Ένα από τα πολλά υμνητικά και φιλελληνικά κείμενα ξένων που κυκλοφορούν στο Διαδίκτυο, είναι κι ένα που αποδίδεται στον Γερμανό συγγραφέα, ποιητή και ιστορικό, Φρίντριχ Σίλερ (Friedrich von Schiller). Το κείμενο, το οποίο είναι μάλιστα από τα πιο δημοφιλή και διαδεδομένα είναι το ακόλουθο:
Καταραμένε Έλληνα…
Όπου να γυρίσω τη σκέψη μου, όπου και να στρέψω τη ψυχή μου, μπροστά μου σε βρίσκω.
Τέχνη λαχταρώ, ποίηση, θέατρο, αρχιτεκτονική, εσύ μπροστά μου, πρώτος κι αξεπέραστος.
Επιστήμη αναζητώ, μαθηματικά, φιλοσοφία, ιατρική, κορυφαίος και ανυπέρβλητος.
Για δημοκρατία διψώ, ισονομία και ισοπαλία, εσύ μπροστά μου, ασυναγώνιστος κι ανεπισκίαστος.
Καταραμένε Έλληνα, καταραμένη γνώση…
Γιατί να σ’ αγγίξω;
Για να αισθανθώ πόσο μικρός είμαι, ασήμαντος, μηδαμινός;
Γιατί δεν μ’ αφήνεις στη δυστυχία μου και στην ανεμελιά μου;
Ο μύθος
Σύμφωνα με τον εθνικό μύθο (που διδάσκεται και στα σχολεία), η κυρά Φροσύνη ήταν ερωμένη τού γιου τού Αλί πασά, Μουχτάρ. Επειδή όμως ο Αλί πασάς, επιθυμούσε την Φροσύνη για τον εαυτό του, έστειλε τον γιο του σε εκστρατεία κι εκμεταλλευόμενος την απουσία του, προσπάθησε να κάνει την Φροσύνη δικιά του. Αυτή αρνήθηκε, μένοντας πιστή στον Μουχτάρ, κάτι που εξόργισε τον Αλί πασά, ο οποίος διέταξε τον πνιγμό της, μαζί με άλλες δεκαεπτά γυναίκες, στην λίμνη τών Ιωαννίνων.
Η εντολή του εκτελέστηκε στις 11 Ιανουαρίου 1801 κι έκτοτε η Φροσύνη καθιερώθηκε στην λαϊκή συνείδηση σαν ηρωίδα που αντιστάθηκε στον τύραννο, ενώ από την Εκκλησία ανακηρύχτηκε σε «καλλιμάρτυς» (όπως και οι υπόλοιπες δεκαεπτά γυναίκες που έπνιξαν μαζί της).
Ο μύθος περί έρωτος τού Αλί πασά για την κυρά Φροσύνη, πήρε σάρκα και οστά και μέσα από την ποίηση τής εποχής, με κυριότερο το ποιητικό έργο τού Αριστοτέλη Βαλαωρίτη, «Κυρά Φροσύνη». Στα ακόλουθα αποσπάσματα, τα λόγια υποτίθεται ότι είναι τού Αλί Πασά … Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »
Όλως τυχαίως, έπεσα πάνω σ’ ένα κείμενο που είναι αναρτημένο σε διάφορες ιστοσελίδες στο Διαδίκτυο και αναφέρεται στις τρεις τελευταίες επιθυμίες τού Μεγάλου Αλεξάνδρου, λίγο πριν αυτός πεθάνει.
«Ένα μικρό βήμα για τον άνθρωπο· ένα τεράστιο άλμα για την ανθρωπότητα». Νιλ Άρμστρονγκ
Με αυτά τα λόγια καταγράφηκε η πρώτη επίσκεψη τού ανθρώπου στη Σελήνη, το 1969, όταν οι αστροναύτες Νιλ Άρμστρονγκ και Μπαζ Όλντριν με το διαστημικό σκάφος «Απόλλων 11» (Apollo 11) ταξίδεψαν στο Φεγγάρι και πάτησαν στο έδαφός του.
Ωστόσο, την προσελήνωση τού ανθρώπου, κάποιοι την αντιμετώπισαν με αρκετή δυσπιστία, ή την αμφισβήτησαν ευθέως.
Υποστηρίζεται, πως στην πραγματικότητα, ο άνθρωπος δεν πάτησε ποτέ στην επιφάνεια τής Σελήνης, αλλά οι εικόνες που έκαναν τον γύρω τού κόσμου, προέρχονται από γυρίσματα που πραγματοποιήθηκαν σε…κινηματογραφικά στούντιο και στην έρημο τής Νεβάδα, όπου βρίσκεται η στρατιωτική βάση, πιο γνωστή ως «Περιοχή 51» (Area 51), όπου οι Αμερικανοί πραγματοποιούν τα πειράματά τους και είναι μια περιοχή με αυστηρή απαγόρευση προσέγγισης.
Ένας απ’ τους πιο ατιμωτικούς θανάτους κατά την αρχαιότητα, ήταν ο κατακρημνισμός σε βάραθρο. Εφαρμοζόταν στην Αθήνα, στην Κόρινθο, στους Δελφούς, στη Θεσσαλία κι αλλού και αφορούσε τους αιχμαλώτους, εγκληματίες, ιερόσυλους και προδότες. Εκτός από το αυτονόητο μαρτύριο, η ποινή εμπεριείχε και μεταφυσικές προεκτάσεις, καθώς το σώμα παρέμενε άταφο και η ψυχή αδυνατούσε να λυτρωθεί. «Κόρακες» ονομαζόταν ο τόπος τιμωρίας στη Θεσσαλία, «βάραθρο» ή «όρυγμα» στην Αθήνα, όπου πάντως μετά το 406 π.Χ. φαίνεται πως η τιμωρία παύει να εφαρμόζεται, «Καιάδας» στη Σπάρτη. Ο τελευταίος είναι και ο πιο διάσημος, καθώς είναι ευρέως διαδεδομένη σήμερα η φήμη, πως εκεί έριχναν οι Σπαρτιάτες, εκτός από αιχμαλώτους και κατάδικους, τα ανάπηρα και ασθενικά βρέφη ή παιδιά της Σπάρτης. Ο Καιάδας, που ο Στράβων τον αποκαλεί «δεσμωτήριον το παρά Λακεδαιμονίους σπήλαιο τι», ταυτίζεται σήμερα με το σπηλαιοβάραθρο του χωριού Τρύπη (10 χλμ. βορειοδυτικά της Σπάρτης), βάσει των περιγραφών του αρχαίου περιηγητή Παυσανία (τον αποκαλεί «απότομο και βαθύ βάραθρο»), του Πλούταρχου κ.ά., καθώς και του σύγχρονου Γάλλου περιηγητή O. Rayet, ο οποίος το επισκέφτηκε το 1879.
Κατά ιστορικές αναφορές, στον Καιάδα ρίχτηκαν από τους Σπαρτιάτες ο ήρωας του Β΄ Πελοποννησιακού πολέμου ο Αριστομένης ο Ανδανιεύς μαζί με 50 αιχμαλώτους Μεσσηνίους. Επίσης στον Καιάδα οι Σπαρτιάτες κατακρήμνισαν και το νεκρό σώμα του βασιλέως των Παυσανία που είχε καταδικαστεί σε θάνατο επί προδοσία. Οι αρχαίες αναφορές (Θουκ. 1.134, Παυσαν. 4.18, Στράβ. Η 376) καθιστούν σαφές ότι στον Καιάδα απορρίπτονταν «…οι επί μεγίστοις τιμωρούμενοι» και οι αιχμάλωτοι πολέμου.
03/12/2011 | 
Σχολιασμός 
Ένα από τα πολλά υμνητικά και φιλελληνικά κείμενα ξένων που κυκλοφορούν στο Διαδίκτυο, είναι κι ένα που αποδίδεται στον Γερμανό συγγραφέα, ποιητή και ιστορικό, Φρίντριχ Σίλερ (Friedrich von Schiller). Το κείμενο, το οποίο είναι μάλιστα από τα πιο δημοφιλή και διαδεδομένα είναι το ακόλουθο:
Ο μύθος
Όλως τυχαίως, έπεσα πάνω σ’ ένα κείμενο που είναι αναρτημένο σε διάφορες ιστοσελίδες στο Διαδίκτυο και αναφέρεται στις τρεις τελευταίες επιθυμίες τού Μεγάλου Αλεξάνδρου, λίγο πριν αυτός πεθάνει.
«Ένα μικρό βήμα για τον άνθρωπο· ένα τεράστιο άλμα για την ανθρωπότητα».
Ένας απ’ τους πιο ατιμωτικούς θανάτους κατά την αρχαιότητα, ήταν ο κατακρημνισμός σε βάραθρο. Εφαρμοζόταν στην Αθήνα, στην Κόρινθο, στους Δελφούς, στη Θεσσαλία κι αλλού και αφορούσε τους αιχμαλώτους, εγκληματίες, ιερόσυλους και προδότες. Εκτός από το αυτονόητο μαρτύριο, η ποινή εμπεριείχε και μεταφυσικές προεκτάσεις, καθώς το σώμα παρέμενε άταφο και η ψυχή αδυνατούσε να λυτρωθεί. «Κόρακες» ονομαζόταν ο τόπος τιμωρίας στη Θεσσαλία, «βάραθρο» ή «όρυγμα» στην Αθήνα, όπου πάντως μετά το 406 π.Χ. φαίνεται πως η τιμωρία παύει να εφαρμόζεται, «Καιάδας» στη Σπάρτη. Ο τελευταίος είναι και ο πιο διάσημος, καθώς είναι ευρέως διαδεδομένη σήμερα η φήμη, πως εκεί έριχναν οι Σπαρτιάτες, εκτός από αιχμαλώτους και κατάδικους, τα ανάπηρα και ασθενικά βρέφη ή παιδιά της Σπάρτης. Ο Καιάδας, που ο Στράβων τον αποκαλεί «δεσμωτήριον το παρά Λακεδαιμονίους σπήλαιο τι», ταυτίζεται σήμερα με το σπηλαιοβάραθρο του χωριού Τρύπη (10 χλμ. βορειοδυτικά της Σπάρτης), βάσει των περιγραφών του αρχαίου περιηγητή Παυσανία (τον αποκαλεί «απότομο και βαθύ βάραθρο»), του Πλούταρχου κ.ά., καθώς και του σύγχρονου Γάλλου περιηγητή O. Rayet, ο οποίος το επισκέφτηκε το 1879.
