Όταν είδα το βίντεο για πρώτη φορά στο YouTube (το έχουν κατεβάσει τώρα), δεν το κρύβω πως γέλασα.
Το γέλιο όμως γρήγορα αντικαταστάθηκε από τον θυμό, καθώς έβλεπα αυτό το τσούρμο των γιατρών και νοσηλευτών (είχαν όλοι αυτοί, δουλειά εκεί μέσα;), που βρισκόταν στον χώρο του χειρουργείου, με τα κινητά στα χέρια, γύρω γύρω απ’ το κρεβάτι σαν αρπακτικά, να χλευάζουν και να γελοιοποιούν τον άτυχο που βρίσκονταν στη χειρουργική κλίνη, μετατρέποντας τον χώρο σε τσίρκο Μεντράνο.

Τόσο Κάφροι είναι επιτέλους;

Σκεφτείτε πως στη θέση αυτού του δύστυχου θα μπορούσατε να είσαστε εσείς (όχι απαραίτητα βέβαια μ’ αυτό το…πρόβλημα!).
Τόση ξεφτίλα πια; Κανένας σεβασμός της αξιοπρέπειας και μάλιστα ενός γιατρού προς τον ασθενή του;

Εντάξει ρε. Γέλα. Κι εγώ γέλασα. Μέχρι εκεί όμως. Πρέπει να τον γελοιοποιήσεις τελείως τον άλλον; Τι παραπάνω καταλάβατε που την μαλακία σας την «αποθανατίσατε» και την διαδώσατε στο διαδίκτυο;

Ο μόνος λόγος που αναδημοσιεύω το βίντεο, είναι γιατί φαίνονται καθαρά τα πρόσωπα μερικών εξ αυτών των Κάφρων και ίσως το δουν και κάποιοι αρμόδιοι για να αποδώσουν τις όποιες ευθύνες (αν και στην περίπτωση του Ιατρικού Συλλόγου, κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει). Ίσως το δει, ακόμα κι ο ίδιος ο παθών και να κάνει την καταγγελία.
Ευτυχώς τουλάχιστον δεν βιντεοσκόπησαν το πρόσωπό του.

Αν θυμάμαι καλά, μια ατάκα του αείμνηστου Βασίλη Αυλωνίτη, ήταν «εις ποίον ηθικόν τέλμα έχουμε περιέλθει κύριοι;».
Εδώ κι αν πάει γάντι…

Ντροπή και πάλι ντροπή. Τίποτε άλλο…

Ενημέρωση
Το βίντεο προβλήθηκε και στην τηλεόραση, ενώ στην εκπομπή «Ζούγκλα» αποκαλύφθηκε, ότι το νοσοκομείο όπου συνέβη το περιστατικό, είναι …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Σάλο έχουν προκαλέσει στην κοινή γνώμη και στην εκπαιδευτική κοινότητα τα ιστορικά εγχειρίδια για εκπαιδευτικούς, σε τέσσερις τόμους, υπό τον γενικό τίτλο «Εναλλακτικό Εκπαιδευτικό Υλικό Για Τη Διδασκαλία της Νεότερης Ιστορίας της Νοτιοανατολικής Ευρώπης», που έχουν εκδοθεί στο πλαίσιο του Προγράμματος Κοινής Ιστορίας (Joint History Project, JHP), το οποίο καθοδηγείται από το Κέντρο για τη Δημοκρατία και τη Συμφιλίωση στη Νοτιοανατολική Ευρώπη – CDRSEE.

Οι τόμοι φέρουν τους τίτλους:
1. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία
2. Έθνη και Κράτη στη Ν.Α. Ευρώπη
3. Οι Βαλκανικοί Πόλεμοι
4. Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος

Καλύπτουν, δηλαδή, μια ιστορική περίοδο περίπου έξι αιώνων, από την κατάληψη της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας από τους Οθωμανούς έως σήμερα.

Το συγκεκριμένο πρόγραμμα χρηματοδοτείται, κυρίως, από την αμερικανική κυβερνητική υπηρεσία US AID, το γερμανικό υπουργείο Εξωτερικών, αλλά και από το ίδιο το αμερικανικό (Department of State) και το βρετανικό ΥΠΕΞ (Foreign Office) και άλλα ιδρύματα, και η εναρκτήρια συνάντηση για την υλοποίησή του είχε πραγματοποιηθεί στη Χάλκη, το 1999.
Το πρόγραμμα αφορά 11 χώρες: Αλβανία, Βοσνία-Ερζεγοβίνη, Βουλγαρία, Κροατία, Κύπρο, Ελλάδα, ΠΓΔΜ, Σερβία-Μαυροβούνιο-Κοσσυφοπέδιο, Σλοβενία και Τουρκία. Εστιάζει στους καθηγητές Ιστορίας στα δημόσια και τα ιδιωτικά σχολεία, τους μαθητές, καθηγητές πανεπιστημίου, προπτυχιακούς και μεταπτυχιακούς φοιτητές, μη κυβερνητικές οργανώσεις, που ενεργοποιούνται στους τομείς της Ιστορίας και της Εκπαίδευσης, και τα υπουργεία Παιδείας, ενώ πραγματοποιεί πολυάριθμα σεμινάρια καθώς και μια σειρά από εκδόσεις.
Σχετικά με την εκπαιδευτική χρήση των εν λόγω βιβλίων, το Υπουργείο Παιδείας ανέφερε ότι δεν υπάρχει οιαδήποτε υπουργική απόφαση, που να προνοεί, αυτά, να χρησιμοποιηθούν ως επιστημονικά βοηθήματα. «Αυτό είναι θέμα που θα εξετάσει η ειδική επιτροπή για τα αναλυτικά προγράμματα της Ιστορίας, η οποία και θα συμβουλεύσει ως προς το αν και πώς θα χρησιμοποιηθούν». Επισήμανε, ωστόσο, ότι, «είμαστε στον 21ο αιώνα, και δεν μπορούμε να ρίχνουμε βιβλία στην πυρά».

Από-εθνικοποίηση της ιστορίας
Η έκδοση του τετράτομου αυτού έργου, που παρουσιάστηκε πριν λίγες μέρες, στο πλαίσιο δημοσιογραφικής διάσκεψης στη Λευκωσία, έχει ήδη προκαλέσει έντονες αντιδράσεις, αλλά και σκεπτικισμό, ως προς τα επιστημονικά της ερείσματα, καθώς φαίνεται να επιβάλλει μιαν υπαγωγή της βαλκανικής ιστοριογραφίας και, ειδικότερα της ελληνικής, στο μέτρο που αφορά στα καθ’ ημάς, στην οθωμανική ιστοριογραφία …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Ξεσφράγισαν το σφραγισμένο ιδιαίτερο δωμάτιο του αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου στο Παλαιό Ψυχικό και βρήκαν πάρα πολλά αντικείμενα μεγάλης χρηματικής αξίας.

Τα κατέγραψε επιτροπή την οποία αποτελούσαν δικαστικές αρχές, ο διευθυντής της αστυνομίας, ο εκπρόσωπος της εφορίας, ένας συμβολαιογράφος, ο αρχιερατικός επίτροπος Θωμάς Χρυσικός, ο πρώην αρχιερατικός επίτροπος Θωμάς Συνοδινός, ο γνωστός Βρεσθένης Θεόκλητος Κουμαριανός, και δύο διάκονοι του Χριστόδουλου.

Τα πράγματα που καταγράφηκαν βρίσκονταν τόσο στο ιδιαίτερο δωμάτιο του Χριστόδουλου όσο και στα βεστιάριά του(= ιματιοθήκες) και στο υπόλοιπο ανάκτορό του.

Μόνο τα μικροαντικείμενα τρεχούσης χρήσεως του δωματίου του ξεπερνούν σε αξία το ένα εκατομμύριο ευρώ.

Αναφέρουμε μερικά χαρακτηριστικά από τα καταγραμμένα …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

«Αφού, λοιπόν, πορευτείτε, κάντε μαθητές όλα τα έθνη, βαπτίζοντάς τους στο όνομα του Πατέρα και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος».
Ιησούς Χριστός (Κατά Ματθαίον, 28: 19)

Τί είναι το βάπτισμα (βάφτιση);
Βάπτισμα ονομάζεται η ιερή τελετή των χριστιανικών εκκλησιών με χρήση ύδατος ως συμβόλου εξαγνισμού, η οποία σηματοδοτεί την εισαγωγή του πιστού στο σώμα της Εκκλησίας. Η λέξη «βάπτισμα» προέρχεται από το ρήμα βάπτω/βαπτίζω, που σημαίνει «βυθίζω συχνά ή έντονα, βουτάω, καταδύω».

Το νόημα και οι προϋποθέσεις του βαπτίσματος
Τα νήπια βαπτίζονται, για να καθαρθούν από τον μολυσμό του «προπατορικού αμαρτήματος» και να είναι εύθετα στη «βασιλεία των ουρανών». Διότι η παρουσία του προπατορικού αμαρτήματος στα νήπια, έστω κι αν αυτά δεν έχουν προσωπικές αμαρτίες, τα εμποδίζει να γίνουν μέτοχα της «αιώνιας ζωής».

Σύμφωνα με την Εκκλησία, με το άγιο βάπτισμα μεταδίδεται στον βαπτιζόμενο:
1) Η άφεση όλων των αμαρτιών, δηλαδή η απαλλαγή από τον μολυσμό του προπατορικού αμαρτήματος και, όταν ο βαπτιζόμενος είναι μεγάλης ηλικίας, των προσωπικών αμαρτιών. Γι᾿ αυτό μετά το Βάπτισμα, ανεξαρτήτως προηγουμένης ζωής μπορεί ο αναγεννημένος χριστιανός και να ιερωθεί.
2) Η αναγέννηση, η δικαίωση, η υιοθεσία και η δυνατότητα σωτηρίας. Ο βαπτισμένος έχει επανέλθει στην προπτωτική κατάσταση του «κατ᾿ εικόνα και καθ᾿ ομοίωσιν», εκτός της ροπής προς το κακό, το οποίο όμως υπερνικάται (όταν κανείς ζει και αγωνίζεται εντός της Εκκλησίας) και του φυσικού θανάτου, ο οποίος όμως δεν έχει άλλες συνέπειες, εφ΄ όσον πλέον ο άνθρωπος μεταβαίνει με αυτόν τον φυσικό θάνατο στη ζωή (την αιώνιο). Η βάση της αγιότητας τέθηκε. Υπολείπεται η ενεργός, η προσωπική συμμετοχή του καθενός, για να γίνει «κατά χάριν Θεός».

Σύμφωνα με τους λόγους του Ιησού (Κατά Μάρκον, 16: 16), προϋπόθεση του βαπτίσματος είναι η πίστη σ’ αυτόν.

Η πίστη αυτή περιλαμβάνει κυρίως τρία σημεία:
1) Την απόταξη του Σατανά, την απομάκρυνση του πιστού από κάθε τι το σατανικό. Σ᾿ αυτό συντελεί και ο εξορκισμός του Σατανά που γίνεται πριν από τη βάπτιση.
2) Τη σύνταξη του πιστού με τον Χριστό. Τη στροφή δηλαδή της σκέψεως, των πράξεων, της αγάπης και ολόκληρης της ζωής προς τον Χριστό.
3) Την προσκύνηση και τη λατρεία του Χριστού.

Ιστορική αναδρομή
Αν και ο όρος «βάπτισμα» δε χρησιμοποιείται για την περιγραφή ιουδαϊκών ιεροτελεστιών, το τελετουργικό εξαγνισμού …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Το hacking αποτελεί σήμερα μία έννοια πολύ παρεξηγημένη. Οι περισσότεροι (σχετικοί και μη) έχοντας ή μη πρόσβαση στο Δίκτυο είναι της άποψης ότι ο χάκερ είναι ένας υποχθόνιος τύπος που περνάει τις 20 απ’ τις 24 ώρες της ημέρας του μπροστά στον υπολογιστή του, προσπαθώντας να σπάσει κωδικούς και να σπείρει την καταστροφή. Οι περισσότεροι επίσης πιστεύουν ότι το hacking γενικά είναι η τέχνη της καταστροφής. Σε αυτό φυσικά φταίει και λίγο ο κινηματογράφος και η τηλεόραση. Η κακή πληροφόρηση δηλαδή. Η απόκτηση τόσης γνώσης (όπου όποιος είναι άσχετος με το χώρο, δεν μπορεί να διανοηθεί τι ξέρουν και τι δεν ξέρουν οι χάκερς) χρησιμοποιείται για να καταστρέψει ή να γελοιοποιήσει. Ο χάκερ είτε δουλεύει μόνος είτε σε ομάδες, τα hacking groups. Έχει γίνει μεγάλη σύγχυση του χάκερ με τον κράκερ (cracker) ή τον πειρατή που ξεκλειδώνει εμπορικά προγράμματα και μετά τα πουλάει έναντι αδράς αμοιβής. Καμία σχέση.

Σε αντίθεση με τον χάκερ, ο κράκερ είναι άτομο (ή ομάδα ατόμων) που αποπειράται να αποκτήσει πρόσβαση σε υπολογιστικό σύστημα για την οποία όχι μόνο δε διαθέτει εξουσιοδότηση, αλλά με στόχο …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »