Πάρε-Δώσε

Έως το 2004, στην Ελλάδα επικρατούσε η λογική του Μεσαίωνα στην έκδοση δικαστικών αποφάσεων που αφορούν στο οικογενειακό δίκαιο (επιμέλεια παιδιών, επικοινωνία πατέρα-τέκνου, διατροφές). Το έτος αυτό, βρέθηκε άνθρωπος (ο υπογράφων) να αμφισβητήσει τον παραλογισμό αυτό και μάλιστα να ιδρύσει σύλλογο (ΣΥΓΑΠΑ) με 25.000 μέλη (άνδρες-γυναίκες), διαμαρτυρούμενα σήμερα και με οργάνωση κόμματος. Αυτή η ισχυρή δυναμική, ως αντίδραση του νομικού μας συστήματος, της δικαστηριακής πρακτικής, της άνισης μεταχείρισης γονέων στο διαζύγιο παρουσίασε στην κοινή γνώμη τις ελλείψεις της κοινωνίας μας σε επίπεδο εκπαίδευσης αλλά και τις καταστροφικές συνέπειες στα παιδιά.

Παρουσιάσαμε το θέμα επιστημονικά, ακτιβιστικά, κοινωνικά, νομικά, ψυχιατρικά. Δείξαμε την οικονομική πλευρά του προβλήματος καθώς και την πολιτική του διάσταση. Δυστυχώς, όμως στη χώρα μας, υπάρχουν δυνάμεις που θέλουν την καταστροφή της οικογένειας, την καταστροφή προτύπων, ιδανικών και ηθών. Θέλουν τη νομική εμπλοκή των νοικοκυραίων στην υπόθεση «διαζύγιο», θέλουν την θυματοποίηση της γυναίκας, θέλουν την καταστροφή του ενός εκατομμυρίου παιδιών. Προ δεκαπενταετίας, στις υπερατλαντικές χώρες, πολλά θέματα λύθηκαν με την πολιτική εισαγωγή υπευθύνων ακτιβιστών πατεράδων αλλά, και στην Ευρώπη από διετίας εμφανίστηκαν άτομα και κόμματα (π.χ. Matt’Ο Connors στη Βρετανία, Carlos Caldito στην Ισπανία, Jοhn Jammit στη Μάλτα).

Η οικογενειακή έννομη τάξη, ως αξεδιάλυτο σύμπλεγμα υφιστάμενης νομοθεσίας και παγιωμένης νομολογίας, έχει δημιουργήσει μια εκρηκτική ανισότητα μέσα στους κόλπους της κάθε ελληνικής οικογένειας με παιδιά. Πρόκειται για την ανισότητα σε βάρος του πατέρα. Αυτή δημιουργείται από το γεγονός ότι, σε περίπτωση διάλυσης της συμβίωσης –εν γάμω ή εκτός αυτού– το παιδί ή τα παιδιά θα περιέλθουν, με μια πιθανότητα άνω του 99%, στην μητέρα. Η ανισότητα αυτή αποκτά την πλήρη πρακτική σημασία της από το γεγονός ότι, σε περίπτωση διάλυσης του γάμου, το σύστημα της μονογονεϊκής επιμέλειας, όπως υπάρχει και εφαρμόζεται στην χώρα μας, βασίζεται στην αρχή του «όλα ή τίποτα». Ο ένας γονιός, αυτός που θα πάρει την «επιμέλεια», έχει περίπου απόλυτη εξουσία αποφάσεων σχετικά με το «τέκνο». Ο άλλος γονιός, αυτός που δεν θα «πάρει την επιμέλεια», χάνει κάθε αποφασιστικό ρόλο. Μαζί με την συμβίωση με τον άλλο γονιό χάνει και την συμβίωση με το παιδί του, χάνει και κάθε δικαίωμα να αποφασίζει για το παιδί του. Έτσι, μετά την διάσταση των γονιών του, το παιδί αποκτά έναν μόνο γονιό, και αποξενώνεται σχεδόν νομοτελειακά από τον άλλο. Αντίστοιχα, ο άλλος γονιός χάνει τον γονικό του ρόλο στο παιδί του, και το βλέπει να αποξενώνεται από αυτόν.

Η κατάσταση αυτή δεν αλλάζει, ακόμα κι αν ασκείται –όποτε και όσο ασκείται– ένα «χλωμό» και αποδυναμωμένο, δικαίωμα «επικοινωνίας». Την απαίσια εικόνα συμπληρώνει η αντιδικία μεταξύ των γονιών για την διατροφή του παιδιού. Όπως είναι ρυθμισμένος ο θεσμός της «διατροφής» σήμερα, με την έλλειψη κάθε ελέγχου για το «πού πάνε τα χρήματα» από τη στιγμή που θα καταβληθούν, ο γονιός που την καταβάλλει νιώθει –δικαιολογημένα– ότι μισθοδοτεί τον άλλο γονιό για να του στερεί το παιδί και να το στρέφει εναντίον του. Η κατάφωρα άδικη αυτή κατάσταση δεν αφορά μόνον τα παιδιά χωρισμένων γονιών, ούτε μόνο τους χωρισμένους πατέρες, που έχουν δει τα παιδιά τους να τους περιφρονούν, να ζουν χωρίς οι ίδιοι να έχουν τον παραμικρό λόγο πάνω τους, να αποξενώνονται και να μην τους θέλουν, και να υπόκεινται –με την προστασία όλων των Αρχών– στην αποκλειστική εξουσία, επιρροή και υποβολή της άλλης πλευράς. Αφορά άντρες και γυναίκες, μέσα και έξω από τον γάμο. Μέσα στον γάμο, αφού, στις υπάρχουσες σήμερα οικογένειες, η νομική ανισότητα αποτελεί διαλυτικό παράγοντα.

Στην οικογένεια, ο ένας γονιός –κατά κανόνα: ο πατέρας– δεν μπορεί να συζητήσει, να «διαπραγματευθεί» με τον άλλον, υπό όρους ισότητας, τις οικογενειακές αποφάσεις, τα θέματα της κοινής ζωής, την ανατροφή των παιδιών τους. Και δεν μπορεί, αφού αντιμετωπίζει, ανά πάσα στιγμή και σε κάθε διαφωνία με τον άλλον, το φάσμα της διάλυσης της οικογένειάς του. Και η διάλυση της οικογένειας, για τον γονιό που δεν θα πάρει την «επιμέλεια» των παιδιών του, θα σημαίνει αναγκαστικά και ουσιαστική απώλεια του οικογενειακού δεσμού με το παιδί του …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Για όσους δεν το γνωρίζουν, εδώ και λίγο καιρό, έχει δημιουργηθεί ένας νέος πολιτικός σχηματισμός, με το όνομα «Δράση» (ηγούντες του οποίου είναι οι κύριοι Βασίλης Κοντογιαννόπουλος, Στέφανος Μάνος και Γιάννης Μπουτάρης).
Όσοι δεν το γνώριζαν πάντως, οι κύριοι υπεύθυνοι της επικοινωνίας και των δημοσίων σχέσεων του εν λόγω κόμματος, φρόντισαν να τους το γνωστοποιήσουν, με την «παραδοσιακή» μέθοδο του spam.
Δηλαδή, έστειλαν αβέρτα-κουβέρτα, «τυφλά» e-mails, χωρίς καμία προηγούμενη έγκριση (από την πλευρά των παραληπτών φυσικά).

Εκτός του ότι αυτοί οι υπεύθυνοι της αποστολής αυτών των e-mails, έδειξαν την παντελή άγνοιά τους, σε σχέση με το «σαβουάρ βιβρ» του διαδικτύου (ειδάλλως, θα γνώριζαν ότι αυτό που κάνουν καλείται «Ανεπιθύμητη αλληλογραφία» και είναι η χειρότερη «σύσταση» για τα πρώτα βήματα του νέου κόμματος), το άμεσο ερώτημα βέβαια που προκύπτει, είναι από που προμηθεύθηκαν τα e-mails που χρησιμοποίησαν (οποιαδήποτε ομοιότητα με «προσωπικά δεδομένα» δεν είναι συμπτωματική). Να ξεκινήσει λοιπόν το κόμμα αυτό, με μια ειλικρινή απάντηση επί του ερωτήματος αυτού; Όχι ότι δεν γνωρίζουμε, τι γίνεται, αλλά έτσι, για τους τύπους…

Στην συνέχεια ακολούθησε και δεύτερο e-mail (δηλαδή spam, για να λέμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους), με το οποίο κάποιοι κύριοι έχουν όλη την καλή διάθεση να απαντήσουν στο ερώτημα «Γιατί Δράση;». Εκτός αυτού, μας ενημέρωσαν ότι μπορούμε αν επιθυμούμε να διαγραφούμε από τον κατάλογο αυτών των «ενημερωτικών» e-mails.

Κι ερωτώ τώρα εγώ:
1. Σας έθεσα αγαπητοί φίλοι κάποιο τέτοιο ερώτημα, για το οποίο επιθυμώ και απάντηση και δεν το θυμάμαι;
2. Πριν μου δώσετε την ευχέρεια να σταματήσω να «ενημερώνομαι» για τα τεκταινόμενα του κόμματός σας, σας είχα δώσει εγώ την άδεια προηγουμένως να με «σπαμάρετε»; Είχα εγγραφεί στην υπηρεσία λήψης ενημερωτικών e-mails από την ιστοσελίδα σας και δεν το θυμάμαι ούτε αυτό;
3. Παρ’ ότι κύριοι Κοντογιαννόπουλε, Μάνο και Μπουτάρη, μου κάνετε την τιμή (και με «σκλαβώνετε» θα έλεγα) να βάλετε κι «Εμένα» δίπλα στα ονόματά σας, μπορείτε να μου διευκρινίσετε ποιος ακριβώς είναι ο δικός μου ρόλος, εκτός αυτών, του δέκτη spam, ψηφοφόρου, χειροκροτητή και αφισοκολλητή;

Και κάτι τελευταίο…
Την παροιμιώδη έκφραση «Άλλαξε ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς» μήπως την γνωρίζετε;

Καλημέρα σας…

Εμφανίστηκε κάποιος στον Ιησού, τον πλησίασε και του είπε:
– Δάσκαλε αγαθέ, τι καλό να κάνω για να έχω ζωή αιώνια;
Kι εκείνος του απάντησε:
– Tι με λες αγαθό; Κανένας δεν είναι αγαθός, παρά μόνο ένας, ο Θεός. Mα αν θέλεις να μπεις στη ζωή, φύλαξε τις εντολές.
Tον ρωτάει αυτός:
– Ποιες;
Kι ο Ιησούς του είπε:
– Tο μη φονεύσεις, μη μοιχεύσεις, μην κλέψεις, μην ψευδομαρτυρήσεις, τίμα τον πατέρα σου και τη μητέρα σου, και ν’ αγαπήσεις τον πλησίον σου όπως τον εαυτό σου.
Tου λέει ο νέος:
– Όλ’ αυτά τα φύλαξα από την παιδική μου ηλικία. Σε τι άλλο υστερώ;
Tου είπε ο Ιησούς:
– Aν θέλεις να είσαι τέλειος, πήγαινε πούλησε τα υπάρχοντά σου και δώσε τα σε φτωχούς, και θα αποκτήσεις θησαυρό στον ουρανό. Kι έλα εδώ και ακολούθα με.
O νέος όμως, σαν άκουσε την απάντηση, έφυγε λυπημένος, γιατί είχε κτήματα πολλά. Τότε ο Ιησούς είπε στους μαθητές του:
– Σας βεβαιώνω πως δύσκολα θα μπει πλούσιος στη βασιλεία των ουρανών. Και πάλι σας το τονίζω, πως είναι ευκολότερο να περάσει μια καμήλα από την τρύπα της βελόνας, παρά να μπει ένας πλούσιος στη βασιλεία του Θεού.
(Κατά Ματθαίον ευαγγέλιο. Κεφάλαιο 19)

Αν λάβει κανείς σοβαρά υπόψιν τον παραπάνω διάλογο, τότε μόνο ένα πράγμα μπορεί να συμβαίνει: Οι «υπηρέτες» της Εκκλησίας και κήρυκες του «Θείου Λόγου», δεν ενδιαφέρονται για την «αιώνια ζωή». Γιατί αν ενδιαφέρονταν, θα έδιναν, αντί να παίρνουν, γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων τους και την παραίνεση του Ιωάννη του βαπτιστή «Ο έχων δύο χιτώνας μεταδότω τω μη έχοντι και ο έχων τροφάς ομοίως»….

Είναι πολλά τα λεφτά Άρη…
H αξία της περιουσίας της Εκκλησίας είναι ανεκτίμητη. H πολιτεία δεν την έχει καταγράψει και η ηγεσία της Εκκλησίας της Ελλάδος δηλώνει επισήμως ότι δεν γνωρίζει τα περιουσιακά στοιχεία των μονών, των μητροπόλεων και των ναών διότι κάθε μητρόπολη, μονή και ναός έχει τη δική του οικονομική διαχείριση. H εκκλησιαστική περιουσία καλύπτεται από ένα αδιαφανές πλέγμα που «υφαίνουν» περισσότερα από 10.000 Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου (μητροπόλεις, ναοί, μονές, προσκυνήματα, ιδρύματα, κληροδοτήματα και άλλα). Ο ιστός αυτών των ΝΠΔΔ, κρύβει αποτελεσματικά την εκκλησιαστική περιουσία από τα αδιάκριτα μάτια των «αντικληρικών». Είναι δε τόσο καλά προστατευμένο το μυστικό, που ούτε η κεντρική διοίκηση της Εκκλησίας της Ελλάδος μπορεί να έχει εικόνα για την περιουσία των μονών και των μητροπόλεων.

Κάθε ένα από αυτά τα ΝΠΔΔ έχει δική του ανεξάρτητη οικονομική διαχείριση, γεγονός που καθιστά το εγχείρημα για την καταμέτρηση της εκκλησιαστικής περιουσίας λίγο-πολύ ανέφικτο. Εξάλλου και για τη γνωστή ιδιοκτησία της Εκκλησίας δεν μπορεί να βγει ασφαλές συμπέρασμα, διότι ουδείς μπορεί να αποτιμήσει, λόγου χάρη, την αξία των δασών, των χορτολιβαδικών εκτάσεων αλλά και των δεσμευμένων από δήμους και κράτος οικοπέδων.

Το οργανόγραμμα της Εκκλησίας χωρίζεται σε τέσσερις ομάδες. Την κεντρική διοίκηση, τις ιερές μητροπόλεις, τις ιερές μονές και τους ενοριακούς ναούς. Οι ομάδες αυτές διοικούνται από συλλογικά όργανα. Οι ιερές μητροπόλεις από τα μητροπολιτικά συμβούλια, οι ιερές μονές από τα ηγουμενοσυμβούλια και οι ενοριακοί ναοί από τα εκκλησιαστικά συμβούλια. Με εξαίρεση τα ηγουμενοσυμβούλια που απαρτίζονται μόνο από μοναχούς, όλα τα άλλα όργανα διοίκησης περιλαμβάνουν ως μέλη και «λαϊκούς».

Πολύ πρόχειροι υπολογισμοί, φέρουν την περιουσία του ΝΠΔΔ της Εκκλησίας της Ελλάδος να ανέρχεται σε …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Το ακόλουθο «ποίημα», «αλιεύθηκε», από την απέραντη θάλασσα του διαδικτύου (δυστυχώς, δεν θυμάμαι από που ακριβώς).
Αποδίδει με γλαφυρό τρόπο, τα πολιτικά και κομματικά πάθη, μέσω των οποίων, ο φανατισμός αποτυπώθηκε στα πρόσωπα αυτών που αποκαλούνται «κομματόσκυλα».

Τα κομματόσκυλα, ως γνωστόν, δεν έχουν χρώμα. Διαφέρουν μόνο σ’ αυτό, που τα ίδια θέλουν να αποκαλούν «ιδεολογία». Υποστηρίζουν και υιοθετούν οτιδήποτε πει το κόμμα, ασχέτως αν έρχεται σε αντίθεση και με την κοινή λογική, ασχέτως αν είναι προς το συμφέρον τους ή όχι. Ότι λέει το κόμμα είναι νόμος, τον οποίο ως γνήσια κομματόσκυλα, έχουν χρέος να ακολουθούν πιστά.

Αν είσαι κομματόσκυλο και δεν μπορείς να δεις, πιο πέρα απ’ τα προστάγματα της «κεντρικής γραμμής»…
Αν είσαι απόλυτα πιστός σ’ ότι το κόμμα πει και μόνο σου κατόρθωμα στο «ύδωρ μια οπή»…
Αν είσαι «νομιμόφρονας», σκληρός κομματικός και σαν ζεμένο άλογο κοιτάζεις μόνο μπρος…
Έχεις μυαλό λιγότερο κι από την αμοιβάδα, άχρηστος για το κόμμα σου μα και για την Ελλάδα!

Αν σου χαϊδεύουν τα αυτιά γι’ αυτή την τακτική, του αρχηγού οι άνθρωποι και οι «κομματικοί»…
Αν «μπράβο» συνεχόμενα μες το μαντρί ακούς και έχεις για παρέα σου μονάχα «αυλικούς»…
Αν δεν διαφώνησες ποτέ με κάποια εντολή κι εκτέλεσες το πρόσταγμα σαν το πιστό σκυλί…
Άχρηστος για το κόμμα σου μα και για την Ελλάδα, έχεις μυαλό λιγότερο κι από την αμοιβάδα!

Ξύπνα βρε βλάκα φουκαρά… πως μπήκες στην σειρά; που όταν βλέπεις αρχηγό τεντώνεις την ουρά… κι επίμονα και με χαρά συνέχεια την κουνάς.
Μήπως νομίζεις πως κι εσύ, μαζί τους θα τα φας, αυτά που θα εισπράξουνε από τον κορβανά, που εμείς όλοι γεμίζουμε σεμνά και ταπεινά;
Συνέχισε το γλύψιμο, τους άχρηστους προσκύνα… και θα ψοφήσεις σίγουρα, μια μέρα από την πείνα!

Δεν χρειάζονται πολλά λόγια.
Η εικόνα μιλάει από μόνη της.
Δείτε που φτάνουν οι περιώνυμοι «δημοσιογράφοι», είτε διαστρεβλώνοντας σκόπιμα την αλήθεια, είτε καταπατώντας κάθε έννοια δεοντολογίας, ηθικής και σεβασμού.