Πάρε-Δώσε

Οι περισσότεροι άνθρωποι, έχουν την πεποίθηση, ότι «τα σαλιγκάρια βγαίνουν μετά τη βροχή». Κατά πόσον όμως ισχύει αυτό στην πραγματικότητα;

Οι οργανισμοί της χέρσου είναι υποχρεωμένοι να έχουν προστατευτικούς μηχανισμούς, όπως το δέρμα στα ζώα, με τους οποίους περιορίζουν τις απώλειες του νερού. Ειδικά στις περιοχές της χώρας όπου επικρατεί το μακρύ, θερμό και άνυδρο «μεσογειακό» καλοκαίρι, οι ευαίσθητοι στην απώλεια του νερού οργανισμοί όπως τα σαλιγκάρια (καθώς και τα σκουλήκια), το καλοκαίρι «αδρανοποιούνται», περιμένοντας τη νέα περίοδο αφθονίας, την περίοδο των βροχών. Κατά το «διαχειμάζουν», αυτά «διαθερίζουν».

Τα σαλιγκάρια, αφού κλείσουν το διάφραγμά τους, συνήθως κολλούν σε κλαριά θάμνων ψηλότερα από το έδαφος, επειδή εκεί έχει χαμηλότερη θερμοκρασία. Βεβαίως, στις περιοχές της χώρα μας με εύκρατο κλίμα -το χειμώνα με κρύο και το καλοκαίρι με βροχές-, όπως στα ψηλά βουνά, τα σαλιγκάρια πέφτουν σε χειμέρια νάρκη, επαναδραστηριοποιούμενα την άνοιξη.

Όταν, στις «μεσογειακές περιοχές», αρχίζουν οι βροχές, τα ετήσια φυτά φυτρώνουν και τα πολυετή ξαναζωντανεύουν. Όλοι οι οργανισμοί που το καλοκαίρι απλώς επιβίωσαν, ξανανιώνουν. Μόλις αρχίσει η βροχή και στο περιβάλλον η υγρασία αυξηθεί, τα σαλιγκάρια βγαίνουν από τα «καταφύγιά τους», ανοίγουν το διάφραγμα και αρχίζουν να βόσκουν. Η φύση επανενεργοποιείται.

Επομένως, η έκφραση «τα σαλιγκάρια βγαίνουν μετά τη βροχή» δεν είναι ακριβής. Τα σαλιγκάρια βγαίνουν κατά τη διάρκεια της βροχής. Απλώς, ο άνθρωπος που τα παρατηρεί ή τα μαζεύει, βγαίνει μετά τη βροχή…

Πηγή: techlink.gr

Κατά την πολιορκία της Ακρόπολης, το 1822, από τους επαναστατημένους Έλληνες, αναφέρεται ένα περιστατικό με πρωταγωνιστή τον αρχαιολόγο Κυριάκο Πιττάκη. Αντιγράφεται το κείμενο, έτσι όπως βρίσκεται σήμερα δημοσιευμένο σε πολλές ελληνικές ιστοσελίδες:

Κατά τη διάρκεια του Αγώνα της Ανεξαρτησίας, την Ακρόπολη πολιορκούσαν ή υπερασπίζονταν διαδοχικά οι Έλληνες και οι Τούρκοι, με αποτέλεσμα να υποστεί ορατές ακόμα και σήμερα ζημίες. Τότε διαδραματίστηκε ένα άγνωστο σχεδόν εκτός συνόρων επεισόδιο. Κατά τη χρονική περίοδο 1821-1822, τους Τούρκους που είχαν κλειστεί στα τείχη, πολιορκούσαν οι εξεγερμένοι Έλληνες με αρχηγό τον Οδυσσέα Ανδρούτσο.

Στην πολιορκία της Ακρόπολης, λίγο πριν αρχίσει ο βομβαρδισμός (11 Μαρτίου 1822), η Ελληνική Κυβέρνηση συνιστούσε «προσοχή» στον επικεφαλής Γερμανών φιλελλήνων, Γάλλο συνταγματάρχη Ολιβιέ Βουτιέ: «…μη λησμονήτε», υπεδείκνυε, «ότι μέσα εις το Κάστρον περικλείονται αυτά τα πολύτιμα λείψανα της αρχαιότητος, οπού ο πανδαμάτωρ χρόνος δεν ημπόρεσε να εξαφανίση· συνιστώμεν εις την αγάπην σας προς το ωραίον τα αριστουργήματα των προγόνων μας. Είθε η αιγίς της Αθηνάς να προφυλάξη τον ναόν της»…

Η επιχείρηση τραβούσε σε μάκρος και η έκβασή της ήταν αμφίρροπη. Αναπόφευκτη συνέπεια ήταν να εξαντληθούν όχι μόνον οι προμήθειες, αλλά και τα πολεμοφόδια των υπερασπιστών της τελευταίας θέσης που διατηρούσαν οι οθωμανικές αρχές σε ολόκληρη την Αττική. Τότε ήταν που ο νέος αγωνιστής -και αργότερα πρώτος Έφορος Αρχαιοτήτων-, ο Κυριάκος Πιττάκης, διέκρινε τους Τούρκους στρατιώτες τη στιγμή που ήταν έτοιμοι να σπάσουν τις κολόνες του Παρθενώνα, προκειμένου να αφαιρέσουν το μολύβι που τους έλειπε, αλλά που υπήρχε σε ικανές ποσότητες στα σφραγίσματα, στο κέντρο των σφονδύλων των κιονόκρανων.

Κατεχόμενος από συγκίνηση, ανέφερε το γεγονός στο στρατόπεδό του και έπεισε τους Έλληνες πολιορκητές να προμηθεύσουν οι ίδιοι τα βόλια που προορίζονταν για τα τουρκικά όπλα που θα έβαλλαν εναντίον τους. Τότε οι Έλληνες δεν τους βομβάρδισαν, αλλά τους έδωσαν βόλια και εξαγόρασαν με το αίμα τους τα πολύτιμα εκείνα μάρμαρα (είναι πασίγνωστη η φράση τους «Να τα βόλια, μην αγγίξετε τις κολώνες»).

Η πραγματικότητα όμως φαίνεται να είναι κάπως διαφορετική. Φέρεται ως γεγονός, ότι ο Πιττάκης εξέφρασε τον ευσεβή πόθο να είχε την δυνατότητα να δώσει βόλια στους Τούρκους για να μην καταστρέφουν το μνημείο. Αποτελεί όμως χονδροειδές μυθολόγημα τα περί προσφοράς στους πολιορκημένους Τούρκους 4000 οκάδων μολυβιού για να παρασκευάσουν βόλια και να μη γκρεμίζουν και κατασυντρίβουν τους κίονες. Αυτό το ψεύδος αναφέρεται συχνά σε …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Ως γνωστόν η διεξαγωγή των πρώτων σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων που έγιναν στην Αθήνα το 1896, σφραγίστηκε με την κατάκτηση της νίκης στον Μαραθώνιο δρόμο από τον Σπύρο Λούη. Αν κι αυτή η νίκη γέμισε με υπερηφάνεια τα στήθη των Ελλήνων, που θεωρούσαν ζήτημα τιμής την ελληνική νίκη στον Μαραθώνιο, εν τούτοις αυτός ο θρίαμβος έχει και κάποιες σκιές που δεν κάνουν την νίκη του Λούη και τόσο…αδιαμφισβήτητη.

Ο Λούης, παρ’ ότι μαρτυρείται ότι ήταν ένας σχετικά καλός δρομέας (αν και όχι ολυμπιακού επιπέδου και επιπλέον χωρίς προηγούμενη αθλητική εμπειρία), φαίνεται να μπήκε στον κατάλογο των αγωνιζόμενων, παρατύπως, χάριν του Ιωάννη Παπαδιαμαντόπουλου, υπεύθυνου της διοργάνωσης των προκριματικών και της διεξαγωγής του Μαραθώνιου. Η λεπτομέρεια βρίσκεται στο ότι ο Παπαδιαμαντόπουλος, ως συνταγματάρχης του ελληνικού στρατού, ήταν διοικητής του Σπύρου Λούη όταν αυτός υπηρετούσε την στρατιωτική του θητεία. Ως φαίνεται ο Παπαδιαμαντόπουλος είχε εμπιστοσύνη στις δυνατότητες του Λούη και προσπάθησε να τον προωθήσει με κάθε τρόπο, έτσι ώστε να πραγματώσει το όνειρο της ελληνικής μαραθώνιας νίκης.

Ο Λούης μπήκε τελευταία στιγμή στους προκριματικούς, όταν παράτυπα αυξήθηκε ο αριθμός των Ελλήνων μαραθωνοδρόμων από 10 σε 12. Ο Λούης τερμάτισε ενδέκατος και παρ’ ότι -όπως φημολογείται- δεν έπιασε ούτε καν το χρονικό όριο πρόκρισης, εν τούτοις προκρίθηκε, κάνοντας χρόνο 3 ώρες και 19 λεπτά.

Στον Μαραθώνιο του 1896, έλαβαν συνολικά μέρος 17 αθλητές. Τέσσερις ξένοι και οι υπόλοιποι Έλληνες. Ο Λούης απ’ την αρχή ήταν στους ουραγούς. Κι ενώ οι προπορευόμενοι δρομείς Βασιλάκος, Μπελόκας και ο Ούγγρος Κέλνερ «διερρήγνυαν τα ιμάτιά τους» πως ουδέποτε είδαν τον Λούη να τους προσπερνά, λίγο πριν τον τερματισμό ο αγγελιοφόρος αναγγέλει την πρωτοπορία του Λούη, κάνοντας το Στάδιο να δονείται απ’ την ιαχή «Έλλην! Έλλην!». Ο Λούης τελικά τερμάτισε πρώτος, με χρόνο 2 ώρες, 58 λεπτά και 50 δευτερόλεπτα (μειώνοντας σε κατά σχεδόν 20 λεπτά την προσωπική του επίδοση των προκριματικών!).

Ποιο ήταν όμως το βασικό στοιχείο που θέτει σε αμφισβήτηση την καθαρότητα της νίκης του Λούη; Πέραν των μαρτυριών των συναθλητών του, ήταν γεγονός ότι κατά την διάρκεια του Μαραθώνιου δεν υπήρχε κανένας έλεγχος απ’ τους κριτές, ενώ η οργάνωση ήταν υποτυπώδης. Έτσι οι «κακές γλώσσες» λένε, πως ο Λούης μετετράπη από ουραγός σε ουρανοκατέβατο νικητή από το πουθενά, καθώς κάλυψε ένα σημαντικό μέρος της διαδρομής πάνω σε…κάρο, κόβοντας δρόμο (έτσι εξηγείται και γιατί ήταν «αόρατος» στους προπορευόμενους αθλητές), γι’ αυτό κι έφτασε στο Στάδιο και σχετικά ξεκούραστος. Επιπλέον, αξίζει να σημειωθεί, ότι ο Λούης έκτοτε δεν ξανάτρεξε σε καμμία διοργάνωση, παρ΄ότι προκλήθηκε απ’ τους άμεσα θιγόμενους ηττημένους Βασιλάκο και Μπελόκα. Ίσως όπως λένε, για να μην φανεί η μετριότητά του και να κρατήσει την υστεροφημία του.

Στις αρχές της γερμανικής Κατοχής, στην Ελλάδα, το 1941, δύο γεγονότα που φέρονται να συνέβησαν στον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης, σκόρπισαν ρίγη εθνικής υπερηφάνειας στους Έλληνες, ενώ έγιναν αντικείμενο διεθνούς θαυμασμού απ’ όσους μάχονταν τον Άξονα.

Το πρώτο γεγονός που αναφέρεται, είναι η πτώση από την Ακρόπολη, στις 27 Απριλίου 1941, κάποιου ονόματι Κωνσταντίνου Κουκίδη (γράφεται και Κουκκίδης), ο οποίος εκτελώντας χρέη φρουρού της ελληνικής σημαίας, αρνήθηκε να την υποστείλει και να αναρτήσει στην θέση της την γερμανική με την σβάστικα. Ο Κώστας Κουκίδης φέρεται να τυλίχτηκε με την ελληνική σημαία και να πήδηξε από τον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης, βρίσκοντας τραγικό θάνατο. Το δεύτερο γεγονός, αφορά την υποστολή της γερμανικής σημαίας από την Ακρόπολη, έναν περίπου μήνα αργότερα, στις 30 Μαΐου 1941, από τους Μανώλη Γλέζο και Απόστολο Σάντα.

Και οι δυο αυτές περιπτώσεις τόλμης, θάρρους και αυτοθυσίας, παρ’ ότι φαίνεται να έχουν ίχνη αληθείας, εν τούτοις, είναι αμφίβολο αν ανταποκρίνονται 100% στην πραγματικότητα, καθώς υπάρχουν (ή δεν υπάρχουν) στοιχεία που δημιουργούν πολλά ερωτηματικά.

Κωνσταντίνος Κουκίδης
Σχετικά με την περίπτωση του Κωνσταντίνου Κουκίδη, υπάρχουν 2-3 εκδοχές. Η πιο διαδεδομένη, είναι ότι ήταν εύζωνος, ο οποίος ήταν φρουρός στην Ακρόπολη, στις 27 Απριλίου 1941, την πρώτη ημέρα παρουσίας δηλαδή των Γερμανών στην Αθήνα. Όταν ένα γερμανικό απόσπασμα με επικεφαλείς τον λοχαγό Γιάκομπι (Peter Jacoby) και τον υπολοχαγό Έλσνιτς (Georg Elsnits), ανέβηκαν στην Ακρόπολη για να αναρτήσουν την γερμανική σημαία, ζήτησαν από τον Κουκίδη να υποστείλει την ελληνική. Σ’ αυτό το σημείο, σύμφωνα με μια εκδοχή, ο Κουκίδης βουβός και βουρκωμένος κατέβασε την ελληνική σημαία, τύλιξε το κορμί του μ’ αυτή και πήδηξε από την Ακρόπολη. Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή, ο Κουκίδης αρνήθηκε να την υποστείλει και το χρέος αυτό ανέλαβε ένας Γερμανός στρατιώτης, ο οποίος αφού υπέστειλε την ελληνική σημαία, την δίπλωσε και την παρέδωσε στον Κουκίδη που στην συνέχεια πήδηξε μαζί μ’ αυτήν απ’ την Ακρόπολη.

Οι έρευνες που έχουν γίνει έκτοτε, δεν κατάφεραν να ανακαλύψουν κανέναν στρατιώτη ή εύζωνο στα στρατιωτικά αρχεία, με το όνομα Κωνσταντίνος Κουκίδης, προκαλώντας εύλογα ερωτηματικά. Ως απάντηση σ’ αυτή την αδυναμία έρχεται μια άλλη εκδοχή που λέει ότι ο Κουκίδης δεν ήταν στρατιώτης και δεν βρισκόταν μ’ αυτή την ιδιότητα στην Ακρόπολη (κάτι τέτοιο δεν προβλέπονταν ούτως ή άλλως όμως, καθώς είχε ήδη συναφθεί συνθήκη ανακωχής-παράδοσης με την Γερμανία). Ο Κωνσταντίνος Κουκίδης, σύμφωνα με τον συγγραφέα Ιωάννη Γιαννόπουλο (βιβλίο «Μυστική Ακρόπολη»), «Είναι μόλις 17 χρονών και μέλος της Εθνικής Οργάνωσης Νεολαίας (ΕΟΝ). Μόλις χθες (σ.σ: 26 Απριλίου 1941), η τοπική επιτροπή της Νεολαίας του Θησείου απεφάσισε όπως τα νεαρά της μέλη εκτελούν τα καθήκοντα του φρουρού της σημαίας μέχρις ότου το κατοχικό κράτος θα απεφάσιζε -με την συνεργασία των κατοχικών δυνάμεων- το τι θα έμελλε να γίνει».

Πάντως, αργότερα ο Γερμανός στρατηγός φον Στούμε έδωσε διαταγή και στις 3 το μεσημέρι της ίδιας μέρας, της πρώτης μέρας της Κατοχής, υψώθηκε στην Ακρόπολη και το Δημαρχείο και η ελληνική σημαία, δίπλα από τη γερμανική. Σύμφωνα με μια εκδοχή, οι προαναφερθέντες Γερμανοί αξιωματικοί, Γιάκομπι και Έλσνιτς, αναγνωρίζοντας το ηρωικό της πράξεως του Κουκίδη, ζήτησαν άδεια και την έλαβαν από την γερμανική διοίκηση (Βέρμαχτ) να αναρτείται και η ελληνική σημαία στην Ακρόπολη, όπως κι έγινε. Αυτή η εκδοχή όμως δεν φαίνεται να συμφωνεί με το γεγονός (που εμμέσως πάντως, επιβεβαιώνει το συμβάν) ότι γερμανική στρατιωτική διοίκηση Αθηνών υποχρέωσε την κατοχική κυβέρνηση Τσολάκογλου να δημοσιεύσει στον Τύπο ανακοίνωση, σύμφωνα με την οποία ο φρουρός της σημαίας μας, υπέστη έμφραγμα από την συγκίνηση όταν του ζητήθηκε να την παραδώσει.

Κάποια άλλα στοιχεία που φαίνεται να συνηγορούν υπέρ τού ανωτέρω ηρωικού γεγονότος και των οποίων γίνεται επίκληση, είναι τα εξής: …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Το ακόλουθο κείμενο, κόβει βόλτες εδώ και αρκετές μέρες στα μεγαλύτερα ελληνικά blogs (ονόματα δε λέμε, υπολήψεις δε θίγουμε). Διαβάστε το και συνεχίζουμε…

«Μουσουλμάνοι σε πολλές χώρες με Δυτική κουλτούρα και τρόπο ζωής, αρχίζουν και απαιτούν να επιβληθεί ο Ισλαμικός Νόμος Σαρία (Sharia). Για τους αναγνώστες που δεν γνωρίζουν τι σημαίνει Σαρία, μπορείτε να διαβάσετε παλαιότερο άρθρο εδώ (σ.σ. ο σύνδεσμος αγνοείται).

Αυτή η απαίτηση των Μουσουλμάνων εξτρεμιστών έχει γίνει πιο ηχηρή σε χώρες με Δυτικό τρόπο ζωής που έχουν μεγάλους Μουσουλμανικούς πληθυσμούς όπως η Αγγλία, Γαλλία και Αυστραλία.

Στην Αυστραλία όμως, οι Μουσουλμάνοι οι οποίοι θέλουν να ζήσουν υπό τον Ισλαμικό Νόμο Sharia τους ζητήθηκε να φύγουν από την Αυστραλία, όπου η Αυστραλέζικη κυβέρνηση βάζει.. στο στόχο εξτρεμιστές για να αποφευχθεί πιθανή Τρομοκρατική επίθεση.

Ο Αυστραλός πρωθυπουργός, Kevin Rudd, εκνεύρισε ορισμένους Αυστραλούς-Μουσουλμάνους λέγοντας πως υποστηρίζει τις υπηρεσίες κατασκοπείας να ελέγχουν τα Τζαμιά της χώρας. Ο πρωθυπουργός είπε:

Οι ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ, και ΟΧΙ ΟΙ ΑΥΣΤΡΑΛΟΙ είναι αυτοί που πρέπει να ΠΡΟΣΑΡΜΟΣΤΟΥΝ. Δεχθείτε το ή φύγετε. Έχω κουραστεί αυτό το έθνος (Αυστραλέζικο) να είναι σε συνεχή ανησυχία μήπως προσβάλουμε κάποιον ή κάποια κουλτούρα. Από τότε που έγιναν οι Τρομοκρατικές επιθέσεις στο Μπαλί, έχουμε παρατηρήσει μία αύξηση του πατριωτισμού στην πλειοψηφία των Αυστραλών.

Αυτή η κουλτούρα έχει αναπτυχθεί στο πέρας των δύο τελευταίων αιώνων μέσα από μάχες, δυσκολίες και νίκες πολλών αντρών και γυναικών που έψαχναν την ελευθερία.»

Μιλούμε κυρίως ΑΓΓΛΙΚΑ – όχι Ισπανικά, Λιβανέζικα, Αραβικά, Κινέζικα, Ιαπωνέζικα, Ρώσσικα ή οποιαδήποτε άλλη γλώσσα. Επομένως, εάν θέλετε να γίνεται μέλος της κοινωνίας μας, τότε μάθετε την Γλώσσα μας!

Οι περισσότεροι Αυστραλοί πιστεύουν στον Θεό. Αυτό δεν είναι τα λεγόμενα μίας Χριστιανικής ακροδεξιάς πολιτικής παράταξης, αλλά μία πραγματικότητα, επειδή Χριστιανοί άντρες και γυναίκες, εγκαθίδρυσαν αυτό το έθνος με βάση Χριστιανικές αρχές, και αυτό είναι ξεκάθαρα ιστορικό γεγονός. Είναι σίγουρα πολύ αποδεκτό να το επιδεικνύουμε στους τοίχους των σχολείων μας. Αν ο Θεός σας προσβάλλει, τότε θα σας συνιστούσα να κάνετε σπίτι σας κάποιο άλλο μέρος του κόσμου, γιατί ο Θεός είναι μέρος της κουλτούρας μας.

Θα αποδεχθούμε την πίστη σας και δεν πρόκειται να σας ρωτήσουμε γιατί πιστεύετε αυτά που πιστεύετε. Το μόνο που ζητάμε από εσάς είναι να αποδεχθείτε και εσείς τα δικά μας πιστεύω, και να ζήσετε με αρμονία και ειρήνη με εμάς.

Αυτή είναι η ΧΩΡΑ ΜΑΣ, Η ΓΗ ΜΑΣ και ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΤΡΟΠΟΣ ΖΩΗΣ, και θα σας παραχωρήσουμε κάθε ευκαιρία να πάρετε μέρος και να απολαμβάνετε αυτόν το τρόπο ζωής. Αλλά μετά που τελειώσετε να παραπονιέστε και να κλαίγεστε για την Σημαία μας, τον Όρκο μας, την Χριστιανική μας Πίστη, ή τον Δικό μας Τρόπο Ζωής, σας ενθαρρύνω να εκμεταλλευτείτε μία από τις άλλες μεγάλες Αυστραλέζικες ελευθερίες: Την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΝΑ ΦΥΓΕΤΕ.

Εάν δεν είσαστε ευτυχισμένοι εδώ, τότε ΦΥΓΕΤΕ. Δεν σας αναγκάσαμε να έρθετε εδώ. Εσείς ζητήσατε να είσαστε εδώ. Επομένως, αποδεχθείτε την χώρα που σας ΚΑΛΟΔΕΧΘΗΚΕ.»

Αυτό είναι το πλήρες άρθρο λοιπόν που κυκλοφορεί, με την πολύ σκληρή γλώσσα, και το οποίο ξεκίνησε την ελλαδική πορεία του από το φιλοϊσραηλινό blog israelyesgr.blogspot.com. Το εν λόγω blog φαίνεται ότι πήρε το κείμενο από μια ιστοσελίδα της Σρι Λάνκα και το μετέφρασε στα ελληνικά. Το γεγονός ότι σαν μόνη πηγή αναφέρεται ένα ανώνυμο e-mail, δεν θεωρήθηκε και τόσο σημαντικό μάλλον…

Θα αναρωτιέστε βέβαια τώρα, τι δεν είπε ο Αυστραλός πρωθυπουργός, όπως δηλώνει και ο τίτλος του θέματος. Η απάντηση είναι ότι δεν είπε τίποτε απολύτως από τα παραπάνω, καθώς αυτός ο επιθετικός λόγος αποτελεί έναν αστικό μύθο, τον οποίο κάποιοι φρόντισαν να τον διασκευάσουν σε νεότερη έκδοση.

Αυτά, για να κατανοούμε με ποιον τρόπο λειτουργούν τα μεγάλα και «ενημερωτικά» blogs και πως φιλτράρουν τις «ειδήσεις» τους ( θα πρέπει να σημειωθεί πάντως, πως το blog που ξεκίνησε την «πατάτα» διέγραψε το θέμα, όταν αποκαλύφθηκε η αλήθεια).