Εμφανίστηκε κάποιος στον Ιησού, τον πλησίασε και του είπε:
– Δάσκαλε αγαθέ, τι καλό να κάνω για να έχω ζωή αιώνια;
Kι εκείνος του απάντησε:
– Tι με λες αγαθό; Κανένας δεν είναι αγαθός, παρά μόνο ένας, ο Θεός. Mα αν θέλεις να μπεις στη ζωή, φύλαξε τις εντολές.
Tον ρωτάει αυτός:
– Ποιες;
Kι ο Ιησούς του είπε:
– Tο μη φονεύσεις, μη μοιχεύσεις, μην κλέψεις, μην ψευδομαρτυρήσεις, τίμα τον πατέρα σου και τη μητέρα σου, και ν’ αγαπήσεις τον πλησίον σου όπως τον εαυτό σου.
Tου λέει ο νέος:
– Όλ’ αυτά τα φύλαξα από την παιδική μου ηλικία. Σε τι άλλο υστερώ;
Tου είπε ο Ιησούς:
– Aν θέλεις να είσαι τέλειος, πήγαινε πούλησε τα υπάρχοντά σου και δώσε τα σε φτωχούς, και θα αποκτήσεις θησαυρό στον ουρανό. Kι έλα εδώ και ακολούθα με.
O νέος όμως, σαν άκουσε την απάντηση, έφυγε λυπημένος, γιατί είχε κτήματα πολλά. Τότε ο Ιησούς είπε στους μαθητές του:
– Σας βεβαιώνω πως δύσκολα θα μπει πλούσιος στη βασιλεία των ουρανών. Και πάλι σας το τονίζω, πως είναι ευκολότερο να περάσει μια καμήλα από την τρύπα της βελόνας, παρά να μπει ένας πλούσιος στη βασιλεία του Θεού.
(Κατά Ματθαίον ευαγγέλιο. Κεφάλαιο 19)

Αν λάβει κανείς σοβαρά υπόψιν τον παραπάνω διάλογο, τότε μόνο ένα πράγμα μπορεί να συμβαίνει: Οι «υπηρέτες» της Εκκλησίας και κήρυκες του «Θείου Λόγου», δεν ενδιαφέρονται για την «αιώνια ζωή». Γιατί αν ενδιαφέρονταν, θα έδιναν, αντί να παίρνουν, γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων τους και την παραίνεση του Ιωάννη του βαπτιστή «Ο έχων δύο χιτώνας μεταδότω τω μη έχοντι και ο έχων τροφάς ομοίως»….

Είναι πολλά τα λεφτά Άρη…
H αξία της περιουσίας της Εκκλησίας είναι ανεκτίμητη. H πολιτεία δεν την έχει καταγράψει και η ηγεσία της Εκκλησίας της Ελλάδος δηλώνει επισήμως ότι δεν γνωρίζει τα περιουσιακά στοιχεία των μονών, των μητροπόλεων και των ναών διότι κάθε μητρόπολη, μονή και ναός έχει τη δική του οικονομική διαχείριση. H εκκλησιαστική περιουσία καλύπτεται από ένα αδιαφανές πλέγμα που «υφαίνουν» περισσότερα από 10.000 Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου (μητροπόλεις, ναοί, μονές, προσκυνήματα, ιδρύματα, κληροδοτήματα και άλλα). Ο ιστός αυτών των ΝΠΔΔ, κρύβει αποτελεσματικά την εκκλησιαστική περιουσία από τα αδιάκριτα μάτια των «αντικληρικών». Είναι δε τόσο καλά προστατευμένο το μυστικό, που ούτε η κεντρική διοίκηση της Εκκλησίας της Ελλάδος μπορεί να έχει εικόνα για την περιουσία των μονών και των μητροπόλεων.

Κάθε ένα από αυτά τα ΝΠΔΔ έχει δική του ανεξάρτητη οικονομική διαχείριση, γεγονός που καθιστά το εγχείρημα για την καταμέτρηση της εκκλησιαστικής περιουσίας λίγο-πολύ ανέφικτο. Εξάλλου και για τη γνωστή ιδιοκτησία της Εκκλησίας δεν μπορεί να βγει ασφαλές συμπέρασμα, διότι ουδείς μπορεί να αποτιμήσει, λόγου χάρη, την αξία των δασών, των χορτολιβαδικών εκτάσεων αλλά και των δεσμευμένων από δήμους και κράτος οικοπέδων.

Το οργανόγραμμα της Εκκλησίας χωρίζεται σε τέσσερις ομάδες. Την κεντρική διοίκηση, τις ιερές μητροπόλεις, τις ιερές μονές και τους ενοριακούς ναούς. Οι ομάδες αυτές διοικούνται από συλλογικά όργανα. Οι ιερές μητροπόλεις από τα μητροπολιτικά συμβούλια, οι ιερές μονές από τα ηγουμενοσυμβούλια και οι ενοριακοί ναοί από τα εκκλησιαστικά συμβούλια. Με εξαίρεση τα ηγουμενοσυμβούλια που απαρτίζονται μόνο από μοναχούς, όλα τα άλλα όργανα διοίκησης περιλαμβάνουν ως μέλη και «λαϊκούς».

Πολύ πρόχειροι υπολογισμοί, φέρουν την περιουσία του ΝΠΔΔ της Εκκλησίας της Ελλάδος να ανέρχεται σε …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Για τους μη γνωρίζοντες, πριν ξεκινήσω, ας θυμηθούμε το χθεσινό τραγικό περιστατικό, που είχε σαν αποτέλεσμα τον άδικο χαμό μιας νέας κοπέλας.
Σε ένα από τα καταστήματα «Γερμανός» που βρίσκεται σε έναν από τους πιο πολυσύχναστους δρόμους της περιοχής του Βύρωνα στην Αθήνα, μέρα μεσημέρι εισέβαλαν 2 ένοπλοι Αλβανοί ληστές. Εκείνη την στιγμή, εντός του καταστήματος βρίσκονταν 6-7 άτομα, υπάλληλοι και πελάτες, απ’ τους οποίους πελάτες, ο ένας ήταν αστυνομικός εκτός υπηρεσίας. Την στιγμή που ο ληστής χαμηλώνει το όπλο του, για να πάρει τα χρήματα από την ταμειακή μηχανή, ο 38χρονος αστυνομικός, θεωρώντας ότι είναι η πιο κατάλληλη στιγμή, βγάζει το όπλο του και φωνάζει «αστυνομία, πέστε όλοι κάτω». Ακολουθεί μια ανεπιτυχής προσπάθεια αφοπλισμού του ληστή (ο άλλος που καθόταν στην πόρτα τράπηκε σε φυγή αμέσως) και στη συνέχεια ανταλλαγή πυροβολισμών. Από τις σφαίρες του ληστή, πέφτει κάτω η 32χρονη υπάλληλος του καταστήματος Αθανασία Γκίνη, η οποία βρισκόταν πίσω από τον αστυνομικό εκείνη την στιγμή, ενώ τραυματίζεται και ο ληστής. Η κοπέλα πεθαίνει αργότερα στο νοσοκομείο και ο ληστής αφού περπάτησε μερικές εκατοντάδες μέτρα(!) έπεσε αιμόφυρτος και συνελήφθη.

Όπως ήταν αναμενόμενο, οι γνωστοί δημοσιοκάφροι, ασχολήθηκαν με το τραγικό αυτό συμβάν, εστιάζοντας κυρίως στο νόμιμο της ενέργειας του αστυνομικού και το κατά πόσον ήταν εκπαιδευμένος. Η επίμονη αυτή μονομέρεια τους, μου θύμισε μια από τις ιστορίες του Χότζα:

Γυρνώντας από ένα ταξίδι ο Νασρεντίν με την σύζυγό του, ανακαλύπτουν ότι τους έχουν ανοίξει το σπίτι και τους έχουν κλέψει. Η γυναίκα του ήταν κατηγορηματική:
– Το λάθος είναι δικό σου. Θα έπρεπε να βεβαιωθείς πριν φύγουμε, ότι το σπίτι είναι κλειδωμένο.
– Δεν έκλεισες καλά τα παράθυρα, λέει κάποιος από τους γείτονες που έτρεξαν να δουν τι συμβαίνει.
– Δεν το περίμενες αυτό; είπε κάποιος άλλος.
– Οι κλειδαριές ήταν ελαττωματικές και δεν τις αντικατέστησες, πρόσθεσε ένας άλλος.
– Μια στιγμή! τους διέκοψε ο Νασρεντίν. Δηλαδή ο μοναδικός υπεύθυνος είμαι εγώ κατά την γνώμη σας;
– Εμ ποιος άλλος; απάντησαν αυτοί.
– Τι θα λέγατε για τους κλέφτες; Αυτοί είναι εντελώς αθώοι; είπε ο Νασρεντίν.

Δηλαδή, για να ξανάρθουμε στο περιστατικό, τους δημοσιογράφους ουδόλως τους απασχόλησε το γεγονός, ότι οι αλλοδαποί κακοποιοί (λες και δεν μας φτάναν οι δικοί μας) έχουν εκτινάξει στα ύψη την εγκληματικότητα και έχουν αποθρασυνθεί σε τέτοιο σημείο, πραγματοποιώντας «επιχειρήσεις» σαν την χθεσινή. Και τις πραγματοποιούν με τέτοια άνεση, γιατί ξέρουν πως έχουν να κάνουν με μια ευνουχισμένη αστυνομία και σ’ αυτόν τον ευνουχισμό, έχουν φροντίσει να συμβάλουν τα μάλα οι ίδιοι οι δημοσιογράφοι.

Πριν μια εβδομάδα, ένας αστυνομικός (εκτός υπηρεσίας) έχασε τη ζωή του, γιατί έκανε το «σωστό»: Δεν έβγαλε το όπλο του, τηρώντας τους κανόνες εμπλοκής. Και πήγε σαν το σκυλί στ’ αμπέλι. Ελάχιστα γράφτηκαν και ειπώθηκαν γι’ αυτόν. Ο νεκρός αστυνομικός, δεν «πουλάει» βλέπετε, ενώ ένας αστυνομικός που κάνει το «λάθος», να σκοτώσει έναν επικίνδυνο οπλισμένο κακοποιό αποτελεί «θέμα». Κυριαρχεί πλέον η λογική «αφήστε τους κακοποιούς να αλωνίζουν, αρκεί να μην χάνονται ανθρώπινες ζωές».

Μπράβο! Ωραία λογική. Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί οι εγκληματίες έχουν αποθρασυνθεί. Δηλαδή, όταν ο δήμαρχος της Νέας Υόρκης, Τζουλιάνι, πριν μερικά χρόνια κήρυξε το «μηδενική ανοχή», μειώνοντας σε θεαματικό βαθμό την εγκληματικότητα στην πόλη, έδινε λιγότερη αξία στην ανθρώπινη ζωή; Γίνεται ομελέτα χωρίς να σπάσουν αυγά;

Και μια και έγινε αναφορά στην αξία της ανθρώπινης ζωής, είναι απορίας άξιον για το πως την αποτιμούν μερικοί δημοσιογράφοι. Έτσι, είδαμε σε όλες σχεδόν εκπομπές που ασχολήθηκαν με το θέμα αυτό, τον διευκρινιστικό υπότιτλο «έχασε τη ζωή της για 300 ευρώ». Δηλαδή τι θέλει να πει ο ποιητής; Πως αν στο ταμείο βρίσκονταν 10.000 ευρώ ή περισσότερα η απώλεια μιας ζωής θα ήταν ίσως δικαιολογημένη;

Ο αστυνομικός, παράτυπα ή όχι, έκανε το καθήκον του και μάλιστα δεδομένου ότι θα μπορούσε να «κάνει την πάπια». Κλήθηκε να πάρει κρίσιμες αποφάσεις μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα (χρόνος που δεν ήταν αρκετός για «σαβουάρ βιβρ»), όταν αυτά τα δευτερόλεπτα οι υπόλοιποι «ειδικοί» δυσκολεύονται να τα αναλύσουν σε ώρες συζητήσεων. Και ήταν ανήθικο αυτό που έγινε, όταν ρωτούσαν τον τραγικό πατέρα, να τους πει την θέση του για την ενέργεια του αστυνομικού. Προς τιμήν του ο άνθρωπος, δεν μπήκε σ’ αυτή την διαδικασία. Προείχε ο πόνος του.

Κοντολογής: Ένα μεγάλο μπράβο στον αστυνομικό και πραγματικά κρίμα για την άτυχη κοπέλα.

Ο Νόμος 4000 «περί τεντιμποϊσμού» ψηφίστηκε από την κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή το 1959 και ήταν νόμος του υπουργού Δικαιοσύνης Κωνσταντίνου Καλλία. Ο νόμος αυτός καθόριζε την αντιμετώπιση των νεαρών ταραχοποιών, που ήταν γνωστοί ως «τεντιμπόηδες», οι οποίοι έριχναν γιαούρτια ή φρούτα σε περαστικούς (συνήθως γυναίκες) και επιδίδονταν σε βανδαλισμούς.

Ο όρος «τεντιμπόης» (ή τεντυμπόης) προέρχονταν από την αγγλική λέξη «teddy boy» που περιέγραφε μια συγκεκριμένη νεανική ομάδα της δεκαετίας του ’50 στην Αγγλία, με ιδιαίτερη εμφάνιση, που ντυνόταν επιδεικτικά με ακριβά ρούχα. Συνήθως φορούσαν στενά παντελόνια, με ανοιχτόχρωμες κάλτσες, μακριά παλτά, μερικές φορές με βελούδινο γιακά, μεγάλα καστόρινα παπούτσια και αρκετή μπριγιαντίνη στα μαλλιά τους, απ’ τα οποία άφηναν να κρέμεται μια «αφέλεια». Καθώς μερικές από τις ομάδες αυτών των νεαρών, χωρισμένοι σε συμμορίες οδηγήθηκαν σε παραβατικές και ρατσιστικές συμπεριφορές, ο όρος σύντομα απέκτησε την σημασία του μοσχαναθρεμμένου και καλοζωισμένου εύπορου ταραξία και αλήτη.

Την ίδια εποχή, στην Ελλάδα ανθεί το γιαούρτωμα και το αθώο γιαουρτάκι έχει μπει στα σχολεία και γίνεται τρόμος για τους καθηγητές. Το παράκαναν όμως και το γιαούρτι λέρωσε πολύ κόσμο με αποτέλεσμα το κράτος να εισαγάγει τον νόμο 4000 «Περί καταστολής αξιοποίνων τινών πράξεων» για να αναχαιτιστεί η «ιδιάζουσα θρασύτητα και προκλητικότητα έναντι της κοινωνίας».

Με βάση τον νόμο αυτό, τιμωρούνταν η εξύβριση. Η αστυνομία συνελάμβανε όσους νεαρούς έριχναν γιαούρτι ή φρούτα σε ηλικιωμένους και γυναίκες και τους οδηγούσε στο κρατητήριο, όπου γινόταν σε αυτούς κούρεμα με την ψιλή και τους έσκιζαν τα ρεβέρ από τα παντελόνια τους. Ο νόμος ήταν αμφιλεγόμενος και προήγαγε τη διαπόμπευση. Επίσης, όριζε ότι θα ασκούνταν δίωξη και εναντίον των γονέων των ανήλικων ταραξιών. Ο μετέπειτα διοικητής της ΕΣΑ, συνταγματάρχης Ιωάννης Λαδάς, αποκαλούσε τους τεντιμπόηδες, «άπλυτους μακρυμάλληδες», «διακονιάρηδες και αποδιοπομπαίους» και όπως έλεγε, ο σκοπός δεν ήταν να τους κόψει τα μαλλιά αλλά «να τους κόψω την νοοτροπίαν, ήτις είναι καταστρεπτική δι’ αυτούς και διά την Ελλάδα».

Με την εφαρμογή του νόμου, οι πρώτοι τέσσερις νεαροί οδηγήθηκαν στην Ασφάλεια για το παράπτωμα του γιαουρτώματος και της εξύβρισης κατά της Αρχής, όπου οι αστυνομικοί τους κούρεψαν με την ψιλή, τους έσκισαν τα ρεβέρ των παντελονιών τους και στη συνέχεια τους περιέφεραν μπροστά στους εμβρόντητους περαστικούς, με χειροπέδες και με κρεμασμένη στο λαιμό πινακίδα, που έγραφε «Είμαι τεντιμπόης και έριξα γιαούρτι σε γυναίκα». Αυτή ήταν η πρώτη εφαρμογή του προβλεπόμενου μέτρου, το οποίο προκάλεσε ποικίλες αντιδράσεις, ακόμα και ηρωοποίηση των τεντιμπόηδων.

Στην ταινία του Γιάννη Δαλιανίδη «Νόμος 4000» παρουσιάζεται μια σκηνή (βίντεο) κατά την οποία ένας νεαρός μαθητής (ο ηθοποιός Θάνος Παπαδόπουλος) γιαουρτώνει τον καθηγητή του αλλά συλλαμβάνεται από την αστυνομία και κουρεύεται με την ψιλή. Στη συνέχεια, διαπομπεύεται στους δρόμους, με τον παραπάνω τρόπο.

Αξίζει να αναφερθεί ότι ο Νόμος 4000 καταργήθηκε το 1983. Η εφαρμογή του, εναντίον όλων ανεξαιρέτως των μηνυομένων για εξύβριση, περιύβριση αρχής, έργω εξύβριση, αντίσταση κατά της αρχής, σωματική βλάβη κ.λπ., είχε προκαλέσει αρκετές αντιδράσεις, όχι μόνο του νομικού κόσμου αλλά και του λαού. Η τελευταία φορά που εφαρμόστηκε ήταν το 1981.

Αν και αποφεύγω με θρησκευτική ευλάβεια, θα κάνω μια εξαίρεση και θα ασχοληθώ με το «τηλεσκουπιδαριό» των ελληνικών ΜΜΕ και τους «ήρωες» που παράγουν. Πιστά στην θεωρία, ότι ο κόσμος διψάει για «νούμερα» (που φυσικά φέρνουν και νούμερα), συνεχίζουν αυτή την παραγωγή, με την λογική της «αποθέωσης του τίποτα».

Θα αναλογιστεί κάποιος, ότι δικαίωμα του καθενός είναι, να εκτίθεται κυριολεκτικά και μεταφορικά, στο «διψασμένο» και «αδηφάγο» κοινό, υποβάλλοντας τον εαυτό του, πολλές φορές και σε εξευτελιστικές διαδικασίες. Σωστά, έτσι είναι. Πόσο μάλλον, όταν υπάρχει και το πρόσφορο έδαφος, που παρέχουν τα ανεξέλεγκτα ΜΜΕ και οι διάφορες «κοινωνικές» εκπομπές τους (κοινώς «πρωινάδικα», «μεσημεριανάδικα» κ.ά.). Υπάρχουν όμως και κάποια όρια, τα οποία προσφάτως η κυρία Θώδη τα ξεπέρασε κατά πολύ: Δεν περιορίστηκε απλά στο να «πουλάει τρέλα» (με την υπόδειξη των «υπευθύνων» των διάφορων εκπομπών στις οποίες εμφανίζεται, όπως έχει δηλώσει η ίδια), αλλά προχώρησε κι ένα βήμα παραπέρα (με δική της πρωτοβουλία άραγε; ) και άρχισε να πουλάει και ελπίδα.

Έτσι, από εκεί που η κυρία Θώδη ήταν γνωστή (και μάλλον σεβαστή ως όνομα, έστω και σε ένα περιορισμένο σχετικά κοινό) σαν ερμηνεύτρια λαϊκοδημοτικών τραγουδιών (ατάλαντη και «άφωνη» κατ’ εμέ, που οφείλει την όποια φήμη της, περισσότερο στον πολύ καλό κλαρινίστα Γ. Δημητρόπουλο, αλλά αυτό δεν έχει και τόση σημασία) και σήμα κατατεθέν των πανηγυριών (που για κάποιες περιοχές και χωριά, εξακολουθεί να αποτελεί μια από τις ελάχιστες επιλογές διασκέδασης), εξαιτίας ενός «χάπενινγκ», όπου κλήθηκε να ερμηνεύσει με την χαρακτηριστική προφορά της το «Can’ t take my eyes off you» (I love you baby), δημιούργησε μια παράξενη αίσθηση και έγινε «διάσημη». Η συνέχεια ήταν μάλλον αναμενόμενη. Τα ΜΜΕ βρήκαν ένα ακόμα «λαβράκι» και η κυρία Θώδη, θεωρώντας ότι «έπιασε τον παπά απ’ τ’ αρχίδια» (κατά την λαϊκή ρήση), δεν άφησε αυτή την «ευκαιρία» να πάει χαμένη.

Η κυρία Θώδη προφανώς και γνώριζε απ’ την αρχή το κόστος της «διασημότητας», όταν αποφάσισε να πάρει τον «εύκολο δρόμο» της αναγνωρισιμότητας, ο οποίος στηρίζεται στην καθιερωμένη συνταγή της «επιτυχίας»: «Δεν έχει σημασία με ποιον τρόπο ασχολούνται μαζί σου, φτάνει ν’ ασχολούνται». Έτσι,στην ατέρμονη προσπάθεια διατήρησης στην επικαιρότητα, είδαμε την Θώδη σαν Κλεοπάτρα, Πετρούλα, Μαντόνα, Βουγιουκλάκη, υψίφωνο, μπαλαρίνα, τενίστρια, μαγείρισσα, διαιτολόγο, νύφη. Την είδαμε να τραγουδάει στο μπάνιο της, να «μιλάει» γαλλικά, να τα «χώνει» στον πρωθυπουργό, να χορεύει με…ψάρια, να μας εκθέτει τα «κάλλη» της σε ινστιτούτο μασάζ, να ζητάει πίσω την χαμένη της τιμή, εεε…συγνώμη, το χαμένο της…αρνί και τέλος να βρίσκεται στον…φυσικό της χώρο.

Αφού λοιπόν η κυρία Θώδη υποδύθηκε και εξάντλησε(;) όλους τους διαθέσιμους ρόλους, συνειδητοποιώντας προφανώς ότι βρίσκεται στην χώρα που ανθεί η φαιδρά πορτοκαλέα, όπου ότι δηλώσεις είσαι, χωρίς καμία ή σοβαρή συνέπεια, προχώρησε ένα βήμα παραπέρα: Καλεσμένη στην εκπομπή «Μπορώ», της γνωστής από την υπόθεση της «φραπελιάς», Άννας Δρούζα, δεν δίστασε να δηλώσει θαυματοποιός και θεραπεύτρια του καρκίνου. Έπεσε δηλαδή στο χαμηλότερο ίσως ηθικό επίπεδο που μπορεί να βρεθεί κάποιος. Στο χαμηλότερο επίπεδο ανευθυνότητας. Έγινε έμπορος της ελπίδας, ανθρώπων που στην απόγνωσή τους, ξέρει ότι μπορεί να πιστέψουν οτιδήποτε και οποιονδήποτε την προσφέρει. Και δεν βρέθηκε ένας εισαγγελέας να την μαζέψει αυτή την κυρία, τουλάχιστον με τις κατηγορίες της απάτης ή της διασποράς ψευδών ειδήσεων. Όπως δεν βρέθηκε κι ένα ΕΡΣ να μαζέψει όλον αυτόν τον συρφετό που διαιωνίζει αυτή την μπούρδα, μέσα από τους τηλεοπτικούς δέκτες και καλά με την μορφή «ρεπορτάζ».

Μέσα σ’ αυτή τη παραφροσύνη, ένας απ’ αυτούς που θέλησε να επαναφέρει την κυρία Θώδη στην τάξη και να της υπενθυμίσει ότι έχει ξεφύγει από τα «επιτρεπτά» όρια (ακόμα και για τα τηλεοπτικά δεδομένα), ήταν η μάνα της. Μια αγράμματη γυναίκα του χωριού, βγήκε κλαίγοντας και ζήτησε βοήθεια για το παιδί της, «γιατί τον τελευταίο καιρό δεν είναι στα καλά της». Και η απίθανη Θώδη, «έπαιξε» ακόμα και με την μάνα της για να διατηρηθεί στην δημοσιότητα. Δεν δίστασε να την διακωμωδήσει, να κάνει βαρύγδουπες δηλώσεις του τύπου «είναι τυχερή η μάνα μου που με γέννησε» και να την αποκαλέσει ούτε λίγο ούτε πολύ «χωριάτα και αμόρφωτη» (μάλιστα… μίλησε τώρα και η Υπατία).

Κυρία Θώδη (και κάθε κυρία Θώδη), να είστε βέβαιη ότι ανάμεσα στην αγνή «χωριάτα» μάνα σας που απαξιώνετε με τόση ευκολία κι ανάμεσα στην αλλοτριωμένη «πρωτευουσιάνα» Θώδη, η επιλογή του «κοινού» είναι μάλλον εύκολη. Το θέμα είναι αν είστε σε θέση να το αντιληφθείτε. Όπως είναι αμφίβολο αν μπορείτε να αντιληφθείτε, πως άλλο «τραγουδώ στα πανηγύρια» κι άλλο «είμαι για τα πανηγύρια»…

Τα ακόλουθα ψυχοτεχνικά τεστ, είναι απλά ενδεικτικά. Δεν χρειάζεται να τα πάρετε και τοις μετρητοίς.
Για να δείτε τις απαντήσεις ή ερμηνείες, μετακινήστε τον δείκτη του ποντικιού, πάνω σε οποιαδήποτε περιοχή του μαυρισμένου κειμένου.
Πάντως, καλό θα είναι να μην βιαστείτε να το κάνετε αυτό. Δοκιμάστε τον εαυτό σας πρώτα. 🙂

Ένα κορίτσι, ενώ ήταν στην κηδεία της μητέρας της, συνάντησε έναν άνδρα που δεν γνώριζε. Σκέφτηκε ότι ήταν καταπληκτικός, ο άνδρας των ονείρων της και τον ερωτεύτηκε κεραυνοβόλα, αλλά δεν ζήτησε ποτέ τον αριθμό του τηλεφώνου του και έτσι δεν μπορούσε να τον βρει μετά την κηδεία. Μερικές ημέρες αργότερα το κορίτσι σκότωσε την αδελφή του.

Ερώτηση: Ποιο ήταν το κίνητρο της, για τη δολοφονία της αδελφής της;
Η απάντηση ακολουθεί μαζί με μια μικρή ανάλυση. Πριν τα δείτε, απαντήστε εσείς στην ερώτηση όπως νομίζετε καλύτερα.

Απάντηση:
Ήλπιζε ότι ο τύπος θα εμφανιζόταν στην κηδεία της αδελφής της.
Εάν απαντήσατε σωστά, σκέφτεστε όπως ένας ψυχοπαθής.
Αυτό ήταν ένα τεστ που ένας διάσημος Αμερικανός ψυχολόγος χρησιμοποίησε για να βρει εάν κάποιος έχει την ίδια νοοτροπία με έναν δολοφόνο. Πολλοί δολοφόνοι που είχαν ήδη καταδικαστεί και βρίσκονταν στη φυλακή, απάντησαν σ’ αυτό το τεστ με αυτόν ακριβώς τον τρόπο.
Εάν δεν απαντήσατε σωστά, καλό για σας.

Ας υποθέσουμε ότι συμβαίνουν 5 πράγματα ταυτόχρονα μέσα στο σπίτι σας που απαιτούν την προσοχή σας.

1. Χτυπάει το τηλέφωνο.
2. Το μωρό σας κλαίει.
3. Κάποιος χτυπάει την πόρτα σας.
4. Έχετε αφήσει τα ρούχα απλωμένα στο μπαλκόνι και έχει αρχίσει να βρέχει.
5. Έχετε αφήσει την βρύση ανοιχτή στην κουζίνα και το νερό έχει αρχίσει να ξεχειλίζει από το νεροχύτη.

Με ποια σειρά θα διευθετούσατε τα παραπάνω προβλήματα; …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »