Τρίτη Κομμουνιστική Διεθνής (Κομιντέρν) – Οι 21 όροι του Λένιν
11/03/2013 | 
Σχολιασμός
Με την επικράτηση των μπολσεβίκων το 1917 στη Ρωσία, δημιουργήθηκε στους απανταχού κομμουνιστές η ελπίδα και η προσδοκία, ότι ο επαναστατικός άνεμος θα φυσήξει και σε άλλες χώρες, ιδίως της Ευρώπης, η οποία εκείνη την εποχή βρισκόταν σε αναταραχή.
Με βάση τα δεδομένα της εποχής, μπροστάρηδες στην εξάπλωση του επαναστατικού κινήματος, δεν θα μπορούσαν να είναι άλλοι από τους μπολσεβίκους. Ο Λένιν είχε ήδη πετύχει το πρώτο βήμα του οράματός του, με την εγκαθίδρυση του Κομμουνισμού στη Ρωσία και το επόμενο βήμα θα ήταν η οργάνωση των κομμουνιστικών κομμάτων των άλλων χωρών, για την «εξαγωγή» της επαναστάσεως.
Προς τούτον τον σκοπό, ο Λένιν δημιούργησε την Τρίτη Κομμουνιστική Διεθνή. Η Πρώτη και η Δεύτερη Κομμουνιστικές Διεθνείς, είχαν ήδη κριθεί ως ξεπερασμένες και αποτυχημένες. Το Πρώτο Συνέδριο της Τρίτης Κομμουνιστικής Διεθνούς, έλαβε χώρα τον Μάρτιο του 1919 στη Μόσχα και αποτελούσε ουσιαστικά την προπαρασκευή του Δεύτερου Συνεδρίου, που έγινε στην Πετρούπολη τον Ιούλιο του 1920.
Στο Δεύτερο Συνέδριο, τέθηκαν οριστικά και ξεκάθαρα και οι όροι ένταξης των κομμάτων που επιθυμούσαν να ανήκουν στην Κομμουνιστική Διεθνή. Οι όροι αυτοί, που έμειναν γνωστοί ως οι «21 όροι του Λένιν», καθώς ήταν δικής του εμπνεύσεως, έφεραν φανερά το πνεύμα του Λενινισμού, καθώς και την σφραγίδα της οργάνωσης του ΚΚΣΕ. Όπως είναι ευνόητο, σ’ αυτή την Κομμουνιστική Διεθνή, κυρίαρχη οντότητα, η οποία έθετε κάτω από το σκήπτρο της τις υπόλοιπες, ήταν η Σοβιετική Ένωση.
Το ΚΚΕ αποδέχθηκε πλήρως τους 21 όρους και προσχώρησε επίσημα στην Τρίτη Κομμουνιστική Διεθνή, τον Νοέμβριο του 1924. Μέχρι τότε, ο «πρόγονός» του, το ΣΕΚΕ, είχε καταρχήν αποδεχθεί τους όρους της Τρίτης Κομμουνιστικής Διεθνούς, μετατρέποντας σε πρώτη φάση το όνομά του σε «ΣΕΚΕ (Κομμουνιστικόν)». Η ένταξη στην Τρίτη Κομμουνιστική Διεθνή, αποφασίστηκε οριστικώς στο Β’ Συνέδριο του κόμματος, που έγινε τον Απρίλιο του 1920. Η κυριότερη διαφωνία, σύμφωνα με τον Ελευθέριο Σταυρίδη («Τα παρασκήνια του ΚΚΕ»), προήλθε από τον Αριστοτέλη Σιδέρη, ο οποίος πρότεινε την αναβολή της προσχώρησης, καθώς εξέφραζε επιφυλάξεις για τις ιδιομορφίες «τας οποίας παρουσιάζει η ελληνική οικονομία και εκ των παραδόσεων κυρίως του Έλληνος εργάτου, όστις έχει μικροαστικήν ψυχολογίαν και στερείται προλεταριακών παραδόσεων». Ωστόσο, μετά την λήψη της απόφασης, συντάχθηκε κι ίδιος μ’ αυτήν.
Διαβάζοντας προσεκτικά τους όρους του Λένιν, ο αναγνώστης θα λύσει αρκετές από τις απορίες του, σε σχέση με το αντεθνικό παρελθόν του ΚΚΕ και την πλήρη αφοσίωσή του στη «μάνα Σοβιετική Ένωση». Θα κατανοήσει δε πλήρως, τον προπαγανδιστικό, συνωμοτικό, διχαστικό, απολυταρχικό, βίαιο και εγκληματικό χαρακτήρα των κομμουνιστικών κομμάτων -φυσικά και του ΚΚΕ. …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »
Ο 20ός αιώνας είναι ο αιώνας του ολοκληρωτισμού, δηλαδή απολυταρχικών καθεστώτων κεντρικά οργανωμένων, όπου το κράτος και η πολιτική τείνουν να απορροφήσουν όλες τις πτυχές της κοινωνικής και πολιτιστικής ζωής. Ο ολοκληρωτισμός διαθέτει δυνατότητες που του παρέχει η σύγχρονη τεχνολογία και ο σύγχρονος κρατικός συγκεντρωτισμός, που δεν είχαν αυταρχικά καθεστώτα προηγουμένων εποχών. Σ’ αυτές τις δυνατότητες περιλαμβάνεται η μαζική προπαγάνδα, η μαζική καταπίεση και η μαζική εξολόθρευση. Σ’ αυτόν τον τρομερό αιώνα, τα ολοκληρωτικά καθεστώτα διέπραξαν μαζικά εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Τίθεται, επομένως, το ερώτημα αν μπορεί να συγκριθεί ο Κομμουνισμός με άλλες μορφές ολοκληρωτισμού, και κυρίως με τον Ναζισμό. Όμως, η αναφορά στην απλή δυνατότητα σύγκρισης μεταξύ Ναζισμού και Κομμουνισμού, φάνηκε στους υπερασπιστές τής κομμουνιστικής ιδεολογίας τερατώδης και βλάσφημη. Ωστόσο, τα επιχειρήματα που επιστράτευσαν ήταν ασυνήθιστα ισχνά.
1. Η μεγάλη έκπληξη των εκλογών του 2012: Η ΠΟΛΑΝ αύξησε δραματικά τα ποσοστά της. Αν κατέβαζε και τον Συμπιλίδη, μπορεί και να έπαιρνε αυτοδυναμία.
Σε μια θεολογική χώρα, τα κόμματα αλλά και οι άνθρωποι, λειτουργούν σαν θρησκευτικές αιρετικές ομάδες που μάχονται για την κυριαρχία επί της αληθείας. Υπάρχει ο αρχηγός ο οποίος ορίζει ποια είναι η αλήθεια του κάθε κόμματος και στην συνέχεια οι υπόλοιποι πρέπει να την ακολουθούν. Ναι υπάρχει μια συζήτηση, αλλά το όλο σκηνικό θυμίζει οικουμενικές συνόδους.
