Με αφορμή του Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου, γίναμε μάρτυρες μιας ευρύτατης διεθνούς κινητοποίησης υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των Θιβετιανών, που καταπατούνται ανηλεώς από το αυταρχικό καθεστώς της Κίνας, η οποία υποτίθεται ότι κατέχει μια χώρα (το Θιβέτ) που δεν της ανήκει. Μάλιστα, πολλοί φτάνουν να υποστηρίζουν ότι στο Θιβέτ η Κίνα προβαίνει σε πραγματική γενοκτονία.

Είναι όμως έτσι τα πράγματα; Επειδή τα τελευταία χρόνια έχουμε γίνει λίγο δύσπιστοι όταν ακούμε για «ανθρώπινα δικαιώματα», στο όνομα των οποίων έχει καταστρατηγηθεί με τον πιο άτσαλο τρόπο κάθε έννοια διεθνούς νομιμότητας και έχει επιβληθεί ο νόμος της ζούγκλας, με εκατόμβες θυμάτων, θα προσπαθήσουμε να δούμε τι συμβαίνει πραγματικά στο Θιβέτ, πέρα από μυθοποιήσεις.

Σκοπός μας δεν είναι να απολογηθούμε για το κινέζικο καθεστώς, ούτε έχουμε αυταπάτες ότι η Κίνα είναι κάποιο ειδυλλιακά δημοκρατικό κράτος. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε με κάποιον σκεπτικισμό, τουλάχιστον, την προπαγάνδα των Αμερικανών, που, με πρόσχημα τα «ανθρώπινα δικαιώματα», εκμεταλλεύονται την υπόθεση του Θιβέτ για να διεισδύσουν ακόμα περισσότερο στην περιοχή, να ολοκληρώσουν την περικύκλωση της Κίνας και όλων των χωρών που ανήκουν στον «άξονα του Κακού» (Ιράν, Ρωσία κ.λπ.) και να εδραιώσουν τη μονοκρατορία τους.

Για να μπορέσουμε όμως να ξεδιαλύνουμε αυτό το κουβάρι οικονομικών και γεωπολιτικών συμφερόντων, θα πρέπει να ερευνούμε τα ζητήματα όσο γίνεται πιο αντικειμενικά και τεκμηριωμένα, και να μην πέφτουμε θύματα μανιχαϊστικών αντιλήψεων. Το «ιππικό» δεν είναι πάντα τόσο αγνών προθέσεων, όσο μας έχουν συνηθίσει τα γουέστερν.

Τα γεγονότα του Μαρτίου
Ας ξεκινήσουμε όμως από τα γεγονότα του Μαρτίου. Στις 10 Μαρτίου 2008, επέτειο της αποτυχημένης εξέγερσης του 1959, Θιβετιανοί που ζουν εξόριστοι στην Ινδία ξεκίνησαν μια πορεία προς το Θιβέτ, με σκοπό να φτάσουν στην Κίνα τις ημέρες των Ολυμπιακών Αγώνων και να διαμαρτυρηθούν για την καταπιεστική πολιτική της κινεζικής κυβέρνησης απέναντι στο Θιβέτ.

Παράλληλα, στις 14 του μήνα, ξεκίνησαν και διαδηλώσεις στη Λάσα, πρωτεύουσα του Θιβέτ, οι οποίες, όπως όλοι μάθαμε (από τα λεγόμενα των εξόριστων Θιβετιανών και των δυτικών ΜΜΕ), κατεστάλησαν αγρίως από τις κινεζικές Αρχές, με εκατοντάδες νεκρούς. Ψάχνοντας λίγο πιο προσεκτικά, όμως, ανακαλύψαμε ότι πολλοί αυτόπτες μάρτυρες, όπως τουρίστες, αλλά και δημοσιογράφοι από τη Δύση, που δεν μπορούν να κατηγορηθούν για ιδιαίτερη συμπάθεια προς το κινεζικό καθεστώς, περιέγραφαν τα γεγονότα εντελώς διαφορετικά.

Δημοσιογράφος του Economist (Τζέιμς Μάιλς), που ήταν παρών σε όλα τα γεγονότα, αναφέρει ότι …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Όταν στις αρχές του 20ού αιώνα η Αγγλίδα περιηγήτρια Edith Durham ταξίδευε στη μουσουλμανική Βόρειο Αλβανία, συνάντησε κάτι που μέχρι τότε αγνοούσε ολόκληρη η Δυτική Ευρώπη και κατ’ επέκταση ο κόσμος. Στα χωριά των Γκέκηδων συναντούσε -σπάνια είναι η αλήθεια- μερικούς ασυνήθιστους άνδρες. Πιο λεπτοφτιαγμένους, με πιο ψιλή φωνή, χωρίς γένια και, εντελώς περίεργα, με στήθος!

Ωστόσο, δεν υπήρχε η παραμικρή αμφιβολία πως ήταν άντρες, αφού ήταν ντυμένοι με ανδρικά ρούχα, είχαν ανδρικές συνήθειες, ανδρικούς τρόπους και πάνω απ’ όλα ανδρικό κοινωνικό ρόλο. Σε μια κοινωνία όπου οι γυναίκες έμεναν κλεισμένες μέσα στα σπίτια, «αυτοί» κυκλοφορούσαν ελεύθεροι, πήγαιναν στα καφενεία, υποδέχονταν τους ξένους στο σπίτι (υποχρέωση αλλά και αποκλειστικό προνόμιο των αντρών, αφού στις γυναίκες επιτρεπόταν μόνον να σερβίρουν και μετά να εξαφανιστούν στα ενδότερα του σπιτιού). Κανόνιζαν τις γεωργικές δουλειές, οργάνωναν τις αγοραπωλησίες, αποφάσιζαν το χτίσιμο των σπιτιών, συμφωνούσαν τους γάμους, ρύθμιζαν τα χρέη της οικογένειας. Όλοι αναφέρονταν σε αυτούς χρησιμοποιώντας καταλήξεις αρσενικού γένους, όλοι τους σέβονταν ως αρχηγούς των οικογενειών τους.

Ζητώντας πληροφορίες, η Durham έμαθε ότι αυτοί οι άνδρες ήταν κάτι το μοναδικό. Δεν επρόκειτο για άτομα με γενετική ή ορμονική διαταραχή. Δεν επρόκειτο για κάποια «ανωμαλία της φύσεως» ή για κάποια παράξενη, κοινωνικά αποκλεισμένη μειονότητα. Κανείς δεν έκανε νύξη για ένα «τρίτο φύλο». Αυτοί οι ασυνήθιστοι άντρες ήταν στην πραγματικότητα γυναίκες, οι οποίες κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες και προϋποθέσεις είχαν αλλάξει το κοινωνικό τους φύλο και είχαν γίνει «άντρες», κατάσταση απολύτως αποδεκτή από την τοπική κοινωνία! Επρόκειτο για τις verginesha, τις «ορκισμένες παρθένες» των Βαλκανίων.

Αρκετά αργότερα, ο ανθρωπολόγος Rene Gremaux εντόπισε εκατόν είκοσι τέτοιες περιπτώσεις και ανατρέχοντας στη βιβλιογραφία παρουσίασε μιαν εμπεριστατωμένη μελέτη του φαινομένου. …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Λεωφόρος Ζαν Ντ’ Αρκ, στο κέντρο των Τιράνων. Κατά μήκος της, μετά την κατάρρευση του καθεστώτος και την καταστροφή του υπέροχου πάρκου, χτίστηκε παράνομα μια ολόκληρη πολιτεία αυθαιρέτων τα οποία ο σημερινός δήμαρχος Εντι Ράμα κατεδάφισε όλα, 1.800 τον αριθμό, πλην ενός!

Είναι ένα σπίτι στην όχθη του ποταμού Λάνα, το οποίο αποτελεί αισθητική παραφωνία στον πανέμορφα διαμορφωμένο χώρο, κρύβει όμως πίσω από τους τοίχους του το μεγάλο δράμα της σύγχρονης Αλβανίας, αυτό της «Τζακμάρια», του νόμου του αίματος δηλαδή, στο όνομα του οποίου εξακολουθούν να δολοφονούνται εν ψυχρώ εκατοντάδες άνθρωποι κάθε χρόνο. Στο εσωτερικό του έχει καταφύγει μια οικογένεια από τη βόρεια Αλβανία για να γλιτώσει την εκδίκηση μιας άλλης οικογένειας με την οποία τις «χωρίζει αίμα» και ίσως γι’ αυτό ο τολμηρός δήμαρχος δεν επέτρεψε στις μπουλντόζες να το γκρεμίσουν μολονότι τραυματίζει την καλή εικόνα της περιοχής.

Οι ένοικοί του δεν ανοίγουν σε κανέναν εάν δεν βεβαιωθούν ότι ο επισκέπτης δεν τους χτυπάει την πόρτα για να σκοτώσει κάποιον από αυτούς.

Η οικογένεια του 73χρονου Ραμαντάν Εμορλάι, από την κωμόπολη Μαμούρας του αλβανικού βορρά, είναι μία από τις 1.300 οικογένειες στην Αλβανία που είναι καταδικασμένες να περάσουν το υπόλοιπο της ζωής τους εγκλωβισμένες στα σπίτια τους, για να αποφύγουν την εκδίκηση που επιτάσσει το «Κανούν», το προαιώνιο εθιμικό δίκαιο με τους κανόνες του οποίου πολλοί άνθρωποι στη γειτονική χώρα εξακολουθούν να επιλύουν τις διαφορές τους. …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Η συγκεκριμένη καταγγελία προέρχεται από εργαζόμενους σε δύο από τα ξενοδοχεία της αλυσίδας Mitsis Hotels Α.Ε. τα οποία βρίσκονται στον Νομό Ηρακλείου της Κρήτης.
Πρόκειται για τα ξενοδοχεία Serita και Rinela.
Σύμφωνα με πληροφορίες, οι οποίες δεν επιδέχονται αμφισβήτηση, οι περισσότεροι εργαζόμενοι σ’ αυτά τα ξενοδοχεία (και μάλλον και στα υπόλοιπα της αλυσίδας), από την στιγμή που αναλαμβάνουν εργασία τον Απρίλιο, δουλεύουν ανασφάλιστοι για τουλάχιστον έναν μήνα, εώς ότου πραγματοποιηθεί και στην συνέχεια αναγγελθεί η πρόσληψή τους στο Ι.Κ.Α.!
Επειδή στα χαρτιά επισήμως, η τουριστική περίοδος ανοίγει στις 15 Μαΐου (οπότε και θα πρέπει να προσληφθεί το όποιο προσωπικό), ο κ. Μήτσης (είναι ο γνωστός πάλαι ποτέ εκδότης του «Αδέσμευτου Τύπου») και οι «ξύπνιοι» διευθυντές του (όπως ο κ. Μανώλης Φιλιππίδης του Serita, ο οποίος ειρήσθω εν παρόδω είναι κι…εκπαιδευτικός στο κύριο επάγγελμά του!) εξαντλούν αυτό το περιθώριο και το χρησιμοποιούν με έναν καταφανέστατα παράνομο τρόπο, ενώ είναι γνωστό ότι ο εργοδότης είναι υποχρεωμένος να αναγγείλει την πρόσληψη, το πολύ σε 8 ημέρες αφ’ ότου ο εργαζόμενος αναλάβει εργασία.

Η κατάσταση αυτή δεν είναι καινούργια. Έχει παγιωθεί εδώ και αρκετά χρόνια (ίσως να συμβαίνει κι από την αρχή της λειτουργίας αυτών των ξενοδοχείων, αλλά αυτό δεν είναι εξακριβωμένο).
Για να συνειδητοποιήσει κάποιος το μέγεθος της παρανομίας, αρκεί να πούμε, ότι ανά 5-6 χρόνια, οι εργαζόμενοι ουσιαστικά προσφέρουν εργασία, ανασφάλιστοι για μια ολόκληρη τουριστική σεζόν. Και το θέμα δεν είναι μόνο ότι ο κ. Μήτσης δεν αποδίδει την δική του συμμετοχή (σαν εργοδότης) στο Ι.Κ.Α., αλλά παρακρατά και την συμμετοχή των εργαζόμενων!

Κι εδώ τίθεται πλέον το ερώτημα: Το Ι.Κ.Α. Ηρακλείου δεν έχει ακούσει τίποτα τόσα χρόνια;

Το ωραίο είναι, πως σύμφωνα με την ιστοσελίδα του κ. Μήτση «Στα Mitsis Hotels έχει απονεμηθεί μεγάλος αριθμός βραβείων, από εγχώριους και διεθνείς τουριστικούς οργανισμούς, ταξιδιωτικές ενώσεις και tour operators, ως επιβράβευση για την υψηλή ποιότητα των υπηρεσιών τους, τη συνεισφορά τους στην αναβάθμιση του τουρισμού της χώρας καθώς και για το σεβασμό τους προς το φυσικό περιβάλλον».

Ο σεβασμός προς το προσωπικό, που είναι άραγε;

Ένας καθηγητής φιλοσοφίας εμφανίστηκε στην τάξη του μ’ ένα μεγάλο χάρτινο κουτί. Χωρίς να μιλήσει, πήρε από την χάρτινη κούτα ένα άδειο γυάλινο βάζο και άρχισε να το γεμίζει με μικρές πέτρες. Οι μαθητές τον κοιτούσαν με απορία. Όταν το βάζο δεν χωρούσε άλλο, ρώτησε:
– Είναι γεμάτο το βάζο;
Και οι μαθητές απάντησαν:
– Ναι, είναι γεμάτο.

Αυτός χαμογέλασε και χωρίς να μιλήσει, πήρε από την χάρτινη κούτα ένα …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »