Σε προηγούμενο θέμα, σχετικό με τα ΜΜΕ και την προπαγάνδα τους, έγραψα ότι Έλληνες έχουν ασθενή μνήμη.
Παρατηρώ το τελευταίο διάστημα, να γίνεται ένα απίστευτο «αβαντάρισμα» και διαφήμιση, από αρκετά ελληνικά ιστολόγια, σε δυο δημοσιογράφους, που την δεκαετία του 80, είχαν αφήσει εποχή με την «αντικειμενικότητα» και την «αμεροληψία» τους, εργαζόμενοι στην κρατική ΕΡΤ.
Μιλάω για τους Μάκη Γιομπαζολιά και Σπύρο Χατζάρα.
Ρε παιδιά, εντάξει είπαμε… Δημοκρατία έχουμε, κανένας δεν φιμώνεται, αλλά το να παρουσιάζονται ως «βαρυσήμαντες» κάποιες δημοσιεύσεις και «άρθρα» τους και να αναδημοσιεύονται σαν μανιτάρια (πολλοί αναδημοσιεύουν καθαρά μηχανικά), είναι και κάπως τραγελαφικό.
Πιτσιρικάς ήμουν, όταν έβλεπα στην ΕΡΤ τον Γιομπαζολιά να αφαιρεί ΣΤΗΝ ΨΥΧΡΑ ΚΑΙ ΑΠΡΟΚΑΛΥΠΤΑ τον λόγο από κάποιον συνδικαλιστή της ΟΛΜΕ (του ΚΚΕ ήταν, αλλά δεν θυμάμαι όνομα), σε κάποια τηλεοπτική συζήτηση για την Παιδεία, όταν είχε αρχίσει πολύ «ενοχλητικός» μ’ αυτά που έλεγε για την κυβέρνηση (του Ανδρέα Παπανδρέου).
Λίγο μεγαλύτερος ήμουν, όταν ο Χατζάρας είχε γίνει στην ουσία, γραφείο Τύπου του μετά-Χέρφιλντ Ανδρέα Παπανδρέου και «κατσάδιαζε» μέσα από το δελτίο ειδήσεων της ΕΡΤ, εφημερίδα (τον Ελεύθερο Τύπο συγκεκριμένα), που τόλμησε να γράψει κάτι, που κατά τον «αντικειμενικό» δημοσιογράφο Χατζάρα, ήταν ανακριβές. Θυμάμαι αυτολεξεί την φράση που εκστόμισε (με ύφος φανερά υποτιμητικό): «Δημοσιογραφία, δεν είναι ασφαλώς η παραποίηση της αλήθειας».
Και προσέξτε, δεν μιλάμε για τα ιδιωτικά ΜΜΕ του σήμερα, που κάτι τέτοιο ακούγεται φυσικό.
Μιλάμε για δεκαετία 80 και κρατική τηλεόραση, που πέραν του γεγονότος ότι πάντα ήταν και κυβερνητική τηλεόραση, υποτίθεται όμως ότι υπήρχαν και κάποια όρια όσον αφορά τις προσωπικές πολιτικές θέσεις του εκάστοτε δημοσιογράφου, που σίγουρα δεν ήταν αποδεκτό και ηθικοπολιτικά επιτρεπτό να χρησιμοποιεί το κρατικό «γυαλί» για να δηλώσει την πολιτική του προτίμηση και συμπάθεια.
Τώρα αν λάβει υπ’ όψιν του κι αυτό εδώ (κοιτάξτε τον αριθμό 486), τι άλλο να πει κανείς;

Μήπως τους θυμηθήκατε κάποιοι τώρα;

Όπως ήταν αναμενόμενο, τα ΜΜΕ παραμένουν αμετανόητα, συνεχίζοντας το βρώμικο παιχνίδι που παίζουν.
Και τι δεν έχουν ακούσει τ’ αυτάκια μας σε σχέση με την πρόσφατη δολοφονική επίθεση εναντίον του 21χρονου αστυνομικού Αδαμάντιου Μαντζούνη με αυτόματα όπλα.
Δεν περιμέναμε βέβαια, να δούμε δακρύβρεχτα μελό, ανάλογα μ’ αυτά του νεαρού Γρηγορόπουλου, αλλά θέλαμε να πιστεύουμε ότι τα ΜΜΕ, θα μπορούσαν να κρατήσουν τα προσχήματα και δεν θα έκαναν διαγωνισμό αθλιότητας.

Οι 31 σφαίρες που εισέπραξαν οι τρεις αστυνομικοί και τα εν δυνάμει θανάσιμα τραύματα που πήρε ως «σουβενίρ» ο ένας εξ αυτών, προφανώς δεν ήταν αρκετές, για αρκετούς «δημοσιογράφους».
Έτσι, ακούσαμε την κυρία Μάρω Λεονάρδου να προσπαθεί να παρουσιάσει την δολοφονική επίθεση σαν «εκφοβισμό» και την κυρία Τρέμη να διατηρεί αμφιβολίες και να ζητά από τον Πάνο Σόμπολο (ίσως ένας απ’ τους λίγους έντιμους και με ίχνη «τσίπας», δημοσιογράφος σήμερα) να της επιβεβαιώσει με την εμπειρία του αν «μιλάμε για δολοφονική επίθεση».
Είδαμε την κουτοπόνηρη προσπάθεια μερικών να αφαιρέσουν από τον 21χρονο αστυνομικό την αστυνομική του ιδιότητα, κάνοντας λόγο για «επίθεση σε ένα παιδί 21 ετών, των 700€», λες και η επίθεση, είχε σαν στόχο ένα οποιοδήποτε «παιδί» και όχι έναν αστυνομικό.
Άλλοι (στον Άλφα) επικέντρωσαν την προσοχή στο αλεξίσφαιρο γιλέκο που δεν φορούσε ο άτυχος αστυνομικός, δείχνοντας έτσι εσκεμμένα το δέντρο και χάνοντας «επιμελώς» το δάσος.

Είδαμε ακόμα, την επίμονη προσπάθεια, ακόμα και σ’ αυτή την περίπτωση, να δημιουργηθούν εντυπώσεις, προβάλλοντας στα βίντεο και εμβόλιμες σκηνές με «αγανακτισμένους νέους» και κάτοικους των Εξαρχείων, που «ανθίστανται» βρίζοντας τους «αυταρχικούς» αστυνομικούς που κάνουν το αυτονόητο: Φύλλο και φτερό όλη την περιοχή.

Βέβαια, η αξία της ανθρώπινης ζωής για τα ΜΜΕ, έχει σημασία σε σχέση με το ποιος την αφαιρεί, γι’ αυτό και δεν πέσαμε απ’ τα σύννεφα σήμερα, όταν ο Γ.Γ. των αστυνομικών Σπήλιος Κρικέτος, έφερε σε φανερή αμηχανία την κυρία Τρέμη, αναφέροντας ότι κατά τις ημέρες των ταραχών-βανδαλισμών, είχαν σταλεί στο Mega, βίντεο όπου εμφανίζονταν αστυνομικοί να δέρνονται ανηλεώς απ’ τα «οργισμένα νιάτα» και τα οποία βίντεο δεν προβλήθηκαν ποτέ, γιατί κατά την δήλωση αρμοδίου του τηλεοπτικού σταθμού, «οι μπάτσοι δεν πουλούσαν».

Ο νεαρός αστυνομικός, κυριολεκτικά είναι θύμα των «παλικαράδων» με τα Καλάσνικοφ. Ουσιαστικά όμως ποιος τον έβαλε μπροστά στο σκόπευτρό τους; Η απάντηση, μάλλον είναι προφανής…

Συνεχίστε παιδιά…
Σίγουρα μπορείτε να γίνετε ακόμα πιο αηδιαστικοί. Δεν έχετε αφήσει και κάτι το οποίο μπορεί να μας αφήσει «έκπληκτους» πλέον.

Ο Έλληνας έχει ασθενή μνήμη. Το έχει πει κι ο «Επίτιμος» άλλωστε.
Οπότε μπορείτε να βασίζεστε σ’ αυτό…

Συλλέκτης, αντικειμένων και κειμηλίων ιστορικής αξίας, οπαδός του Λένιν και κάτοχος όλων των έργων, βιογραφιών, φωτογραφιών κ.α. του αγαπημένου του ηγέτη, ενημερώνεται πως στην Φλωρεντία, μεγάλη «γκαλερί» διαθέτει προς πώληση πρωτότυπο πίνακα με την ονομασία «Ο Λένιν στο Παρίσι».

Την επόμενη κιόλας ημέρα ταξιδεύει για την Φλωρενία και επισκέπτεται την «γκαλερί».
– «Καλημέρα σας», λέει στον υπεύθυνο του καταστήματος, «εσείς διαθέτετε προς πώληση τον πίνακα “Ο Λένιν στο Παρίσι”;».
– «Ασφαλώς», απαντάει ο γκαλερίστας την ώρα που ρίγη συγκίνησης τράνταζαν τον συλλέκτη.
– «Μπορώ να τον δω;», κατάφερε να ψελλίσει κάτω από την επιμελώς ατημέλητη γενιάδα του…
– «Μα και βέβαια, ακολουθήστε με παρακαλώ», λέει ο γκαλερίστας και τον οδηγεί στη διπλανή αίθουσα.

Εκεί στέκονται μπροστά σε έναν πίνακα της εποχής, ο οποίος αναπαριστά έναν ψηλό γεροδεμένο άνδρα με πυκνά σγουρά φουντωτά μαλιά, τον οποίο «περιποιείται» μια κυρία, η οποία έχει εναποθέσει την κεφαλή της ανάμεσα στα πόδια του…
Κάγκελο ο καθοδηγητής…
Ανακτά όμως την ψυχραιμία του και επικεντρώνει το βλέμμα του στον άντρα του πίνακα…
– «Μα αυτός είναι ο Τρότσκι!», φωνάζει…
– «Ασφαλώς…», απαντά ο γκαλερίστας.
– «Και η σκυμμένη κυρία ποια είναι;», ρωτά και πάλι ο συλλέκτης.
– «Αυτή είναι η κυρία Λένιν…».
– «Κι ο Λένιν; Ο Λένιν που είναι κύριε;».
– «Ο Λένιν;… Στο Παρίσι!».

Ο κροκόδειλος όταν θέλει να ξεγελάσει το θύμα του, κρύβεται πίσω από κανένα βράχο ή δέντρο κι αρχίζει να βγάζει κάτι παράξενους ήχους, που μοιάζουν καταπληκτικά με κλάμα μωρού παιδιού.
Συγχρόνως -ίσως από την προσπάθεια που βάζει για να… κλάψει- τρέχουν από τα μάτια του άφθονα και χοντρά δάκρυα. Έτσι, αυτοί που τον ακούν, νομίζουν ότι πρόκειται για κανένα παιδάκι που χάθηκε και τρέχουν να το βοηθήσουν…
Ο κροκόδειλος επιτίθεται τότε, ξαφνικά και κάνει τη δουλειά του.

Στην αρχαία Ελλάδα ο κροκόδειλος ήταν άγνωστος. Οι Φοίνικες, όμως, έμποροι, που έφταναν στα λιμάνια της Κορίνθου και του Πειραιά, μιλούσαν συχνά για τα διάφορα εξωτικά ζώα, τα πουλιά και τα ερπετά της πατρίδας τους, που άφηναν κατάπληκτους τους ανίδεους Έλληνες και τους γέμιζαν με τρόμο και θαυμασμό.
Φαίνεται ωστόσο, ότι ο κροκόδειλος τους έκανε περισσότερη εντύπωση, κυρίως με το ψευτοκλάμα του, αφού ένας νεαρός ποιητής, ο Φερεκίδης, έγραψε κάποτε το παρακάτω επίγραμμα:
«Εάν η γη ήθελε να συλλάβει εκ των δακρύων της γυναικός, εκάστη ρανίς των θα εγέννα κροκόδειλον».

Παρόλο, λοιπόν, που στην Ελλάδα δεν υπήρχαν κροκόδειλοι, τα «κροκοδείλια δάκρυα», που λέμε σήμερα γι’ αυτούς που ψευτοκλαίνε, είναι φράση καθαρά αρχαία ελληνική.

kanivallos

Ερώτηση: Έλληνας ή Ρωμιός;
Απάντηση: Έλληνας.

Ερώτηση: Έτσι απλά;
Απάντηση: Ναι. Στο χέρι σας είναι να το κάνετε πιο πολύπλοκο, αναζητώντας πληροφορίες στο διαδίκτυο, ή οπουδήποτε αλλού. Αναλύσεις επί αναλύσεων και αντιπαράθεση πλήθους ιστορικών πηγών, που αρχικά θα επιφέρουν την σύγχυση, αλλά στο τέλος, μάλλον θα δώσετε εσείς οι ίδιοι αυτή την απάντηση στον εαυτό σας.

Ερώτηση: Και Έλληνας και Ρωμιός δεν γίνεται;
Απάντηση: Όχι. Την εποχή του Βυζαντίου και με την επικράτηση του Χριστιανισμού, ο όρος «Έλληνας» είχε εξοστρακιστεί με ποινή θανάτου και ο όρος «Ρωμιός», στην ουσία επιβλήθηκε με (αν)«ορθόδοξους» τρόπους, ενώ δεν έχει ελληνικές καταβολές.

Ερώτηση: Γιατί;
Απάντηση: Γιατί η ονομασία «Ρωμιός», είναι παραφθορά του όρου «Ρωμαίος», δηλαδή ο κάτοικος της Ρωμανίας, δηλαδή της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, δηλαδή αυτού που γνωρίζουμε σήμερα ως Βυζαντινή Αυτοκρατορία, η οποία δημιουργήθηκε ως συνέχεια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, από μη Έλληνες, με πρωτεύουσα την Νέα Ρώμη, δηλαδή την Κωνσταντινούπολη.

Ερώτηση: Και τι σημαίνει αυτό;
Απάντηση: Ο όρος «Ρωμιός» (Ρωμαίος) σήμαινε αρχικά οποιονδήποτε ελεύθερο πολίτη κατοικούσε στα όρια της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ανεξαρτήτως εθνικής προέλευσης και θρησκεύματος. Αργότερα ο όρος ταυτίστηκε με το κυρίαρχο στοιχείο της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, τους Έλληνες χριστιανούς.

Ερώτηση: Και τι δήλωνε τότε ο όρος «Έλληνας»;
Απάντηση: Με την επικράτηση του Χριστιανισμού και με την «ευγενική» συνδρομή της Εκκλησίας (οι ηγέτες της οποίας, στην πλειοψηφία τους δεν ήταν Έλληνες), «Έλληνας» ονομάζονταν ο μη χριστιανός «Ρωμιός» και κατ’ επέκτασιν ο αλλόφυλος κι αλλόθρησκος παγανιστής. Ας θυμίσουμε εδώ, ότι πέρα απ’ τους διωγμούς που υπέστησαν οι Έλληνες («εθνικούς» τους αποκαλούσαν οι χριστιανοί) από τους ομοεθνείς τους, ισχυρότατο καταστροφικό πλήγμα δέχτηκε και η πολιτιστική μας κληρονομιά (υλική και πνευματική) από τα θρησκευτικά ιερατεία της εποχής. Κι αξίζει βέβαια να σημειωθεί, ότι υπήρχαν ακόμα κι απαγορεύσεις στο να δίνονται ελληνικά ονόματα στα παιδιά των χριστιανών του Βυζαντίου. Κι όλα αυτά στο όνομα της θρησκείας που ευαγγελίζεται την «αγάπη».

Ερώτηση: Όποιος ήταν «Έλληνας», δεν μπορούσε να είναι χριστιανός και το αντίστροφο;
Απάντηση: Αυτή την απορία, μας την λύνει αργότερα ο «Άγιος» (με την βούλα του Πατριαρχείου) Κοσμάς ο Αιτωλός: …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »