Πάρε-Δώσε

Οι ακόλουθες σκηνές προέρχονται από την ορκωμοσία του δημοτικού συμβουλίου της Γορτυνίας στην Δημητσάνα (19/12/2010).

Αφού ολοκληρώθηκε η τελετή και εκφώνησε έναν σύντομο χαιρετισμό ο Μητροπολίτης Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως, Ιερεμίας, προς την νέα εκλεγμένη τοπική ηγεσία, ένα μέλος του δημοτικού συμβουλίου που ανήκει στον σχηματισμό «Λαϊκή Συσπείρωση», υπενθυμίζει πως σύμφωνα με τους νόμους του κράτους (άρθρα 52 και 54 του νόμου 3852/2010) ορίζεται πως ο όρκος είναι πολιτικός («Ορκίζομαι να είμαι πιστός στην πατρίδα, να υπακούω στο Σύνταγμα και στους νόμους και να εκπληρώνω τίμια και ευσυνείδητα τα καθήκοντά μου») και δεν προβλέπεται η παρουσία ιερέων σ’ αυτήν και ούτε φυσικά θρησκευτικός όρκος και τελετή.

Ο ιεράρχης, αντί να γυρίσει και το άλλο μάγουλο, όπως ορίζει η θρησκεία του, άρχισε να λούζει με διάφορες «ευχές» τον προλαλήσαντα, γεμάτες από το γνωστό «χριστιανικό ήθος». Δεν παρέλειψε δε να επικαλεστεί τον «πατριωτικό» ρόλο της Εκκλησίας και τον «εθνομάρτυρα» πατριάρχη Γρηγόριο Ε’ (ναι, αυτόν που αφόρισε την Επανάσταση και απαγόρευε στους ραγιάδες να δίνουν αρχαιοελληνικά ονόματα στα παιδιά τους).

Το θλιβερόν του πράγματος στο όλο θέαμα δεν είναι το παραλήρημα του εν λόγω ιερέα, αλλά το χειροκρότημα που απέσπασε η παράσταση που έδωσε. Οι νομίμως εκλεγμένοι δηλαδή, αποδοκίμασαν τον νόμο που επικαλέστηκε ο συγκεκριμένος, κι επίσης νομίμως εκλεγμένος, σύμβουλος και με το χειροκρότημά τους επιδοκίμασαν την άτυπη εκκλησιαστική συμμετοχή στις πολιτικές διεργασίες.

Είμαστε δηλαδή, πάνω απ’ όλα «ορτοντόξ» …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

«Αν αφαιρέσεις από την ιστορία την αλήθεια, αυτό που μένει γίνεται ανώφελη, άχρηστη διήγηση».
Πολύβιος

Παλαιότερα, στα σχολικά εκπαιδευτικά βιβλία, υπήρχε αναφορά στην σφαγή της Νάουσας που συνέβη το 1822. Πριν μερικά χρόνια όμως, το ιστορικό αυτό γεγονός «εξομαλύνθηκε» ή και απαλείφθηκε απ’ αυτά. Ο λόγος καθώς φαίνεται, είναι η αρνητική παρουσία των Εβραίων στην ιστορία αυτή κι έτσι με την δικαιολογία ή το πρόσχημα του Αντισημιτισμού, το κεφάλαιο που αφορά την συνδρομή τους στην σφαγή των Ναουσαίων, έχει απλά εξαφανιστεί.

Θυμηθείτε κι αυτή την δήλωση του Γιώργου Παπανδρέου που έγινε το 2000, ενώπιον της Αμερικανικής Εβραϊκής Επιτροπής, ο οποίος καυχήθηκε για το «έργο» του ως Υπουργός Παιδείας: «Όταν ήμουν Υπουργός Παιδείας πριν από λίγα χρόνια, είχα σχηματίσει μια επιτροπή που είχε ως καθήκον να ψάξει σε όλα τα ελληνικά σχολικά βιβλία για την αφαίρεση τυχόν αναφορών που θα μπορούσαν να θεωρηθούν αντισημιτικές. Είμαι ευτυχής να πω ότι αυτό το έργο ολοκληρώθηκε υπό την αιγίδα μου».

Ας θυμηθούμε όμως εν συντομία την ιστορία της σφαγής της Νάουσας…

Τον Φεβρουάριο του 1822, η πόλη της Νάουσας αριθμούσε περίπου 1.000 οικογένειες, εκ των οποίων το 90% ελληνικές (οι περισσότερες απ’ τις υπόλοιπες, ήταν βουλγαρικές). Ήταν αρκετά εύπορη και ευημερούσα, καθώς όπως λέγεται απολάμβανε και ειδικά προνόμια που της εξασφάλισε η «βαλιντέ σουλτάνα» (βασιλομήτωρ). Παρ’ όλα αυτά όμως, ο λαός της Νάουσας θα ξεσηκωθεί ενάντια στον Τούρκο κατακτητή, με ηγετικές μορφές, τους Ζαφειράκη Λογοθέτη, τον Αναστάσιο Καρατάσο και τον Αγγελή Γάτσο. Γρήγορα απελευθερώνουν την Νάουσα και την γύρω περιοχή και φτάνουν μέχρι την Βέροια. Παρ’ ότι οι Τούρκοι φεύγουν τρομοκρατημένοι, εν τούτοις οι Έλληνες δεν κυριεύουν την πόλη, καθώς μαθαίνουν πως ήδη εκστρατεύει εναντίον τους ο διοικητής της Θεσσαλονίκης, Mεχμέτ Eμίν πασάς, γνωστός κι ως Αμπντούλ Eμπού Λουμπούτ (ο ροπαλοφόρος) με 15.000 στρατιώτες και 12 κανόνια. Κοντά στο εκστρατευτικό αυτό σώμα, ακολουθούσαν και 600 Εβραίοι, οι οποίοι είχαν πληρώσει τους Τούρκους για την απόκτηση των δικαιωμάτων πάνω στους εν δυνάμει σκλάβους και την πώλησή τους στα σκλαβοπάζαρα της εποχής …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Τα τελευταία χρόνια, οι Έλληνες, γινόμαστε μάρτυρες ενός βάρβαρου και αιματηρού θρησκευτικού εθίμου των μουσουλμάνων μεταναστών (νομίμων και μη), το οποίο λαμβάνει χώρα δημοσίως και σε όσο τον δυνατόν κεντρικά σημεία: Της «Ασούρα», η οποία είναι κάτι σαν την «Μεγάλη Παρασκευή» των ισλαμιστών. Η τελετή αυτή γίνεται κάθε χρόνο προς τιμήν του ιμάμη Χουσεΐν, εγγονό του Μωάμεθ και θεματοφύλακα του Ισλάμ, ο οποίος το 688 μ.Χ. εξοντώθηκε στην Καρμπάλα του σημερινού Ιράκ, μαζί με όλη του την οικογένεια, από τον Γιαζίντ· έναν διεκδικητή της εξουσίας με όχημα το Ισλάμ.

Κατά την διάρκεια αυτής της τελετής, οι μουσουλμάνοι ως ένδειξη θρήνου και πίστης, περπατούν ημίγυμνοι και ξυπόλητοι, χτυπώντας ταυτόχρονα το κορμί τους με κοφτερά αντικείμενα και μαστίγια μέχρι να ματώσουν. Μιλάμε δηλαδή για ένα αποτρόπαιο θέαμα, το οποίο μπορούν να παρακολουθήσουν (άθελά τους έστω) ακόμη και μικρά παιδιά.

Το ανησυχητικό είναι, ότι αυτή η αιματηρή τελετή γίνεται με την έγκριση -προφανώς(;)- των ελληνικών αρχών και χωρίς ισχυρές αντιδράσεις επίσημων ή και ανεπίσημων φορέων. Το ερώτημα που προκύπτει αμέσως εδώ, είναι το εξής: Αυτή είναι άραγες η πολυπολιτισμική κοινωνία την οποία υπερασπίζονται κάποιοι; (Και αρκετοί εξ αυτών, όχι κινούμενοι απλά από μια στείρα αντιπαράθεση ή ιδεολογία, αλλά από ταπεινά οικονομικά κίνητρα -βλέπε πάσης φύσεως χρηματοδοτούμενες Μ.Κ.Ο.). Αυτές οι εικόνες δεν προσβάλλουν την αισθητική και τον πολιτισμό μας;

Θα πει κάποιος, «μα καλά και οι δικοί μας θρησκευόμενοι δεν κάνουν δημόσιες τελετές κι ενίοτε με κρατικά έξοδα»;
Ναι, σύμφωνοι, κάνουνε. Το ότι γίνονται, δεν σημαίνει ότι έχουν καθολική αποδοχή, αλλά δεν συναντούμε και τέτοιες ακρότητες. Κι όσο ενοχλητικές είναι για αρκετούς οι καμπάνες και τα μεγάφωνα των εκκλησιών, άλλο τόσο θα είναι και τα μεγάφωνα των μουεζίνηδων (τα οποία αργά ή γρήγορα, μάλλον θα αποτελούν μια πραγματικότητα κι όχι σενάριο επιστημονικής φαντασίας).

Δεν είναι παράλογο, να ανέχεσαι ή και να υιοθετείς στοιχεία, στοιχειωδώς πολιτισμένων και προηγμένων κοινωνιών, από την στιγμή που έχουν κάτι να προσφέρουν, ή έστω δεν βλάπτουν. Αλλά, πραγματικά, είναι να αναρωτιέται κανείς, τί θετικό μπορούν να προσφέρουν στην ελληνική κοινωνία, τέτοιες ακραίες ιδεοληπτικές και οπισθοδρομικές παραδόσεις, συμπεριφορές και νοοτροπίες, ακόμη κι αν παρακάμψουμε το απολύτως υπαρκτό και τεράστιο πρόβλημα τη εισαγώμενης εγκληματικότητας και γενικότερα, παραβατικότητας, το οποίο δεν φαίνεται ν’ απασχολεί σοβαρά τους ταγούς της εξουσίας (προφανώς τα ωφέλη είναι μεγαλύτερα απ’ τις ζημίες γι’ αυτούς).

Είναι τουλάχιστον παράλογο, όλοι αυτοί οι «προοδευτικοί» που μάχονται για τον χωρισμό Εκκλησίας και Κράτους και για την εξάλειψη της θεοκρατίας (και καλά κάνουν), να αγωνίζονται ταυτόχρονα για την αποδοχή και καθιέρωση τέτοιων αναχρονιστικών αντιλήψεων, διάφορων τριτοκοσμικών σεληνιασμένων (ποιος ξεχνάει την αλήστου μνήμης υπουργού που έλεγε πως «είναι θέμα χρόνου να συνηθίσουμε τις μυρωδιές τους»;). Αυτό δεν λέγεται πρόοδος, αλλά ευθεία οπισθοδρόμηση …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Με αφορμή την παραχώρηση εκ μέρους του ελληνικού κράτους, δημόσιων χώρων στην Αθήνα στους μουσουλμάνους κατοίκους της για να προσευχηθούν και να εορτάσουν το «Μπαϊράμ» ή «Μπαϊράμι» (μια από τις μεγαλύτερες γιορτές του μουσουλμανικού κόσμου), γράφει η «Χρυσή Αυγή» στην ιστοσελίδα της:

«Ισλαμική προσευχή δίπλα από τον Ανδριάντα του Γρηγορίου του Ε’!

Αυτά όμως είναι ψιλά γράμματα για αυτούς που εξουσιάζουν σήμερα την χώρα, που δεν σέβονται τίποτε!».

Σχόλια (επί του κειμένου της «Χρυσής Αυγής» και όχι μόνο): …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

«Η αθάνατη ελληνική φυλή
…Κανένας σοφός η άσοφος δεν μπορεί μέχρι σήμερα να γράψει ούτε μια λέξη, αν δεν αναφερθεί στα έργα που άφησαν οι δημιουργοί αυτού του πολιτισμού, που λέγεται αρχαίος ελληνικός πολιτισμός… Στην εποχή της σκλαβιάς πέρασε σκληρά, μαύρα χρόνια και πολλοί «έξυπνοι», ανάμεσα στους οποίους και κάποιος Φαλμεράγιερ, ισχυρίστηκαν πως η ελληνική φυλή έσβησε κι ότι αυτή διασταυρώθηκε μ’ άλλες φυλές, που δεν έχουν τίποτα το κοινό με την αρχαία ελληνική φυλή. Μα ότι κι αν πούνε, αυτό δεν έχει καμία αξία. […] Τα παραμύθια του φιλελληνισμού, χάρη στον οποίο αποκτήσαμε δήθεν τη λευτεριά μας, εφευρέθηκαν μόνο και μόνο για να γίνει πιστευτό, ότι η πατρίδα μας λευτερώθηκε, όχι από τις ίδιες της τις δυνάμεις, μα από τους ξένους. Υπήρξαν βέβαια φιλέλληνες, που αγωνίστηκαν, πολέμησαν κι έχυσαν το αίμα τους για τη λευτεριά της πατρίδας μας. Τιμή και δόξα σ’ αυτούς κι αιώνια ας είναι η ευγνωμοσύνη του έθνους. […] Μεθαύριο θα τραβήξουμε στις εκλογές. Το πρώτο ράπισμα πρέπει να δοθεί στο δημοψήφισμα, με την οριστική καταδίκη του φιλοβασιλισμού και την εγκαθίδρυση της δημοκρατίας. Αλλά γιατί στρεφόμαστε με τόση μανία ενάντια στο βασιλιά; Γιατί αυτός πρώτα-πρώτα δεν είναι ούτε Έλληνας».
Άρης Βελουχιώτης (απ’ τον λόγο της Λαμίας).

Διανοείστε σήμερα, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων ίσως, κάποιον κομμουνιστή να μιλά για ελληνική φυλή, πατρίδα, έθνος κ.λπ.; Όχι βέβαια. Όλα αυτά συνιστούν ρατσιστικές και εθνικιστικές αντιλήψεις. Όλοι οι λαοί και οι άνθρωποι είναι ίδιοι, ανεξαρτήτως, πολιτισμού, πατρίδος και χρώματος…

Όπα! Και χρώματος είπαμε;

Ναι, σωστά. Το χρώμα δεν έχει καμμία σημασία (και σοβαρολογούμε).

Για μια στιγμή όμως…

Αλήθεια, τί πίστευε άραγες το ΚΚΕ μόλις λίγες δεκαετίες πριν για τους έγχρωμους, που σήμερα σκίζει τα ρούχα του για λογαριασμό τους; …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »