Πάρε-Δώσε

Η ταινία «Experiments in the revival of organisms» (Πειράματα για την αναβίωση οργανισμών), παρουσιάζει μια σοβιετική έρευνα, σχετική με την ανάνηψη κλινικά νεκρών οργανισμών. Οι έρευνες αυτές διεξήχθησαν απ’ τον Σοβιετικό επιστήμονα Σεργκέι Μπριουκονένκο (Sergei S. Bryukhonenko) στα τέλη της δεκαετίας το ’30 και φιλμογραφήθηκαν το 1940. Την αφήγηση στην ταινία κάνει ο Βρετανός επιστήμονας βιολόγος J. B. S. Haldane, ενώ εμφανίζεται επεξηγηματικό ρωσικό και αγγλικό κείμενο (ή μόνο αγγλικό, το οποίο επικαλύπτει το ρωσικό).

Η ταινία περιγράφει και αναλύει, χωρίς να υπεισέρχεται σε πολλές τεχνικές λεπτομέρειες, μια σειρά από ιατρικά πειράματα.
Στο πρώτο πείραμα, εμφανίζεται η καρδιά ενός σκύλου να είναι συνδεδεμένη μέσω τεσσάρων σωληναρίων με το αποκομμένο κεφάλι του. Στη συνέχεια εμφανίζεται ένας πνεύμονας σε έναν δίσκο, που λειτουργεί με φυσητήρες και οξυγονώνει το αίμα. Το κομμένο κεφάλι του σκύλου, εμφανίζεται να αντιδρά στα εξωτερικά ερεθίσματα στα οποία υποβάλλεται (φως, θόρυβο, αφή).
Στο δεύτερο πείραμα εμφανίζεται και πάλι ένας σκύλος, απ’ τον οποίο αφαιρείται όλο το αίμα του. Αφού παραμένει κλινικά νεκρός για 10′, πραγματοποιείται η μετάγγιση του αίματος που αφαιρέθηκε. Η καρδιά του σκύλου αρχίζει να ξαναχτυπά, ενώ αρχίζει και να αναπνέει. Αφού αποσυνδέεται από τα μηχανήματα υποστήριξης, μετά από 12 ημέρες εμφανίζεται να επανέρχεται πλήρως στην προηγούμενη κατάσταση.

Το συγκεκριμένο βίντεο, όταν δημοσιοποιήθηκε προκάλεσε πολλές αντιδράσεις και αντιπαραθέσεις. Έγινε λόγος για απανθρωπιά και αρρωστημένα μυαλά, ενώ το βίντεο κατηγορήθηκε ως πλαστό κι ως προϊόν σοβιετικής προπαγάνδας, ενώ έφτασε ως το σημείο να θεωρείται αστικό μύθος.

Παρ’ ότι οι ενστάσεις περί πλαστότητας της ταινίας μπορούν να στοιχειοθετηθούν και να στηριχθούν σε βάσιμα επιχειρήματα, τεχνικά κι επιστημονικά (όπως, το ότι δεν εμφανίζεται πουθενά το τμήμα το κομμένου κεφαλιού του σκύλου, στο οποίο είναι συνδεδεμένοι οι σωλήνες του μηχανισμού, ή ότι ο κλινικά νεκρός σκύλος είναι δυνατόν να ζήσει για λίγες μόνο ημέρες μετά την ανάνηψή του και όχι για ολόκληρα χρόνια), εν τούτοις είναι βέβαιο ότι αυτά τα πειράματα έγιναν.

Θα πρέπει να σημειωθεί, πως ο Σεργκέι Μπριουκουνένκο ήταν ένας αξιοσέβαστος επιστήμονας και απ’ τους πρωτοπόρους στις έρευνες για τις εγχειρίσεις ανοιχτής καρδιάς. Έτσι εξηγούνται άλλωστε και τα μακάβρια πειράματά του, καθώς ο αντικειμενικός του σκοπός, δεν ήταν φυσικά να ικανοποιήσει κάποια αρρωστημένα ένστικτα, όπως αφελώς ή βεβιασμένα πιστεύουν, όσοι βλέπουν για πρώτη φορά το βίντεο, αλλά η δημιουργία μιας μηχανικής καρδιάς και πνεύμονα (autojector) που θα βοηθούσε στις διαδικασίες ανοιχτής καρδιάς, που προαναφέρθηκε. Κι όπως ήταν φυσικό, για τέτοια πειράματα δεν ήταν δυνατόν να χρησιμοποιήσει ανθρώπους.
Έρευνες είχε πραγματοποιήσει επίσης και πάνω στην μεταμόσχευση οργάνων, πραγματοποιώντας πειράματα σε ζώα (όπως λέγεται, είχε μεταμοσχεύσει κεφάλι σκύλου σε σώμα άλλου σκύλου, ενώ το ίδιο πείραμα πραγματοποίησε και σε μαϊμούδες).
Λόγω των πειραμάτων του για την τεχνητή υποστήριξη της ζωής, τα οποία θεωρήθηκαν ζωτικής σημασίας για την επιστημονική έρευνα, ο Μπριοκουνένκο τιμήθηκε μετά θάνατον με το βραβείο Λένιν.

Ανάλογα πειράματα, μ’ αυτά του Μπριουκουνένκο, πραγματοποίησαν κι άλλοι επιστήμονες αργότερα, σε διάφορες χώρες.

Είναι ευρέως διαδεδομένος σήμερα ο μύθος, ότι οι μαθητικές παρελάσεις στην Ελλάδα, είναι επινόηση του δικτάτορα Ιωάννη Μεταξά κι ως εκ τούτου σύμφωνα με τις απόψεις που επικρατούν σε ένα τμήμα, κυρίως του αριστερού χώρου (και κυρίως του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.), έχουν φασιστικό και μιλιταριστικό νόημα και θα πρέπει να καταργηθούν.

Το αν θα πρέπει να καταργηθούν οι μαθητικές παρελάσεις ή αν κακώς γίνονται, βεβαίως είναι ένα θέμα που σηκώνει συζήτηση, όχι όμως για τον λόγο (ο οποίος αποτελεί και το ισχυρότερο επιχείρημα) που επικαλούνται οι «διεθνιστές» (και κατά πολλούς, «εθνομηδενιστές»). Ο Μεταξάς μπορεί να καθιέρωσε τις μαθητικές παρελάσεις, αλλά δεν τις επινόησε αυτός, ούτε και τις εισήγαγε από τις χώρες του φασισμού και του ναζισμού, δηλαδή την Ιταλία και την Γερμανία. Μαθητικές παρελάσεις μαρτυρούνται* και πριν την περίοδο της δικτατορίας Μεταξά:

Στην εφημερίδα «ΕΜΠΡΟΣ» της 26ης Μαρτίου 1899, διαβάζουμε:
«Μετά την δοξολογίαν τα παρατεταγμένα σώματα παρήλασαν με την μουσικήν επικεφαλής δια της οδού Σταδίου. Ιδιαιτέραν αίσθησιν έκαμεν η πρώτην φοράν εφέτος γενομένη παρέλασις των μαθητών των νομαρχιακών σχολείων Αττικής κατά τετράδες βαινόντων με την ελληνικήν σημαίαν εμπρός. Οι μικροί μαθητές με κανονικότατον βάδισμα (…) έψαλλον πατριωτικά άσματα μεταδίδοντα παντού την συγκίνησιν και τον ενθουσιασμόν. Η παρέλασις εκείνη των χιλίων παιδίων έδωκε μίαν εξαιρετικήν ζωήν εις την εορτήν (…) Εύγε εις τον έχοντα την ωραίαν ιδέαν κ. Μιχαλόπουλον επιθεωρητήν των σχολείων».

Κατά τον εορτασμό της 25ης Μαρτίου του 1914, διαπιστώνουμε από την ίδια εφημερίδα (26/3/1914) πως οι μαθητές των σχολείων του Πειραιά προσήλθαν συντεταγμένοι στη δοξολογία, κρατώντας ταινίες γαλανόλευκες. Στο Άργος οι μαθητές συμμετείχαν σε πομπή λαμπαδηφορίας άδοντας πατριωτικά τραγούδια. Λαμπαδηφορία έγινε, επίσης, στη Λάρισα με τη συμμετοχή των σχολείων και του στρατού. Στην Κέρκυρα οι μαθητές όλων των σχολείων προσήλθαν το πρωί στη δοξολογία, ενώ «την νύκτα εγένετο λαμπρά παρέλασις προ των Ανακτόρων και δια των κεντρικοτέρων οδών, των στρατιωτικών λαμπαδηφορούντων, των δε μαθητών του Γυμνασίου μετά ανηρτημένων ενετικών φανών τη συνοδεία της μουσικής Ρομποτή έψαλλον το εμπνευσμένο εμβατήριο ‘’Ήπειρος’’».

Το 1926 στην Αθήνα ο εορτασμός έγινε στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Σύμφωνα με την εφημερίδα «ΕΜΠΡΟΣ» της 26ης Μαρτίου, υπήρξε πρωτοφανής συρροή πλήθους: «Προ του Σταδίου είχε παραταχθή τάγμα του 1ου Συντάγματος και άνδρες της αστυνομίας πόλεων (…) Άλλα στρατιωτικά τμήματα είχον παραταχθή επί των μικρών οδών των αγουσών εις το Στάδιον (…) Μέχρι τις 10:30 είχε τελειώση η προσέλευσις των σχολείων, των προσκόπων, των μαθητριών, των Λυκείων, κτλ». Μετά την προσέλευση των επισήμων σχηματίστηκε εκκλησιαστική πομπή και τελέστηκε η δοξολογία. Ακολούθησε χορός. «Μετά τον χορόν επρόκειτο να παρελάσουν ενώπιον των επισήμων τα σχολεία (…) Το πλήθος που είχε συρρεύσει εντός του στίβου καθίστα αδύνατον την παρέλασιν».

Δεν υπάρχει χρεία και άλλων μαρτυριών. Οι προαναφερθείσες τεκμηριώνουν αδιάσειστα ότι η συμμετοχή των σχολείων αποτελούσε πανελλαδικά μέρος του εθνικού εορτασμού της 25ης Μαρτίου, δεκαετίες προ της δικτατορίας του Ιωάννη Μεταξά, του φασισμού και του χιτλερισμού (που τότε δεν υπήρχαν καν σε έννοιες, φυσικά). Σημαντικό γεγονός, επίσης, το οποίο σκοπίμως παρασιωπείται είναι ότι καθ’ όλη αυτή την περίοδο στον εθνικό εορτασμό συμμετείχαν και τα σωματεία των εργαζομένων, τα οποία προσέρχονταν στη δοξολογία με τις σημαίες τους.

Θα πρέπει δε, να διευκρινιστεί σ’ αυτό το σημείο, πως οι μαθητικές παρελάσεις σήμερα είναι θεσμοθετημένες, όχι βάσει του νόμου Μεταξά, αλλά νεότερων διαδοχικών νομοθετικών ρυθμίσεων (καλώς ή κακώς, είναι συζητήσιμο κι αυτό), από κυβερνήσεις δημοκρατικά (βεβαίως) εκλεγμένες:

Τα σχολεία ιδιωτικής και δημοσίας εκπαίδευσης συμμετέχουν υποχρεωτικά στις παρελάσεις με το σύμβολο του έθνους. Τα τμήματα των σχολείων κατά την παρέλαση θα παρουσιάζουν, ένα ομοιόμορφο σύνολο και η εμφάνιση θα είναι αυτή που θα αρμόζει σε μαθητές-τριες.
Οι επικεφαλείς των τμημάτων καθηγητές Φυσικής Αγωγής, οφείλουν να ακολουθούν τα τμήματά τους από το αριστερό μέρος σε όλη τη διαδρομή της παρέλασης.

 

Επειδή η παρέλαση γίνεται για ανάμνηση αλλά και για να τιμηθούν πρόσωπα και γεγονότα μια ορισμένης χρονικής περιόδου που έχει αξία για μας σήμερα θα πρέπει η ποιότητα αυτής της εκδήλωσης να είναι η υψηλότερη.

Και καθώς σήμερα, εκτός του ότι, σε αντίθεση με ότι προβλέπει ο νόμος, η συμμετοχή στις μαθητικές παρελάσεις έχει καταστεί ουσιαστικά προαιρετική, ίσως θα ήταν καλό να δει κάποιος τα πράγματα κι από άλλη οπτική γωνία, σύμφωνα και με το σχόλιο του αριστερού γελοιογράφου, Στάθη:

«Αδικεί τον εαυτόν της η Αριστερά, αν κάποιοι, όταν κάνουν παρέλαση παιδιά με ειδικές ανάγκες, διακριβώνουν μιλιταρισμό!… Ή, αν στη χαρά της λαϊκής γιορτής με τα σημαιάκια των πιτσιρικάδων, το καμάρι των χαζομπαμπάδων και το νυφοπάζαρο, βλέπουν τα… Ες-Ες να ξανάρχονται! […] Τα σύμβολα, όπως η σημαία και οι εκδηλώσεις, όπως οι παρελάσεις, δεν της ανήκουν της Δεξιάς… Είναι κτήμα του λαού, που πολέμησε, αντιστάθηκε κι έζησε… Δεν μπορεί να τα χαρίσει η Αριστερά…».

Θα ήταν ίσως και χρήσιμο να εξηγήσει κάποιος στην ανύμπορη γιαγιά της ακόλουθης φωτογραφίας, σε γλώσσα κατανοητή γι’ αυτήν, γιατί δεν θα πρέπει να ξαναπάρει το καρεκλάκι της και να πάει να χειροκροτήσει τα εγγόνια της…

* Τα αποσπάσματα από την εφημερίδα «ΕΜΠΡΟΣ», δημοσίευσε ο Χρήστος Α. Κορκόβελος στην ιστοσελίδα «Αντίβαρο».

Εκατομμύρια χριστιανοί πιστοί γιορτάζουν τη μέρα της 25ης Δεκεμβρίου ως μέρα της γέννησης του Ιησού Χριστού, ενώ λίγους μήνες αργότερα γιορτάζουν και την υποτιθέμενη ανάστασή του. Μερικοί τον θεωρούν Θεό, άλλοι πιστεύουν ότι είναι «Υιός του Θεού» αλλά ίσος μ’ αυτόν, άλλοι πάλι τον θεωρούν άνθρωπο, από θεϊκή όμως καταγωγή και άλλοι ισχυρίζονται ότι στον Ιησού Χριστό-άνθρωπο ενσαρκώθηκε μια «υπέρτατη λογική» (ο «Λόγος»), παρόλο ότι στην πραγματικότητα, ο Ιησούς Χριστός, ίσως και να μην υπήρξε ποτέ σαν ιστορικό πρόσωπο. Όχι μόνον οι ψευτοφανατικοί θρησκόληπτοι αλλά, μερικές φορές, και οι καλόπιστοι θρήσκοι διηγούνται χιλιάδες φορές τα παραμύθια για το θαύμα της «άμωμης σύλληψης» για τη γέννηση του σωτήρα, για το άστρο από την ανατολή, για το προσκύνημα των μάγων στο θείο βρέφος, για τη φάτνη του στάβλου και τα ζώα που έσκυβαν με σεβασμό πάνω από τη φάτνη, για την πρόθεση του βασιλιά Ηρώδη να σκοτώσει το βρέφος-Ιησού και πολλές άλλες αφηγήσεις αυτού του είδους. Οι παπάδες και οι καλόγεροι βάζουν στα κεφάλια των ανθρώπων, από την παιδική ακόμα ηλικία, τέτοιου είδους παραμύθια, υποχρεώνοντας εκατοντάδες εκατομμύρια μεγάλους ανθρώπους και παιδιά να τους πιστεύουν.

Αλλά πάνω σε τι στηρίζονται αυτές οι αφηγήσεις; Η χριστιανική εκκλησία επικαλείται τα αναφερόμενα από τους ευαγγελιστές Ματθαίο, Μάρκο, Λουκά και Ιωάννη.
Ας δούμε από πιο κοντά πότε, πώς και από ποιον συντάχθηκαν τα ευαγγέλια και κατά πόσο είναι αληθινοί οι θρύλοι που αναφέρονται σ’ αυτά.
Όσοι ως τώρα, ξέρουν για τη θρησκεία μόνον ό,τι άκουσαν από το στόμα των παπάδων των διαφόρων δοξασιών, μπορούν να ρωτήσουν: Δεν είναι μήπως γνωστό ότι αυτά τα βιβλία γράφτηκαν από τους αποστόλους και τους μαθητές του Χριστού; Μπορούμε, λοιπόν, ν’ αμφιβάλουμε για την αυθεντικότητα τους;
Η απάντηση σ’ αυτά τα ερωτήματα είναι ότι σήμερα ξέρουμε με βεβαιότητα κάτι ολότελα διαφορετικό, συγκεκριμένα ότι τα ευαγγέλια γράφτηκαν από πολλούς ανθρώπους, που μετέγραψαν, και πολλές φορές μετέδωσαν προφορικά, τις ευαγγελικές αφηγήσεις. Με την πάροδο του χρόνου, μετέτρεψαν αυτές τις αφηγήσεις, είτε αφαιρώντας εκείνα που η απάτη τους ήταν εξόφθαλμη, είτε προσθέτοντας κι οι ίδιοι κάτι, έτσι που σήμερα είναι πολύ δύσκολο να πούμε πότε και ποιος έγραψε τα κατά Ματθαίον, Μάρκον, Λουκάν και Ιωάννην ευαγγέλια και τι ακριβώς γράφτηκαν σ’ αυτά. Για να καταλάβουμε πόσο αλληλοσυγκρούονται οι αφηγήσεις των ευαγγελίων, πόσα ιστορικά λάθη και πόσες καταφανείς ανοησίες περιέχονται σ’ αυτά, θα αναλύσουμε, λόγου χάριν, τα αναφερόμενα στη γέννηση και στα παιδικά χρόνια, στην γενεαλογία, στην διδασκαλία  και στην ανάσταση του Ιησού Χριστού …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Πόσοι γνωρίζουν άραγε, ότι κατά την διάρκεια της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο το 1974, απετράπησαν τα χειρότερα λόγω επέμβασης…ούφο (UFO);
Ίσως η αρχική έκπληξη μεγαλώσει, αν πληροφορηθούν ότι αυτά τα ούφο είναι…ελληνικής κατασκευής και ιδιοκτησίας! Απίστευτο ε;
Κι όμως τίποτε δεν είναι απίστευτο στην χώρα που οι θεωρίες διάφορων βιβλιοπωλητών και η φαντασία ξεπερνά κατά πολύ, ακόμα και τα σενάρια και την φαντασία ανάλογων ταινιών του Χόλιγουντ.
Οι Έλληνες, στην διαδρομή της ιστορίας τους, πάντα είχαν και έχουν έναν αόρατο προστάτη: Την «Ομάδα Έψιλον»…

Ποια είναι όμως αυτή η περιβόητη «Ομάδα Έψιλον», τι πρεσβεύει και ποιοι την αποτελούν;
Η «Ομάδα Έψιλον» είναι μια φανταστική μυστική οργάνωση που υποτίθεται ότι αποτελείται από Έλληνες επιστήμονες, πιλότους, επιχειρηματίες, πολιτικούς κ.ά. Αφορά σε μια θεωρία συνωμοσίας που κυκλοφορεί σε ορισμένους κύκλους στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Υποστηρίζεται ότι η ομάδα χρησιμοποιεί μυστική και ανώτερη τεχνολογία (αντιβαρύτητα, τηλεμεταφορά κλπ.) για την άμυνα της Ελλάδας και την κυριαρχία των Ελλήνων στον κόσμο. Οι υποστηρικτές της διατείνονται ότι υπάρχει από την αρχαιότητα και ότι οι δημιουργοί της (ή ακόμη και οι σημερινοί αρχηγοί) προέρχονται από τον Σείριο (για μερικούς όλο το Ελληνικό φύλο προέρχεται από εκεί). Έχουν γίνει αναφορές σχετικά με την δράση της και έχει ειπωθεί μεταξύ άλλων πως δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια επιστημονική ομάδα ξένων συμφερόντων (NASA) στην οποία συμμετείχαν και Έλληνες που απλά υιοθέτησε το όνομα της θρυλικής «Ομάδος Έψιλον».

Η «Ομάδα Έψιλον», σύμφωνα με τους «ειδικούς» χρονολογείται τουλάχιστον από τους Μινωικούς χρόνους (1500-1700 π.Χ.). Οι υποστηρικτές της μάλιστα ισχυρίζονται, ότι η «Φιλική Εταιρεία» το 1821, δεν ήταν τίποτε άλλο από ένα προκάλυμμα της «Ομάδας Έψιλον» και ότι η «αόρατος αρχή» δεν ήταν η Ρωσία, αλλά η ίδια η «Έψιλον». Από τότε πέρασαν αρκετές δεκαετίες, για να φτάσουμε στο 1965, ημερομηνία που ιδρύθηκε άλλο ένα τμήμα της «Έψιλον», γνωστό με την ονομασία Π.Α.Κ.Ε.Α.Δ (Παγκόσμιο Κέντρο Ερευνών Ανθελληνικών Δραστηριοτήτων), το οποίο φέρεται να είχε αρκετές «επιτυχίες», όπως λόγου χάριν, την ανακάλυψη του περιβόητου «Πειράματος της Φιλαδέλφεια» που έλαβε χώρα στις Η.Π.Α. Άλλα τμήματα είναι εκείνα της Θεσσαλονίκης, με την ονομασία «Οδυσσεύς» αλλά και στον Όλυμπο, με κωδικό όνομα «Αετοί του Ολύμπου», το τμήμα αυτό έχει τους καλύτερους ελεύθερους σκοπευτές στον κόσμο. Επίσης υποομάδες της «Έψιλον» βρίσκονται και στο εξωτερικό. Στη Γιουγκοσλαβία εδρεύει η υποομάδα 48, με κωδικό όνομα «ΜΗΔΕΙΑ».Παρόμοιες βάσεις υπάρχουν στην Νέα Ατλαντίδα (Αμερική), στην Αργεντινή, στο Μεξικό, στην Αφρική, στην Ιταλία και στην Αυστραλία.

Το όνομα της «Ομάδας Έψιλον» προέρχεται από το σύμβολο «Ε» που ήταν σκαλισμένο στο κέντρο του αετώματος του ναού του Απόλλωνα στους Δελφούς, ενώ κατ’ άλλους απ’ το άστρο Έψιλον του Σειρίου. Στα αριστερά υπήρχε το απόφθεγμα «ΓΝΩΘΙ Σ’ΑΥΤΟΝ» (γνώρισε τον εαυτό σου), ενώ στα δεξιά έγραφε «ΜΗΔΕΝ ΑΓΑΝ» (τίποτα υπερβολικό). Σύμφωνα με το λεξαριθμικό άθροισμα σημαίνει «ΕΛΕΥΣΙΣ ΔΙΑ». Ακούγοντας σήμερα κανείς περί «Ομάδας Έψιλον» σχηματίζει αυτόματα στο νου την εικόνα μιας πανάρχαιας απόκρυφης αλλά πανταχού παρούσας ελληνικής οργάνωσης η οποία χρησιμοποιώντας διαχρονικά την την προχωρημένη ακόμα και για την εποχή μας κρυμμένη γνώση των αρχαίων προγονών μας που μεταφέρεται με απόλυτη μυστικότητα στα μέλη της από εποχή σε εποχή και εικάζεται πως έχει σκοπό: …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Σύμφωνα με την ιστορία που διδάσκεται σήμερα, ο τελευταίος χρησμός που δόθηκε από το Μαντείο των Δελφών, διά στόματος Πυθίας, συνέβη το 362 μ.Χ. και αποδέκτης ήταν ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου, ο Ιουλιανός ο Παραβάτης, ο οποίος όταν αποφάσισε να εκστρατεύσει κατά των Περσών έστειλε ανθρώπους να ρωτήσουν στο μαντείο των Δελφών αν θα έπρεπε να κάνει αυτή την εκστρατεία. Ο χρησμός αυτός που σήμερα όλοι γνωρίζουμε, είναι ο εξής:
«Είπατε τω βασιλεί, χαμαί πέσε δαίδαλος αυλά, ουκέτι Φοίβος έχει καλύβαν, ου μαντίδα δάφνην, ου παγάν λαλεούσαν, απέσβετο και λάλον ύδωρ».
Δηλαδή:
«Πείτε στον βασιλιά, πως έπεσε κατάχαμα το περίτεχνο οίκημα, κι ούτε ο Φοίβος Απόλλων έχει πια κατοικία, ούτε δάφνη μαντική, ούτε πηγή ομιλούσα, και το ομιλών νερό στέρεψε».

Ο χρησμός αυτός είναι ψευδέστατος από την πρώτη ως την τελευταία του λέξη και είναι ένα χριστιανικό εφεύρημα που επινοήθηκε, 700 χρόνια αργότερα από αυτόν τον υποτιθέμενο χρησμό, από τον Βυζαντινό χρονογράφο και μοναχό, Γεώργιο Κεδρηνό, ο οποίος έζησε προς το τέλος του 11ου και στις αρχές του 12ου αιώνα μ.Χ.

[Ανυπόστατος φαίνεται ότι είναι επίσης και ο χρησμός που αποδίδεται ως τελευταίος πραγματικός χρησμός της Πυθίας:
«Έστ’ ήμαρ ότε Φοίβος πάλιν ελεύσεται καί ές αεί έσεται».
Δηλαδή:
«Θα έρθει ημέρα που ο Φοίβος (Απόλλων) θα επιστρέψει και θα μείνει για πάντα».
Ο χρησμός αυτός (ίσως αλληγορικός, με την έννοια ότι «μαντεύει» την επάνοδο του ελληνικού πνεύματος), είναι μάλλον επινόηση των «εθνικών», ως απάντηση στον ψεύτικο χρησμό που επινόησαν οι χριστιανοί.]

Γιατί όμως οι χριστιανοί επινόησαν και διέδωσαν αυτό το ψεύδος; Η απάντηση είναι μάλλον προφανής. Γιατί έτσι θα δηλώνονταν με τον καλύτερο τρόπο η «ήττα» της ελληνικής θρησκείας (όπως, τυφλωμένοι από θρησκευτικό φανατισμό, αποκαλούσαν το ελληνικό πνεύμα) και η υπεροχή του χριστιανισμού. Επιπλέον, πόσο φυσιολογικό ακούγεται να δέχονται οι χριστιανοί την ερμηνεία ενός δελφικού χρησμού (και μάλιστα απόλυτα βολικού και καθόλου διφορούμενου ως συνήθως), μιας δηλαδή, καθαρά «παγανιστικής πλάνης», που εμφανώς απαξίωναν με κάθε ευκαιρία; Η απάντηση είναι ακόμα πιο προφανής, αν σταθούμε στο όνομα «Ιουλιανός ο Παραβάτης». Ποιος ήταν ο Ιουλιανός και γιατί ονομάστηκε «Παραβάτης»; …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »