Του Χριστού δεν του σπάσανε τα μέλη όπως των δυο άλλων εσταυρωμένων που ήταν δίπλα του, δεν αποκεφαλίστηκε, αλλά όταν τον κατέβασαν από τον σταυρό τον περιθάλψανε και μέχρι σήμερα καλώς τον θρηνούν και τον γιορτάζουν, τον Ασιάτη ήρωα τους και τον τάφο του.

Και τον Λεωνίδα;
Όταν βρέθηκε το άψυχο κορμί του και το αναγνώρισε και ο Δημάρατος, διέταξε να αποκεφαλιστεί το άψυχο κορμί του Λεωνίδα και το σώμα του να σταυρωθεί και να καρφώσουν το κεφάλι του Λεωνίδα σε έναν πάσσαλο.

Ο Λεωνίδας σταυρώθηκε και αποκεφαλίστηκε για σένα, για μένα, για μας, για την ελευθερία της πατρίδος του, της πατρίδος μας, για τα ιδανικά της αρχαίας Ελλάδος τα οποία μέχρι σήμερα εμπλουτίζουν τον ελεύθερο κόσμο. Έδωσε την ζωή του όχι για κάποια αμφισβητούμενη σωτηρία, αλλά είναι ασπίδα σωτηρίας και παράδειγμα αυταπάρνησης στις γενιές που ακολουθούν.

Συγχαρητήρια στους χριστιανούς, συλλυπητήρια στους Έλληνες σε αυτούς που γνωρίζουν ότι σταυρώθηκε ο Ιησούς και δεν γνωρίζουν ότι και ο Λεωνίδας σταυρώθηκε και πράγματι πέθανε για μας και την ελευθερία του (τουλάχιστον) ευρωπαϊκού κόσμου, και «καρφί δεν τους καίγεται» για τον δικό του τάφο· για την δική του σταύρωση…

Πηγή: alfeiospotamos.blogspot.com

Τι ακούνε τ’ αυτάκια μου γιατρέ μου αυτές τις μέρες;
Πάνω που έχω πειστεί ότι το «νταβαντούρι» με το «Άγιο Φως» είναι «μαϊμού», έρχεται η Κρατική Τηλεόραση και μέσα από το δελτίο ειδήσεων, διαβεβαιώνει ότι το Φως λαμβάνεται «θαυματουργικώς» (sic). Και δεν είναι μόνο αυτό γιατρέ μου.
Στο καπάκι, έρχεται και ο μέγας δημοσιογράφος Δήμος Βερύκιος και παραδίδει μαθήματα ιστορίας. Ξέρεις τι καινούργιο έμαθα γιατρέ μου απ’ τον πάνσοφο Βερύκιο; Ότι από το 134 μ.Χ. η ελληνική σημαία κυματίζει αδιαλείπτως στον Πανάγιο Τάφο.
Μα γιατρέ μου, υπήρχε επίσημο ελληνικό κράτος πριν από το 1827; Επίσημη ελληνική σημαία πριν το 1822; Πανάγιος Τάφος πριν το 335 μ.Χ.;

Ο υπάλληλος μιας εταιρίας, ο οποίος επιθυμεί αύξηση του μισθού του, στέλνει τον διευθυντή του ένα μήνυμα, με πολύ…νοήμα:

«Αγαπητέ κύρι€ Δι€υθυντά,

€λ€υθέριος»

Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗ:

«Αγαπητέ κ. Ελευθέριε,

Υ.Γ.: Το Σαββατοκύριακο θα είμαι στο εξΟΧΙκό μου, αν χρειαστείτε κάτι».

Ρώσοι χειρουργοί στα Ουράλια βρέθηκαν μπροστά στην μεγαλύτερη έκπληξη της καριέρας τους, όταν εντόπισαν ένα δεντράκι ερυθρελάτης 5 εκατοστών να έχει κυριολεκτικά φυτρώσει στα πνευμόνια ενός 28χρονου Ρώσου. Οι γιατροί που μελέτησαν το σπάνιο αυτό περιστατικό, εικάζουν ότι το δέντρο φύτρωσε εκεί όταν ο νεαρός άνδρας εισέπνευσε έναν σπόρο.

Ο 28χρονος Αρτιόμ Σιντορκίν (Artyom Sidorkin), από την πόλη Ιζέβσκ (Izhevsk), βρέθηκε αρχικά στο χειρουργείο λόγω υποψίας καρκίνου, καθώς παραπονέθηκε για αφόρητους πόνους στο στήθος, έντονο βήχα και αιμόπτυση. Οι ακτινογραφίες του όμως, δεν έδειξαν ότι υπάρχει όγκος, αλλά ένα ξένο σώμα δίπλα στον πνεύμονα του.

«Όταν αρχίσαμε να κόβουμε με το νυστέρι γύρω από τον όγκο, βρήκαμε ένα ξένο αντικείμενο. Μετά ανακαλύψαμε ένα ζωντανό κλαδί ελάτης! Ήταν μεγάλη έκπληξη!», τόνισε ο χειρουργός που αρχικά νόμιζε ότι είχε παραισθήσεις.

Γιατροί που ήταν παρόντες στο χειρουργείο, έμειναν εμβρόντητοι όταν είδαν…πράσινες βελόνες!
«Το κλαδί ήταν πράσινο, σαν να το είχαμε μόλις κόψει από το δάσος!», είπε ο Σεργκέι Σουκάνοφ, γιατρός στο νοσοκομείο εκεί.

Θεωρούν ωστόσο ότι ο 28χρονος εισέπνευσε τον σπόρο, ο οποίος εγκαταστάθηκε στον πνεύμονα και φύτρωσε εκεί.

Το κομμάτι του πνεύμονα που αφαιρέθηκε μαζί με το μικρό έλατο φυλάχθηκε σε ειδικό διάλυμα για να μελετηθεί καθώς παρόμοιο φαινόμενο δεν έχει εμφανιστεί ξανά παγκοσμίως…

Πηγή: ert.gr

«Το Δημοτικό τραγούδι, αλλά και γενικά κάθε τραγούδι θέλει ψυχή. Ο τραγουδιστής πρέπει να έχει ίσκιο. Να σε γοητεύει».
Αλέκος Κιτσάκης.

Τον αποκάλεσαν Καζαντζίδη του δημοτικού τραγουδιού εξαιτίας της τεράστιας έκτασης της φωνής του και των μελωδικών γυρισμάτων του αλλά και της σχέσης που είχε με τους μετανάστες. Είναι ο άνθρωπος, που το 1983 τραγούδησε στη Μελβούρνη, μπροστά σε 120.000 κόσμο και ανάγκασε μια εφημερίδα της ομογένειας να γράψει «Η επίσκεψη του μεγάλου Έλληνα τραγουδιστή Αλέκου Κιτσάκη στην Αυστραλία, επισκίασε και αυτή του Κωνσταντίνου Καραμανλή» (έναν χρόνο πριν είχαν σπεύσει να ακούσουν τον Καραμανλή μόνο 70.000).

Ο Αλέκος Κιτσάκης γεννήθηκε το 1934, στο Ριζοβούνι Πρέβεζας, το οποίο είναι γνωστό κι ως «Λάκκα Σούλι».
Σε ηλικία οκτώ μηνών ορφάνεψε από μητέρα, και ένα χρόνο αργότερα, και από πατέρα. Τον μικρό Αλέκο και τον μεγαλύτερο αδελφό του Σταύρο τους μεγάλωσε ο θείος τους Γιώργος Γιαννακάκης. Θα μείνει και δεύτερη φορά ορφανός, καθώς σύντομα πέθανε και η μητριά-θεία του. Σε ηλικία έξι χρόνων ο θείος του «σκάρισε» με την στάνη. Ο μικρός Αλέκος, όλη την μέρα που έβοσκε τα πρόβατα ήταν με το τραγούδι στο στόμα, κάτι που έκανε τους συγχωριανούς του να καταλάβουν ότι έχει ταλέντο στο τραγούδι. Μάλιστα τον έπαιρναν στο καφενείο, τον κερνούσαν λουκούμι, και τον έβαζαν να τραγουδήσει. Ο μικρός Αλέκος, δεν τραγουδούσε πάντα, από ευχαρίστηση και μόνο:
«Θυμάμαι μια φορά, παιδάκι τότε εγώ, γινόταν ένας γάμος στο Γαλατά. Φύλαγα τα πρόβατα κοντά, πιάνω ένα τραγούδι και σταμάτησε ο γάμος… Από πού έρχεται αυτή η φωνή; είπαν, λες και ήταν ένα σπάνιο αηδόνι. “Ο Αλέξης, ο Αλέξης”, φώναξαν. Και μπας και με ακούσουν και με καλέσουν στο γάμο να μου δώσουν και μένα ένα πιάτο φαΐ. Δύσκολες εποχές, πετσί και κόκαλο ήμουνα… Μια μέρα, θυμάμαι, με έβαλε ένας άνθρωπος, Δόσης λεγότανε, να τραγουδάω για να μου δώσει ένα πορτοκάλι. Τραγουδούσα όλη μέρα, με πέθανε. Όλη μέρα για ένα πορτοκάλι…».

Την πρώτη του εμφάνιση σε κοινό, ο νεαρός Κιτσάκης την πραγματοποίησε σε έναν γάμο, όπως θυμάται ο ίδιος:
«Εγώ βοσκούσα τα πρόβατα κι όταν πέρασε από μπροστά μου ο κόσμος άρχισα να τραγουδάω. Αμέσως σταμάτησε ο γάμος και όλοι έκαναν σιωπή να με ακούσουν. Εγώ τραγούδησα μήπως και με ακούσει κανείς και του αρέσω και με καλέσει στη συνέχεια στο γάμο να τραγουδήσω και να φάω ένα κομμάτι ψωμί. Είχα φτώχεια και ορφάνια. Η ενέργειά μου αυτή είχε αποτέλεσμα και με κάλεσαν στο γάμο. Τραγούδησα όλο το βράδυ, αλλά το σημαντικότερο για μένα ήταν ότι έφαγα καλό φαγητό. Αυτή ήταν και η πρώτη παρουσία μου ως τραγουδιστής μπροστά σε κοινό».

Ένας μακρινός του συγγενής ο Νίκος Σουλιώτης με δυσκολία τον πήρε από τον θείο του και τον πήγε στην Αθήνα, δήθεν για καλύτερα, αλλά εκεί τον βρήκαν τα χειρότερα. Όταν πήγε στην Αθήνα, κοιμόταν σε γκαράζ: «Πατησίων 1, στο πάτωμα, σε μια βελέντζα· προίκα της μάνας μου», όπως περιέγραφε ο ίδιος. Από τσοπάνος γιδιών στα βουνά της Ηπείρου, έγινε φύλακας γουρουνιών στο Γουδί. Ο μικρός Αλέκος διαμαρτυρήθηκε και απείλησε τον συγγενή του ότι θα ξαναπάει στο χωριό αν δε του έβρισκε άλλη δουλειά, και ο Σουλιώτης, τον Δεκέμβριο το 1946, τον γνώρισε στον πρόεδρο της Πανηπειρωτικής Συνομοσπονδίας, που τον καλούσε να τραγουδάει σε κάθε εκδήλωση της. Ο Γενικός Γραμματέας, και ταμίας της Πανηπειρωτικής είχαν πιστέψει στο ταλέντο του Κιτσάκη, και αποφάσισαν να τον παρουσιάσουν στο θέατρο της Κυβέλης. Έτσι, σε ηλικία 12 ετών, ο Αλέκος Κιτσάκης ντυμένος τσολιάς βγαίνει στη σκηνή και τραγουδάει την «Τζαβέλαινα», κατενθουσιάζοντας όλο το ακροατήριο. Η στιγμή αυτή, ήταν φυσικά αξέχαστη για τον Αλέκο Κιτσάκη:
«Ήτανε 11 Ιανουαρίου του 1947 στο θέατρο της Αλίκης. Φαντάσου τότε, 11 χρονών παιδί, να βγει με καμάρι και να τραγουδάει για πρώτη φορά σε θέατρο. Στο πρόγραμμα που βγάλανε τότε λέγανε ότι τραγουδάει και ο μικρός Αλέξης. Ήμουν, που λες, συμπαθητικό παιδάκι. Γεννήθηκα έτσι. Είχα ίσκιο. Όποιος με γνώριζε ήθελε να με κάνει παιδί του.

Μετά την κοπή της πίτας με παίρνει ο Ζώης λοιπόν και με πάει στο Μινιόν. Τότε φορούσα ένα τραγίσιο κοντό παντελόνι, σκληρό Παναγιά μου, μου έτρωγε τα γόνατα και μου τα μάτωνε. Και με παίρνει λοιπόν, να είναι καλά εκεί που είναι τώρα ο άνθρωπος, για να μου βγάλει μια φωτογραφία για να θυμάμαι, μου λέει, που ήμουνα και πώς ξεκίνησα …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »