματικοί δημιουργοί οι οποίοι εκπροσωπούνται από την ΑΕΠΙ. Η άδεια Δημοσίας Εκτέλεσης δεν εξετάζει ποιος ερμηνεύει τα μουσικά έργα, αλλά νομιμοποιεί την χρήση των έργων του ρεπερτορίου των δημιουργών / δικαιούχων μελών της ΑΕΠΙ. Συνεπώς, η έγγραφη άδεια της ΑΕΠΙ είναι απαραίτητη.

Ίσως όλα αυτά να ακούγονται υπεραπλουστευτικά, παράτυπα και άδικα για κάποιους δημιουργούς, αλλά πως να το κάνουμε; υπάρχει και μια μέση λογική και ένα κοινό αίσθημα, που λέει ότι ακόμα και για να κλάσεις σήμερα, πρέπει να πληρώσεις χαράτσι και μάλιστα μεγάλο. Μήπως θα φτάσουμε κάποια στιγμή, να πληρώνουμε δικαιώματα χρήσης, ακόμα και για τον αέρα που αναπνέουμε;

Στον χώρο των μεγάλων εταιρειών, τα πράγματα είναι πολύ πιο τραγικά ή και φαιδρά. Μια φορά κι ένα καιρό ένας νεαρός προγραμματιστής ελεύθερου λογισμικού αγόρασε ένα επώνυμο μουσικό CD για να απολαμβάνει κι αυτός, Sony και καλά, τον κρυστάλλινο ήχο. Το παιδί συμμετείχε στην ανάπτυξη ελεύθερου λογισμικού για αναπαραγωγή και επεξεργασία ήχου και εικόνας. Ο κακός σατανάς έσπρωξε τον ταλαντούχο προγραμματιστή να παρατηρήσει τις ενσωματωμένες στο CD ψηφιακές απαγορεύσεις που περιόριζαν τους χρήστες, κάνοντας αδύνατη (προσωρινά βέβαια…) την αντιγραφή του και την ανάγνωση από μη εξουσιοδοτημένα προγράμματα. Ο περίεργος νεαρός μελέτησε το ακατανόητο binary εκτελέσιμο αρχείο. Του πήρε λίγο χρόνο για να πει με απόλυτη βεβαιότητα πως το λογισμικό αυτό περιείχε τμήματα από τον κώδικα των ελεύθερων έργων λογισμικού που συμμετείχε.

Πλάκα πλάκα τελικά, πολλοί προγραμματιστές είδαν τμήματα από πολλά προγράμματά τους στο κρυφό λογισμικό που είχαν αυτά τα μουσικά CD. Οι πατέρες αναγνώρισαν τα παιδιά τους. Μόνο που τα παιδιά τους δεν είχαν copyright, είχαν GPL (GNU General Public Licence), την άδεια χρήσης που συνοδεύει το ελεύθερο λογισμικό. Αυτή η άδεια προβλέπει την ελεύθερη αντιγραφή και χρήση για το κοινό, προσφέροντας πάντα και τον κώδικα της εφαρμογής. Προβλέπει επίσης την ελεύθερη τροποποίηση της εφαρμογής από τρίτους καθώς και την ελεύθερη διανομή και χρήση της τροποποιημένης έκδοσης, υπό τον όρο να συνοδεύεται η έκδοση και πάλι με GPL. Η παραβίαση της άδειας πέρασε σε δεύτερη μοίρα, καθώς νωρίτερα η εταιρεία είχε παραδεχθεί πως τα εν λόγω μουσικά CD περιείχαν και κακόβουλο λογισμικό που έβλαπτε την ασφάλεια του υπολογιστή, εκτελούσε χρέη κατασκόπου και απέτρεπε την απεγκατάσταση του..

Για το πώς εξελίχθηκε το copyright στο πέρασμα των χρόνων και για τα ηθικά, κοινωνικά, οικονομικά και πολιτικά ζητήματα που δημιουργεί η σημερινή μορφή του είναι ενδιαφέρον να ακούσουμε τις απόψεις και προτάσεις που εκθέτει ο Αμερικάνος Richard Matthew Stallman, πρωτεργάτης του GNU/Linux project, ιδρυτής του Free Software Foundation και εισηγητής της GNU General Public License (GPL). Στο βίντεο, ο «RMS» μιλάει σε σουηδικό πανεπιστήμιο, το Μάιο του 2007, με θέμα «Copyright vs. Community» (Δικαιώματα Αντιγραφής εναντίον Κοινωνίας). Βρείτε και αφιερώστε 72’ για να το δείτε. Αξίζει τον κόπο…