Βρήκε το δαχτυλίδι της έπειτα από 67 χρόνια!
31/01/2008 | 
Σχολιασμός
Μια γιαγιά, από τη Μεγάλη Βρετανία, βρήκε το δαχτυλίδι των αρραβώνων της που είχε πετάξει πριν από 67 χρόνια!
Η κυρία Violet Booth το 1941 κατά την διάρκεια ενός καυγά με τον αρραβωνιαστικό της, Samuel, πέταξε το δαχτυλίδι σε ένα χωράφι! Το ζευγάρι προσπάθησε να το βρει αλλά μετά από άκαρπες προσπάθειες αναγκάστηκαν να αγοράσουν καινούργιο δαχτυλίδι αφού σκόπευαν να παντρευτούν.
Ο ανιψιός της κύριος Leighton Boyes, ανιχνευτής μετάλλων στο επάγγελμα, βρήκε το δαχτυλίδι μέσα σε δυο ώρες από την στιγμή που του επέδειξαν το χωράφι όπου είχε πεταχτεί.
«Είναι απίστευτο είμαι πολύ συγκινημένη. Το δαχτυλίδι αυτό σημαίνει πολλά για εμένα και μου φέρνει πολλές ευτυχισμένες αναμνήσεις» είπε η 88χρονη γυναίκα που έχασε τον σύζυγο της πριν από 15 χρόνια.
Ο κύριος Leighton Boyes πήρε ένα χάρτη και ζήτησε από την θεία να του υποδείξει την περιοχή. Ζήτησε άδεια από τον ιδιοκτήτη του χωραφιού και ξεκίνησε την έρευνα του.
«Μέσα σε δυο ώρες το εντόπισα. Ήταν μόλις 10 εκατοστά κάτω από το έδαφος και δεν είχε διαβρωθεί καθόλου. Δεν θα ξεχάσω ποτέ το πρόσωπο της θείας μου όταν της το παρέδωσα, ήταν ευτυχισμένη» είπε ο 33-χρονος άντρας.
Πηγή: Έθνος
Πριν από μερικές βδομάδες, παρατήρησα με έκπληξή μου ότι διάφοροι δημοσιογράφοι, κυρίως τηλεοπτικοί, άρχισαν να μιλάνε για το «πόσο κακό είναι τo internet», ότι «οι νέοι στο internet κινδυνεύουν», ότι «τα παιδιά σας αυτοκτονούν μέσω internet», ότι «τα παιδιά βλέπουν παιδεραστίες και άλλες κακές ανωμαλίες », ότι «στο Internet υπάρχουν κυκλώματα που εκμεταλλεύονται τους αφελείς» 
«Αλήτες, ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι». Τα τελευταία χρόνια και ιδίως μετά την γέννηση της ιδιωτικής τηλεόρασης, το σύνθημα αυτό φαίνεται να βρίσκει απήχηση όλο και σε μεγαλύτερες μάζες. Ίσως δεν είναι τυχαίο, ή μάλλον τίποτε δεν είναι τυχαίο. Για όλα υπάρχει μια αιτία και για όλα υπάρχει μια εξήγηση. Υπάρχει το πριν και το μετά. Το πριν, στο μυαλό των περισσότερων, αποτυπώνεται με την χειραγώγηση την κοινής γνώμης, με τον έναν ή άλλον τρόπο, μέσω μιας «δημοσιογραφικής πένας» ή ενός μικροφώνου. Το μετά μοιάζει κατά βάση με το πριν. Υπάρχει όμως μια σημαντική διαφορά. Ο έλεγχος της πληροφορίας. Ο μέχρι πριν λίγα χρόνια «κοιμώμενος γίγαντας» (και συνεχώς αναπτυσσόμενος) που λέγεται Διαδίκτυο, απελευθέρωσε την πληροφορία, που μέχρι τότε ήταν «όμηρος» στις πένες και τα μικρόφωνα των ολίγων και οι οποίοι μπορούσαν να την χρησιμοποιήσουν κατά το δοκούν. Ο αναγνώστης-τηλεθεατής-ακροατής έπαψε να υποβάλλεται σε μια συνεχή πλύση εγκεφάλου και άρχισε να αμφιβάλλει για πολλά, τα οποία μέχρι κάποια στιγμή θεωρούσε αυτονόητα. Σ’ αυτό φυσικά δεν βοήθησε μόνο η εξάπλωση του Διαδικτύου, αλλά και ο σταδιακός «θάνατος» του μονοπωλίου της τηλεόρασης με την ταυτόχρονη «γέννηση» νέων πηγών ενημέρωσης και ψυχαγωγίας. Το Διαδίκτυο όμως διαθέτει ένα στρατηγικό πλεονέκτημα. Έδωσε το βήμα στον ανώνυμο πολίτη να εκφράσει την δική του άποψη και γνώμη, χωρίς περιορισμούς και αναστολές, χωρίς να περνά μέσα από το «φίλτρο» των Μ.Μ.Ε. 
Στις 6 Ιανουαρίου 2006 η εφημερίδα Dahe Daily της κινεζικής επαρχίας Henan, ανέφερε ότι το τοπικό αστυνομικό τμήμα της κωμόπολης Yangzhuang, αδυνατούσε να πάρει μια φωτογραφία ταυτότητας από τον Ye Xiangting.
