Ο Λεν Φόλεϊ (Len Foley), είναι ένας Αμερικανός, ο οποίος έχει δημιουργήσει το παρακείμενο ιδιότυπο βίντεο με τίτλο « Bionic Burger Movie», καθώς και μια ιστοσελίδα για το ίδιο θέμα.
Το βίντεο έχει σαν θέμα μια επίσης ιδιότυπη συλλογή. Αυτό που κάνει τη συλλογή του πρωτότυπη, είναι το περιεχόμενό της, που δεν είναι τίποτε άλλο από…χάμπουργκερς!
Λογικά, το πρώτο που θα σκεφτεί κάποιος, ακούγοντας για μουσείο με χάμπουργκερς, είναι «ε, εντάξει, μια ακόμη αμερικανιά».
Είναι όμως έτσι; Μάλλον όχι…
Ο Φόλεϊ είχε διαβάσει σε ένα βιβλίο για κάποιο περιστατικό που του φάνηκε αρκετά παράξενο. Φρόντισε λοιπόν να το διασταυρώσει και διαπίστωσε ότι η ιστορία είναι απολύτως αληθινή.
Ποια είναι όμως αυτή η ιστορία η οποία αναπαριστάται και στο βίντεο;
Ένας Αμερικανός συνέλαβε την ιδέα της συλλογής από χάμπουργκερς (και προσέξτε! όχι όποια κι όποια χάμπουργκερς), εξ αιτίας ενός περιστατικού που του συνέβη το 1989, όταν πήγε να αγοράσει 2 χάμπουργκερς από ένα κατάστημα Μακ Ντόναλντς (McDonald’s). Αφού έφαγε το ένα χάμπουργκερ στο κατάστημα, τύλιξε το άλλο και το έβαλε στην τσέπη του σακακιού του κι έκτοτε το είχε ξεχάσει εκεί.
Έναν χρόνο αργότερα, ψάχνοντας στην ντουλάπα του βρήκε το σακάκι του και πήγε να το φορέσει. Τότε παρατήρησε ότι υπήρχε κάτι στην τσέπη… … Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »
Όταν στις αρχές του 20ού αιώνα η Αγγλίδα περιηγήτρια Edith Durham ταξίδευε στη μουσουλμανική Βόρειο Αλβανία, συνάντησε κάτι που μέχρι τότε αγνοούσε ολόκληρη η Δυτική Ευρώπη και κατ’ επέκταση ο κόσμος. Στα χωριά των Γκέκηδων συναντούσε -σπάνια είναι η αλήθεια- μερικούς ασυνήθιστους άνδρες. Πιο λεπτοφτιαγμένους, με πιο ψιλή φωνή, χωρίς γένια και, εντελώς περίεργα, με στήθος!
Ωστόσο, δεν υπήρχε η παραμικρή αμφιβολία πως ήταν άντρες, αφού ήταν ντυμένοι με ανδρικά ρούχα, είχαν ανδρικές συνήθειες, ανδρικούς τρόπους και πάνω απ’ όλα ανδρικό κοινωνικό ρόλο. Σε μια κοινωνία όπου οι γυναίκες έμεναν κλεισμένες μέσα στα σπίτια, «αυτοί» κυκλοφορούσαν ελεύθεροι, πήγαιναν στα καφενεία, υποδέχονταν τους ξένους στο σπίτι (υποχρέωση αλλά και αποκλειστικό προνόμιο των αντρών, αφού στις γυναίκες επιτρεπόταν μόνον να σερβίρουν και μετά να εξαφανιστούν στα ενδότερα του σπιτιού). Κανόνιζαν τις γεωργικές δουλειές, οργάνωναν τις αγοραπωλησίες, αποφάσιζαν το χτίσιμο των σπιτιών, συμφωνούσαν τους γάμους, ρύθμιζαν τα χρέη της οικογένειας. Όλοι αναφέρονταν σε αυτούς χρησιμοποιώντας καταλήξεις αρσενικού γένους, όλοι τους σέβονταν ως αρχηγούς των οικογενειών τους.
Ζητώντας πληροφορίες, η Durham έμαθε ότι αυτοί οι άνδρες ήταν κάτι το μοναδικό. Δεν επρόκειτο για άτομα με γενετική ή ορμονική διαταραχή. Δεν επρόκειτο για κάποια «ανωμαλία της φύσεως» ή για κάποια παράξενη, κοινωνικά αποκλεισμένη μειονότητα. Κανείς δεν έκανε νύξη για ένα «τρίτο φύλο». Αυτοί οι ασυνήθιστοι άντρες ήταν στην πραγματικότητα γυναίκες, οι οποίες κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες και προϋποθέσεις είχαν αλλάξει το κοινωνικό τους φύλο και είχαν γίνει «άντρες», κατάσταση απολύτως αποδεκτή από την τοπική κοινωνία! Επρόκειτο για τις verginesha, τις «ορκισμένες παρθένες» των Βαλκανίων.
Αρκετά αργότερα, ο ανθρωπολόγος Rene Gremaux εντόπισε εκατόν είκοσι τέτοιες περιπτώσεις και ανατρέχοντας στη βιβλιογραφία παρουσίασε μιαν εμπεριστατωμένη μελέτη του φαινομένου. … Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »
Ποιος είπε ότι τα ζώα δεν έχουν καλλιτεχνικές ανησυχίες;
Για του λόγου το αληθές, ο ελέφαντας που εμφανίζεται στο βίντεο, βάλθηκε να μας αποδείξει ότι κρύβει έναν Πικάσο μέσα του.
Υπάρχουν κάποιες επιφυλάξεις ότι το βίντεο μπορεί να είναι και ψεύτικο. Εν τούτοις οι περισσότεροι συγκλίνουν στην άποψη ότι το βίντεο είναι 100% αληθινό.
Ο Guillermo Vargas Jiménez είναι ένας υποτιθέμενος «καλλιτέχνης», γεννημένος το 1975 στο Σαν Χοσέ της Κόστα Ρίκα. Έγινε περισσότερο γνωστός μέσα στο 2007 με το «καλλιτεχνικό» όνομα «Habacuc».
Τι είναι αυτό όμως που τον έκανε γνωστό; Με μια λέξη θα μπορούσε να απαντήσει κανείς, η κτηνωδία του.
Ο Vargas είχε βρει ένα αδέσποτο άρρωστο σκυλί (το έλεγαν Natividad=Γέννηση) στους δρόμους της Μανάγκουα στην Νικαράγουα.
Το εν λόγω σκυλί, ο Vargas το πήγε σε μια γκαλερί (Códice Gallery) στα πλαίσια της Bienarte 2007 στην Κόστα Ρίκα και το έδεσε σε μια γωνιά μ’ ένα κοντό σχοινί, εκθέτοντάς εκεί ως είδος τέχνης.
Την «έκθεσή» του την ονόμασε «Eres Lo Que Lees» (Είστε ότι διαβάζετε) κι έφτιαξε μια επιγραφή μ’ αυτή την φράση καμωμένη από…μπισκότα σκύλων (σκυλοτροφή). Ενώ ο ίδιος εξέθετε το «καλλιτέχνημά» με την….σκυλοτροφή του δύστυχου ζώου, το ίδιο όχι μόνο το άφησε νηστικό και χωρίς νερό για αρκετές μέρες, αλλά απαγόρευε και στους επισκέπτες (μερικούς απ’ αυτούς δηλαδή, που δεν είχαν τέτοια ζωώδη καλλιτεχνικά ένστικτα) να το ταΐσουν, ενώ αρνήθηκε και τις εκκλήσεις για απελευθέρωσαη του ζώου.
Αν και η διεύθυνση της γκαλερί δήλωσε ότι το ζώο έμεινε μόνο 3 ώρες δεμένο και μετά απέδρασε, εν τούτοις είναι πλήθος οι καταγγελίες πως το άμοιρο ζώο τελικά αφέθηκε να πεθάνει από πείνα και δίψα, στην γωνιά που το είχαν δέσει, μετά από μερικές μέρες.
Ο ίδιος ο Vargas είχε δηλώσει αρχικά ότι «το σκυλί θα πέθαινε που θα πέθαινε», ενώ προσπάθησε να δικαιολογήσει την κτηνωδία του λέγοντας, πως μ΄αυτόν τον τρόπο ήθελε να αναδείξει τα…προβλήματα των αδέσποτων σκύλων!!!
Το «ωραίο» της υπόθεσης είναι ότι ο Vargas λίγο καιρό αργότερα πήρε το πρώτο βραβείο γι’ αυτή του την «καλλιτεχνική» έκθεση.
Η περιώνυμη μάλιστα «Central American Biennial of Art» θεώρησε ότι αυτή η κτηνωδία είναι όντως «τέχνη», και έτσι ο «καλλιτέχνης» Guillermo «Habacuc» Vargas προσκλήθηκε να επαναλάβει το «έργο» του στην Biennial τον Νοέμβριο του 2008.
Η απόφαση αυτή ξεσήκωσε θύελλα διαμαρτυριών από πολίτες όλου του κόσμου (κι όχι απαραιτήτως ζωόφιλους) που ξεκίνησαν έναν αγώνα δρόμου προκειμένου να μαζέψουν υπογραφές, με σκοπό να μην επιτραπεί στον Vargas να συμμετέχει στην έκθεση.
Στην φωτογραφία, ο Vargas εμφανίζεται σε μια άλλη από τις «καλλιτεχνικές» του εμπνεύσεις, με θέμα την «Ζωντανή πορνογραφία μέσω web cam».align
Το δράμα που ζει μια νεαρή κοπέλα, στην Αυστραλία, η οποία είναι αλλεργική στο νερό περιέγραψε με δηλώσεις της στα μέσα ενημέρωσης. Η Άσλεϊ Μόρις, που σπουδάζει δημοσιογραφία δεν μπορεί να κολυμπήσει, ή να κάνει μπάνιο, λόγω αυτής της αλλεργίας. Στην παραμικρή επαφή της με το νερό γεμίζει εξανθήματα.
«Αν και τα εξανθήματα δεν διακρίνονται εύκολα, εντούτοις το δέρμα μου αλλάζει χρώμα και με δείχνει σαν…πεθαμένη. Το χειρότερο είναι ότι πάσχω από φοβερή φαγούρα και συχνά ματώνω το κορμί μου από το ξύσιμο. Για δυο ώρες μετά από οποιαδήποτε επαφή με το νερό δεν μπορώ να πάω πουθενά».
Η Άσλεϊ Μόρις, είναι ακόμη αλλεργική και στο ίδιο της τον ιδρώτα, αφού της δημιουργεί εξανθήματα! «Έτσι», λέει, «σπανίως βγαίνω έξω, δεν κάνω κανένα σπορ πλέον και φυσικά δεν κολυμπώ».
Πάντως δεν έχει κανένα πρόβλημα όταν πίνει νερό. Η 19χρονη κοπέλα από τη Μελβούρνη έγινε αλλεργική στο νερό όταν πήρε μια μεγάλη δόση πενικιλίνης στην ηλικία των 14 ετών! Η νεαρή φοιτήτρια είναι μεταξύ των πέντε ατόμων στον κόσμο που πάσχουν από την ανίατη ασθένεια Aquagenic Urticaria. Η ίδια λέει ότι αναγκάζεται συνέχεια να κρατά ομπρέλα, να βάζει σεντόνι ανάμεσα σε αυτήν και τον φίλο της όταν κοιμούνται, δεν τον πλησιάζει όταν ιδρώνει και μένει στο σπίτι όταν κάνει ντους μέχρι να φύγουν τα εξανθήματα!
Δηλώνει πάντως ότι εξακολουθεί να είναι αισιόδοξη για την ζωή της και το μέλλον της.
19/05/2008 | 
Σχολιασμός 
Όταν στις αρχές του 20ού αιώνα η Αγγλίδα περιηγήτρια Edith Durham ταξίδευε στη μουσουλμανική Βόρειο Αλβανία, συνάντησε κάτι που μέχρι τότε αγνοούσε ολόκληρη η Δυτική Ευρώπη και κατ’ επέκταση ο κόσμος. Στα χωριά των Γκέκηδων συναντούσε -σπάνια είναι η αλήθεια- μερικούς ασυνήθιστους άνδρες. Πιο λεπτοφτιαγμένους, με πιο ψιλή φωνή, χωρίς γένια και, εντελώς περίεργα, με στήθος!
Το «ωραίο» της υπόθεσης είναι ότι ο Vargas λίγο καιρό αργότερα πήρε το πρώτο βραβείο γι’ αυτή του την «καλλιτεχνική» έκθεση.
Το δράμα που ζει μια νεαρή κοπέλα, στην Αυστραλία, η οποία είναι αλλεργική στο νερό περιέγραψε με δηλώσεις της στα μέσα ενημέρωσης. Η Άσλεϊ Μόρις, που σπουδάζει δημοσιογραφία δεν μπορεί να κολυμπήσει, ή να κάνει μπάνιο, λόγω αυτής της αλλεργίας. Στην παραμικρή επαφή της με το νερό γεμίζει εξανθήματα.
