«Ο Μαυρογιαλούρος ποτέ δεν πεθαίνει», «Έδρασε ως ένας άλλος Μαυρογιαλούρος», «Πάντα επίκαιρος ο Μαυρογιαλούρος»…
Αυτές είναι μερικές από τις κλασικές ατάκες, που χρησιμοποιούνται για να καταγγελθεί κάποιος πολιτικός για διαφθορά, παροχολογία κ.λπ.
Στην ελληνική ταινία «Υπάρχει και φιλότιμο», ο Μαυρογιαλούρος (Λάμπρος Κωνσταντάρας) είναι ένας τυπικός πολιτικός, με ξύλινο λόγο κι αποκομμένος από την πραγματικότητα, ενώ έχει και μια μάλλον κοινότοπη γνώμη για τους ψηφοφόρους (ειδικά της επαρχίας), που κινείται γύρω από τον άξονα του κλασικού ρουσφετιού και των προεκλογικών υποσχέσεων -χαρακτηριστικά γνωρίσματα της ελληνικής πολιτικής πραγματικότητας (κι όχι μόνο).
Πουθενά στην ταινία όμως δεν διαφαίνεται ένας χαρακτήρας ανέντιμος χωρίς ηθικούς φραγμούς. Χαρακτηριστικές είναι οι σκηνές που αυτοσαρκάζεται και μουντζώνει κι ο ίδιος τον…Μαυρογιαλούρο (δηλαδή τον εαυτόν του), μαζί με τους αγανακτισμένους χωρικούς, όταν πληροφορείται τις αδικίες και τις λαμογιές που στήνονται πίσω από την πλάτη του από το κομματόσκυλό του, τον Γκρούεζα (Διονύσης Παπαγιαννόπουλος) … Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »
1. Είναι να πέφτει κανείς από τα σύννεφα… Μα φάγανε δημόσιο χρήμα οι ΜΚΟ (Μπίζνες Καλά Οργανωμένες); Αν είναι δυνατόν… Αφού ο πρώην πρωθυπουργός Τζέφρι Παπανδρέου, διαβεβαίωνε από το βήμα της Βουλής, ότι έχουν ελεγχθεί και πως επιτελούν έργο. Έχουμε κανέναν ικανό λόγο για ν’ αμφισβητήσουμε το αληθές των λόγων του, πέρα από μερικές εκαντοντάδες λαμογιοφαγωμένα εκατομμύρια ευρώ;
2. Οι συνιστώσες του ΣΥ.ΡΙΖ.Α, είναι βέβαιον ότι δεν παρακολουθούν ελληνικό κινηματογράφο, ούτε και ακούνε Ζαμπέτα. Διαφορετικά, το παλιό τραγούδι που κάνει λόγο για «τον σκύλο, τον αράπη, τον ταμ ταμ ταμ», θα είχε καταγγελθεί άμεσα ως ξενοφοβικό και ρατσιστικό. Εννοείται βέβαια, ότι το αυτό υλικό σε δίσκους, κασέτες και CD, θα έπρεπε να συγκεντρωθεί πάραυτα στις κεντρικές πλατείες και να παραδοθεί εν μέσω αλαλαγμών (και ταμ ταμ) στην πυρά. Ποτέ δεν είναι αργά όμως να πολεμήσουμε τον «Ζαμπετισμό» -βεβαίως «σε κάθε γειτονιά».
3. Ο Γρηγόρης Βαλλιανάτος σε κάθε ευκαιρία, δεν παραλείπει να τονίζει με λεπτομέρειες ότι είναι πούστης. Πραγματικά πιστεύει ότι μας ενδιαφέρει το πως χρησιμοποιεί την κωλοτρυπίδα του; Μήπως έχει μεγάλη ιδέα γι’ αυτήν; Ο ανδρικός πληθυσμός (πιθανότατα και ο γυναικείος), μάλλον που θα έδειχνε περισσότερο ενδιαφέρον αν μια λεσβία ήταν το ίδιο λεπτομερής με τον Γρηγόρη … Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »
«Η παιδεία των νέων, είναι το δυνατό αίμα και ο αέρας ιωδίου για το μέλλον των λαών… Όμως, της δικής μας παιδείας το αίμα, έχει αιματοκρίτη λευχαιμίας». Δημήτρης Λιαντίνης
Πιθανότατα θα έχετε δει στην τηλεόραση την ελληνική ταινία «Ο δασκαλάκος ήταν λεβεντιά», με πρωταγωνιστή τον Κώστα Βουτσά, όπου υποδυόμενος τον δάσκαλο, σε κάποια σκηνή παίζει το παιχνίδι των ερωτήσεων και πληρώνεται για κάθε σωστή απάντηση.
Προσφάτως, ψάχνοντας κάποιες πληροφορίες στο Διαδίκτυο, η τύχη με οδήγησε σε μια ιστοσελίδα θρησκευτικού περιεχομένου, με τίτλο «Θρησκευτικά…αλλιώς». Μου τράβηξε την προσοχή, όχι τόσο το περιεχόμενό της, αλλά το ότι την διαχειρίζεται μια δασκάλα. Αυτό όμως που με «ερέθισε» περισσότερο, είναι το ότι η συγκεκριμένη δασκάλα διδάσκει στα δημόσια σχολεία.
Διαβάζοντας το άρθρο «Κάιν και Άβελ» και μη μπορώντας να καταπιώ τις ανοησίες που αναπαρήγαγε η συγκεκριμένη δασκάλα, αναλογιζόμενος ότι με τα ίδια σκουπίδια ταΐζει και τους μαθητές της, θέλησα να την προκαλέσω μπας και καταφέρει να διακρίνει την γύμνια της. Βεβαίως, εγώ δεν πλήρωνα για τις απαντήσεις που περίμενα, όπως γινόταν στην ταινία, αλλά περίμενα τουλάχιστον η δασκάλα να ήταν…λεβεντιά.
Το ακόλουθο κείμενο, δεν έχει ως σκοπό την διαφήμιση (ακόμη κι αν ίσως φανεί έτσι), αλλά την κατάθεση της προσωπικής εμπειρίας ενός πρώην (πλέον) μανιώδους καπνιστή με το πέρασμα στον κόσμο του ηλεκτρονικού τσιγάρου. Δεν έχει επίσης ως σκοπό την αναλυτική παρουσίαση του εν λόγω προϊόντος (υπάρχει οπτικοακουστικό υλικό στο τέλος, για όποιον ενδιαφέρεται για περισσότερες πληροφορίες), αλλά την αξιολόγησή του σε γενικές γραμμές.
Το ηλεκτρονικό τσιγάρο, τα πρώτα χρόνια της εμφάνισής του στην αγορά, είτε δυσφημίστηκε γιατί παρουσιάζονταν ως κάτι που δεν ήταν (δηλαδή, περίπου ως φαρμακευτικό προϊόν -γι’ αυτόν τον λόγο μπήκε και στον στόχο των φαρμακευτικών οργανισμών), είτε υποτιμήθηκε, καθώς τότε δεν ήταν τόσο εξελιγμένο και βελτιωμένο όπως στις μέρες μας. Με το πέρασμα όμως του χρόνου, το ηλεκτρονικό τσιγάρο διεκδικεί με αξιώσεις τη θέση του στα…χείλη των καπνιστών.
03/03/2014 | 
Σχολιασμός 
1. Είναι να πέφτει κανείς από τα σύννεφα… Μα φάγανε δημόσιο χρήμα οι ΜΚΟ (Μπίζνες Καλά Οργανωμένες); Αν είναι δυνατόν… Αφού ο πρώην πρωθυπουργός Τζέφρι Παπανδρέου, διαβεβαίωνε από το βήμα της Βουλής, ότι έχουν ελεγχθεί και πως επιτελούν έργο. Έχουμε κανέναν ικανό λόγο για ν’ αμφισβητήσουμε το αληθές των λόγων του, πέρα από μερικές εκαντοντάδες λαμογιοφαγωμένα εκατομμύρια ευρώ;
Το ακόλουθο κείμενο, δεν έχει ως σκοπό την διαφήμιση (ακόμη κι αν ίσως φανεί έτσι), αλλά την κατάθεση της προσωπικής εμπειρίας ενός πρώην (πλέον) μανιώδους καπνιστή με το πέρασμα στον κόσμο του ηλεκτρονικού τσιγάρου. Δεν έχει επίσης ως σκοπό την αναλυτική παρουσίαση του εν λόγω προϊόντος (υπάρχει οπτικοακουστικό υλικό στο τέλος, για όποιον ενδιαφέρεται για περισσότερες πληροφορίες), αλλά την αξιολόγησή του σε γενικές γραμμές.
Μπορούν οι πούστηδες να παρελαύνουν «περήφανοι».
