«Μ’ ακούτε; Κρατάω τέσσερις ανθρώπους εδώ μέσα… Κρατάω μια χειροβομβίδα απασφαλισμένη κι άμα μου πέσει, χανόμαστε πέντε άτομα… Μια λάμψη θα δείτε και τίποτε άλλο…».

Τετάρτη, 23 Σεπτεμβρίου 1998. Ο άνθρωπος που ακούγεται στο τηλέφωνο είναι ο 27χρονος Ελληνορουμάνος καταζητούμενος, Ματέι Σορίν. Στην άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής βρίσκεται ο 30χρονος δημοσιογράφος και παρουσιαστής ειδήσεων του τηλεοπτικού σταθμού Σκάι, Νίκος Ευαγγελάτος. Εμβρόντητο το τηλεοπτικό κοινό, ακούγοντας αυτά τα λόγια, παγώνει. Για τέσσερις ώρες, από τις 7 το απόγευμα ως τις 11 την νύχτα, οι Έλληνες, στημένοι μπροστά στους τηλεοπτικούς τους δέκτες, παρακολουθούν με κομμένη την ανάσα και έκδηλη αγωνία, τις πράξεις ενός δράματος. Ενός δράματος, στην πλοκή και την εξέλιξη του οποίου, η αστυνομία έμελλε να προσθέσει μια απ’ τις μαύρες σελίδες στην σύγχρονη ιστορία της…

Ποιος ήταν ο Ματέι Σορίν;
Ο Ματέι Σορίν, από πολύ μικρός έμεινε μόνος στη ζωή με την μητέρα του, καθώς ο πατέρας του, ο αδερφός του και η αδερφή του είχαν σκοτωθεί σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Πέρασε δύσκολα και φτωχικά παιδικά χρόνια, με μόνο προστάτη την μητέρα του, την Ευγενία Καψοκέφαλου, η οποία με πολύ μεγάλη δυσκολία τα έβγαζε πέρα. Η «δοσοληψία» του με την αστυνομία και τις φυλακές, ουσιαστικά άρχισε στην τρυφερή ηλικία των 15 ετών. Ερωτευμένος παράφορα με μια ανήλικη κοπέλα, την κλέβει. Οι γονείς της ανήλικης καταθέτουν μήνυση και ο Ματέι Σορίν συλλαμβάνεται και στην συνέχεια ακολουθεί τον δρόμο για τις φυλακές Βόλου, όπου παρέμεινε έγκλειστος για 6 μήνες. Ο Σορίν, ο οποίος μέχρι τότε είχε στο ενεργητικό του, μόνο μικροπαραπτώματα, είχε πλέον επιλέξει τον δρόμο που θα ακολουθήσει για την υπόλοιπη και σύντομη ζωή του: Το αδιέξοδο μονοπάτι της παρανομίας και του ψεύτικου κόσμου των ναρκωτικών. Τα επόμενα 12 χρόνια, τα πέρασε κυνηγημένος, μπαινοβγαίνοντας στις φυλακές, απ’ τις οποίες κατάφερε ν’ αποδράσει 6 φορές, αποκτώντας το προσωνύμιο «Ο Πεταλούδας». Την πρώτη του απόδραση έκανε το 1995, στο Δικαστήριο της Ευελπίδων, όπου δικαζόταν για ληστείες, διαφεύγοντας μέσα από τις τουαλέτες, παρ’ ότι ήταν φρουρούμενος. Η τελευταία του απόδραση έγινε το 1998, όταν πήδηξε από τον πρώτο όροφο του Tμήματος Mεταγωγών Πάτρας.

Οι γνώμες και οι απόψεις για τον χαρακτήρα και το ποιόν του Ματέι Σορίν, διίσταντο. Οι αστυνομικοί τον χαρακτήριζαν «αδίστακτο» και οι συγκρατούμενοί του στις φυλακές «ήσυχο». Το σίγουρο πάντως ήταν, πως Ματέι Σορίν είχε γίνει ένας διαρκής πονοκέφαλος για την αστυνομία, καθώς εκτός της πλούσιας εγκληματικής του δράσης, την είχε εκθέσει με τις διαδοχικές αποδράσεις του. Στο τελευταίο του μάλιστα «κατόρθωμα», 15 περίπου ημέρες πριν τα τραγικά γεγονότα που ακολούθησαν, επιχείρησε να απαγάγει αστυνομικό και ακολούθησε ένα άγριο ανθρωποκυνηγητό στην περιοχή της Χαλκίδας.

Η πρώτη πράξη του δράματος
Ο Ματέι Σορίν μπροστά στο ενδεχόμενο να εκτίσει πλέον ποινή ισόβιας φυλάκισης, κάνει ότι μπορεί για να κρυφτεί και να ξεφύγει από το κυνηγητό της αστυνομίας. Η απέλπιδα προσπάθεια του τον οδηγεί να βρει καταφύγιο στο ημιυπόγειο διαμέρισμα της τοξικομανούς γνωστής του, Πηνελόπης Αθανασοπούλου, στην οδό Νιόβης 4, στην περιοχή των Αχαρνών. Είναι άγνωστο, τουλάχιστον στο ευρύ κοινό, αν η Αθανασοπούλου, όντας αδερφή 2 αστυνομικών, λειτούργησε ως πληροφοριοδότης και ειδοποίησε την αστυνομία. Ο Ματέι Σορίν πάντως εντοπίστηκε και σύντομα, το μεσημέρι της 23ης Σεπτεμβρίου 1998, οι αστυνομικές δυνάμεις ήταν εκεί.

Ο διοικητής της Ασφάλειας Αττικής, Θεόδωρος Παπαφίλης, ζητά την συνδρομή της ΕΛ.ΑΣ και της Ε.Κ.Α.Μ. (Ειδική Κατασταλτική Αντιτρομοκρατική Μονάδα). Ο αρχηγός της ΕΛ.ΑΣ. Αθανάσιος Βασιλόπουλος, μάλλον δύσπιστος, θεωρώντας ότι πρόκειται για μια ακόμη αναξιόπιστη πληροφορία (κατά τον ίδιο είχαν προηγηθεί άλλες έξι φορές), στέλνει δυνάμεις στο σημείο (περίπου 50 ανδρες), χωρίς κανένα προφανές σχέδιο και δίχως να ενημερώσει την πολιτική ηγεσία. Κάτω από τις σαφείς εντολές του Αθανάσιου Βασιλόπουλου, αλλά και του εισαγγελέα Ιωάννη Σακκά, να μην αφαιρεθεί η ζωή του Ματέι Σορίν, με κανέναν τρόπο, η αστυνομία επιχειρεί την σύλληψη του Ελληνορουμάνου κακοποιού. Κάπου εδώ καταγράφεται η πρώτη ερασιτεχνική ενέργεια των αστυνομικών δυνάμεων: Αντί να πραγματοποιήσουν εισβολή στο διαμέρισμα, έχοντας ως πλεονέκτημα το στοιχείο του αιφνιδιασμού, προτίμησαν να χτυπήσουν το…κουδούνι της πόρτας! …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Αποφασίζει ο Οσάμα Μπιν Λάντεν να πάει στο τηλεπαιχνίδι «Ποιος Θέλει να γίνει εκατομμυριούχος».
Με τα πολλά έχει φτάσει στην τελευταία ερώτηση και του έχουν μείνει 2 βοήθειες. Το 50-50 και το τηλέφωνο.

Του λέει λοιπόν ο Παπαδόπουλος την τελευταία ερώτηση:
– Λοιπόν Οσάμα, βρίσκεσαι ένα βήμα πριν τα 50 εκατομμύρια. Η ερώτηση είναι:
Ποιο είναι το πιο ψηλό κτίριο στη Νέα Υόρκη;
Α) Το Εμπάιρ Στέιτ Μπίλντινγκ;
Β) Ο πύργος του Άιφελ;
Γ) Οι Δίδυμοι Πύργοι του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου;
Δ) Το άγαλμα της ελευθερίας;

Σκέφτεται λίγο ο Οσάμα και λέει:
– Θα πάρω τη βοήθεια του 50-50.

Την παίρνει λοιπόν και του μένουν 2 επιλογές: Το Εμπάιρ Στέιτ Μπίλντινγκ και οι Δίδυμοι Πύργοι.
Το βλέπει ο Οσάμα και τι να κάνει, τι να κάνει, λέει στον Παπαδόπουλο να πάρει και το τηλέφωνο.
– Ποιον θα πάρουμε; τον ρωτάει ο Παπαδόπουλος.
– Τον φίλο μου τον Μοχάμεντ Άτα, απαντά ο Λάντεν.
– Πολύ ωραία λοιπόν, στο τηλέφωνο παρακαλώ τον κύριο Μοχάμεντ Άτα.

Ντρρρρρρρν ντρρρρννννννν!!!
– Ναι;
– Παρακαλώ.
– Ο κύριος Μοχάμεντ Άτα;
– Ο ίδιος.
– Έχουμε εδώ στο παιχνίδι μας τον φίλο σας τον Μπιν Λάντεν. Έχει φτάσει στην τελευταία ερώτηση και θα θέλαμε τη βοήθειά σας.
– Αν μπορέσω πολύ ευχαρίστως.
– Πάρτε τον φίλο σας λοιπόν.

– Έλα Μοχάμεντ, σαλάμ αλέκουμ. Που είσαι;
– Στο αεροπλάνο για Νέα Υόρκη.
– Να σε ρωτήσω, ξέρεις ποιο είναι το πιο ψηλό κτίριο στη Νέα Υόρκη; Το Εμπάιρ Στέιτ Μπίλντινγκ ή οι Δίδυμοι Πύργοι;
– Εσύ ποιο θέλεις να είναι;
– Έλα κόψε τις μαλακίες και πες μου. Είμαι στην τελευταία ερώτηση για τα 50 εκατομμύρια κι αν δεν απαντήσω σωστά, τα χάνω όλα.
– Καλά… Πες τους ότι σε κάνα τέταρτο θα είναι το Εμπάιρ Στέιτ Μπίλντινγκ…

Προειδοποίηση: Μερικές από τις ακόλουθες σελίδες που καταγράφονται, εκτός από το νόμιμο περιεχόμενο και υλικό, περιέχουν και παράνομο (πιθανόν και επιβλαβές) που ενδεχομένως να επιφέρουν και ποινικές ευθύνες, καθώς μπορεί να άπτονται πνευματικών δικαιωμάτων. Επιπλέον, το δωρεάν «download» πολλές φορές γίνεται με την συνοδεία κακόβουλου λογισμικού (ιοί, trojans, spyware κλπ.). Η επίσκεψη σ’ αυτές τις σελίδες γίνεται με προσωπική ευθύνη.

Επίσης είναι σκόπιμο να διευκρινιστεί πως δωρεάν με «δωρεάν» έχει διαφορά. Έτσι, άλλο είναι το «freeware» και άλλο (πολλές φορές) το «free». Στην πρώτη περίπτωση, μιλάμε για απολύτως ελεύθερη και νόμιμη χρήση (πολλές φορές και διανομή, ή τροποποίηση), ενώ στην δεύτερη τα πράγματα είναι λίγο μπερδεμένα, καθώς μπορεί να σημαίνει δοκιμαστική χρήση, χρήση υπό προϋποθέσεις, χρήση με περιορισμένες δυνατότητες, χρήση και διακίνηση χωρίς την άδεια και συναίνεση του δημιουργού (παράνομο) και χρήση με πλήρεις δυνατότητες ως αποτέλεσμα του «ξεκλειδώματος» του υλικού-προϊόντος (κάτι που είναι επίσης παράνομο) …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Αν σας έλεγαν ότι, κάποιος που έχει κάνει την δήλωση (δείτε το βίντεο) «Ξέρουμε ή δεν ξέρουμε σε αυτή την μειονότητα ποιος δουλεύει στον γκιαούρη, ποιος δουλεύει στον Σγουρίδη και ποιος στον Κοντό; Ξέρουμε. Λοιπόν γιατί; Γιατί όλοι μας τον μιλάμε. Να τον απομονώσουμε να μην τον αφήσουμε να μπει στα καφενεία. Θα μιλήσει άραγε μετά με τον Σγουρίδη, για τον Κοντό, ή για το μουνί της μάνας του;» και έχει υπογράψει επιστολή, με την οποία καλούνταν το τουρκικό κράτος να εκτελέσει την απόφαση θανατικής ποινής του Οτσαλάν, έχει βραβευτεί για τους «αγώνες» του για τα ανθρώπινα δικαιώματα τι θα σκεφτείτε;
Μάλλον ότι έχει χαθεί το μέτρο.

Κι όμως, ο μειονοτικός δημοσιογράφος Αμπντουλχαλίμ Ντεντέ το έχει καταφέρει (κι όχι μόνο μια φορά). Βέβαια, το από που βραβεύεται ο κ. Ντεντέ, είναι μια άλλη πονεμένη ιστορία. Γι’ αυτό το συγκεκριμένο «βραβείο» πάντως, πανηγύρισε και η τουρκική ιστοσελίδα «Trakya Haber» σε στήλη της οποίας, υπήρχε η φωτογραφία του κ. Ντεντέ κάτω από φωτογραφία της «Μεγάλης Τουρκίας» (η σελίδα και οι φωτογραφίες δεν υπάρχουν πλέον, αλλά ρίξτε μια ματιά εδώ για να πάρετε μια ιδέα, ή εδώ σε μια σελίδα αρχείου, όπου ο κ. Ντεντέ είναι «πρώτη μούρη στο Καβούρι»).

Ποιος είναι ο Αμπντουλχαλίμ Ντεντέ; Είναι Πομάκος που γεννήθηκε στη Ξάνθη και στην πορεία της ζωής του ανακάλυψε ότι είναι Τούρκος. Θεωρεί κι αυτός όλους τους μουσουλμάνους της Θράκης Τούρκους, φυσικά και τους Πομάκους. Όταν μάλιστα πριν λίγα χρόνια η Πομάκα Γκιουλμπεγιάζ Καραχασάν (άλλο «μπουμπούκι» κι αυτή) ήταν υποψήφια με το ΠΑΣΟΚ για την υπερνομαρχία Δράμας-Καβάλας-Ξάνθης, ο Ντεντέ είχε δηλώσει χαρακτηριστικά σε ραδιοφωνική εκπομπή: «Πού την βρήκαν αυτήν; Ούτε μία λέξη τουρκικά δεν γνωρίζει!».

Ο Αμπντουλχαλίμ Ντεντέ διατηρεί τον ραδιοφωνικό σταθμό «Ισμίκ», την ιστοσελίδα «Trakya’nın Sesi» (Φωνή της Θράκης), μια ομώνυμη εφημερίδα και ένα blog με ένα και μοναδικό θέμα. Είναι μέλος της «Τουρκικής Μειονοτικής Κίνησης για τα Ανθρώπινα και Μειονοτικά Δικαιώματα», της «Τουρκικής Ένωσης Θράκης», του «(Ανθε)Ελληνικού Παρατηρητηρίου των Συμφωνιών του Ελσίνκι», της ελληνικής επιτροπής της EBUL (European Bureau for Lesser-Used Languages=Ευρωπαϊκό Γραφείο για τις Λιγότερο Ομιλούμενες Γλώσσες (το οποίο έχει «ανακαλύψει» 4-5 γλωσσικές μειονότητες στην Ελλάδα). Ο Ντεντέ, πρότεινε μάλιστα ως επίτιμο πρόεδρο, τον γνωστό αρνητή της Ποντιακής Γενοκτονίας Δρ. Γεώργιο Νακραντζά (ο οποίος το πάει ακόμα παραπέρα: Οι Πόντιοι ήταν οι σφαγείς των Τούρκων και όχι το αντίστροφο)) κ.ά.
Ο Ντεντέ είχε πάρει μέρος και στο 1ο συνέδριο του «Ουράνιου Τόξου» στη Θεσσαλονίκη το 2004 όπου κλείνοντας τον ανθελληνικό λόγο του, είπε «Τέλος πραγματικά ας είναι η αρχή και η επόμενη συνάντησή μας να είναι στη δική μας ιδρυτική διακήρυξη του κόμματος της τουρκικής μειονότητας, η οποία όπως είπε και ο σύντροφος Ιμπραήμ Ονσούνογλου όσο και αν είναι δύσκολο θα το καταφέρουμε. Χρειάζεται ψυχή, την έχουμε την ψυχή, έχουμε το τζιγέρι σιγά-σιγά θα το κάνουμε. Ζήτω το Ουράνιο Τόξο. Καλή επιτυχία».
Με λίγα λόγια, ο κ. Ντεντέ δεν έχει αφήσει ανθελληνική οργάνωση που να μην συμμετέχει ως ενεργό μέλος.

Έχει κατηγορηθεί επώνυμα ότι είναι πράκτορας του τουρκικού προξενείου (παλαιότερα, είχε στήσει στην αυλή του σπιτιού του, κεραία παράνομου ραδιοφωνικού σταθμού (κάτι για το οποίο καταδικάστηκε), αναμεταδίδοντας εθνικιστικά μηνύματα των Γκρίζων Λύκων της Τουρκίας). Στην διάρκεια μάλιστα τηλεοπτικής εκπομπής, ο Αμπντουλχαλίμ Ντεντέ ανταπέδωσε τους χαρακτηρισμούς και επιπλέον έκανε μια δήλωση, με την οποία όλως περιέργως δεν «συγκινήθηκε» κανένας αρμόδιος: «Έλληνας βουλευτής παρέδωσε τα επιχειρησιακά σχέδια του ελληνικού στρατού για την περίπτωση σύγκρουσης» (σ.σ.: εννοεί στην Τουρκία).

Το καταπληκτικό, με βάση τα παραπάνω, είναι ότι ο Αμπντουλχαλίμ Ντεντέ θεωρείται από τα ελληνικά ΜΜΕ, μια μετριοπαθής(!) φωνή της μουσουλμανικής μειονότητας (εδώ κι αν έχει χαθεί το μέτρο), ενώ με την ιδιότητα αυτή (του…«μετριοπαθούς») «κοσμεί» κατά καιρούς κυρίως εκπομπές του Μάκη Τριανταφυλλόπουλου (ο οποίος, κατά δήλωσή του, τον θεωρεί φίλο του), όπου παραδίδει μαθήματα ελληνοτουρκικής φιλίας, ειρηνικής συνύπαρξης χριστιανών και μουσουλμάνων και λογικής χαμηλών τόνων. Ο χαμαιλεοντισμός σε όλο του το μεγαλείο.

Ας σκεφτούμε μόνο, τη τύχη θα είχε στην Τουρκία ο αντίστοιχος, πραγματικά καταπιεσμένος (κι όχι «γιαλαντζί»), μειονοτικός Έλληνας «Ντεντέ»…
Να τον χαιρόμαστε λοιπόν και με τις υγείες μας…

Υ.Γ. Υπάρχει ένα μικρό τυπογραφικό λάθος στο βίντεο. Αντί 33.000 ψήφων, έχει κατά λάθος γραφτεί 31.000.

Άφωνοι έμειναν ενενήντα περίπου φοιτητές κατά τη διάρκεια του μαθήματος «Ειδικά ρεπορτάζ» στο τμήμα Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του Πανεπιστημίου της Αθήνας όταν ο καθηγητής του Λάμπης Ταγματάρχης, δημοσιογράφος και πρόεδρος στη συνδρομητική τηλεόραση, κατά τη διάρκεια της διδασκαλίας σήκωσε μία φοιτήτρια που καθόταν στην πρώτη σειρά του αμφιθεάτρου και την φίλησε στο στόμα. Ακολούθως ζήτησε από τους φοιτητές να καταγράψουν το περιστατικό και να το στείλουν άμεσα ως ρεπορτάζ στο μέσο που υποτίθεται ότι εργάζονταν. Μόλις είχε ολοκληρωθεί εκτενέστατη συζήτηση με θέμα «Ηθικοί κανόνες στο ρεπορτάζ, ηθικά διλήμματα, εισβολή στην ιδιωτική ζωή» και είχε αναλυθεί η ανάγκη να ερευνούν σοβαρά και να ψάχνουν σε βάθος οποιοδήποτε θέμα πριν το καταγράψουν για το μέσον όπου μελλοντικά θα εργάζονται.

Οι φοιτητές όντως κατέγραψαν αυτό που είδαν και με ιδιαίτερα οξύ τρόπο καυτηρίασαν την πράξη του καθηγητή τους. Ένας μάλιστα αποχώρησε επιδεικτικά από το αμφιθέατρο σε ένδειξη διαμαρτυρίας γι’ αυτό που συνέβη στη συμφοιτήτριά του.
«Ήρθε να λυτρώσει τα σεξουαλικά του βίτσια» έγραψε ο ένας, «σεξουαλική επίθεση σε φοιτήτρια την ώρα του μαθήματος» έγραψε άλλος, «πείραμα με σεξουαλικές προεκτάσεις» συμπλήρωσε ο τρίτος. Έγινε κυριολεκτικά ο χαμός.

Ο καθηγητής άκουγε όλο το φριχτό κατηγορητήριο ατάραχος.
«Σας έχω βγάλει και φωτογραφία με το κινητό μου» του φώναξε ένας φοιτητής, «δεν φοβόσαστε ότι αύριο θα είστε πρωτοσέλιδο;» τον ρώτησε.
Ο καθηγητής σηκώθηκε και αφού ευχαρίστησε τους φοιτητές του για τη συνεργασία, τους ανακοίνωσε ότι αν δεν είναι εξαιρετικά προσεκτικοί και δεν ερευνούν αυτό που πρόκειται να γράψουν, πέρα από το γεγονός ότι δεν θα περάσουν ποτέ το μάθημά του, δεν θα μπορέσουν να γίνουν ποτέ καλοί δημοσιογράφοι. Και αμέσως άρχισε να τους απαριθμεί τα λάθη τους:
– Κανείς από τους φοιτητές-ρεπόρτερ δεν έκανε ρεπορτάζ.
– Κανείς δεν σηκώθηκε από τη θέση του να ρωτήσει το «θύμα» αν είχε κάποια σχέση με τον κ. καθηγητή, αν είχε προηγηθεί κάτι μεταξύ τους, αν είχε προκληθεί ή είχε προκαλέσει τον καθηγητή.
– Κανείς φοιτητής δεν παρατήρησε ότι η φοιτήτρια «θύμα» ήταν ένα τελείως άγνωστο σε αυτούς πρόσωπο και προφανώς δεν την είχαν ξαναδεί ποτέ στο αμφιθέατρο της σχολής.
– Κανείς φοιτητής δεν πρόσεξε ότι αυτή η φοιτήτρια, όσο κι αν έμοιαζε νέα, ήταν τουλάχιστον δέκα χρόνια μεγαλύτερή τους.
– Επειδή η φοιτήτρια «θύμα» δεν γνώριζε κανέναν, δεν μιλούσε και με κανέναν, πράγμα ασύνηθες για φοιτητικό αμφιθέατρο.
– Κανείς από τους φοιτητές δεν σκέφθηκε ότι το θέμα που μόλις είχε αναλυθεί από τον καθηγητή είχε τίτλο «Ηθικοί κανόνες στη δημοσιογραφία» και ό,τι αυτό σημαίνει.
– Κανείς δεν ρώτησε τη συμφοιτήτρια που καθόταν δίπλα στο «θύμα» αν πρόσεξε κάτι ιδιαίτερο στη συμπεριφορά του «θύματος» ή την συμπεριφορά του καθηγητή.
– Κανείς δεν φρόντισε να ρωτήσει τον καθηγητή αν είναι σύνηθες γι’ αυτόν να καταφεύγει σε ανάλογες συμπεριφορές και αν αυτή είναι μία νέα διδακτική μέθοδος.
– Τέλος, κανείς δεν φρόντισε να μάθει γιατί επιτέλους διάλεξε αυτή τη φοιτήτρια και όχι κάποια άλλη και, εν πάση περιπτώσει, αφού επρόκειτο να τον κάνουν πρωτοσέλιδο να του ζητήσουν να πει κι αυτός την άποψή του.

Το μάθημα τελείωσε. Οι φοιτητές συζητούσαν μεγαλόφωνα για το περιστατικό. Ο καθηγητής έπρεπε να αποχωρήσει γρήγορα από την αίθουσα γιατί το δίωρο της διδασκαλίας είχε τελειώσει. Σηκώθηκε, μάζεψε τα πράγματά του από την έδρα, ζήτησε από τους φοιτητές ένα λεπτό ησυχία για να τους συστήσει τη γυναίκα του, που πρώτη φορά παρακολούθησε το μάθημά του.

Αφιερωμένο σε όλους τους δημοσιογράφους, τους «δημοσιογράφους», τους δημοσιοκάφρους και τους bloggers που επιθυμούν να δημοσιογραφούν.

kanivallos