Πατήρ πάντων πόλεμος. Και συνεπώς το γεγονός δεν προκαλεί έκπληξη: η προέλευση της φαρμακοδιέγερσης όπως την εννοούμε σήμερα (στην πράξη, δηλαδή, η χρήση τεχνητών ή φυσικών σκευασμάτων όχι για τη θεραπεία συγκεκριμένων συμπτωμάτων συγκεκριμένων ασθενειών, αλλά για την ενίσχυση, πέρα από το φυσιολογικό όριο, κάποιων οργανικών και διανοητικών λειτουργιών υγιών ανθρώπων –με ό,τι κόστος μπορεί να έχει κάτι τέτοιο) έχει τις ρίζες της ψηλά στον ταραγμένο αέρα του μεσοπολέμου.
Μόλις κατασκευάστηκαν τα πρώτα αεροπλάνα που μπορούσαν να πετούν για πολλή ώρα, πολύ ψηλά, δημιουργήθηκε και η ανάγκη να προστατευθούν οι πιλότοι από τις διάφορες παρενέργειες που προκαλεί στο σώμα και στο μυαλό η απότομη και σχετικώς μακρά έκθεση χαμηλότερη ατμοσφαιρική πίεση -και η συνεπακόλουθη σταδιακή μείωση της ικανότητας πρόσληψης οξυγόνου. …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Ο Guillermo Vargas Jiménez είναι ένας υποτιθέμενος «καλλιτέχνης», γεννημένος το 1975 στο Σαν Χοσέ της Κόστα Ρίκα. Έγινε περισσότερο γνωστός μέσα στο 2007 με το «καλλιτεχνικό» όνομα «Habacuc».
Τι είναι αυτό όμως που τον έκανε γνωστό; Με μια λέξη θα μπορούσε να απαντήσει κανείς, η κτηνωδία του.
Ο Vargas είχε βρει ένα αδέσποτο άρρωστο σκυλί (το έλεγαν Natividad=Γέννηση) στους δρόμους της Μανάγκουα στην Νικαράγουα.
Το εν λόγω σκυλί, ο Vargas το πήγε σε μια γκαλερί (Códice Gallery) στα πλαίσια της Bienarte 2007 στην Κόστα Ρίκα και το έδεσε σε μια γωνιά μ’ ένα κοντό σχοινί, εκθέτοντάς εκεί ως είδος τέχνης.
Την «έκθεσή» του την ονόμασε «Eres Lo Que Lees» (Είστε ότι διαβάζετε) κι έφτιαξε μια επιγραφή μ’ αυτή την φράση καμωμένη από…μπισκότα σκύλων (σκυλοτροφή). Ενώ ο ίδιος εξέθετε το «καλλιτέχνημά» με την….σκυλοτροφή του δύστυχου ζώου, το ίδιο όχι μόνο το άφησε νηστικό και χωρίς νερό για αρκετές μέρες, αλλά απαγόρευε και στους επισκέπτες (μερικούς απ’ αυτούς δηλαδή, που δεν είχαν τέτοια ζωώδη καλλιτεχνικά ένστικτα) να το ταΐσουν, ενώ αρνήθηκε και τις εκκλήσεις για απελευθέρωσαη του ζώου.
Αν και η διεύθυνση της γκαλερί δήλωσε ότι το ζώο έμεινε μόνο 3 ώρες δεμένο και μετά απέδρασε, εν τούτοις είναι πλήθος οι καταγγελίες πως το άμοιρο ζώο τελικά αφέθηκε να πεθάνει από πείνα και δίψα, στην γωνιά που το είχαν δέσει, μετά από μερικές μέρες.
Ο ίδιος ο Vargas είχε δηλώσει αρχικά ότι «το σκυλί θα πέθαινε που θα πέθαινε», ενώ προσπάθησε να δικαιολογήσει την κτηνωδία του λέγοντας, πως μ΄αυτόν τον τρόπο ήθελε να αναδείξει τα…προβλήματα των αδέσποτων σκύλων!!!

Το «ωραίο» της υπόθεσης είναι ότι ο Vargas λίγο καιρό αργότερα πήρε το πρώτο βραβείο γι’ αυτή του την «καλλιτεχνική» έκθεση.
Η περιώνυμη μάλιστα «Central American Biennial of Art» θεώρησε ότι αυτή η κτηνωδία είναι όντως «τέχνη», και έτσι ο «καλλιτέχνης» Guillermo «Habacuc» Vargas προσκλήθηκε να επαναλάβει το «έργο» του στην Biennial τον Νοέμβριο του 2008.
Η απόφαση αυτή ξεσήκωσε θύελλα διαμαρτυριών από πολίτες όλου του κόσμου (κι όχι απαραιτήτως ζωόφιλους) που ξεκίνησαν έναν αγώνα δρόμου προκειμένου να μαζέψουν υπογραφές, με σκοπό να μην επιτραπεί στον Vargas να συμμετέχει στην έκθεση.
Στην φωτογραφία, ο Vargas εμφανίζεται σε μια άλλη από τις «καλλιτεχνικές» του εμπνεύσεις, με θέμα την «Ζωντανή πορνογραφία μέσω web cam».align

Ενώ τις μέρες που διανύουμε το θέμα της ονομασίας των Σκοπίων (Π.Γ.Δ.Μ.) είναι κυρίαρχο, μόλις τα τελευταία χρόνια άρχισε να γίνεται γνωστό στην ελληνική κοινή γνώμη, ότι στο νότιο τμήμα των Σκοπίων υπάρχει ελληνική μειονότητα. Η μειονότητα αυτή στα μέσα του 19ου αιώνα ήταν όμως πλειονότητα σε μία εδαφική λωρίδα βόρεια των ελληνικών συνόρων, στην περιοχή που περιλαμβάνει την Αχρίδα, το Μοναστήρι, την Γευγελή και την Στρώμνιτσα και με όρια προς Βορρά το Κρούσοβο και τον Πρίλαπο. Εκεί ακριβώς βρίσκονται και τα όρια της ιστορικής και γεωγραφικής Μακεδονίας, διότι γεωγραφική Μακεδονία, ως όρος ανεξάρτητος και διαφορετικός από την ιστορική, δεν υφίσταται.

Τη διαφοροποίηση των όρων “γεωγραφική” και “ιστορική” Μακεδονία επέβαλαν οι Βούλγαροι εθνικιστές μετά το βουλγαρικό εκκλησιαστικό σχίσμα του 1870 βάζοντας τη Μακεδονία στην κλίνη του Προκρούστη, προεκτείνοντας τα όριά της βόρεια των Σκοπίων για να εξυπηρετήσουν τις επιδιώξεις τους και προετοίμασαν έτσι το έδαφος για την επινόηση από τον Τίτο του “μακεδονικού” έθνους το 1944. …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Η γενοκτονία των Ποντίων ( 1916 – 1923 ) με 353.000 νεκρούς αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες γενοκτονίες του αιώνα μας.
Τον Φεβρουάριο του 1994 η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε ομόφωνα την ανακήρυξη της 19ης Μαΐου, ημέρα που ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάστηκε στη Σαμψούντα, ως Ημέρας Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στο μικρασιατικό Πόντο την περίοδο 1916-1923. Η αναγνώριση αυτή, παρόλη την εβδομηκονταετή καθυστέρηση, δικαίωσε ηθικά τον ποντιακό ελληνισμό και συνέδεσε το σύγχρονο ελληνισμό με την ιστορική του μνήμη. Γιατί η ήττα του 1922, η «νέα τάξη πραγμάτων» που επικράτησε τότε, με την απόλυτη συνενοχή ολόκληρου του ελλαδικού πολιτικού κατεστημένου, περιόρισαν ουσιαστικά όχι μόνο τα γεωγραφικά όρια του ελληνισμού αλλά και τα διανοητικά. Ο περιορισμός των πνευματικών νεοελληνικών οριζόντων είχε άμεση αντανάκλαση στη ελλειματική ιστορική μνήμη των σύγχρονων Ελλήνων.

Τι εννοούμε όμως με τον όρο «γενοκτονία»;
Πριν από τον όρο «Γενοκτονία» υπήρχε ο όρος «Εγκλήματα κατά της Ανθρωπότητας». Η γενοκτονία ως όρος διαμορφώθηκε κυρίως στη δίκη της Νυρεμβέργης το 1945, όπου δικάστηκε η ηγεσία των ναζιστών εγκληματιών του πολέμου. Συγκεκριμένα ο όρος σημαίνει τη μεθοδική εξολόθρευση, ολική ή μερική, μιας εθνικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας.
Πρόκειται για ένα πρωτογενές έγκλημα, το οποίο δεν έχει συνάρτηση με πολεμικές συγκρούσεις.
Ο γενοκτόνος δεν εξοντώνει μια ομάδα για κάτι που έκανε, αλλά για κάτι που είναι. Στην περίπτωση των Ελλήνων του Πόντου, επειδή ήταν Έλληνες και Χριστιανοί. …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Ο Μοχάντας Καραμτσάντ Γκάντι (γκουτζαράτι:મોહનદાસ કરમચંદ ગાંધી, ντεβαναγκάρι: मोहनदास करमचन्‍द गान्‍धी) ήταν Ινδός πολιτικός, στοχαστής και επαναστάτης. Υπήρξε η κεντρική μορφή του εθνικού κινήματος για την ινδική ανεξαρτησία και εμπνευστής της μεθόδου παθητικής αντίστασης χωρίς τη χρήση βίας έναντι των καταπιεστών. Έγινε ευρύτερα γνωστός με την προσωνυμία Μαχάτμα, που φέρεται να του απέδωσε στα 1915 ο Ινδός νομπελίστας ποιητής και φιλόσοφος Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ και στα σανσκριτικά σημαίνει το «Μέγα Εγώ» ή «Μεγάλη Ψυχή» και ειδικά στην ινδική φιλοσοφία την «κοσμική ψυχή». Ο ιδιαίτερος αυτός τίτλος απονεμόταν μόνο σε εξέχουσες προσωπικότητες.

Ο Μαχάτμα Γκάντι γεννήθηκε στις 2 Οκτωβρίου 1869, στο Πορμπαντάρ, μια μικρή πόλη στη δυτική ακτή της Ινδίας στην επαρχία Γκουτζάρατ. Η οικογένειά του ανήκε στην κάστα Βανισίγια, σύμφωνα με την ινδουιστική παράδοση του κοινωνικού διαχωρισμού σε κάστες. Ο παππούς του ήταν τοπικός κυβερνήτης του Πορμπαντάρ θέση στην οποία τον διαδέχτηκε ο γιος του και πατέρας του Μαχάτμα, Καραμτσάντ. Η μητέρα του, Πουτλιμπάι, που ήταν η τέταρτη σύζυγος του Καραμτσάντ (οι τρεις προηγούμενες είχαν πεθάνει κατά τη διάρκεια της γέννας) επηρέασε καταλυτικά το χαρακτήρα του με την αγιότητα του βίου της, την ευγένειά της και τη θρησκευτική της πίστη.

Μεγάλωσε σε ένα οικογενειακό περιβάλλον, το οποίο ασπαζόταν τις απόψεις του τοπικού θρησκευτικού κινήματος της Γκουτζαράτ, Τζαΐν, που πρέσβευε τις αρχές του μη-τραυματισμού οποιουδήποτε ζωντανού πλάσματος, τη χορτοφαγία, τη νηστεία ως μέθοδο αυτοκάθαρσης και την αμοιβαία ανοχή μεταξύ των μελών των διάφορων καστών και θρησκευτικών κινημάτων. Αυτά δεν τον εμπόδισαν όμως από το να επαναστατήσει εναντίον τους όταν ήταν έφηβος: πέρασε μια περίοδο κατά την οποία δήλωνε άθεος, επιδιδόταν σε μικροκλοπές, κάπνιζε κρυφά και ­ το χειρότερο ­ έτρωγε κρέας. …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »