Με την φράση «από μηχανής θεός» χαρακτηρίζουμε ένα πρόσωπο ή ένα γεγονός, που με την απροσδόκητη εμφάνισή του, δίνει μια λύση ή μια νέα εξέλιξη σε περίπτωση αμηχανίας ή διλήμματος.

Η καταγωγή της έκφρασης αυτής, ανάγεται στην αρχαία ελληνική δραματική ποίηση και ειδικότερα στην τραγωδία. Συγκεκριμένα, σε αρκετές περιπτώσεις ο τραγικός ποιητής οδηγούσε σταδιακά την εξέλιξη του μύθου σ’ ένα σημείο αδιεξόδου, με αποτέλεσμα η εξεύρεση μιας λύσης να είναι πολύ δύσκολη, αν όχι αδύνατη. Τότε, προκειμένου το θεατρικό έργο να φτάσει σε ένα τέλος, συνέβαινε το εξής: εισαγόταν στο μύθο ένα θεϊκό πρόσωπο, που με την παρέμβασή του έδινε μια λύση στο αδιέξοδο και το έργο μπορούσε πλέον να ολοκληρωθεί ομαλά. Η έκφραση «ο από μηχανής θεός» καθιερώθηκε, επειδή αυτό το θεϊκό πρόσωπο εμφανιζόταν στη σκηνή του θεάτρου με τη βοήθεια της «μηχανής», δηλαδή ενός ξύλινου γερανού, ώστε να φαίνεται ότι έρχεται από ψηλά, ή καμιά φορά από καταπακτή, εάν επρόκειτο για θεό του Άδη.

Ουσιαστικά, δηλαδή, πρόκειται για μια περίπτωση επιφάνειας (=θεϊκής εμφάνισης στους θνητούς), που συνέβαινε στο τέλος μιας τραγωδίας, διευκολύνοντας τον τραγικό ποιητή να δώσει μια φυσική λύση στο μύθο του έργου του. Ένα από τα πιο γνωστά παραδείγματα είναι στην τραγωδία του Ευριπίδη «Ιφιγένεια η εν Ταύροις»: όταν στο τέλος ο μύθος οδηγείται σε αδιέξοδο και καμιά λύση δεν είναι άμεσα ορατή, ο τραγικός ποιητής εισάγει στο έργο το πρόσωπο της θεάς Αθηνάς, για να δώσει την οριστική λύση στο μύθο.

Σήμερα, η έκφραση «ο από μηχανής θεός» έχει πλέον περάσει στον καθημερινό λόγο με μεταφορική σημασία. Δηλώνει, όπως αναφέθηκε, το πρόσωπο που παρουσιάζεται ξαφνικά και μας βγάζει από μια ιδιαίτερα δύσκολη και αδιέξοδη κατάσταση. Σε ό,τι αφορά τη λογοτεχνία, ο όρος έχει πλέον διεθνοποιηθεί και έχει ξεφύγει οριστικά από το στενό εννοιολογικό πλαίσιο της αρχαιοελληνικής τραγωδίας. Αυτό οφείλεται και στο γεγονός ότι από τα αρχαία ελληνικά πέρασε στα λατινικά, ως «Deus ex machina», και από εκεί σε όλες σχεδόν τις νεότερες ευρωπαϊκές γλώσσες.
Σήμερα, λοιπόν, η έκφραση «ο από μηχανής θεός» μπορεί να χρησιμοποιηθεί για το τέλος ενός οποιουδήποτε αφηγηματικού έργου, εφόσον ένα πρόσωπο -όχι απαραίτητα θεϊκό- εμφανίζεται ξαφνικά και δίνει λύση στον μύθο, που ως εκείνη τη στιγμή έμοιαζε να περιέρχεται σε αδιέξοδο.

Πηγή: el.wikipedia.org

Συζητούν τρεις παπάδες, ένας από το Άγιο Όρος, ένας από Αθήνα και ένας Κεφαλλονίτης για το πως κατανέμουν τα έσοδα των εκκλησιών τους.
Λέει ο παπάς από το Άγιο Όρος:
– Εγώ πετάω στον αέρα όλα τα νομίσματα και όσα έρθουν κορώνα είναι του Θεού και τα δίνω για τις ανάγκες της εκκλησίας και όσα έρθουν γράμματα είναι δικά μου.
Λέει με τη σειρά του ο Αθηναίος παπάς:
– Και εγώ πετάω τα νομίσματα στον αέρα και όσα σταθούν όρθια είναι του Θεού και της εκκλησίας, ενώ όσα πέσουν στο πλάι (κορώνα ή γράμματα) είναι σαφώς δικά μου.
Και στο τέλος ο Κεφαλλονίτης ο παπάς:
– Εγώ κύριοι συνάδελφοι κάνω το ίδιο που κάνετε και εσείς με πιο απλές διαδικασίες για να μη χάνουμε και χρόνο. Πετάω στον αέρα όλα τα νομίσματα. Όσα θέλει, τα κρατάει ο Θεός και όσα πέσουν κάτω είναι δικά μου!

Μια χωρική κάποτε καθώς πλησίαζε το Πάσχα, καλή ώρα όπως και φέτος, πήγε να εξομολογηθεί στον παπά του χωριού:
– Παπά μου, έκανα πολλές αμαρτίες.
– Λέγε τέκνο μου!
– Παπά μου, απάτησα τον άντρα μου.
– Ναι, τίποτε άλλο;
– Να, ξέρεις, πήγα με πολλούς άντρες.
– Μάλιστα, έχει κι άλλο;
– Έχει πάτερ. Το χειρότερο είναι που πήγα και με τον παπά του διπλανού χωριού.
– Α! αυτό είναι μεγάλο κρίμα, ασυγχώρητο!
– Τί να κάνω παπά μου να συγχωρηθώ;
– Ανέβα στο καμπαναριό και πήδα κάτω.
– Μα παπά μου, θα γκρεμοτσακιστώ!
– Κομμάτια να γίνεις αμαρτωλή! Δεν είχε παπά το χωριό;

Μια γυναίκα αγαπούσε τρελά έναν καλόγερο και από ντροπή δεν τολμούσε να του το πει. Μια μέρα, λοιπόν, έκανε πως ήταν άρρωστη και πως πονάει πολύ η πλάτη της και έτσι παρακάλεσε τον καλόγερο, μια και ήταν μόνη, να την τρίψει, για να της φύγει ο πόνος. Ο καλόγερος απονήρευτος, την έτριβε αρκετή ώρα στην πλάτη. Τότε εκείνη έχασε την υπομονή της και του το είπε: «Αλλού με τρίβεις, δέσποτα, κι αλλού ‘χω γω τον πόνο».

Ο παπάς με τον καντηλανάφτη, περνούσαν ένα ποτάμι. Σε μια στιγμή, ο παπάς, μπήκε σε μια λακκούβα βαθιά, και επειδή δεν ήξερε κολύμπι, πνίγηκε. Γύρισε στο χωριό ο καντηλανάφτης, και έφερε το κακό μαντάτο. Κάθισε η παπαδιά, και έκλαιγε τον παπά. Σε μια στιγμή, λέει στον καντηλανάφτη:
– Πώς έγινε και πνίγηκε ; Δεν μπορούσες να κάνεις τίποτα, για να τον γλυτώσεις ;
– Τι να έκανα παπαδιά; απάντησε ο καντηλανάφτης. Όταν είδα και βούλιαζε, του άπλωσα το χέρι μου και του φώναξα: «Πάτερ, δώσε μου το χέρι σου». Εκείνος όμως, δεν μου το έδωσε, με αποτέλεσμα να τον πάρει το ποτάμι και να πνιγεί.
– Αχ, ευλογημένε. Τόσα χρόνια είσαστε μαζί, δεν τον έμαθες πια ; Δεν έπρεπε να του πεις «Δώσε μου το χέρι σου» αλλά «Πάρε το χέρι μου». Παπάς άνθρωπος ήταν. Μια ζωή, είχε μάθει να παίρνει. Τώρα θα έδινε;

Ο παπάς που άκουσε κάποιον να λέει ότι θα «πήγαινε» με την όμορφη χήρα του μακαρίτη του Γιάννη, που την εξομολογούσε και ήξερε ότι ήταν πιστή, θύμωσε και έβαλε στοίχημα τον γάιδαρό του, ότι δεν θα την «βγάλει». Κανόνισαν λοιπόν την άλλη μέρα στις 8 στο δέντρο δίπλα στο μικρό δασάκι. Ο παπάς ανέβηκε εγκαίρως και περίμενε.
Ο μάγκας πήγε στο νεκροταφείο και περίμενε τη χήρα που ήξερε πως πήγαινε κάθε μέρα να κλάψει τον μακαρίτη.
Μόλις είδε και ερχότανε, έπεσε σε ένα διπλανό μνήμα και έκλαιγε με μαύρο δάκρυ. Χτύπαγε το κεφάλι του στον σταυρό και μοιρολογούσε δυνατά:
-Γιατί σου το έκανα αυτό γυναικούλα μου…
Η χήρα τον πλησίασε να τον παρηγορήσει:
– Τι έχεις καλέ μου άνθρωπε; Γιατί κλαις τόσο απαρηγόρητα;
Αυτός της είπε πως είναι φαρμακόπουτσας και ενώ έκανε έρωτα με τη γυναίκα του τη φαρμάκωσε.
Η χήρα που ήθελε να πάει κοντά στον άνδρα της αλλά δεν ήξερε πώς, τον παρακάλεσε να την φαρμακώσει αυτός. Με τα χίλια παρακάλια, την πήρε και πήγαν κάτω από το δέντρο που είχαν κανονίσει με τον παπά. Εκεί που η χήρα…φαρμακωνότανε κοιτάζοντας προς τον ουρανό, είδε τον παπά ανάμεσα στο φύλλωμα του δέντρου.
– Παπά μου, αναφώνησε νιώθοντας το «δηλητήριο», συγχώρεσέ με τώρα που πεθαίνω.
– Α! Μωρή παλιοπουτάνα. Εσύ πεθαίνεις και εγώ χάνω το γαϊδουράκι μου.

Κάποιος παπάς τα παλιά χρόνια πήγε σε μια ζωοπανήγυρη ν’ αγοράσει ένα βόδι και τελικά το αγόρασε. Οι χωριανοί όμως -μεγάλα πειραχτήρια- ήθελαν σώνει και καλά να τον πείσουν πως αγόρασε άλογο. Χώρισαν την απόσταση από το μέρος του πανηγυριού μέχρι το χωριό σε στάσεις, και στην κάθε στάση κάθισαν από δυο χωριανοί.
Μόλις πλησίαζε ο παπάς τον χαιρετούσαν και του παίνευαν το…άλογο.
– Δεν είναι άλογο -έλεγε εκείνος- είναι βόδι.
– Στραβός είσαι παππούλη μου; του έλεγαν. Φως φανάρι, αγόρασες το καλύτερο άλογο της περιοχής.
– Μωρέ παιδιά, δεν είναι άλογο, βόδι είναι.
– Δεν έχεις δίκιο, του ξανάλεγαν. Πιο όμορφο και γεροδεμένο άλογο δεν ξανάδαν τα μάτια μας στον κόσμο.
Είδε κι απόειδε ο παπάς, στο τέλος το πίστεψε. Μπαίνει λοιπόν καβάλα στο…άλογο έτσι για να το δοκιμάσει αν είναι ήμερο, δίνει μια κλοτσιά στον αέρα το βόδι και τον πετάει χάμω.
Κι ο παπάς σακατεμένος απ’ το πέσιμο:
– Μωρέ σ’ είδα εγώ βοϊδάκι μ’, αλλά μ’ άφηναν ήσυχο οι διαβόλοι;

Ο καινούργιος παπάς της ενορίας ήταν τόσο νευρικός στην πρώτη του λειτουργία, που δεν μπορούσε να μιλήσει. Πριν από την επόμενη λειτουργία ρωτάει τον αρχιεπίσκοπο, τι θα μπορούσε να κάνει για να χαλαρώσει. Ο αρχιεπίσκοπος τον συμβουλεύει ως εξής:
– Την επόμενη φορά ρίξε μερικές σταγόνες βότκα στο νερό που θα πιεις και θα δεις πώς θα χαλαρώσεις.

Την Κυριακή ο παπάς ακολουθεί τη συμβουλή και πραγματικά νιώθει ότι θα μπορούσε να κάνει κήρυγμα χωρίς άγχος ακόμα και αν λυσσομανούσε καταιγίδα. Μετά τη λειτουργία επιστρέφει στο σπίτι του, όπου μετά από λίγο εμφανίζεται ο διάκος του αρχιεπισκόπου και του παραδίδει ένα σημείωμα που έγραφε τα εξής:
«Αγαπητέ πάτερ, την επόμενη φορά να ρίξετε μερικές σταγόνες βότκα στο νερό κι όχι μερικές σταγόνες νερό στη βότκα. Σας παραθέτω μερικές παρατηρήσεις, για να μην επαναληφθούν τα σημερινά.
Δεν χρειάζεται να τοποθετείτε φέτα λεμονιού στο χείλος του δισκοπότηρου.
Το κουβούκλιο στην πλευρά της εκκλησίας είναι το εξομολογητήριο, όχι το μπάνιο.
Ο Αρχάγγελος είπε στην Παρθένο: “Χαίρε κεχαριτωμένη”, όχι “Γεια σου πιπίνι”.
Καλό θα είναι να μην ακουμπάτε στο άγαλμα της Παναγίας πόσο μάλλον να το αγκαλιάζετε και να το φιλάτε με τέτοιο πάθος.
Οι εντολές είναι 10 και όχι 12.
Οι απόστολοι ήταν 12 και όχι 7. Κανείς τους δεν ήταν νάνος.
Δεν αναφερόμαστε στον Ιησού Χριστό και τους αποστόλους ως “Ι.Χ. και Σία”.
Ο Ιούδας ήταν προδότης, όχι “σκατορουφιάνος του κερατά” που είπες εσύ στους χριστιανούς.
Ο Χριστός μας είπε στον Πέτρο ότι “πριν αλέκτωρ λαλήσει τρις, θα με αρνηθείς”, δεν του είπε: “Μέχρι να λαλήσουν τα κοκόρια θα μ’ έχεις γράψει στ’ αρχίδια σου”.
Δεν επιτρέπεται να αποκαλούμε την κεφαλή της εκκλησίας μας “Νονό”.
Το καθαγιασμένο ύδωρ είναι για να ευλογούμε, όχι για να δροσίζουμε τον σβέρκο μας.
Ποτέ δεν κηρύττουμε καθισμένοι στα σκαλιά του ιερού και σε καμία περίπτωση δεν ακουμπάμε το πόδι μας πάνω στη Βίβλο.
Ο άρτος χρησιμεύει για τη Θεία Ευχαριστία όχι ως απεριτίφ που συνοδεύει το κρασί.
Η παρότρυνση να χορέψει το ποίμνιο ήταν ενδιαφέρουσα, δεν χρειαζόταν όμως και να χορέψει γιάνκα γύρω από την εκκλησία.
Και τέλος, την λειτουργία την τελειώνουμε με “Αμήν”, όχι με “Ολέ!”

Με τιμή,
Ο Αρχιεπίσκοπος»

Δύο παιδεραστές, διαπληκτίζονται κρατώντας ένα μικρό βαμβακερό εσώρουχο:
– Σου λέω, από 9χρονη είναι… (μυρίζοντάς το).
– Τι λες ρε, είναι φανερό ότι είναι από 7χρονη…

Περνάει ένας παπάς από δίπλα, τους βλέπει και επεμβαίνει:
– Γιατί τσακώνεστε τέκνα μου;
– Μα πάτερ, δε βλέπεις; Ο άσχετος μου λέει ότι αυτό είναι από 9χρονη, ενώ είναι φανερό ότι είναι από 7χρονη…

Το παίρνει ο παπάς, μυρίζει και αυτός… Και…
– Έχεις δίκιο τέκνο μου, από 7χρονη είναι… αλλά… δεν είναι από την ενορία μας!

Ένας παπάς, αποφασίζει να δώσει άλλη βαρύτητα στο κυριακάτικο κήρυγμα, κάνοντας επίδειξη μιας παραβολής και γι’ αυτό έβαλε 4 σκουλήκια σε 4 μπουκάλια.
Το πρώτο σκουλήκι σε μπουκάλι που περιείχε οινόπνευμα.
Το δεύτερο σκουλήκι σε μπουκάλι που περιείχε καπνό.
Το τρίτο σκουλήκι σε μπουκάλι που περιείχε σπέρμα.
Το τέταρτο σκουλήκι σε μπουκάλι που περιείχε καθαρό νερό.

Στο τέλος του κηρύγματός του ο παπάς δίνει τα αποτέλεσμα της διαδικασίας αυτής:
Το σκουλήκι που τοποθετήθηκε στο μπουκάλι του αλκοόλ, πέθανε.
Το σκουλήκι που τοποθετήθηκε στο μπουκάλι του καπνού, πέθανε.
Το σκουλήκι που τοποθετήθηκε στο μπουκάλι με το σπέρμα, πέθανε.
Μόνο το σκουλήκι που τοποθετήθηκε μέσα στο καθαρό νερό έζησε.

Ο παπάς απευθυνόμενος στο εκκλησίασμα ρώτησε:
– Ποιό είναι λοιπόν το ηθικό δίδαγμα, από αυτήν την παραβολή;

Και μια γριούλα από το βάθος της εκκλησίας αναφωνεί:
– Ότι όσο πίνουμε, καπνίζουμε και πηδιόμαστε δεν θα πιάσουμε σκουλήκια!

Επισκέπτεται κάποιος πιστός την μητρόπολη και ζητεί τον μητροπολίτη…
– Πού είναι ο σεβασμιότατος; Ρωτάει στην είσοδο του γραφείου.
– Κοιμάται, απαντάει ο γραμματέας/κλητήρας.
– Αααα, βρίσκεται στην αγκαλιά του Μορφέα…
– Δεν ξέρω πώς το λένε το παιδί, ναύτης είναι…

Ένας παπάς καθώς οδηγά το αμάξι του, συναντά έναν άνθρωπο που έχει σταματήσει το δικό του αμάξι στην άκρη του δρόμου και προσπαθεί να το επισκευάσει. Σταματάει ο παπάς να τον ρωτήσει αν θέλει βοήθεια. Οπότε ακούει τον οδηγό να βρίζει και να κατεβάζει καντήλια, εικονίσματα και στο τέλος και τους αγίους πάντες, να κάνει κάτι στην μηχανή, να μπαίνει στο αμάξι να γυρνά το κλειδί και αυτό τίποτα! Οπότε του λέει ο παπάς:
– Τέκνον μου, μην κάνεις τίποτα! Πες «Παναγία μου και Χριστέ μου βοήθα να πάρει μπροστά το αμάξι» και να δεις που θα πάρει!

Με το που ακούει ο άνθρωπος τον παπά να λέει τέτοιες παπαριές, τον αρχίζει αυτόν στα καντήλια, και συνεχίζει να προσπαθεί. Κάποια στιγμή μετά από πολλές προσπάθειες αγανάκτησε και μη έχοντας και τίποτα να χάσει, σκέφτηκε να ακολουθήσει την συμβουλή του παπά που τόση ώρα καθόταν εκεί και τον παρακολουθούσε. Κάνει λοιπόν τον σταυρό του και λέει:
– Παναγιά μου και Χριστέ μου, σας παρακαλώ κάντε να πάρει μπρος το αμάξι μου…

Κατόπιν γυρνά το κλειδί και βρουουουουμ! Παίρνει μπροστά το αμάξι!

Οπότε γυρνάει έκπληκτος ο παπάς και με γουρλωμένα μάτια,λέει:
– Ε, άι στον Διάολο!…

Πρόσφατα έπεσε στην αντίληψή μου μια ανάρτηση ενός σχετικά γνωστού σατιρικού ιστολογίου που μου προκάλεσε αλγεινή εντύπωση. Δεν έχει σημασία ποιο.
Θα πρέπει να πω, ότι προσωπικά μέχρι τώρα βρήκα αρκετά πετυχημένη την σάτιρα του συγκεκριμένου ιστολογίου, αν και έχει μόνιμους στόχους και μέχρι χθες το είχα και στους συνδέσμους των ελληνικών blogs στην παράπλευρη στήλη. Πιστεύω όμως ότι υπερέβει τα εσκαμμένα, όταν στην προσπάθειά του να σατιρίσει για μια ακόμη φορά αυτούς τους στόχους, άγγιξε τα όρια της ανηθικότητας.
Η, ας μου επιτραπεί να την χαρακτηρίσω, μικρόψυχη ανάρτηση, χρησιμοποίησε ως συστατικό της υποτιθέμενης σάτιράς του, την άτυχη Βουλγάρα Κωνσταντίνα Κούνεβα, μόνο και μόνο για «χτυπήσει» τους «αντιεξουσιαστές» και να εκδηλώσει την αντίθεσή του στην μετανάστευση.
Ας σημειωθεί εδώ, ότι ο γράφων, είναι ένας απ’ αυτούς που πιστεύει ότι θα πρέπει να μπει επιτέλους ένας φραγμός στην αθρόα (λαθρο)μετανάστευση και να γίνει ένα «ξεσκαρτάρισμα» στους ήδη πάμπολλους, για τα ελληνικά δεδομένα, υπάρχοντες μετανάστες και να μπει επιτέλους μια τάξη όσον αφορά την νομιμότητα.
Το ότι οι όποιοι αυτοαποκαλούμενοι «αντιεξουσιαστές» και αριστεριστές, έσπευσαν να καπηλευτούν την τραγική περίπτωση της Κούνεβα, λόγω της ιδιότητάς της (μετανάστρια), αυτό σημαίνει ότι αυτόματα η Κούνεβα και η όποια Κούνεβα καθίσταται αυτόματα αντικείμενο επίθεσης (έστω και «σατιρικής») απ’ όσους αντιτίθενται στους «αντιεξουσιαστές» και στους μετανάστες;
Οδηγούμαστε δηλαδή στην λογική, ο φίλος του εχθρού μου είναι κι αυτός εχθρός μου;
Τι φταίει η Κούνεβα ρε παιδιά; Ακόμα και παράνομη μετανάστρια να ήταν (που δεν είναι), αντιλαμβάνεστε σε τι κατάσταση έχει περιέλθει αυτή τη στιγμή; Η γυναίκα ήρθε στην Ελλάδα λόγω του άρρωστου παιδιού της και κατέληξε στην κατάσταση στην οποία βρίσκεται σήμερα (δηλαδή με το ένα πόδι στον τάφο), κατά πάσα πιθανότητα λόγω της συνδικαλιστικής της δράσης.
Μόνη της εκλέχτηκε στην ηγεσία του σωματείου της; Μήπως την εξέλεξαν οι Έλληνες συνάδελφοί της; Για τα δικά της δικαιώματα αγωνίζονταν μόνο ή για όλων των συναδέλφων της; Υπάρχουν πολλοί Έλληνες που τους αρέσει να δουλεύουν για 500-600 €; Εσείς αγαπητοί ιστολόγοι που μπήκατε στον πειρασμό να την «σατιρίσετε», αλλά κι εσείς που διαφημίζετε την σάτιρα του συγκεκριμένου ιστολογίου και τώρα κατάπιατε τη γλώσσα σας, έχετε σηκωθεί απ’ το κρεβάτι σας ή τον υπολογιστή σας, για να πάτε να δουλέψετε για τόσα χρήματα και κάνοντας μάλιστα αυτή τη δουλειά;

Σε τι διαφέρει άραγε, αυτού του είδους η «σάτιρα», από την υποτιθέμενη «σάτιρα» του Λαζόπουλου;
Η ιδεολογία δηλαδή και οι όποιες θέσεις μας, προηγούνται της ανθρωπιάς;
Και για να καταλήξω: Ρε παιδιά, νιώστε λίγο…

Καθώς φαίνεται οι Εβραίοι δεν διδάχτηκαν τίποτε από το «Ολοκαύτωμα» (το οποίο δεν φαίνεται να συνέβη στις διαστάσεις που παρουσιάζεται, αλλά αυτό δεν είναι επί του παρόντος).

Οι άλλοτε κατατρεγμένοι και μονίμως αιώνια θύματα, αυτά που υπέστησαν απ’ τους Ναζί, τα εφαρμόζουν τώρα στους Παλαιστίνιους. Κι έχουμε φτάσει δυστυχώς στο σημείο, βλέποντας τις απάνθρωπες τακτικές του Ισραήλ, να μακαρίζουμε τον Χίτλερ και να τον «επιπλήττουμε» κιόλας που δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει το «έργο» του.

Το καταπληκτικό της υπόθεσης είναι, πως αν διανοηθεί να επικρίνει και να στηλιτεύσει κάποιος τις εγκληματικές ενέργειες των Εβραίων, χαρακτηρίζεται αυτόματα κι ως αντισημίτης, αν κι αυτός ο όρος είναι λανθασμένος, καθώς σημίτες είναι και οι Άραβες. Κατάφερε ο «περιούσιος λαός», να ξεπεράσει στην προπαγάνδα, ακόμα κι αυτόν, τον μεγαλύτερο και φανατικότερο ίσως διώκτη τους, τον Γκέμπελς.

Η ιστορία λοιπόν επαναλαμβάνεται κι επαναλαμβάνεται με έναν παράδοξο τρόπο…
Οι Εβραίοι αναλαμβάνουν να παίξουν τον ρόλο των Ναζί και μάλιστα, με πολύ μεγάλη επιτυχία.
Τα θύματα, πλέον γίνονται θύτες.

Οι εικόνες είναι αδιάψευστος μάρτυρας …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »