– Γιατρέ μου θα τρελαθώ. Οι «ιερές» μητροπόλεις, λέει, αρνούνται να καταβάλλουν φόρο στο κράτος. Πέφτω απ’ τα σύννεφα. Αυτό δεν έχει ξαναματαγίνει. Αν υποψιαστώ ότι οι μητροπολίτες θα πάνε μέσα με προσωποκράτηση για χρέη προς το δημόσιο, θα το χάσω τελείως το τσερβέλο μου.

– Γιατρέ μου, αυτός ο Μάκης μ’ έχει στείλει αδιάβαστο. Στήνει ολόκληρες εκπομπές πάνω σε δημοσκοπήσεις που κάνει στην ιστοσελίδα του. Δημοσκοπήσεις του κώλου δηλαδή. Αυτό που με τρελαίνει όμως γιατρέ μου, είναι ότι μαζεύονται κι ένα σωρό μαϊντανοί και κάνουν «βαθυστόχαστες» αναλύσεις πάνω σ’ αυτές. Κι αυτό που τρελαίνει ακόμα πιο πολύ γιατρέ μου, είναι ότι ανάμεσα στους μαϊντανούς, βρίσκονται και τα «καμάρια» της πολιτικής μας σκηνής.

Για αρκετούς, η κλασική μουσική είναι το καλύτερο…υπνωτικό, με την έννοια ότι είναι βαρετή. Ίσως και να είναι έτσι…
Υπάρχουν όμως και κομμάτια που είτε μαγεύουν με την μελωδία τους, όπως η «Η λίμνη των κύκνων» του Τσαϊκόφσκι και το «Greensleeves» που γράφτηκε από κάποιον άγνωστο για μια γυναίκα, είτε συναρπάζουν με τον επικό τόνο τους, όπως η «9η Συμφωνία» του Μπετόβεν και το «Finale of Pirogov» του Σοστάκοβιτς το οποίο ακούστηκε στην είσοδο της Ολυμπιακής Φλόγας το 2004 στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας.

Οι περισσότεροι από μας, σίγουρα έχουν αποτυπώσει στο μυαλό τους κλασικές μελωδίες, που ακούγονται είτε σαν ύμνοι διαφόρων σχημάτων, όπως το «Carmina burana» που αποτελούσε άλλοτε το σήμα κατατεθέν του ΠΑΣΟΚ, ο «Ηπειρώτικος χορός» του Σκαλκώτα που αποτελούσε το ηχητικό σήμα του κόμματος του Δημήτρη Αβραμόπουλου και το «Zadok the priest» που αποτελεί σήμερα τον ύμνο της ΟΥΕΦΑ, είτε έγιναν διάσημες μέσα από ταινίες και διαφημίσεις, όπως το «Can Can», το «Les toreadors», το «Ride of the Valkyries» και πολλές άλλες.

Για τους εκλεκτικούς και αυστηρά επιλεκτικούς, υπάρχουν κάποιες από αυτές τις μελωδίες εδώ, τις οποίες μπορούν ν’ ακούσουν ή (και) να κατεβάσουν.

Καλή ακρόαση… 🙂

Λήψη αρχείου (187 MB)

– Πάνω που λέω να κάνω δίαιτα, βλέπω τον απεργό πείνας κ. Θεόδωρο Τενέζο και απογοητεύομαι. Σαραντατόσες μέρες «απεργία πείνας» και παραμένει θρεφτάρι. Που πάω ο Καραμήτρος γιατρέ μου;

– Όπως είδα και άκουσα στον Άλφα, κάποιοι κουκουλοφόροι τα έκαναν λαμπόγυαλο, απαιτώντας την αποφυλάκιση του «ομοϊδεάτη» τους που βρίσκεται στη φυλακή για ληστεία τράπεζας. Γιατρέ μου, αφού ο «ομοϊδεάτης» είναι στη φυλακή νομίμως, γιατί τα παλικάρια του Άλφα, δεν λένε τ’ όνομά του;

– Γιατρέ μου, πότε θα κατανοήσουν οι διάφοροι «μορφωμένοι» που εμφανίζονται στην τηλεόραση, ότι άλλο «μετέχω της ελληνικής παιδείας» και άλλο «μετέχω της ελληνικής εκπαίδευσης»; Αν εγώ δηλαδή, πάω στην Τουρκία και μάθω «φαρσί» την γλώσσα και την ιστορία της, «τσιμπήσω» και την υπηκοότητα, θεωρούμαι ως «έχων την τουρκική παιδεία» και άρα μπορώ να λογιστώ ως Τούρκος και να σηκώσω «περήφανα» την τουρκική σημαία;

– Λίγο μας απόμεινε, θα το χάσουμε κι αυτό (το «ακατοίκητο» ντε). Σκέφτονται λέει να προσλάβουν αλλοδαπούς στην ελληνική αστυνομία, για να πατάξουν την εγκληματικότητα (που φέρνουν οι μετανάστες υποθέτω). Δηλαδή γιατρέ μου, αν ο Χ αλλοδαπός ληστής δει μπροστά του κάποιον συμπατριώτη του αστυνομικό, θα τον πιάσει το πατριωτικό φιλότιμο, θα μετανιώσει για την πράξη του και θα επιστρέψει τα κλοπιμαία, ή δεν θα διανοηθεί να το κάνει καθόλου;

To ποιόν του κ. Νίκου Δήμου είναι γνωστό. Όπως επίσης και οι εμμονές του σύμφωνα με τις οποίες, πας Έλλην ρατσιστής και πας μη Έλλην, κάτοικος Ελλάδας, θύμα ρατσισμού.

Φυσικά και δεν προκαλεί καμμιά αίσθηση, από τη στιγμή που διατελεί συναγελαζόμενο είδος με τους εν Ελλάδι τοποτηρητές του Σόρος, από κοινού με τον Βαλλιανάτο τον Βοσκόπουλο και λοιπά σούργελα.

Τελευταία όμως όλο και συχνότερα παραληρεί. Και παραληρεί γελοιωδώς.

Διαβάζοντας ένα κείμενό του στο τεύχος 151 (Φεβρουαρίου) του περιοδικού LIFO κατανοεί κανείς ότι τα “επιχειρήματα” έχουν τελειώσει. Και ελλείψει επιχειρημάτων, εφευρίσκει ιστορίες επιπέδου Νηπιαγωγείου.

Απολαύστε το “βαθυστόχαστο” κείμενο (Με σχολιασμό από το Μάτι):

“Ο φίλος μου ο Ντίνος δεν λέγεται Κωνσταντίνος, όπως οι περισσότεροι «Ντίνοι». Το πραγματικό αλλά κρυφό του όνομα είναι Βαλεντίνος. Πού να τολμήσει όμως να το γιορτάσει, όταν από όνομα έχει γίνει σύμβολο του σεξ και του κιτς”.
(σ.Μ: Μόνο στην Ελλάδα συμβαίνει αυτό; Ή μήπως στην Ελλάδα καθιερώθηκε η αστεία αυτή γιορτή;)

“Άμα δώσει κάπου την ταυτότητά του τον κοιτάνε παράξενα. «Χα – Βαλεντίνος… εκείνος των ερωτευμένων, με τις καρδούλες…»“.
(σ.Μ: Και αυτό είναι δείγμα ρατσισμού; Γνωρίζει ο Ν.Δ. αν κάποιος στην Ιταλία δείξει ταυτότητα με όνομα “Περικλής” ή “Αφροδίτη” τι σχόλια θα ακούσει; Και από πότε αυτό χαρακτηρίζει κάποιον ως ρατσιστή;)

“Όπως ίσως θα καταλάβατε, ο φίλος μου ο Ντίνος είναι καθολικός. (Εμείς τέτοιον Άγιο δεν έχουμε). Όχι, δεν είναι ξένος – Έλληνας πολλές γενιές, Κυκλαδίτης. Αλλά Έλληνας μη-Ορθόδοξος; Μετά την αντίδραση στο όνομα, η δεύτερη είναι στη θρησκεία. (Του είπα να βγάλει νέα ταυτότητα). Τον θεωρούν ξένο πράκτορα, κατάσκοπο του Πάπα, υπεύθυνο για όλα τα αμαρτήματα του Βατικανού. Στο στρατό τον είχανε εξαιρέσει από την προσευχή. Όταν ρώτησε, τον κοίταξαν με απορία: «Μα είσαστε κι εσείς Χριστιανοί;»“.
(σ.Μ: τώρα αρχίζει το παραλήρημα: Ποιοί τον θεωρούν “ξένο πράκτορα”, “πράκτορα του Πάπα”; Ποιοι τον είχανε εξαιρέσει από την προσευχή; Ποιοί “τον κοίταξαν με απορία”; Ο Ν.Δ. σμοπίμως αοριστολογεί. Ένας επαγγελματίας προπαγανδιστής γνωρίζει ότι η αοριστολογία είναι βασικό “εργαλείο” της διαστρέβλωσης. Αν υπάρχουν μερικοί κάφροι που απορούν αν οι Καθολικοί είναι Χριστιανοί, αυτό είναι προσωπικό πρόβλημα παιδείας και όχι γενικό κοινωνικό πρόβλημα. Και φυσικά υπάρχουν αντίστοιχοι αδαείς σε Καθολικές χώρες που προφανώς θα έχουν την ίδια απορία για τους Ορθόδοξους).

“Βέβαια δεν θα μπορούσε ποτέ να υπηρετήσει σε σοβαρή δημόσια θέση. Δικαστής, καθηγητής, στρατιωτικός, αστυνομικός – απαπά. Υπάρχουν μεγάλα κόμματα που δεν δέχονται ως μέλη καθολικούς”.
(σ.Μ.Όχι απλώς σκόπιμα ψευδές, αλλά κωμικό ως επιχείρημα. Και επιπλέον αόριστο. Γνωρίζει ο Ν.Δ, ότι τα “μεγάλα κόμματα” σαφώς και έχουν μέλη καθολικούς – εκτός αν σκοπίμως εννοεί ως μεγάλα κόμματα αυτά του 0-3%)

“Μπορεί οι Αμερικάνοι να έβγαλαν πριν από δεκαετίες καθολικό Πρόεδρο (τον Κένεντι) και τώρα μαύρο – αλλά αυτοί είναι αμερικανάκια. Εδώ δεν θα υπήρχε τέτοια πιθανότητα”.
(σ.Μ. Οι μεγάλες αγάπες για το χέρι που μας θρέφει δεν κρύβονται).

“Ο φίλος μου ο Βαλεντίνος νιώθει -και σωστά- πολίτης δεύτερης κατηγορίας. Νομίζουμε πως αυτό αφορά μόνο τους τσιγγάνους, τους μετανάστες, τους μουσουλμάνους και τους χιλιαστές – όμως και οι χριστιανοί της παγκόσμια μεγαλύτερης χριστιανικής εκκλησίας στον τόπο μας δεν έχουν βασικά ανθρώπινα δικαιώματα. Η εκκλησία τους δεν έχει καν νομική υπόσταση.”
(σ.Μ. Θα μπορούσε κανείς να γράψει τόμους βιβλίων για την “μεταχείριση” που επιφυλάσσει η “Παγκόσμια μεγαλύτερη χριστιανική εκκλησία” στους “μη-καθολικούς” και το καθεστώς της απόλυτης ανελευθερίας των υπολοίπων δογμάτων (για να μην μιλήσουμε για τις υπόλοιπες θρησκείες) στην κοιτίδα του Καθολικισμού. Όπως και για το ότι στην Ιταλία ένας Έλληνας δεν αποκαλείται σκέτο “GRECO” ( = Έλληνας) αλλά “GRECO ORTΗODOSSO” (=Έλληνας Ορθόδοξος), με αποτέλεσμα να του δίνεται αυτομάτως και η θρησκευτική ταμπέλα, ασχέτως αν ο “greco” είναι Ορθόδοξος, Καθολικός, Μουσουλμάνος ή οτιδήποτε άλλο).

“Τώρα θα μου πείτε πού τα θυμήθηκα όλα αυτά – εδώ γιορτάζουμε τον έρωτα και την αγάπη με ροζ καρδούλες. Να, ο Άγιος Βαλεντίνος έφερε στη μνήμη μου τον Ντίνο – κι αυτός με οδήγησε στη χώρα της μισαλλοδοξίας και των διακρίσεων. Πρώτη σε καταδίκες στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για παραβιάσεις θρησκευτικών και ανθρώπινων δικαιωμάτων.
Τέλος πάντων -εσείς γιορτάστε τον Άγιο Βαλεντίνο- κοιτάξτε μόνο μην ερωτευθείτε καθολική και μετά έχετε μπλεξίματα…”.
(σ.Μ.: Το παραλήρημα του Ν.Δ. ολοκληρώνεται σκορπώντας ατέλειωτο γέλιο: Για όσους δεν το γνώριζαν, είμαστε “η χώρα της μισσαλοδοξίας και των διακρίσεων”. Και αν “ερωτευθούμε Καθολική θα έχουμε προβλήματα”.
Σημειωτέον, ένας εκ των διαχειριστών του “Ματιού” είναι και ερωτευμένος και παντρεμένος με Καθολική, η οποία διαβάζοντας το “πόνημα” του Ν.Δ.  ξέσπασε σε γέλια, αναφωνόντας: “Ma che stronzo!” Κάθε άλλο σχόλιο περιττό).

Φαίνεται ότι τα εργαλεία προπαγάνδας του Σόρος αρχίζουν και ξεμένουν από -αληθοφανή έστω- επιχειρήματα. Δεν μπορεί να εξηγηθεί αλλιώς το παραπάνω αστείο κείμενο. Εκτός αν ισχύει αυτό που λένε οι  γιατροί ότι μετά τα 70 ο εγκέφαλος αρχίζει σιγά σιγά να επανέρχεται στη νηπιακή του ηλικία. Οπότε το θέμα είναι ιατρικό.

Πηγή: amantomatimou.wordpress.com

Η Hakani (Χακάνι σημαίνει «Χαμόγελο»), είναι ένα κορίτσι που γεννήθηκε το 1995 στις ζούγκλες του Αμαζονίου, στην Βραζιλία. Η ιστορία της, που δεν είναι μοναδική για τα δεδομένα των ιθαγενών του Αμαζονίου, ίσως φέρει στο μυαλό αρκετών, τον μυθικό Καιάδα των αρχαίων Σπαρτιατών, καθώς και τις ναζιστικές πρακτικές που έλαβαν χώρα πολύ αργότερα στην Γερμανία του Χίτλερ και είχαν σαν στόχο την ανάδειξη της άριας φυλής.

Όταν η Hakani έφτασε στην ηλικία των 2 ετών, οι άνθρωποι της φυλής της, διαπίστωσαν πως είχε δυσκολία να μιλήσει και να περπατήσει. Σύμφωνα με τις παραδοσιακές αντιλήψεις, των φυλών αυτών, τα παιδιά με οποιαδήποτε μορφή σωματικής αναπηρίας θεωρείται ότι δεν έχουν ψυχή, ενώ τα παιδιά που γεννιούνται δίδυμα ή τρίδυμα θεωρούνται «καταραμένα». Αυτά τα παιδιά, καθώς και τα παιδιά που προέρχονται από ανύπανδρες μητέρες, καταδικάζονται σε θάνατο (θάβονται ζωντανά κάτω από χώμα ή δηλητηριώδη φύλλα), ή στην καλύτερη περίπτωση, σε εγκατάλειψη στην ζούγκλα. Έτσι, με βάση αυτές τις αντιλήψεις, οι γονείς της Hakani, υποχρεώθηκαν να την θάψουν ζωντανή. Αυτοί όμως, καθώς δεν ήθελαν, ή δεν είχαν το σθένος να κάνουν κάτι τέτοιο, οδηγήθηκαν στην αυτοκτονία, τρώγοντας δηλητηριώδεις ρίζες φυτών κι αφήνοντας 4 παιδιά ορφανά.

Μετά απ’ αυτό, οι φύλαρχοι μετακίνησαν το «χρέος» της ταφής του παιδιού, στον 15χρονο και μεγαλύτερο αδερφό της. Αυτός αφού έσκαψε έναν τάφο κοντά στο χωριό, χτύπησε την Hakani στο κεφάλι μ’ ένα μαχαίρι για να την αναισθητοποιήσει και στην συνέχεια την έθαψε ζωντανή στον ρηχό τάφο. Παρ’ όλο αυτά, το παιδί συνήλθε κι άρχισε να κλαίει και προσπαθούσε να βγει απ’ τον τάφο. Μετά από ώρες, ο μικρότερος αδερφός της, αποφασίζει να την βγάλει απ’ τον τάφο και την πηγαίνει στον παππού τους.

Το δράμα όμως της Hakani δεν σταμάτησε εδώ. Το «χρέος» της εξολόθρευσής της μετακυλίεται στον παππού της (ως παλαιότερο μέλος της οικογένειας), ο οποίος αποφασίζει να σκοτώσει το παιδί με το τόξο του. Αστοχεί όμως και αντί για την καρδιά, το βέλος πετυχαίνει την ωμοπλάτη του παιδιού και το τραυματίζει. Ο παππούς της γεμίζει τύψεις κι αναστατώνεται και προσπαθεί κι αυτός να αυτοκτονήσει, τρώγοντας δηλητηριώδεις ρίζες.

Από εκείνη την ημέρα η Hakani εγκαταλείφθηκε στο δάσος κι αφέθηκε στην τύχη της. Κατάφερε να επιζήσει εκεί για 3 ολόκληρα χρόνια, παρ’ ότι τραυματισμένη, χάρις και στην βοήθεια του αδερφού της που της πήγαινε κρυφά φαγητό. Η ανάπτυξή της έμεινε σχεδόν στάσιμη, ενώ εξακολουθούσε να είναι ανίκανη να περπατήσει και συνεπώς ήταν ακόμη απόβλητη από την φυλή της. Τα άλλα παιδιά, πήγαιναν και της έκαιγαν τα πόδια, ενώ γελούσαν όταν έκλαιγε.

Τελικά ο αδερφός της, Bibi, την πήρε και την πήγε σε μια ιεραποστολική οργάνωση, που είχε μια βάση της εκεί κοντά, την «Youth With a Mission». Όταν την παρέλαβαν οι υπεύθυνοι (ένα ζευγάρι Βραζιλιάνων ιεραπόστολων, οι Marcia και Edson Suzuki), η Hakani ήταν 5 ετών, είχε ύψος 69 εκατοστά και ζύγιζε μόλις 7 κιλά. Όπως διαπιστώθηκε, η Hakani έπασχε από μια διαταραχή του θυρεοειδούς, σχετικά εύκολα θεραπεύσιμης με την σύγχρονη ιατρική. Έτσι, το παιδί, μέσα σε έναν σχεδόν χρόνο ήταν σε θέση να μιλάει και να περπατάει, ενώ διπλασιάστηκε το ύψος της και το βάρος της.

Το τραγικό της υπόθεσης, είναι ότι οι μακάβριες αυτές τελετές ήταν εν γνώσει της κυβέρνησης της Βραζιλίας, η οποία επέτρεπε την τέλεσή τους, με το σκεπτικό ότι πρέπει να επιδεικνύεται σεβασμός στις πολιτιστικές παραδόσεις, ήθη και έθιμα των ιθαγενών. Ο David Loren Cunningham, γιος του ιδρυτή της οργάνωσης «Youth With a Mission», αποφάσισε να κάνει μια αναπαράσταση του φρικιαστικού αυτού εθίμου, με σκοπό να ευαισθητοποιήσει τον κόσμο και την κυβέρνηση της Βραζιλίας, η οποία αποφάσισε να ψηφίσει έναν νόμο για την παιδοκτονία και φέρει το όνομα «Muwaji». Είναι το όνομα μιας άλλης μητέρας, που αρνήθηκε να σκοτώσει το ημιπαράλυτο παιδί της.

Παρ’ όλα αυτά, η ταινία «Hakani» κατηγορήθηκε από αρκετούς, γιατί λόγω των εικόνων που παρουσιάζει, αν και κατάφερε να κάνει γνωστό αυτό το θέμα, έστρεψε ένα μέρος της κοινής γνώμης εναντίον των ιθαγενών, φέρνοντας τα αντίθετα από τα προσδοκώμενα αποτελέσματα. Οι δημιουργοί της 30λεπτης ταινίας, κατηγορήθηκαν επίσης, ότι την σκηνοθέτησαν, με σκοπό τα οικονομικά οφέλη από δωρεές και για την κατάδειξη του βαρβαρισμού αυτών που δεν ακολουθούν τον δρόμο του Χριστού. Όπως έγινε γνωστό, οι πρωταγωνιστές της ταινίας, προέρχονται από 7-8 διαφορετικές φυλές και πληρώθηκαν σαν ηθοποιοί. Το δε χώμα, τουλάχιστον αυτό που εμφανίζεται να καλύπτει το πρόσωπο του παιδιού, δεν ήταν τίποτε άλλο από κομμάτια σοκολάτας.

Έγινε λόγος και για διόγκωση του θέματος και παρουσίασή του, έξω από τις πραγματικές του διαστάσεις, καθώς σύμφωνα με την οργάνωση για τα ανθρώπινα δικαιώματα «Survival International», το μακάβριο αυτό έθιμο, είναι ουσιαστικό ανενεργό για αρκετά χρόνια, αν και άλλοι υποστηρίζουν ότι οι παιδοκτονίες εξακολουθούν να υφίστανται, κάνοντας λόγο για δεκάδες θανάτους παιδιών κάθε χρόνο.