«Η Κύπρος ήταν πάντοτε Ελληνική. Δεν υπάρχει κανένα ζήτημα για την ελληνικότητα της νήσου. Η πλειοψηφία των κατοίκων της είναι Έλληνες και δίκαια αγωνίζονται για την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Η τουρκική μειονότητα πρέπει να συνεργαστεί με τους Έλληνες Κύπριους για την απαλλαγή από τον αγγλικό ιμπεριαλισμό. Μόνο όταν η νήσος απαλλαγεί από τους Άγγλους ιμπεριαλιστές, οι Τούρκοι κάτοικοί του θα μπορέσουν να ζήσουν πραγματικά ελεύθεροι, κι αυτό δεν μπορεί να γίνει παρά με την ενότητα του κυπριακού λαού, με την συνεργασία από Τούρκους και Έλληνες Κύπριους στην πάλη εναντίον του ξένου δυνάστου. Εκείνοι που προσπαθούν να στρέψουν τους Τούρκους εναντίον των Ελλήνων, μόνο τα συμφέροντα του ξένου κατακτητή εξυπηρετούν».
Ναζίμ Χικμέτ – ( εφημερίδα ΑΥΓΗ των Αθηνών. 17 Απριλίου 1955).

Λίγα χρόνια αργότερα, το 1960, η εφημερίδα «Τζιουμχουριέτ» (Δημοκρατία) εκδίδεται στη Λευκωσία ταυτόχρονα με την ανακήρυξη της Κυπριακής Δημοκρατίας. Εκδότες της ήταν δύο Τουρκοκύπριοι δικηγόροι, ο Αϊχάν Χικμέτ και ο Μουζαφέρ Γκιουρκάν.
Στις 25 Μαρτίου 1962 ανατινάχθηκαν στη Λευκωσία δύο μουσουλμανικά τεμένη. Ο Γκιουρκάν είχε την πληροφορία ότι τις εκρήξεις προκάλεσαν Τούρκοι εξτρεμιστές και έσπευσε να τη διαβιβάσει στον υπουργό Εσωτερικών της Κυπριακής Δημοκρατίας, Πολύκαρπο Γιωρκάτζη. Ο τελευταίος ηχογράφησε, εν αγνοία του, τον συνομιλητή του και αρχειοθέτησε τη μαγνητοταινία.
Στην έκδοση της 23ης Απριλίου 1962, η «Τζιουμχουριέτ», εξάγγειλε ότι στην επόμενη της έκδοση θα αποκάλυπτε τα ονόματα των βομβιστών. Επόμενη έκδοση δεν υπήρξε..
Ο λόγος; Οι δυο Τουρκοκύπριοι που ήταν απ’ τους πρώτους που διακήρυξαν ότι η Κύπρος ανήκει στους Κύπριους, ενώ ταυτόχρονα καλούσαν τον Αντιπρόεδρο Κουτσιούκ να διαχωρίσει την θέση του «από τους άθλιους που κυκλοφορούν με τα ρόπαλα στο χέρι και τα πιστόλια στη μέση και προσπαθούν να οδηγήσουν την τουρκοκυπριακή κοινότητα στην αλληλοσφαγή με τους σύνοικους Ελληνοκυπρίους», δολοφονήθηκαν από Τούρκους εθνικιστές την ίδια ημέρα.

Με βάση τις παραπάνω έμπρακτες φιλελληνικές και φιλειρηνικές κινήσεις εκ μέρους Τούρκων και Τουρκοκυπρίων, τις οποίες βρήκα τυχαία στο διαδίκτυο, μου ήρθε αίφνης στο μυαλό το όνομα «Αμπντί Ιπεκτσί» και το ομώνυμο βραβείο ελληνοτουρκικής φιλίας. Το μόνο που γνώριζα γι’ αυτόν, ήταν ότι είναι ένας δολοφονημένος δημοσιογράφος, τίποτε περισσότερο.

Σκέφτηκα, πως για να υπάρχει τέτοιο βραβείο, δεν μπορεί, αυτός ο Ιπεκτσί θα είχε στο ενεργητικό του αν όχι παρόμοιες φιλειρηνικές-φιλελληνικές ενέργειες με των ανωτέρω (αν και κομματάκι δύσκολο: ο ένας εξορίστηκε και οι άλλοι δολοφονήθηκαν, άρα χρειαζόταν μεγάλα «καρύδια»), θα είχε δώσει τουλάχιστον κάποια σαφή δείγματα των πιστεύω του και των αγνών του προθέσεων.

Αρχίζω λοιπόν και ψάχνω να βρω πληροφορίες για τον Αμπντί Ιπεκτσί, για να δω τι ήταν αυτό που τον έκανε σύμβολο και βραβείο της ελληνοτουρκικής «φιλίας» (αν και ο όρος «ελληνοτουρκική» δεν υφίσταται: ονομάζεται «Βραβείο Ειρήνης και Φιλίας Αμπντί Ιπεκτσί»»). Με αυτά τα στοιχεία που βρήκα (όχι τόσα πολλά, όσα περίμενα να βρω, για να είμαι ειλικρινής), άρχισαν να κάνουν τα μάτια μου «πουλάκια» …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Αγαπητέ Απόστολε, παρακαλώ επίτρεψέ μου να σε αποκαλώ “Απόστολο”, τώρα που ανήκεις στους Μεγάλους, διότι το υποκοριστικό “Λάκης” σε μικραίνει. Επίσης, επίτρεψέ μου να σου μιλάω στον ενικό αφού γνωριζόμαστε καλά από τότε που σου είχα στείλει μια πολύ “τρυφερή” επιστολή στο προσωπικό σου Email, επιστολή που δημοσιεύτηκε και εδώ. Με χαρά μου τότε είχα διαπιστώσει ότι έφερε το επιθυμητό αποτέλεσμα. Στα Αλ-τσαντίρια που επακολούθησαν είδα ότι είχες αραιώσει τη συγκεκριμένη χειρονομία, και σιγά-σιγά σχεδόν την έκοψες. Παίρνοντας, λοιπόν, θάρρος απ’ αυτό το καλό προηγούμενο, και με αφορμή τη χθεσινή νυχτερινή σου εμφάνιση στην εκπομπή του ΣΚΑΪ “Χρηματιστήριο των Μedia”, σου απευθύνω τούτη την ανοιχτή επιστολή, προσδοκώντας το καλύτερο.

Α, ναι, πριν προχωρήσω να σου πω ότι είμαι κι εγώ εγγονή του Αριστοφάνη, δηλαδή έχω ασυλία να κάνω σάτιρα χωρίς όρια, σύμφωνα και με το “ευαγγέλιο” που ως Απόστολος του χαβαλέ εσύ κηρύττεις. Διότι, δεν σου κρύβω, χτες τη νύχτα με συγκίνησες επαναλαμβάνοντας το γνωστό τροπάριο: «Kαι μόνο ότι μιλάμε για όρια είναι ήδη περίεργο σε μια εποχή. (…) Η σάτιρα είναι σκέψη δεν είναι πληροφορία. Ως εκ τούτου είναι σα να λες “έχει όρια η σκέψη;” Η απάντησή μου είναι “όχι”. Και αυτή η καινούργια μέθοδος, η δια των αγωγών λογοκρισία, επιμένω στον όρο, είναι ένα καινούργιο φαινόμενο το οποίο δεν είναι καθόλου της δημοκρατίας και καθόλου τυχαίο.» Βρε τον παλιο-Καρατζαφέρη! Άκου κει να τολμήσει να σου κάνει αγωγή για ένα χιτλερικό μουστάκι που του φόρεσες! Απαράδεκτο! Καθόλου τυχαίο! Κάποιοι υπονομεύουν τη Δημοκρατία! Απάνω τους! Σε καταλαβαίνω σου λέω! Μάλιστα είμαι κι εγώ θύμα λογοκρισίας. Να, για δες εδώ. Και τι, εγώ δεν έβριζα κανέναν, απλά κάποιες φιλοσοφικές σκέψεις διατύπωνα πάνω στο θέμα που συζητιόταν. (Ευκαιρία να βγάλω κι εγώ το απωθημένο μου…)

Πάμε, όμως, στην τηλεοπτική σου εμφάνιση, Απόστολε, “Μεγάλε Έλληνα”! Βρε παιδί μου πολύ μαζεμένος ήσουνα εκεί στον καναπέ. Πολύ συνεσταλμένος και ντροπαλός… Με απογοήτεψες! Δεν έμοιαζες σε τίποτα με το Λάκη που χοροπηδάει στην τηλεοπτική πίστα, το βασιλιά του χαβαλέ. Σου συμβαίνει τίποτα; Μάλιστα, όπως σε άκουγα να ψελλίζεις και πότε-πότε να μη βρίσκεις τις κατάλληλες λέξεις, σκεπτόμουνα: «Μα τούτος είναι ο Μεγάλος Έλληνας;» Αλήθεια σου λέω, δε σου φαινόταν καθόλου. Τώρα, αν αυτό συνέβαινε σε κάποιον άλλο συνεντευξιαζόμενο, απ’ αυτούς που σου κάθονται στο στομάχι, θα του είχες αλλάξει τα φώτα επί σκηνής. Θα τον είχες ξεσκίσει χωρίς έλεος. Θα έβαζες και θα ξανάβαζες το βίντεο και θα τον γελοιοποιούσες με τις ανάλογες γκριμάτσες και χειρονομίες μέχρι το κοινό σου να κατουριόνταν από τα γέλια. Μιλάω για τη στιγμή που σου τέθηκε ένα αναμενόμενο ερώτημα, για το οποίο θα έπρεπε, αφού φαίνεται πως δεν είσαι ετοιμόλογος, να ήσουν τουλάχιστον προετοιμασμένος. Παραθέτω τη στιχομυθία, και για όσους δεν πείθονται, μπορούν να δουν και το σχετικό βίντεο εδώ.
Δημοσιογράφος: …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Αφού έφερε εις πέρας τη Ρωσική Επανάσταση, κατάργησε τις ταξικές διακρίσεις και αφιέρωσε όλη τη ζωή του στον κομμουνισμό, ο Λένιν τελικά πεθαίνει.
Επειδή είναι άθεος και είχε καταδιώξει τους θρησκευόμενους, καταδικάζεται να πάει στην Κόλαση.

Φθάνοντας εκεί διαπιστώνει ότι η κατάσταση είναι χειρότερη κι από τη Γη: οι καταδικασμένοι υποβάλλονται σε απίστευτα βασανιστήρια, τα τρόφιμα δεν επαρκούν για όλους, οι δαίμονες δεν είναι οργανωμένοι, ο Σατανάς συμπεριφέρεται ως απολυταρχικός μονάρχης, χωρίς να δείχνει τον παραμικρό σεβασμό για τους αλλήλους του ή για τις ψυχές που υποφέρουν το αιώνιο μαρτύριο.

Αγανακτισμένος ο Λένιν παίρνει την κατάσταση στα χέρια του: διοργανώνει πορείες και συλλαλητήρια, δημιουργεί συνδικάτα με δυσαρεστημένους δαίμονες, υποκινεί εξεγέρσεις.

Σύντομα η Κόλαση είναι άνω-κάτω: κανείς δεν σέβεται πια το κύρος του Σατανά, οι δαίμονες απαιτούν αύξηση μισθού, οι αίθουσες βασανιστηρίων αδειάζουν, οι αρμόδιοι να συντηρούν τα καμίνια απεργούν.

Ο Σατανάς δεν ξέρει πια τι να κάνει: πώς να κυβερνήσει άλλο το βασίλειό του αν ο επαναστάτης αυτός ανατρέπει όλους τους νόμους;

Επιδιώκει μια συνάντηση μαζί του, ο Λένιν όμως, με το πρόσχημα ότι δεν συνομιλεί με καταπιεστές, του διαμηνύει με μια λαϊκή επιτροπή ότι δεν αναγνωρίζει την εξουσία του Ανώτατου Άρχοντα.

Απελπισμένος ο Σατανάς πηγαίνει στον Παράδεισο για να μιλήσει με τον Θεό.
Σατανάς: Ρε Θεέ έχω εδώ έναν αναρχικό που μου τα’χει κάνει όλα μπάχαλο, να σου τον στείλω μετάθεση πάνω στον παράδεισο που είναι όλα ήρεμα μπας και βρούμε ησυχία να κάνουμε τη δουλειά μας;
Θεός: Άντε στειλ’ τον εδώ, αλλά μου χρωστάς χάρη.

Μετά από ένα μήνα διαμονής του Λένιν στον Παράδεισο, ο Σατανάς δεν έχει κανένα νέο του Θεού οπότε λέει να τον πάρει τηλέφωνο.
Σατανάς: Έλα ρε φίλε, τι έγινε με εκείνον που σου είχα στείλει, όλα καλά και ήρεμα;
Θεός: Πρώτον δεν είμαστε φίλοι αλλά σύντροφοι και δεύτερον δεν…υπάρχει Θεός!

«Οι Έλληνες ήταν πρώτης τάξεως πολεμιστές και σίγουρα, κάμποσα σκαλοπάτια παραπάνω από το στρατό του Κεμάλ. Αυτή είναι η άποψη του Γουίταλ. Πιστεύει ότι οι τσολιάδες θα είχαν καταλάβει την Άγκυρα και θα είχαν τελειώσει τον πόλεμο αν δεν είχαν προδοθεί.
Όταν ο Κωνσταντίνος ήρθε στην εξουσία όλοι οι Έλληνες αξιωματικοί που ήταν σε επιτελικές θέσεις υποβαθμίστηκαν αμέσως σε χαμηλότερα πόστα. Πολλοί απ’ αυτούς είχαν πάρει τα γαλόνια τους με ανδραγαθήματα στο πεδίο της μάχης. Ήταν έξοχοι πολεμιστές και σπουδαίοι ηγέτες. Αυτό δεν εμπόδισε το κόμμα του Κωνσταντίνου να τους διώξει και να τους αντικαταστήσει με αξιωματικούς που δεν είχαν ακούσει ποτέ τους να πέφτει ούτε μια ντουφεκιά. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να σπάσει το μέτωπο».
Έρνεστ Χέμινγουεϊ (Αμερικανός συγγραφέας και πολεμικός ανταποκριτής στο μικρασιατικό μέτωπο).

Με τον όρο «Δίκη των έξι» (ή «Δίκη των εξ») έχει καταγραφεί στην ελληνική ιστορία η δίκη ενώπιον έκτακτου στρατοδικείου στο οποίο παραπέμφθηκαν απο την Επαναστατική Επιτροπή για να τιμωρηθούν οι θεωρούμενοι ως υπεύθυνοι για τις συνέπειες της Μικρασιατικής εκστρατείας, κοινώς για την Μικρασιατική Καταστροφή: Γεώργιος Χατζηανέστης, διοικητής της στρατιάς της Μικράς Ασίας, Δημήτριος Γούναρης, πρώην πρωθυπουργός, Μιχαήλ Γούδας, υποναύαρχος και πρώην υπουργός, Ξενοφών Στρατηγός, υποστράτηγος και πρώην υπουργός, Νικόλαος Στράτος, πρώην πρωθυπουργός, Πέτρος Πρωτοπαπαδάκης, πρώην πρωθυπουργός, Νικόλαος Θεοτόκης και Γεώργιος Μπαλτατζής, υπουργοί επι των στρατιωτικών και οικονομικών στην κυβέρνηση Γούναρη αντίστοιχα.

Αν και οι κατηγορούμενοι ήταν οκτώ, η ονομασία «Δίκη των έξι» δόθηκε λόγω των έξι εκτελέσεων που τελικώς αποφασίστηκαν και πραγματοποιήθηκαν την ίδια σχεδόν ημέρα στο Γουδί. Το περιστατικό αυτό αποτελεί την κορύφωση αλλά και τον επίλογο του Εθνικού Διχασμού.

Όταν κατέρρευσε το μικρασιατικό μέτωπο, ο ελληνικός στρατός υποχώρησε και κατευθύνθηκε προς τα νησιά του Αιγαίου. Οι αξιωματικοί ένιωθαν προδομένοι και εκτεθιμένοι στις διαθέσεις του Κεμάλ, από τις παλινωδίες αλλά και τις σκοπιμότητες των πολιτικών παιχνιδιών που διαδραματίζονταν στην Αθήνα, όλο αυτό το διάστημα που αυτοί πολεμούσαν στην Μικρά Ασία. Μπροστά στην ανικανότητα των κυβερνήσεων να διαχειριστούν την κρίση, ξέσπασε το Κίνημα της 11ης Σεπτεμβρίου 1922 στην Χίο και τη Λέσβο υπό τον Στυλιανό Γονατά, τον Δ. Φωκά και τον Νικόλαο Πλαστήρα, οι οποίοι σχημάτισαν επαναστατική επιτροπή κηρύσσοντας επανάσταση. Παράλληλα ο στρατιωτικός Θεόδωρος Πάγκαλος μαζί με μια ομάδα αξιωματικών, προσκείμενων προς το κόμμα των Φιλελευθέρων, συνέλαβε πλειάδα πολιτικών και τους οδήγησε στην αστυνομική διεύθυνση Αθηνών. Κατά τη διάρκεια της ανακρίσεως οι κρατούμενοι βρίσκονταν σε απομόνωση …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Ο περισσότερος απλός κόσμος, γνωρίζει τον Ιωάννη Μεταξά για δύο κυρίως λόγους:
1. Ήταν δικτάτορας.
2. Είπε το «ΟΧΙ» στους Ιταλούς το 1940.

Υπάρχει όμως και μια σελίδα στην ιστορία του Ιωάννη Μεταξά, η οποία δεν είναι ευρέως γνωστή. Εκτός του ότι έπαιξε σημαντικό ρόλο κι αυτός στον Εθνικό Διχασμό (ήταν βασιλόφρων κι επομένως αντιβενιζελικός), την άνοιξη του 1921, αρνήθηκε τις κρίσιμες εκείνες στιγμές της Μικρασιατικής Εκστρατείας, να βοηθήσει (και λόγω της εμπειρίας του στους Βαλκανικούς Πολέμους) όταν του προτάθηκε η αντιστρατηγία και στην συνέχεια η αρχιστρατηγία του μικρασιατικού στρατού. Αντ’ αυτού περιορίστηκε να παίξει τον ρόλο της Κασσάνδρας προφητεύοντας την επικείμενη κατάρρευση του μετώπου. Η θέση βέβαια του Μεταξά για την Μικρασιατική Εκστρατεία, ήταν ανέκαθεν γνωστή: Πίστευε ότι δεν θα έπρεπε να γίνει και είχε προεξοφλήσει μάλιστα από το 1914 την ήττα του ελληνικού στρατού σε ενδεχόμενη απόβαση στην Μικρά Ασία.

Όταν επήλθε πια η κατάρρευση του μικρασιατικού μετώπου, η οποία λίγες μέρες μετά οδήγησε στην Μικρασιατική Καταστροφή, στην Ελλάδα γινόταν πολιτικές ζυμώσεις για την νέα κυβέρνηση που θα αναλάμβανε τα ηνία και την υποχρέωση να «μαζέψει τα κομμάτια της». Ανάμεσα λοιπόν στους διεκδικητές της εξουσίας, ήταν και ο Ιωάννης Μεταξάς με το κόμμα των «Ελευθεροφρόνων». Αυτή η κίνηση του Μεταξά θεωρήθηκε προκλητική και βασανιστική για την κοινή λογική (λόγω της προηγούμενης στάσης του στο μικρασιατικό ζήτημα) και εξαιτίας αυτού του γεγονότος, ο Γεώργιος Βλάχος, στις 25-8-1922 (7 Σεπτεμβρίου 1922 με το νέο ημερολόγιο), δημοσίευσε ένα δηκτικό και αιχμηρότατο άρθρο στην «Καθημερινή»:

«Ένας κύριος εισέρχεται εις την σχολήν των ευελπίδων, τρέφεται εκεί και εκπαιδεύεται, όπως όλοι οι μαθηταί, δι’ εξόδων σχεδόν του Κράτους. Γίνεται ανθυπολοχαγός, φορεί γαλόνια, του κάμουν σχήματα οι στρατιώται, παραμερίζουν οι πολίται όταν περνά, είναι αξιωματικός παίρνει μισθόν. Προάγεται. Σήμερον λοχαγός, αύριον ταγματάρχης, μεθαύριον συνταγματάρχης, έπειτα αντιστράτηγος. Και τα έτη αυτά πληρώνεται, είναι σεβαστός, είναι σπουδαίος. Το κράτος εις το οποίον εστοίχησε τόσα, γυρίζει τον βλέπει, τον καμαρώνει:
– Ιδού ένας κύριος, τον οποίο ανέθρεψα, εμεγάλωσα, ετίμησα, επλήρωσα, δια να τον έχω την στιγμήν της ανάγκης. Οιασδήποτε ανάγκης αυτής την οποία κρίνω εγώ και υπέρ ης θυσιαστεί ασυζητητί αυτός. Διότι θυσιάζονται άλλοι: χωρικοί, εργάται, άνθρωποι του γραφείου, πολίται και πολίται μηδεμίαν πραγματικήν έχοντες προς εμέ υποχρέωσιν, όταν εγώ το ζητήσω.

Και όταν η καταστροφή επήλθε, όταν κλαίουν όλα γύρω του, όταν ο οίκος της Ελλάδος επληρώθη από τραυματίας, νεκρούς, πρόσφυγας, δυστυχίαν, ο κ. Αντιστράτηγος …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »