Είναι να γελάει κανείς, όπως θα έλεγε γνωστός αθλητικογράφος, με τις παγκόσμιες πρωτιές και ιδιαιτερότητες που χαρακτηρίσουν τα γειτονικά Σκόπια και τις κυβερνήσεις του. Το να σχολιάσει κανείς τους πολιτικά αμούστακους πολιτικούς που χειρίστηκαν ή χειρίζονται το τιμόνι της εξουσίας (ο Λιούπτσο Γκεορκιέφσκι καταχωρήθηκε στο βιβλίο Γκίνες το 1999, καθώς έγινε πρωθυπουργός στα 32 του, ο Νίκολα Γκρούεφσκι υπουργός Οικονομικών στα 28 και πρωθυπουργός στα 36, ο Αντόνιο Μιλοσόσκι υπουργός Εξωτερικών στα 32, ο Νίκολα Ντιμιτρόφ υφυπουργός Εξωτερικών στα 28, ο Λαζάρ Ελενόφσκι υπουργός Άμυνας στα 36, ο Μίλε Ζανακιέσκι υπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών στα 30 κ.ά.) ίσως αποτελεί πλεονασμό και ωχριά, μπροστά στο μοναδικό φαινόμενο κατά το οποίο τρεις εκ των ηγετών που μάχονται για τα «δίκαια» της «Μακεδονίας» και την εθνική της παλιγγενεσία, δεν είναι καν «Μακεδόνες» (και πως θα μπορούσαν να είναι άλλωστε, αλλά λέμε τώρα…)! …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Ήταν καλοκαίρι του 2008 όταν προβλήθηκε στις κινηματογραφικές αίθουσες η κινηματογραφική μεταφορά της μουσικοχορευτικής θεατρικής παράστασης «Mamma mia», η οποία βασίζεται σε 22 μουσικά κομμάτια του γνωστού σουηδικού συγκροτήματος Abba, που το 1974 κέρδισε το διαγωνισμό της Eurovision με το τραγούδι «Waterloo». Παραγωγοί της ταινίας, ο Τομ Χανκς (Tom Hanks) και η ελληνικής καταγωγής σύζυγός του Ρίτα Γουίλσον (Rita Wilson). Τα γυρίσματα που πραγματοποιήθηκαν το 2007, έγιναν κατά κύριον λόγο στις Σποράδες (Σκιάθος, Σκόπελος) και κατά δεύτερον στο Πήλιο και την Κέρκυρα.

Σύμφωνα με το σενάριο της ρομαντικής αυτής κωμωδίας, η Ντόνα (Μέριλ Στριπ), ένα άλλοτε «παιδί των λουλουδιών», ζει στο φανταστικό ελληνικό νησί «Καλοκαίρι», κερδίζοντας το ψωμί της από ένα μικρό ετοιμόρροπο ξενοδοχείο που διατηρεί. Η κόρη της Σόφι (Αμάντα Σέιφριντ), που ετοιμάζεται για τον γάμο της, επιθυμεί αυτή την σημαντική στιγμή της ζωής της να είναι δίπλα της και ο πατέρας της. Το θέμα όμως είναι ότι δεν γνωρίζει ποιος είναι αυτός, καθώς η μητέρα της, δεν της αποκάλυψε ποτέ ποιος είναι. Μέχρι που πέφτει στα χέρια της το ημερολόγιο της μητέρας της. Εκεί ανακαλύπτει ότι την περίοδο της σύλληψής της, η μητέρα της είχε τρεις ταυτόχρονες σχέσεις. Μπροστά σ’ αυτό το αδιέξοδο η Σόφι, αποφασίζει τότε να καλέσει στον γάμο της και τους τρεις πιθανούς πατεράδες της (Πιρς Μπρόσναν, Κόλιν Φερθ, Στέλαν Σκάρσγκαρντ), κρυφά από την μητέρα της. Έτσι, οι τρεις αυτοί, άγνωστοι μεταξύ τους άντρες, αποδεχόμενοι την πρόσκληση, έρχονται στο ειδυλλιακό νησί και τότε αρχίζουν να ξυπνούν οι αναμνήσεις…

Η νοσταλγική αυτή ταινία, παρά το απλοϊκό της σενάριο και ίσως κάποιες σκηνές που θυμίζουν λίγο «κιτς», έκανε θραύση παγκοσμίως κι εκτός από το δυνατό σημείο της, το μουσικό, ένας κύριος ενισχυτικός παράγοντας ήταν και οι πανέμορφες σκηνές των ελληνικών τοπίων που προβάλλονται μέσα από την ταινία: Το απέραντο γαλάζιο, τα γραφικά σπίτια, τα πλακόστρωτα δρομάκια και το μείγμα της καταπράσινης φύσης με το άγριο τοπίο. Αμέσως μετά την προβολή της, πολλοί ξένοι άρχισαν να εκδηλώνουν την επιθυμία να τελέσουν τον γάμο τους στο μαγευτικό νησί, ενώ κάποιοι άλλοι θέλησαν να ζήσουν αυτή την εμπειρία κάνοντας τον γάμο τους για δεύτερη φορά!

Με αφορμή την εκπομπή–σόου του Σκάι με τίτλο «Οι μεγάλοι Έλληνες» θέλω να ξεγεννήσω τα εξής:

Είναι ο Θεοδωράκης μεγαλύτερος από τον Όμηρο; Και αν ναι, για πόσους πόντους μιλάμε; Ο Παπανδρέου είναι μεγαλύτερος από τον Λεωνίδα; Ναι, αφού ο δεύτερος πέθανε 77 ετών ενώ ο αρχαίος σαφώς νεότερος, αν και δεν ξέρω πόσο. Παρόλα αυτά για δυο τρεις θέσεις δεν κατάφερε να φανεί μεγαλύτερος από τον Μεγάλο Αλέξανδρο. Είναι πάντως μεγαλύτερος πολιτικός από τον Χαρίλαο Τρικούπη ο οποίος κατάφερε να γίνει πρωθυπουργός επτά οκτώ φορές… Είναι ένας πολιτικός (ο Βενιζέλος) μεγαλύτερη προσωπικότητα από έναν ποιητή (τον Όμηρο, αν υπήρξε ποτέ Όμηρος…); Είναι ο γιατρός Παπανικολάου μεγαλύτερος Έλληνας από τον Ιπποκράτη; Ναι ψήφισαν 38.500 σύγχρονοι νομάτοι. Αλλά όχι σπουδαιότερος από τον Περικλή.

Είναι ένα μήλο καλύτερο από έναν ανανά; Ή από ένα κοτόπουλο; Σας αρέσει το βοδινό ή το χοιρινό; Γουέλ ντον ή με το αιματάκι του; Όλα στο χασαπομανάβικο, γαία πυρί μιχθήτω, μαδομούνι κατά το κοινώς λεγόμενον…

Και τέλος πάντων είναι ο Παπαχελάς βλάκας; Εδώ λοιπόν θα πω όχι. Σαφέστατα όχι. Προς μεγάλη μου έκπληξη όμως είναι λαϊκιστής. Πανμέγιστος και από το πουθενά! Δεν είναι δυνατόν να μην σκέφτηκε ότι δεν μπορείς να βάλεις στο ίδιο καλάθι προσωπικότητες σύγχρονες ή προσφάτως περασμένες απέναντι, με προσωπικότητες που έζησαν και μεγαλούργησαν, που ξεκίνησαν τα πράγματα από το μηδέν και πάνω τους πάτησαν και πατούν οι επόμενοι. Δεν μπορεί να μην σκέφτηκε ότι δεν μπορείς να συγκρίνεις ποιητές με πολιτικούς, επιστήμονες με δραματουργούς, δραματουργούς με ηθοποιούς και διασκεδαστές.

Και τότε γιατί το έκανε; Μα είναι πασιφανές. Αν έβαζε προσωπικότητες, ας πούμε μέχρι και του 19 μ.Χ. αιώνα, τότε δεν θα μάζευε ούτε 5.000 ψήφους. Και βέβαια δεν θα τον έβλεπε κανείς. Ενώ, πολλοί περισσότεροι θα ήθελαν να δουν αν ο Καραμανλής κέρδισε τον Παπανδρέου και ο Λαζόπουλος τον Ευριπίδη. Γι’ αυτό και τα έβαλε όλα στη μηχανή του κιμά. Σύγχρονους, παλαιότερους και αρχαίους.

Εντ δε όσκαρ γκόουζ του μίστερ Σωκράτης. Α ρε Σωκράτη εσύ, σούπερσταρ, το είπαν και στη Γιουροβιζιόνα πριν τόσα χρόνια, τζάμπα η φασαρία… Επειδή λόγω αιφνιδίου αναχώρησης, ο κύριος Σωκράτης δεν μπορεί να παραλάβει το βραβείο, αντ’ αυτού θα παραλάβει ο κύριος Αλέξης Παπαχελάς…

osholiastis.blogspot.com

Με αφορμή την δραπέτευση του κακοποιού Παλαιοκώστα από τις φυλακές Κορυδαλλού, με τον ίδιο τρόπο που είχε αποδράσει και τρία χρόνια πριν (με ελικόπτερο), στο διαδίκτυο και σε διάφορες εκπομπές της τηλεόρασης, έδωσαν και πήραν τα νέα ανέκδοτα και λογοπαίγνια. Τα περισσότερα είναι όντως αστεία και ευρηματικά και γέλασα κι εγώ.
Σταμάτησα όμως να γελάω, όταν είδα δελτία ειδήσεων να «χτίζονται» πάνω στην «ελαφριά» πλευρά του θέματος, θυμίζοντας σατιρικές εκπομπές. Πόσο σοβαρός είναι άραγε ένας παρουσιαστής ειδήσεων που χασκογελώντας διαβάζει χιουμοριστικά μηνύματα που το στέλνουν στο κινητό του; Και πόσο σοβαροί είναι επίσης οι «πανελίστες» που γελάνε μ’ αυτά, διακωμωδώντας ένα τόσο σοβαρό θέμα;

Το να γελοιοποιείται και να εξευτελίζεται κατά αυτόν τον τρόπο το (ναι, ανίκανο) ελληνικό κράτος και ταυτόχρονα να ηρωοποιείται η παραβατικότητα (ναι, ακούστηκαν και εγκωμιαστικά λόγια για την «καπατσοσύνη» των κακοποιών) οδηγεί σε επικίνδυνα μονοπάτια και λάθος συμπεράσματα. Απλώς θα θυμίσω σ’ αυτό το σημείο, ότι ναι μεν ο Παλαιοκώστας μπορεί να μην έχει σκοτώσει άνθρωπο (αυτό άραγε τον απενεχοποιεί από τις λοιπές παρανομίες του;), ο έτερος όμως δραπέτης, ο Αλβανός Ριζάι, είναι δολοφόνος. Κι ας ελπίσουμε ότι δε θα χάσει κάποιος άτυχος τη ζωή του απ’ το χέρι του μέχρι (αν και όταν) συλληφθεί, βγάζοντας τα όποια ηλίθια χαζόγελα των «δημοσιογράφων» ξινά…

Ποιος είναι ο υπ’ αριθμόν ένα εσωτερικός εχθρός της Ελλάδας που ευθύνεται για τη διαχρονική μας μιζέρια και τη σημερινή θλιβερή κατάντια μας; Κατά την ταπεινή μου άποψη είναι το ΜΙΣΟΣ και η ζηλοφθονία. Κι όταν μιλάω για μίσος, δεν εννοώ απλά την έλλειψη αγάπης που μπορεί να σημαίνει και ουδετερότητα συναισθημάτων, αλλά το ενεργό μίσος που επιδιώκει να εκδηλωθεί με κάθε δυνατό τρόπο εναντίον του αντικειμένου του μίσους και να το βλάψει. Ίσως κάποιοι καλοπροαίρετοι θα πουν ότι υπερβάλλω. Εκείνοι όμως για τους οποίους γράφονται αυτές οι γραμμές ξέρουν τι εννοώ και γνωρίζουν από πρώτο χέρι ότι ακριβολογώ.

Η αγάπη είναι η μόνη συγκολλητική ουσία που θα κρατήσει ένα οικοδόμημα όρθιο. Η αγάπη είναι το τσιμέντο που συγκρατεί την οικογένεια, την κοινωνία, το έθνος και την κοινωνία των εθνών, σε όρθια στάση ώστε να μην καταρρεύσουν. Όταν η αγάπη-τσιμέντο λείπει, και στη θέση της έχει μπει το κομπρεσέρ του ΜΙΣΟΥΣ, η κατάρρευση επέρχεται με νομοτελειακή ακρίβεια, και δεν υπάρχουν εκείνοι οι σοφοί, ειδήμονες ή οι τεχνοκράτες που θα μπορέσουν να την αποτρέψουν.

Ποιο σαράκι λοιπόν, μας κατατρώει; Είναι το μίσος του Έλληνα για τον Συνέλληνα. Είναι η νοοτροπία του «εμείς» και «αυτοί». Είναι το μίσος που επί δεκαετίες ενσταλάζει η αχαλίνωτη κομματοκρατία στις ψυχές των «οπαδών» για να συσπειρώνει τις δυνάμεις της και να νέμεται ευκολότερα την εξουσία κατά το «διαίρει και βασίλευε». Είναι το μίσος μεταξύ των διαφόρων κοινωνικών ομάδων που υποθάλπουν τα συνδικαλιστικά κινήματα. Είναι το μίσος εναντίον του διαφορετικού που πηγάζει από την έλλειψη ανθρωπιστικής παιδείας. Είναι η μισαλλοδοξία που έχει ενσταλάξει η Ορθοδοξία στους οπαδούς της κατά παντός μη Ορθόδοξου. Είναι το άσβεστο μίσος που τρέφει μια μερίδα δήθεν προοδευτικών διεθνιστών Ελλήνων εναντίον της ίδιας της πατρίδας μας …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »