Δευτέρα, 6 Νοεμβρίου 1978. Οι πόρτες στο ισόγειο ενός σπιτιού στο χωριό Κωσταλέξι (Κωσταλέξης) ανοίγουν και μια ομάδα αστυνομικών και δημοσιογράφων έρχονται αντιμέτωποι με ένα θέαμα που μέσω φωτογραφιών θα κάνει τον γύρο του κόσμου.
Η 47χρονη Ελένη Καρυώτη αντικρίζει τον ήλιο μετά από 29 ολόκληρα χρόνια εγκλεισμού της σ’ ένα μικρό δωμάτιο, λίγα μόλις χιλιόμετρα έξω απ’ την Λαμία.

Η φρικτή ιστορία της ξεκινά από τα χρόνια του εμφυλίου πολέμου. Στο μυαλό της χαράζονται οι αποτρόπαιες εικόνες βασανισμών και εκτελέσεων που λάμβαναν χώρα στην πλατεία του χωριού. Η έφηβη τότε Ελένη, γόνος εθνικόφρονης οικογένειας, έκανε κάτι που στην μικρή και κλειστή κοινωνία του χωριού φάνταζε ως έγκλημα. Δημιούργησε ερωτική σχέση (ή φημολογήτω ότι δημιούργησε) με τον δάσκαλο του χωριού, ο οποίος συν τοις άλλοις φερόταν να είχε προσχωρήσει στις τάξεις των κομμουνιστών ανταρτών.

Η γονείς της και τα 3 αδέλφια της, μπροστά σ’ αυτήν την ντροπή, αποφασίζουν να δράσουν άμεσα κι αποφασιστικά. Φυλακίζουν την Ελένη στο ισόγειο δωμάτιο του σπιτιού κι από ‘κείνη την στιγμή ουσιαστικά την διαγράφουν από την οικογένεια. Η μεταχείριση που είχε έκτοτε και για τα επόμενα 29 χρόνια, ήταν χειρότερη κι απ’ αυτή ενός σκυλιού. Το μοναδικό της ρούχο ήταν μια κουβέρτα, ενώ έτρωγε, αφόδευε και κοιμόταν στο ίδιο μέρος.
Το πιο λυπηρό ήταν πως πολλοί κάτοικοι του χωριού, αν όχι όλοι, γνώριζαν τι συνέβαινε. Κανείς όμως, ακόμα κι όταν πέρασαν τα χρόνια, δεν τόλμησε να κάνει έστω και μια ανώνυμη καταγγελία.

Η ιστορία που αποκαλύφθηκε από τους δημοσιογράφους πήρε γρήγορα μεγάλες διαστάσεις.
Ουσιαστικά κατηγορήθηκε όλο το χωριό, ότι αν και γνώριζε για τον εγκλεισμό δεν έκανε τίποτα για να λυτρώσει την κοπέλα.
Το Κωσταλέξι έγινε συνώνυμο με τη μιζέρια, την αθλιότητα και την απάνθρωπη συμπεριφορά.

Όταν άνοιξε η πόρτα, βρέθηκαν όλοι αντιμέτωπη με μια τρομαγμένη γυναίκα, χωρίς ρούχα, τυλιγμένη με μια κουβέρτα. Έβγαζε άναρθρες κραυγές, καθώς τόσα χρόνια δεν είχε κάποιον να μιλήσει κι έχασε το χάρισμα του λόγου. Μπορούσε μόνο να ψελλίσει μερικές δεκάδες λέξεις.
Ο 29χρονος εγκλεισμός της, της άφησε εμφανή ψυχολογικά προβλήματα.

Η Ελένη Καρυώτη νοσηλεύτηκε στο νοσοκομείο Λαμίας. Εκεί, όπως λέγεται, έγραψε σ’ ένα κομμάτι χαρτί το όνομα του ανθρώπου που αγαπούσε. Έγραψε το όνομα του δασκάλου.
Τα αδέλφια της οδηγήθηκαν στην δικαιοσύνη, όπου και αθωώθηκαν.

Οι γιατροί αποφάσισαν την μεταφορά της σε ψυχιατρικό ίδρυμα. Λίγα χρόνια αργότερα, η Ελένη Καρυώτη εξαφανίζεται κι έκτοτε αγνοήται η τύχη της.

Η δικαστικός Μαρία Μαργαρίτη, προχώρησε σε απεργία πείνας, στις 12 Δεκεμβρίου 2007, μπροστά στο Μέγαρο Μαξίμου, εξαιτίας της εκδίωξής της από το δικαστικό σώμα. Η Μαρία Μαργαρίτη απομακρύνθηκε βιαίως από τον χώρο στον οποίο είχε κατασκηνώσει και το γεγονός που κάλυψε το βρετανικό τηλεοπτικό δίκτυο BBC, σχεδόν αποσιωπήθηκε από τα ελληνικά ΜΜΕ.

Η ίδια ισχυρίστηκε, ότι η εκδίωξή της από το δικαστικό σώμα οφείλεται στο ότι πραγματοποίησε καταγγελίες για κατάχρηση κοινοτικών κονδυλίων που προορίζονταν για σεισμοπαθείς, από κρατικούς παράγοντες. Η Μαρία Μαργαρίτη, είχε προχωρήσει επίσης και σε καταγγελίες εναντίων δικαστικών λειτουργών, που όπως υποστήριξε, ασελγούσαν επί πληρωμή πάνω σε ανήλικους, ακόμη κι εντός των δικαστικών χώρων. Η Μαρία Μαργαρίτη κατήγγειλε επώνυμα, πολιτικούς, δικαστικούς και αστυνομικούς για συμμετοχή σε κυκλώματα διαφθοράς, ενώ στις 25 Νοεμβρίου του 2004 κατήγγειλε στο αστυνομικό τμήμα Τρικάλων, πως δυο κουκουλοφόροι -που ισχυρίστηκε ότι ήταν αστυνομικοί- εισέβαλλαν στο σπίτι της κι αφού την έδεσαν, την κούρεψαν.

Θα πρέπει να σημειωθεί πάντως, πως η Μαρία Μαργαρίτη αναφέρεται από κάποιους, ως ένα άτομο με μειωμένο καταλογισμό, που δεν έχει «σώας τας φρένας», ενώ είχε κατηγορηθεί και η ίδια στο παρελθόν για την κλοπή 800 δικογραφιών από το Πρωτοδικείο Γρεβενών, παρ’ ότι αυτή την κλοπή την είχε καταγγείλει και η ίδια.