Το κείμενο που θα διαβάσετε παρακάτω αντεγράφη αυτούσιο, χωρίς περικοπή ή διόρθωση από το kagouras.blogspot.com.
Αν και το κείμενο περιέχει αρκετές αθυροστομίες και χυδαίους χαρακτηρισμούς, εν τούτοις το αναδημοσιεύουμε, γιατί σε αρκετά σημεία του έχει πολύ γέλιο (υποκειμενικό αυτό βεβαίως).
Θα πρέπει να δώσουμε προηγουμένως, για τους μη γνωρίζοντες, τους ορισμούς για τους «ΕΜΟ» και τους «Κάγκουρες».

Τι είναι ΕΜΟ;
Σύμφωνα με το life.gr: To emo ξεκίνησε στα μέσα της δεκαετίας του ’80 στη Washington ως ένα παρακλάδι του hardcore punk. Τo όνομα σημαίνει «emotional» – κι όπως λέει και ο μουσικός παραγωγός Γιώργος Φακίνος, «περιέγραφε έναν punk ήχο με περισσότερο συναίσθημα». Τώρα πια ο όρος έχει διευρυνθεί τόσο πολύ που είναι δύσκολο να τον ορίσει κανείς. Η emo μουσική έγινε πιο mainstream, ενώ το emo άρχισε να ταυτίζεται και με την έννοια της γκρινιάρικης εφηβικής αυτοκαταστροφής: μελοδραματικοί στίχοι, βλέμματα στο κενό και χαρακωμένα χέρια. Οι ΕΜΟ αναγνωρίζονται σχετικά εύκολα. Πιτσιρίκια ντυμένα με μαύρα ρούχα και βαμμένα μάτια παρατεταγμένα στα σκαλιά. Τα κορίτσια έχουν μαλλιά που θυμίζουν θημωνιές στολισμένες με υφασμάτινους φιόγκους, τα αγόρια φορούν γραβάτες, κολλητά τζιν και έχουν φράντζες που τους καλύπτουν το ένα μάτι (ενίοτε και τα δυο). Κοιτάνε το κενό, σιγοψιθυρίζουν, κάνουν επιδεικτικά βόλτες πάνω-κάτω. Καπνίζουν, όπως καπνίζουν όλοι γύρω στα 16, σαν να ξέρουν πως η ζωή τους τελειώνει αύριο και πρέπει να καπνίσουν το τελευταίο τους πακέτο.
Πάνω απ’ όλα όμως, στην Ελλάδα τουλάχιστον, το emo έγινε συνώνυμο μιας εφηβικής στυλιστικής επανάστασης: μαύρα ρούχα, κολλητά τζιν, βάψιμο για αγόρια και κορίτσια, περίπλοκα κουρέματα με τούφες βαμμένες σε ροζ, φούξια, μπλε και πράσινο, piercings, γραβάτες, νεκροκεφαλές κι αστράκια είναι μόνο μερικά από τα στοιχεία αυτού του στυλ.

Τι είναι οι «Κάγκουρες»;
Σύμφωνα με την Φρικιπέδια: Η έννοια της λέξης κάγκουρας σημαίνει ο επιδειξίας, ο λαϊκός τύπος, αυτός που αυτοπροβάλλεται άκομψα γελοιοποιώντας τον εαυτό του σε μια προσπάθεια να καταξιωθεί, χωρίς όμως ο ίδιος να το καταλαβαίνει.
Ο κάγκουρας είναι εκείνο επίσης το είδος οδηγού που παρεμβαίνει στην εμφάνιση του εκάστοτε αυτοκίνητου που έχει με ποικίλα είδη αισθητικών βελτιώσεων.Ένας τυπικός κάγκουρας φοράει αθλητικό παπούτσι του οποίου η σόλα πλησιάζει την υφή των ελαστικών του αυτοκινήτου του. Επίσης μια ιεροτελεστία του είδους αποτελεί η ηχορύπανση κυρίως τις βραδινές ώρες, όπου κυκλοφορούν τα θηλυκά του είδους.
Κάγκουρες ονομάστηκαν επειδή όταν παρακολουθούσαν «κόντρες» κι έκανε κρύο, έβαζαν τα χέρια στις τσέπες και έκαναν επιτόπια πηδήματα για να ζεσταθούν, θυμίζοντας καγκουρό.

Μια άλλη ομάδα είναι οι «Trendy» γιατί ακολουθούν την μόδα, σε αντίθεση με τους «ΕΜΟ», οι οποίοι υποστηρίζουν ότι δημιουργούν μόδα.

Οι «Κάγκουρες» με τους «Trenty» απ’ τη μια πλευρά και οι ΕΜΟ απ’ την άλλη, αποτελούν «αντίπαλες» ομάδες, με τους ΕΜΟ να βρίσκονται συνήθως στην θέση των «κατατρεγμένων».

Ακολουθεί το κείμενο που προαναφέραμε. Κατά τ’ άλλα, σεβασμό στον συγγραφέα 🙄 …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Πριν λίγες μέρες ο Αντέννα ανέσυρε ένα παλιό βίντεο του 1992, όπου ο τότε πρόεδρος των Σκοπίων Κίρο Γκλιγκόρωφ είχε δηλώσει ότι οι Σκοπιανοί είναι Σλάβοι και δεν έχουν καμία σχέση με τον Μέγα Αλέξανδρο. Το βίντεο αυτό θεωρήθηκε «ντοκουμέντο» από πολλούς και ιδίως από τα ελληνικά blogs, τα οποία και το ενσωμάτωσαν στις σελίδες τους. Για να είναι ειλικρινής ο υπογράφων, παρασύρθηκε και το ενσωμάτωσε κι αυτός στην παρούσα σελίδα.
Γρήγορα όμως αναθεώρησα και το έβγαλα, γιατί δεν θέλω σαν Έλληνας να κοροϊδεύω τον εαυτό μου. Περιμέναμε τον Γκλιγκόρωφ να μας το πει; Δεν το γνωρίζουμε; Ή έχουμε την εντύπωση ότι αυτοί που κινούν τα νήματα (ΗΠΑ, Γερμανία, κτλ) δεν το γνωρίζουν; Και τότε που το είπε δηλαδή, τι έγινε; «Συγκινήθηκαν» οι Αμερικανοί και οι άλλοι και μας είπαν «δίκιο έχετε»;
Η Ελλάδα, δυστυχώς για μια ακόμα φορά, απέδειξε ότι στην διπλωματία και κατ’ επέκτασην στην εξωτερική της πολιτική, είναι ανύπαρκτη. Ο Κικέρων δικαιώνεται κάθε στιγμή για τον υποτιμιτικό χαρακτηρισμό των Γραικύλων που μας απέδωσε.
Όταν η «ισχυρή» Ελλάδα των Βαλκανίων δεν είχε και δεν έχει τα κότσια να χτυπήσει το χέρι στο τραπέζι, στο οποίο έχει σαν «ομοτράπεζο» το συνοθύλευμα εθνοτήτων των Σκοπίων (με την απογραφή του 2002, οι Σκοπιανοί ανέρχονται σε 1.297.981 και οι υπόλοιποι σε περίπου 700.000, εκ των οποίων 509.083 Αλβανοί), τότε τι να περιμένουμε στα χειρότερα;

Πάμε να βάλουμε ένα βέτο (αν το βάλουμε), και καμαρώνουμε σαν γύφτικα σκεπάρνια επειδή «τολμήσαμε» να ψελλίσουμε μετά κόπων και βασάνων ένα «Όχι» στα Σκόπια. Σιγά τα ωά! Εδώ κι επί 15 και πλέον χρόνια μας έχουν ξεφτυλίσει. Ποια σοβαρή και «ισχυρή» χώρα θα ανεχόταν τα καψόνια που γίνονται στα ελληνοσκοπιανά σύνορα απ’ τους Σκοπιανούς τελωνειακούς; Αλλά κι απ’ αυτούς να περάσεις, σε περιμένει το «Have a pleasant stay in Macedonia» της Cosmofon του ΟΤΕ. Όπου και να πας δηλαδή, «πίκρα». …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Το δράμα που ζει μια νεαρή κοπέλα, στην Αυστραλία, η οποία είναι αλλεργική στο νερό περιέγραψε με δηλώσεις της στα μέσα ενημέρωσης. Η Άσλεϊ Μόρις, που σπουδάζει δημοσιογραφία δεν μπορεί να κολυμπήσει, ή να κάνει μπάνιο, λόγω αυτής της αλλεργίας. Στην παραμικρή επαφή της με το νερό γεμίζει εξανθήματα.

«Αν και τα εξανθήματα δεν διακρίνονται εύκολα, εντούτοις το δέρμα μου αλλάζει χρώμα και με δείχνει σαν…πεθαμένη. Το χειρότερο είναι ότι πάσχω από φοβερή φαγούρα και συχνά ματώνω το κορμί μου από το ξύσιμο. Για δυο ώρες μετά από οποιαδήποτε επαφή με το νερό δεν μπορώ να πάω πουθενά».

Η Άσλεϊ Μόρις, είναι ακόμη αλλεργική και στο ίδιο της τον ιδρώτα, αφού της δημιουργεί εξανθήματα! «Έτσι», λέει, «σπανίως βγαίνω έξω, δεν κάνω κανένα σπορ πλέον και φυσικά δεν κολυμπώ».

Πάντως δεν έχει κανένα πρόβλημα όταν πίνει νερό. Η 19χρονη κοπέλα από τη Μελβούρνη έγινε αλλεργική στο νερό όταν πήρε μια μεγάλη δόση πενικιλίνης στην ηλικία των 14 ετών! Η νεαρή φοιτήτρια είναι μεταξύ των πέντε ατόμων στον κόσμο που πάσχουν από την ανίατη ασθένεια Aquagenic Urticaria. Η ίδια λέει ότι αναγκάζεται συνέχεια να κρατά ομπρέλα, να βάζει σεντόνι ανάμεσα σε αυτήν και τον φίλο της όταν κοιμούνται, δεν τον πλησιάζει όταν ιδρώνει και μένει στο σπίτι όταν κάνει ντους μέχρι να φύγουν τα εξανθήματα!
Δηλώνει πάντως ότι εξακολουθεί να είναι αισιόδοξη για την ζωή της και το μέλλον της.

Πηγή: news.ert.gr

Το δικαίωμα στη γνώση διεκδικεί ο γηραιότερος μαθητής στον κόσμο, ο 88χρονος Κενυάτης, Κιμάνι Μαρούγκε.
Ο Κενυάτης αγρότης αναγκάστηκε λόγω της μετεκλογικής κρίσης στην χώρα να καταφύγει σε προσφυγικό καταυλισμό, όπου διαμένουν 14.000 άνθρωποι. Κάθε πρωί ξυπνάει στην ώρα του, μαζεύει τα βιβλία του και ντύνεται για να πάει, κουτσαίνοντας, με τα πόδια στο Δημοτικό σχολείο, που όμως τώρα απέχει τέσσερα χιλιόμετρα.

«Επρεπε να πάω στον καταυλισμό όταν άρχισαν οι διαδηλωτές να καταστρέφουν και να πυρπολούν τα σπίτια», δήλωσε ο υπερήλικας μαθητής, ο οποίος ανήκει στην φυλή Κικούγιου.
«Είναι δύσκολο. Δεν υπάρχει κανένας να με βοηθάει στο περπάτημα. Πηγαίνω μόνος μου. Αλλά το πάθος μου για μάθηση με κρατάει σε εγρήγορση», εξηγεί ο ίδιος και ζητάει να μεταφερθεί σε άλλον καταυλισμό, πιο κοντά στο σχολείο του.

Αναλφάβητος όλη του τη ζωή, ο Μαρούγκε, ο οποίος έχει και δισέγγονα, αποφάσισε να μην χάσει την ευκαιρία και να πάει στο σχολείο όταν ο πρόεδρος Κιμπάκι εισήγαγε την δωρεάν πρωτοβάθμια παιδεία στην χώρα, το 2003.

Πηγή: news.ert.gr

Το 1888 εκτίθεται στην Αθήνα για πρώτη φορά ο πίνακας του Νικόλαου Γύζη (1842-1901) με τίτλο «Ελληνικό Σχολείο εν καιρώ δουλείας», ο οποίος παριστάνει έναν καλόγερο να διδάσκει παιδιά.
Το 1899 ο Ιωάννης Πολέμης (1862-1926) εμπνευσμένος, όπως δήλωσε ο ίδιος, από τον πίνακα του Γύζη, γράφει και δημοσιεύει το πασίγνωστο ποίημά του με τίτλο «ΤΟ ΚΡΥΦΟ ΣΧΟΛΕΙΟ»:

«Απ’ έξω μαυροφόρα απελπισιά,
πικρής σκλαβιάς χειροπιαστό σκοτάδι
και μέσα στη θολόκτιστη εκκλησιά
(στην εκκλησιά που παίρνει κάθε βράδυ
την όψη του σχολειού),
το φοβισμένο φως του καντηλιού
τρεμάμενο τα ονείρατα αναδεύει
και γύρω τα σκλαβόπουλα μαζεύει».

Το ποίημα αυτό, που προκαλεί τις πιο ευαίσθητες χορδές της ιστορικής μας μνήμης και συνείδησης, που είναι διαμορφωμένη μέσα σε συνθήκες καλλιεργημένης ημιμάθειας, μονόπλευρης ενημέρωσης, με παραποιήσεις και πλαστογραφήσεις της ιστορίας, ένοχες σιωπές, με την απόκρυψη εθνικής σημασίας γεγονότων (όπως η απόκρυψη της αδιάλειπτης και αμείλικτης δίωξης της Παιδείας από την Εκκλησία, ακόμα και με το κάψιμο των βιβλίων, αλλά και του φιλότουρκου, αντιδραστικού και ολέθριου ρόλου της στο σηκωμό του υπόδουλου ελληνισμού), απέκτησε γρήγορα μεγάλη δημοσιότητα. Χάρη στη δημοσιότητα αυτή, ο τίτλος αυτού του ποιήματος αντικατέστησε τον αρχικό τίτλο του πίνακα ο οποίος έμεινε γνωστός πια με τον τίτλο «Το Κρυφό Σχολειό», αυτόν του ποιήματος.

Στην ελληνική ιστορία, ο όρος «κρυφό σχολειό» αναφέρεται σε σχολεία που υποτίθεται πως λειτουργούσαν κρυφά και υπό καθεστώς απαγόρευσης στις περιοχές όπου κατοικούσαν Έλληνες, κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας. Η ύπαρξη τέτοιων σχολείων δεν έχει επιβεβαιωθεί από ιστορικά στοιχεία και θεωρείται από τους περισσότερους ιστορικούς πως ανήκουν στη σφαίρα του μύθου αποτελώντας μέχρι σήμερα στοιχείο της λαϊκής παράδοσης.

Σύμφωνα με την παραδοσιακή αντίληψη, οι ποικίλες εντάσεις, οι διακρίσεις και οι κατατρεγμοί που υφίσταντο οι υπόδουλοι Έλληνες από τους Τούρκους, τους ανάγκαζαν συχνά να καταφεύγουν σε κρυφά σχολεία, προκειμένου να διδαχθούν τα παιδιά τους ελληνική γραφή και ανάγνωση, αριθμητική, στοιχεία της ελληνικής Ιστορίας. Η επίσημη πολιτική της αυτοκρατορίας ποικίλε ανάλογα με το Σουλτάνο. Γεγονός είναι ότι ως τον 17ο αιώνα δεν υπήρχαν πολλά σχολεία ούτε μεγάλο ενδιαφέρον για τα γράμματα, δεν είναι όμως σαφές αν αυτό οφειλόταν σε ανθελληνική πολιτική των Σουλτάνων ή απλά στη μετοίκηση των Ρωμιών λογίων στη Δύση λόγω της αδιαφορίας των Οθωμανών για τα γράμματα. Η παράδοση για τα κρυφά σχολειά αναφέρει πως λειτουργούσαν κυρίως σε εκκλησίες και μοναστήρια, με δασκάλους ιερείς, φιλάνθρωπους ή εκπαιδευτικούς χωρίς επαγγελματική κατάρτιση, χρησιμοποιώντας ως αναγνωστικό βοήθημα τα ιερά βιβλία της εκκλησίας.

Ο όρος, λοιπόν, «κρυφό σχολειό» είναι πρόσφατος και σε καμιά περίπτωση προεπαναστατικός, γιατί δεν υπάρχει καμιά απολύτως ιστορική πηγή που να μαρτυρεί ότι οι τουρκικές αρχές απαγόρευαν τη λειτουργία ελληνικών σχολείων. Αλλωστε, το γεγονός και μόνο ότι σε όλη την Τουρκοκρατία λειτουργούσαν φανερά ελληνικά σχολεία σε πόλεις και χωριά δηλώνει ότι δεν υπήρχε λόγος λειτουργίας κρυφών σχολείων. Και βέβαια η Εκκλησία, που προβάλλεται και διεκδικεί την τιμή και τη δόξα της ίδρυσης, της συντήρησης και λειτουργίας του λεγόμενου «κρυφού σχολειού», με τόση εξουσιαστική εμπειρία από τα βυζαντινά χρόνια και στα κατοπινά, σε καμιά περίπτωση δε θα αδιαφορούσε για την προμήθεια και διατήρηση τέτοιων τεκμηρίων αν υπήρχαν, που θα της εξασφάλιζαν αιώνια ευγνωμοσύνη ολόκληρου του Εθνους για το φωτισμό του στα χρόνια της δουλείας, που θα τον οδηγούσε στο λυτρωμό του.

Η σχετική παράδοση ανάγει την αρχή του θρύλου αυτού στα μεταεπαναστατικά χρόνια, όπου ο θρύλος αργότερα ντύθηκε με ζωγραφική και ποίηση.

Πώς όμως δημιουργήθηκε ο σχετικός μύθος; …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »