Η εκδήλωση το «Γλέντι» που οργάνωσε η Ελληνική Κοινότητα του Ντάργουϊν, στη Βόρεια Αυστραλία το 2007, έγινε αιτία και οι Chooky Dancers, ένα συγκρότημα που απαρτίζεται από ιθαγενείς Αβορίγινες του άγνωστου νησιού Έλκο, έγιναν διάσημοι, αρχικά μέσα από το διαδίκτυο.
Οι χορευτές του συγκροτήματος, βαμμένοι και ντυμένοι με τις παραδοσιακές τους φορεσιές, παραβρέθηκαν στην εκδήλωση και ξεσήκωσαν τα πλήθη, χορεύοντας τον «Ζορμπά» με έναν δικό τους τρόπο (και μάλλον αστείο).

Το βίντεο του χορού ανέβηκε για πλάκα στο διαδίκτυο και προς έκπληξη όλων…έσκισε! Το παράξενο συρτάκι που χόρεψαν οι Αβορίγινες, τους έκανε διάσημους και οι προσκλήσεις για εμφανίσεις άρχισαν να πέφτουν βροχή!
Ο Μίκης Θεοδωράκης, βλέποντας το βίντεο, όπως είπε ο διευθυντής του συγκροτήματος, κ. Φρανκ Ντζιτζιμπιμπιλγούϊ, του άρεσε το πρωτότυπο θέαμα και…τους προσκάλεσε να έρθουν στην Ελλάδα!
Τα δε μέλη του συγκροτήματος, αντιμετωπίζονται πλέον από την φυλή τους, περίπου σαν ήρωες!

Όσοι δώσαμε λίγη προσοχή στο μάθημα της ιστορίας, όταν το διδασκόμασταν στο σχολείο, μάθαμε για το μεγαλείο το αρχαίου ελληνικού πολιτισμού.
Ενώ όμως τα πεπραγμένα των προγόνων μας, μάς γέμιζαν δέος και υπερηφάνεια, κάπου «ξενερώναμε» όταν μαθαίναμε ότι δεν είμαστε γηγενείς Έλληνες, το αλφάβητό μας το «δανειστήκαμε» από άλλον λαό, ενώ και η γλώσσα μας από κάπου αλλού «κρατούσε η σκούφια της».
Υποψιάζομαι (δεν το γνωρίζω, για να είμαι ειλικρινής), ότι πάνω κάτω η ίδια ιστορία διδάσκεται στα σχολεία.

Η εξάπλωση του διαδικτύου όμως, μας έφερε μπροστά σε μια απίστευτα μεγάλη «βιβλιοθήκη» και πηγή γνώσης. Κι όσο περισσότερο ψάξει κανείς για το συγκεκριμένο θέμα, θα διαπιστώσει ότι από κάποιο σημείο και πριν, θα βρεθεί εν μέσω πολιτισμικής σύγχυσης.

Ας τα πάρουμε όμως ένα ένα κι ας δούμε που βρίσκεται ο μύθος και που η πραγματικότητα …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Πηγαίνετε καθημερινά στη δουλειά με το αυτοκίνητό σας αλλά τα έξοδα κίνησης έχουν αυξηθεί κατά πολύ; Περνάτε την Αττική Οδό και μουρμουρίζετε κάθε φορά που πληρώνετε τον υπάλληλο στα διόδια; Λέτε κάτι στα… κινέζικα όταν «εγκλωβίζεστε» σε μποτιλιάρισμα; Κι αν σας λέγαμε ότι υπάρχει λύση στα παραπάνω σας προβλήματα; Δηλαδή, και τα έξοδά σας να μειώσετε, και τη διαδρομή σας ευχάριστη να κάνετε, και την κίνηση να αποφορτίσετε, και να συμβάλετε στη μείωση της ατμοσφαιρικής ρύπανσης; Είναι απλό: κάντε carpooling.

Τι είναι το carpooling;
Μπορεί κάποιοι από σας ήδη να το κάνετε και να μην το ξέρετε. Το carpooling είναι ένας όρος που έχει επικρατήσει διεθνώς για το «μοίρασμα» μιας διαδρομής με άλλους που κινούνται προς την ίδια κατεύθυνση.
Tο carpooling, μάλιστα, αρχίζει να λαμβάνει μορφή μαζικού κινήματος, τα πλεονεκτήματα που προσφέρει είναι πολλά:
* Κάνει πιο ευχάριστη τη… βαρετή διαδρομή προς τη δουλειά ή οποιοδήποτε προορισμό.
* Μειώνει τα έξοδα για βενζίνη ή πάρκινγκ, αφού η συμφωνία συνήθως ορίζει ότι τα μοιράζονται οι συνταξιδιώτες.
* Είναι ένας οικολογικός τρόπος μετακίνησης που συμβάλλει στην μείωση της ατμοσφαιρικής ρύπανσης, η κίνηση των I.X. είναι η βασική αιτία, αφού ευθύνεται για το 62% των συνολικά εκπεμπόμενων υδρογονανθράκων, για το 63% των συνολικά εκπεμπόμενων οξειδίων του αζώτου και για το 80% του συνολικά εκπεμπόμενου μονοξειδίου του άνθρακα…
* Είναι ο πιο οικονομικός τρόπος ταξιδιού συγκρινόμενο με όλα τα συμβατά μέσα μαζικής μεταφοράς.

Μη φανταστείτε ότι είναι δύσκολο να βρείτε συνταξιδιώτη. Αρκεί να μπείτε στην ιστοσελίδα …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Είχα ακούσει για την χαώδη και απελπιστική κατάσταση που επικρατεί στα δημόσια νοσοκομεία. Έπρεπε όμως να την νιώσω στο πετσί μου για να εμπεδώσω το πόσο σάπιο είναι το σύστημα υγείας που έχουμε.

Πρόσφατα η κακή μου τύχη, με έριξε για περιστατικό δικού μου προσώπου στο Νοσοκομείο Λαμίας. Το νοσοκομείο αυτό κτιριακά, (αν και ημιτελές, αυτή τη στιγμή που γράφεται το θέμα) αποτελεί ένα στολίδι για την πόλη. Χρειάστηκε βέβαια κάπου 12-13 χρόνια για να κτιστεί και να αρχίσει να (υπο)λειτουργεί (σαν το γιοφύρι της Άρτας…), αλλά η εξωτερική του εμφάνιση τουλάχιστον, άφηνε υποσχέσεις.

Αλίμονο όμως…

Όσο «κούκλα» είναι εξωτερικά το νοσοκομείο, άλλο τόσο «πανούκλα» είναι εσωτερικά. Και για να γίνω πιο σαφής, εννοώ το προσωπικό του νοσοκομείου (ιατρικό και νοσηλευτικό), την απαράδεκτη συμπεριφορά, την ανευθυνότητα, την ασχετοσύνη και (κυρίως) τον «σταρχιδισμό» που είναι στοιχεία διάχυτα στον χώρο.

Εκεί λοιπόν άρχισα να «τα βλέπω όλα»…
Και προσέξτε. Μιλάω για εμπειρία μόνο 1-2 ημερών.

Τι είδε (αλλά και τι άκουσε) λοιπόν ο «Γιαπωνέζος»;

Οι πρώτες υποψίες για το τι θα μπορούσα να δω, μου μπήκαν όταν επισκέφτηκα την αίθουσα αναμονής των επισκεπτών, η οποία είναι ακριβώς στην είσοδο των επειγόντων περιστατικών και είναι το πρώτο που πράγμα που αντικρύζει ένας επισκέπτης. Το πάτωμα ήταν γεμάτο αίματα (κάποιος δύστυχος, εκτελώντας χρέη τραυματιοφορέα, προσπαθούσε να βρει το δρόμο για το ιατρείο, ενώ η μάνα του αιμορραγούσε στο καρότσι και καθώς δεν βρήκε κανέναν να τον εξυπηρετήσει, χάθηκε στους διαδρόμους και τις αίθουσες). Η αίθουσα αναμονής χρησιμεύει ενίοτε και σαν «καλάθι για τα άπλυτα», καθώς στα καθίσματα και το πάτωμα εναποθέτονται προσωρινά (δηλαδή για κάποιες ώρες), τα λερωμένα σεντόνια.

Θα συνεχίσω με την απαράδεκτη συμπεριφορά του προσωπικού (ιατρικού και νοσηλευτικού). …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Ξεκινάω από το σπίτι το μεσημέρι και παίρνω το αστικό να ανέβω στο κέντρο, απ’ όπου θα πάρω το λεωφορείο της δουλειάς. Ενώ η διαδρομή μέχρι το κέντρο διαρκεί 5′-10′, αναλόγως την κίνηση, σήμερα μαρτυρήσαμε σε ένα πρωτοφανές μποτιλιάρισμα. Τα 5′ έγιναν μισή ώρα και πλέον. Το λεωφορείο το πρόλαβα στο «τσακ» (δεν είμαι απόλυτα βέβαιος για τους υπόλοιπους που αναχωρούν την ίδια ώρα από την πλατεία Ελευθερίας του Ηρακλείου, ή αν αναγκάστηκαν τελικά να δώσουν μισό μεροκάματο σε ταξί για να πάνε στις δουλειές τους).

Η αιτία για όλη αυτή την ταλαιπωρία; Καμιά 50αριά με 100σταριά νεαρούς «αγωνιστές» του Κ.Κ.Ε. (αν δεν κάνω λάθος και ήταν κάποια άλλη παράταξη ή οργάνωση, φοιτητική ή μη), που αποφάσισαν να κάνουν «αντίσταση» (σύμφωνα με τα συνθήματά τους) διοργανώνοντας πορεία στους κεντρικούς δρόμους του Ηρακλείου.

Τώρα, τι σκατά διαδήλωση έκαναν, θα σας γελάσω και δεν μ’ ενδιαφέρει κιόλας. Σημασία έχει ότι στο κέντρο του Ηρακλείου σήμερα γινόταν το «έλα να δεις» κι εμένα μου ανέβασαν την πίεση στο 100.

Κι εδώ αναρωτιέμαι…
Εντάξει… ξυπνάει ένα πρωί, κάποιο οργισμένο νιάτο και λέει «σήμερα θα κάνω αντίσταση». Παίρνει τηλέφωνο και 2-3 κοπρίτες «συντρόφους» ή «συναγωνιστές» και τους ανακοινώνει το μανιφέστο του. Αυτοί με τη σειρά τους, με τα στήθη γεμάτα από «αγωνιστικότητα» ρίχνουν σύρμα σ’ όλους τους άπλυτους κολλητούς τους και τελικά μαζεύονται καμιά 50αριά, έτοιμοι να κάνουν «επανάσταση».

Κι συνεχίζω ο ηλίθιος να αναρωτιέμαι…
Η αντίστασή σας ρε κωλόπαιδα, προϋποθέτει την δική μου ταλαιπωρία; Κι εντάξει εγώ. Αν κάποιος είχε σοβαρό πρόβλημα και είχε εγκλωβιστεί στην ουρά σας, τι θα έκανε; Θα περίμενε να τελειώσετε τον «αγώνα» σας;
Τέτοια «αντίσταση» με την πιστωτική του μπαμπά και το χαρτζηλίκι της μαμάς, την κάνω κι εγώ βρε μάγκες.

Αλλά την πραγματική αντίσταση δεν την κάνετε εσείς. Την κάνει ο απλός κοσμάκης που υπομένει την ταλαιπωρία κάθε φορά και δεν σας στριμώχνει σε καμιά γωνιά για να σας δείξει τι εστί βερύκοκο και πόσο απίδια πιάνει ο σάκος.