Πάρε-Δώσε

Καμμιά «αντιρατσιστική» οργάνωση δεν θα δείτε να εκδίδει ανακοινώσεις (και καμμιά ομάδα «αντιεξουσιαστών» να καίει την Αθήνα) για την δασκάλα Χαρά Νικοπούλου.
Καμμιά οργάνωση «προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων» δεν θα δείτε να επεμβαίνει για την προστασία της δασκάλας από το τουρκικό παρακράτος.
Κανέναν κύριο Δημητρά δεν θα δείτε να προσφεύγει στα Ελληνικά και στα ευρωπαϊκά δικαστήρια.
Κανέναν «Ιό» δεν θα δείτε να φωνάζει για μια δασκάλα που έβαλε τους μαθητές της, χριστιανούς και μουσουλμάνους, πάνω από τους πράκτορες του τουρκικού προξενείου.
Κανένα «φιλελεύθερο» ιστολόγιο του Διαδικτύου δεν θα δείτε να αναρτά μπανεράκια και κορδελίτσες για την δασκάλα Χαρά Νικοπούλου.

Ποια είναι η Χαρά Νικοπούλου
Η κόρη του Προέδρου του Αρείου Πάγου, η Χαρά Νικοπούλου, είναι δασκάλα και δεν χρησιμοποίησε το αξίωμα του πατέρα της για να επιτύχει έναν «καλό» διορισμό. Διορίστηκε στο Μεγάλο Δέρειο του νομού Έβρου, το 2004, σε ένα απομονωμένο Πομακοχώρι 1200 κατοίκων, κοντά στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα, που κατοικείται μόνο από μουσουλμάνους Πομάκους. Επέλεξε να μείνει με τον σύζυγό της στο χωριό που διδάσκει, κοντά στους μαθητές και τις μαθήτριές της, κοντά στους ανθρώπους που εκτιμούν το έργο και την προσφορά της. Το νεαρό ζευγάρι μετέφερε ακόμη και τα πολιτικά του δικαιώματα στο χωριό και διαμένει εκεί, όχι μόνο τους μήνες του σχολικού έτους, αλλά ολόκληρο το χρόνο.

Αυτή ακριβώς η αγάπη προς τον τόπο και τους ανθρώπους του, αυτή η ανιδιοτελής διάθεση για προσφορά, έγινε αιτία για την στοχοποίησή τους από τους πράκτορες του τουρκικού προξενείου. Χρησιμοποιώντας διάφορα ψεύδη, εκβιάζοντας και πιέζοντας τους κατά τα άλλα φιλήσυχους Πομάκους, οι εγκάθετοι του τουρκικού προξενείου συλλέγουν υπογραφές για να διώξουν από το χωριό τη φιλότιμη δασκάλα και το σύζυγό της. «Αυτό το χωριό αγαπά μόνο τους Τούρκους που για αιώνες μένουν σ’ αυτό», γράφουν οι πρακτορίσκοι, ενώ οι απειλές και οι εκφοβισμοί σε βάρος των δύο «ξένων» είναι πλέον σε ημερησία διάταξη!

Κάποιοι από αυτούς ενοχλήθηκαν όταν τα παιδιά τους άρχισαν να κάνουν παρέλαση στις εθνικές γιορτές με παρότρυνση της δασκάλας. Μάλιστα μερίδα μειονοτικών θέλησαν να τη διώξουν από το σχολείο, υποστηριζόμενοι και από τους δύο μειονοτικούς βουλευτές της Ξάνθης και της Ροδόπης, ύστερα από παρότρυνση του ιμάμη της περιοχής. Υπέρ της απομάκρυνσής της τάχθηκε και ο μειονοτικός διευθυντής του σχολείου, καθώς και γονείς που υπέγραψαν σχετικό υπόμνημα. Είναι προφανές ότι η Χαρά γινόταν εμπόδιο στα σχέδια του Τουρκικού Προξενείου της Κομοτηνής. Όλα αυτά ήταν γνωστά από μήνες, όπως φαίνεται και από παλαιότερο άρθρο που αναδημοσιεύουμε σε ειδικό πλαίσιο.

Αυτή η δασκάλα, με την ανιδιοτελή προσφορά, ξεκίνησε με όραμα να δώσει ό,τι καλύτερο μπορούσε για να υπηρετήσει το λειτούργημά της. Εκτός των καθημερινών μαθημάτων του σχολείου, παρέδιδε δωρεάν μαθήματα σε παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες και δυσχέρεια στη χρήση της ελληνικής γλώσσας. Οργάνωσε χορωδία με την οποία τα παιδιά ήρθαν σε καλύτερη επαφή με τη γλώσσα και τον πλούτο της ελληνικής παράδοσης. Με αυτή τη χορωδία η δασκάλα και οι μαθητές της, βραβεύτηκαν από το Υπουργείο με ένα ταξίδι στη Θεσσαλονίκη όπου φιλοξενήθηκαν σε ξενοδοχείο της πόλης δίνοντας μια μουσική παράσταση. Επίσης το σχολείο της προσκαλέστηκε για τις 29 Φεβρουαρίου 2008 από εκπαιδευτικό μορφωτικό σύλλογο αποφοίτων Αρσακείου, για να τιμηθεί για τη χορωδία και για το έργο που γίνεται. Η δασκάλα προετοίμασε τα παιδιά, μοίρασε τραγούδια και ξεκίνησε την προετοιμασία της χορωδίας. Όπως είπε η Χαρά σε συνέντευξή της «δυστυχώς μου ερχόντουσαν μηνύματα να μην γίνει αυτή η εκδρομή, δεν θα στείλουμε τα παιδιά…
Αυτά τα παιδιά δεν έχουν επισκεφθεί ποτέ, όχι μόνο την πρωτεύουσα, αλλά ούτε και τις γειτονικές πόλεις. Είναι τακτική των γονέων να πηγαίνουν εκδρομές και διακοπές σε πόλεις της γείτονος χώρας και όχι σε δικές μας πόλεις. Καταλαβαίνετε ότι κάτι τέτοιο είναι ενδεικτικό της όλης στάσης μέσα στο χωριό. Τα παιδιά των ανθρώπων που υπέγραψαν για να φύγω από το σχολείο, δεν τα στέλνουν στην εκδρομή, ενώ οι γονείς των άλλων παιδιών, τα στέλνουνε».

Για τα περισσότερα παιδιά ήταν το πρώτο ταξίδι έξω από το χωριό τους. Πολλά αντίκριζαν για πρώτη φορά στη ζωή τους τη θάλασσα. Συγκινήθηκαν όλοι τους.
Η Χαρά έδωσε πολλή αγάπη κι έτσι κέρδισε την εκτίμηση, την αποδοχή και το σεβασμό όλου του χωριού. Δυστυχώς αυτό δεν άρεσε σε κάποιους. Συγκεκριμένα, άτομα του χωριού όπως ο ψευτοϊμάμης και ο μουσουλμάνος διευθυντής του μειονοτικού σχολείου εξυπηρετούσαν τους σκοπούς του Τουρκικού Προξενείου Κομοτηνής φανατίζοντας το χωριό κάτω από τη σημαία του τουρκικού σοβινισμού που προέτασσε μίσος για όλους τους «γκιαούρηδες», δυσαρεστήθηκαν από τις δραστηριότητες της Χαράς που αντί για μίσος φύτευε την αγάπη και την ομόνοια στις καρδιές των μαθητών της και των γονιών τους.

Έτσι καραδοκούσαν για την αφορμή που θα δημιουργούσε ένταση και θα ανάγκαζε τη Χαρά να φύγει από το σχολείο. Η αφορμή δεν άργησε να έλθει. Κάποια φθινοπωρινή μέρα του 2007 …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Όταν είδα το βίντεο για πρώτη φορά στο YouTube (το έχουν κατεβάσει τώρα), δεν το κρύβω πως γέλασα.
Το γέλιο όμως γρήγορα αντικαταστάθηκε από τον θυμό, καθώς έβλεπα αυτό το τσούρμο των γιατρών και νοσηλευτών (είχαν όλοι αυτοί, δουλειά εκεί μέσα;), που βρισκόταν στον χώρο του χειρουργείου, με τα κινητά στα χέρια, γύρω γύρω απ’ το κρεβάτι σαν αρπακτικά, να χλευάζουν και να γελοιοποιούν τον άτυχο που βρίσκονταν στη χειρουργική κλίνη, μετατρέποντας τον χώρο σε τσίρκο Μεντράνο.

Τόσο Κάφροι είναι επιτέλους;

Σκεφτείτε πως στη θέση αυτού του δύστυχου θα μπορούσατε να είσαστε εσείς (όχι απαραίτητα βέβαια μ’ αυτό το…πρόβλημα!).
Τόση ξεφτίλα πια; Κανένας σεβασμός της αξιοπρέπειας και μάλιστα ενός γιατρού προς τον ασθενή του;

Εντάξει ρε. Γέλα. Κι εγώ γέλασα. Μέχρι εκεί όμως. Πρέπει να τον γελοιοποιήσεις τελείως τον άλλον; Τι παραπάνω καταλάβατε που την μαλακία σας την «αποθανατίσατε» και την διαδώσατε στο διαδίκτυο;

Ο μόνος λόγος που αναδημοσιεύω το βίντεο, είναι γιατί φαίνονται καθαρά τα πρόσωπα μερικών εξ αυτών των Κάφρων και ίσως το δουν και κάποιοι αρμόδιοι για να αποδώσουν τις όποιες ευθύνες (αν και στην περίπτωση του Ιατρικού Συλλόγου, κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει). Ίσως το δει, ακόμα κι ο ίδιος ο παθών και να κάνει την καταγγελία.
Ευτυχώς τουλάχιστον δεν βιντεοσκόπησαν το πρόσωπό του.

Αν θυμάμαι καλά, μια ατάκα του αείμνηστου Βασίλη Αυλωνίτη, ήταν «εις ποίον ηθικόν τέλμα έχουμε περιέλθει κύριοι;».
Εδώ κι αν πάει γάντι…

Ντροπή και πάλι ντροπή. Τίποτε άλλο…

Ενημέρωση
Το βίντεο προβλήθηκε και στην τηλεόραση, ενώ στην εκπομπή «Ζούγκλα» αποκαλύφθηκε, ότι το νοσοκομείο όπου συνέβη το περιστατικό, είναι …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Υπάρχουν κάποιες ενέργειες της Εκκλησίας και των Ταλιμπάν που την υπηρετούν, που προσωπικά με κάνουν (εκτός το ότι με εξοργίζουν) να επιθυμώ ακόμα περισσότερο τον διαχωρισμό της από το ελληνικό κράτος (ας μην μιλήσουμε καλύτερα για την αμύθητη εκκλησιαστική περιουσία).

Τι έχει συμβεί λοιπόν;
Καθώς αυτόν τον καιρό είναι επίκαιρο το θέμα του Εθνικού Κτηματολογίου, ένα ελληνικό blog ιδιοκτήτης του οποίου δηλώνει ο κύριος Αδάμ Σαββίδης, το ekklisia-ktimatologio.blogspot.com, άδραξε της ευκαιρίας και σε σχετικά κόσμιο ύφος υπέβαλλε κάποια λογικά «αιτήματα», χωρίς να αρνείται το δικαίωμα περιουσίας στην Εκκλησία:

1. Να δηλώσει (σ.σ.: η Εκκλησία) και να αποδείξει το ιδιοκτησιακό της καθεστώς στο κτηματολόγιο και στους αρμόδιους φορείς. Εάν δεν αποδειχθεί για ορισμένα ακίνητα ότι τα απέκτησε νομίμως, να περιέλθουν αυτά στο κράτος σύμφωνα με το νόμο. Εάν προκύπτουν πλαστά έγγραφα ή παράνομες ενέργειες για το ιδιοκτησιακό, να τιμωρηθούν οι υπεύθυνοι σύμφωνα με το νόμο. ΝΑ ΜΠΟΥΝ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΟΙ ΑΠΑΤΕΩΝΕΣ ΣΤΗ ΦΥΛΑΚΗ και ΝΑ ΑΠΟΖΗΜΙΩΘΟΥΝ ΤΑ ΘΥΜΑΤΑ.

2. Η Εκκλησία να φορολογείται όπως όλα τα φυσικά και νομικά πρόσωπα. Για τη μεγάλη ακίνητη περιουσία της και για τα έσοδά της. Να δημοσιεύει ισολογισμούς και να εκδίδει φορολογικά στοιχεία. ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΧΡΗΜΑ ΣΤΟΥΣ ΝΑΟΥΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΜΟΝΕΣ.

3. Τα έξοδα της εκκλησίας να πληρώνονται από τα έσοδά της και όχι από τον κρατικό προϋπολογισμό. Εγώ εάν ίδρυα οποιοδήποτε θρησκευτικό (ή άλλο) οργανισμό, θα με απάλλασσαν από τη φορολογία, ή θα μου πλήρωναν τους υπαλλήλους μου;

4. Εάν η εκκλησία θέλει να προσφέρει φιλανθρωπικό έργο να το πράξει όπως κάθε άλλο πρόσωπο και να απολάβει τις ανάλογες φοροαπαλλαγές σύμφωνα με το νόμο.

Ο κύριος Σαββίδης δεν έμεινε μόνο στην δημιουργία του blog, αλλά …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Ίσως να έχετε διαπιστώσει ότι σε μερικά θέματα δεν εμφανίζονται οι εικόνες.
Η εξήγηση είναι απλή. Το imagechack.gr στο οποίο είχαν αποθηκευτεί αυτές οι εικόνες, μας την «έκανε με ελαφρά πηδηματάκια» εν μια νυκτί, χωρίς καμία προειδοποίηση.
Είπαμε να το προτιμήσουμε από το «αμερικανάκι αδερφάκι» του (imageshack.us), αλλά εκ του αποτελέσματος φαίνεται ότι δεν πρέπει να έχουν σχέση αυτές οι δυο σελίδες, καθώς δεν συμπεριφέρονται έτσι οι σοβαρές ιστοσελίδες.
Ακόμα όμως κι αν επανέλθει, έχει χάσει σημαντικό έδαφος στον τομέα «αξιοπιστία».

Τα ίδια και χειρότερα στο imagehosting.gr, όπου οι άνθρωποι μάλιστα δεν παίζονται. Αφού διέγραψαν σχεδόν όλες τις φωτογραφίες μετά από λίγες μέρες, στη θέση των φωτογραφιών, έβαλαν την ένδειξη (κρατηθείτε) «δεν επιτρέπεται το hotlinking»!!!

Οι εικόνες που λείπουν, αντικαθίστανται σταδιακά, καθώς υπάρχουν αντίγραφα.

Ευχαριστούμε για την κατανόηση.

Είχα ακούσει για την χαώδη και απελπιστική κατάσταση που επικρατεί στα δημόσια νοσοκομεία. Έπρεπε όμως να την νιώσω στο πετσί μου για να εμπεδώσω το πόσο σάπιο είναι το σύστημα υγείας που έχουμε.

Πρόσφατα η κακή μου τύχη, με έριξε για περιστατικό δικού μου προσώπου στο Νοσοκομείο Λαμίας. Το νοσοκομείο αυτό κτιριακά, (αν και ημιτελές, αυτή τη στιγμή που γράφεται το θέμα) αποτελεί ένα στολίδι για την πόλη. Χρειάστηκε βέβαια κάπου 12-13 χρόνια για να κτιστεί και να αρχίσει να (υπο)λειτουργεί (σαν το γιοφύρι της Άρτας…), αλλά η εξωτερική του εμφάνιση τουλάχιστον, άφηνε υποσχέσεις.

Αλίμονο όμως…

Όσο «κούκλα» είναι εξωτερικά το νοσοκομείο, άλλο τόσο «πανούκλα» είναι εσωτερικά. Και για να γίνω πιο σαφής, εννοώ το προσωπικό του νοσοκομείου (ιατρικό και νοσηλευτικό), την απαράδεκτη συμπεριφορά, την ανευθυνότητα, την ασχετοσύνη και (κυρίως) τον «σταρχιδισμό» που είναι στοιχεία διάχυτα στον χώρο.

Εκεί λοιπόν άρχισα να «τα βλέπω όλα»…
Και προσέξτε. Μιλάω για εμπειρία μόνο 1-2 ημερών.

Τι είδε (αλλά και τι άκουσε) λοιπόν ο «Γιαπωνέζος»;

Οι πρώτες υποψίες για το τι θα μπορούσα να δω, μου μπήκαν όταν επισκέφτηκα την αίθουσα αναμονής των επισκεπτών, η οποία είναι ακριβώς στην είσοδο των επειγόντων περιστατικών και είναι το πρώτο που πράγμα που αντικρύζει ένας επισκέπτης. Το πάτωμα ήταν γεμάτο αίματα (κάποιος δύστυχος, εκτελώντας χρέη τραυματιοφορέα, προσπαθούσε να βρει το δρόμο για το ιατρείο, ενώ η μάνα του αιμορραγούσε στο καρότσι και καθώς δεν βρήκε κανέναν να τον εξυπηρετήσει, χάθηκε στους διαδρόμους και τις αίθουσες). Η αίθουσα αναμονής χρησιμεύει ενίοτε και σαν «καλάθι για τα άπλυτα», καθώς στα καθίσματα και το πάτωμα εναποθέτονται προσωρινά (δηλαδή για κάποιες ώρες), τα λερωμένα σεντόνια.

Θα συνεχίσω με την απαράδεκτη συμπεριφορά του προσωπικού (ιατρικού και νοσηλευτικού). …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »