Ένα ζευγάρι, ήταν νιόπαντρο, μόλις δύο εβδομάδων. Ο σύζυγος, αν και πολύ ερωτευμένος, ανυπομονούσε να πάει στην πόλη και να διασκεδάσει με τους παλιούς του φίλους, και λέει στη νέα γυναίκα του:
– Γλύκα, θα βγω έξω και θα γυρίσω σύντομα.
– Που θα πας λουκουμάκι μου; ρώτησε η γυναίκα του.
– Πάω εδώ δίπλα σε ένα μπαρ, κούκλα μου για μια μπίρα.
Τότε η γυναίκα του, του λέει:
– Θέλεις μπίρα αγάπη μου;
Πάει στο ψυγείο, ανοίγει την πόρτα, και του δείχνει 25 διαφορετικά είδη μπίρας, από 12 διαφορετικές χώρες Γερμανία, Ολλανδία, Ιαπωνία, Ινδία, κ.λ.π. Ο σύζυγος δεν ξέρει τι να κάνει, και το μόνο πράγμα που μπορεί να σκεφτεί είναι:
– Ναι, τρελιάρα μου αλλά το μπαρ, ξέρεις, έχει το παγωμένο ποτήρι.
Δεν πρόλαβε να τελειώσει την πρόταση του, όταν η γυναίκα του τον διακόπτει, και του λέει:
– Θέλεις παγωμένο ποτήρι, πασά μου;
Πάει στην κατάψυξη και βγάζει ένα τεράστιο ποτήρι μπύρας, τόσο παγωμένο που κρύωνε που το κρατούσε. Ο σύζυγος, έδειχνε λιγάκι χλωμός, και λέει:
– Αγαπούλα μου, στο μπαρ όμως έχουν αυτά τα ορεκτικά, που είναι αληθινά νοστιμότατα. Δε θα αργήσω. Θα γυρίσω αμέσως. Στο υπόσχομαι. Εντάξει;
– Θέλεις ορεκτικά τσαχπινογαργαλιάρη μου; λέει η γυναίκα του. Ανοίγει τον φούρνο, και βγάζει έξω 15 πιάτα διαφορετικών ορεκτικών φτερούγες κοτόπουλου, χοιρινό κρέας, κ.λπ.
Ο σύζυγος τότε επιχειρεί την τελευταία του προσπάθεια.
– Μα σουλτάνα μου, στο μπαρ φωνάζουν, λένε άσχημα λόγια και τέτοια. Έχει χαβαλέ και μου έχει λείψει αυτό.
– Θέλεις ν’ ακούσεις άσχημα λόγια πρόστυχε άντρα; Ορίστε πιες τη κωλομπίρα σου και φάε τα γαμημένα σνακς σου, γιατί δεν πρόκειται να πας πουθενά! Το ‘πιασες μαλάκα;

«Άμα ζήσω, θα τους γαμήσω. Άμα πεθάνω, θα μου κλάσουν τον πούτσο!».
Γεώργιος Καραϊσκάκης

Ο Γεώργιος Καραϊσκάκης ή Καραΐσκος, αποτελεί μια από τις πιο θρυλικές μορφές της Επανάστασης του 1821. Υπήρξε αρχικά Αρματολός και στην συνέχεια αρχιστράτηγος της Ρούμελης (Στερεά Ελλάδα) κι ένας εκ των κορυφαίων στρατηγών του Αγώνα.

Απ’ όλους τους ιστορικούς αναφέρεται ως «γιος της καλογριάς» Ζωής Διμισκή (ανιψιά του περίφημου κλεφταρματολού της Άρτας Γώγου Μπακόλα και χήρα του Γιαννάκη Μαυροματιανού που πέθανε νωρίς), που γεννήθηκε το 1782 εντός σπηλαίου κοντά στο χωριό Μαυρομμάτι Καρδίτσας. Για κάποιους, πατέρας του ήταν ο κλεφταρματωλός του Βάλτου Δημήτρης Ίσκος (Φωτιάδης) ή Καραΐσκος (Περραιβός, Γαζής, Βλαχογιάννης), για κάποιους άλλους ο κλέφτης Αραπόγιαννος, ενώ για κάποιους άλλους παραμένει μυστήριο. Υπάρχει όμως και μία σημαντική μαρτυρία του υπαρχηγού του Ναπολέοντος Ζέρβα και του ΕΔΕΣ Μιχάλη Μυριδάκη που θα πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπ’ όψιν για την πατρική του καταγωγή. Στο βιβλίο του «Η Εθνική Αντίσταση ΕΔΕΣ-ΕΘΕΑ 1941-44 τόμος Α΄», αναφέρει ότι όταν βρισκόταν στο χωριό Σκουληκαριά της Ηπείρου πολεμώντας τους Ιταλούς, συνομιλούσε με κατοίκους του χωριού.

Ένας απ’ αυτούς του είπε για την καταγωγή του Καραϊσκάκη:
«Εγνώριζα ότι ο Καραϊσκάκης καταγόταν απ’ την Σκουληκαριά αλλά μου έκανε εντύπωση, όταν μου είπαν, ότι πρώτα είχε αρχίσει αυτός τον εθνικό αγώνα απ’ τον Αη Λια. Όταν δε, ερώτησα αυτόν πως το γνωρίζει αυτός μου απήντησε, ότι απ’ τις ιστορίες παλαιοτέρων συγχωριανών του και από ένα μικρό βιβλίο που είχαν εκδώσει το 1843 δώδεκα δημογέροντες της Σκουληκαριάς, δηλαδή δεκαοκτώ έτη μετά απ’ τον θάνατό του, σχετικά με τον τρόπο που εγεννήθη απ’ τους γονείς του και την ιστορία των πρώτων χρόνων της ζωής του.

Μετά από οκτώ έτη ξαναγύρισε στην περιοχή του τόπου της γεννήσεώς της. Εγκαταστάθηκε σαν Ζωή πάλι στο χωριό Δούνιτσα του Βάλτου γειτονικό χωριό της Σκουληκαριάς. Εκεί δούλευε και είχε μαζί της τον γιο της Γεώργιο στο αρχοντικό του Δημητρίου Ίσκου, που σαν τραυματία τον είχε περιποιηθεί στο μοναστήρι τ’ Αη Γιώργη της Καρδίτσας. Επειδή το παιδί δούλευε σαν παραγιός του Ίσκου και είχε πολύ μαύρο δέρμα, τα παιδιά της Δούνιτσας τον φώναζαν Καρά (από την τουρκική λέξη kara=μαύρος, πολύ μελαχροινός) του Ίσκου. Λόγω του ότι το μυστικό είχε μαθευτεί οι κλέφτες αδελφοί της Διαμάντως σκότωσαν τον σπιούνο Νικόλαο Πλακιά μέσα στον συνοικισμό Γιαννιώτη, όταν αυτός οδηγούσε τούρκικο ασκέρι εναντίον τους».

Επομένως σύμφωνα με αυτή την μαρτυρία ο Καραϊσκάκης, ούτε γιος καλόγριας υπήρξε, όπως αρέσκεται να προσφωνείται απ’ την «επίσημη ιστορία» μας, ούτε πατέρα είχε τον Ίσκο ή τον Αραπόγιαννο. Οι πρώτοι βιογράφοι του, Γεώργιος Γαζής, Δημ. Αινιάν και Κων/νος Παπαρρηγόπουλος ομολογούν και γράφουν, πως ο Καραϊσκάκης είναι Αρτινός και γεννήθηκε στη Σκουληκαριά. Οι αγωνιστές του ’21 Νικόλαος Κασομούλης και Λάμπρος Κουτσονίκας γράφουν, ότι «Ο Καραϊσκάκης κατήγετο από το Ραδοβύζι» εννοώντας, βέβαια, τη Σκουληκαριά. Οι ξένοι Ιστορικοί Φ. Πουκεβίλ. Μ. Μπαρθόλντι και ο Αύγουστος Φάμπρ γράφουν πως ο Καραϊσκάκης είναι Αρτινός και γεννήθηκε στη Σκουληκαριά. Ο ίδιος δεν μίλησε ποτέ και σε κανέναν για τον πατέρα του, παρά αποκαλούσε τον εαυτό του περήφανα και σαρκαστικά μπάσταρδο ή μούλο.

Τα παιδικά χρόνια
Πέρασε πολύ δύσκολα παιδικά χρόνια, τρώγοντας «ξύλο και μπομπότα». Ντύνονταν με κουρέλια με ήλιο και με χιόνι. Ξυπόλητος όπως ήταν χειμώνα καλοκαίρι συνήθισε να περπατάει στις πέτρες και στα χιόνια στ’ αγκάθια και στις τσουκνίδες, ανέβαινε τα βουνά πιο γρήγορα από τα κατσίκια που φύλαγε, έγινε ένα με αυτά έμαθε τα κατατόπια και τα περάσματα σκαρφάλωνε μαζί τους εκεί που δεν πήγαινε άνθρωπος, γιατί μαζί τους αισθάνονταν καλύτερα πιο άνετα, έβλεπε τον κόσμο από μακριά. Σε ηλικία οκτώ ετών έχασε την μητέρα του τον μόνο άνθρωπο που του φέρονταν ανθρώπινα. Η ζωή του έγινε κόλαση. Οι ξένοι καταφρόνεσαν το παιδί περισσότερο από ποτέ και γύρευαν μ’ αδιάκοπη δούλεψη να τους πληρώνει το ξεροκόμματο που του έδιναν να φάει. Όταν τσακώνονταν με κάποιο άλλο παιδί μαζευόντουσαν όλοι μαζί, τον έδερναν και τον αποκαλούσαν μπάσταρδο και μούλο άσχετα αν είχε δίκιο η όχι. Ήταν φιλόνικος, βλάσφημος και βωμολόχος, χαρακτηριστικά που απέκτησε από αυτά τα δύσκολα παιδικά του χρόνια.

Όταν μεγάλωσε δεν ξέχασε την μιζέρια την φτώχεια και την αδικία που πέρασε στα παιδικά του χρόνια. Γι’ αυτό συμπονούσε τον αδύνατο και κατηγορούσε όσους του φέρνονταν άδικα. Συχνά, όταν πια μεγάλωσε έλεγε: «Όποιος γίνεται αφέντης χωρίς να γίνει δούλος, είναι μπάσταρδος αφέντης κι αλίμονο στο δούλο». …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Η Εκκλησία πάντα ήταν κοντά στην μαθητική νεολαία. Όχι με λόγια, αλλά με έργα.

Εν αρχή ην ο αναλυτικός οδηγός εξομολόγησης, με τον οποίο τα παιδιά γνωρίζουν το στοργικό πρόσωπο της θρησκείας, καθώς και τι πρέπει και τι δεν πρέπει να κάνουν, για να πάνε στον Παράδεισο.

Γι’ αυτό λοιπόν, καλά μου παιδιά, δώστε προσοχή στα όσα γράφει το ακόλουθο εκκλησιαστικό έντυπο, γιατί μπορεί να έχετε πρόβλημα, όταν θα πάτε να εξομολογηθείτε. Φροντίστε λοιπόν να πάτε διαβασμένα…

Η Εκκλησία όμως είναι κοντά στους μαθητές και σε ένα από τα πιο καθοριστικά σημεία της μαθητικής τους ζωής: Στις πανελλήνιες εξετάσεις. Ανιδιοτελώς πάντα…

Βοήθειά μας…

Οι εικόνες «αλιεύθηκαν» από το phorum.gr και το roides.wordpress.com (από stardust30.wordpress.com)

Όλα ξεκίνησαν το 1979, όταν ο τότε υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων Ιωάννης Βαρβιτσιώτης έλαβε στο γραφείο του μια φωτογραφία και μια ηχογραφημένη τηλεφωνική συνομιλία. Στη φωτογραφία απεικονίζονταν ο μητροπολίτης Πρεβέζης Στυλιανός Κορνάρος, στο κρεβάτι με μια γυμνή γυναίκα να κάθεται πάνω του…ιππαστί, ενώ η μαγνητοταινία ήταν ακόμα πιο αποκαλυπτική. Ούτε λίγο ούτε πολύ ο «ιππαστί δεσπότης» (όπως έμεινε γνωστός έκτοτε) έκανε τηλεφωνικό σεξ με την παντρεμένη ερωμένη του και μετά από ένα πλήθος βρομόλογων…αυτοϊκανοποιούνταν με δυνατές κραυγές. Αφού εξετάστηκαν με τα μέσα της εποχής η φωτογραφία και η μαγνητοταινία για τυχόν πλαστογραφία, απεστάλησαν στον αρχιεπίσκοπο Σεραφείμ για να διεξάγει έρευνα επί του θέματος. Οι έρευνες κράτησαν πολλά χρόνια και επιχειρήθηκε συγκάλυψη του θέματος, «για να μη θιχτεί το κύρος της Εκκλησίας»… Αξίζει να σημειωθεί ότι με αυτό το σκάνδαλο έγινε ευρύτερα γνωστός ο αμφιλεγόμενος δημοσιογράφος Σπύρος Καρατζαφέρης.

Σύμφωνα με μαρτυρίες ιερέων στο Σπύρο Καρατζαφέρη, ο συγκεκριμένος μητροπολίτης είχε πολύ πλούσια ερωτική ζωή, τις περισσότερες φορές με παντρεμένες γυναίκες. Συγκεκριμένα, ο οδηγός του και μεταφορέας των γυναικών του πατήρ Σταύρος Κασκάνης δήλωσε ότι σε ένα χρόνο πέρασαν από το μέγαρο του μητροπολίτη πάνω από…50 γυναίκες. Ανέφερε ακόμα περίεργες ιστορίες με ομαδικά όργια και φωτογραφήσεις των ερωμένων του σε ερωτικές πόζες, ακόμα και μέσα στην εκκλησία! Εκτός από χρέη οδηγού και μεταφορέα γυναικών, ο π. Κασκάνης ήταν και ο προσωπικός φωτογράφος του «αγίου» Πρεβέζης. Αυτός αποθανάτιζε τις ερωμένες του δεσπότη σε διάφορες στάσεις, ικανοποιώντας (και αυτό) το βίτσιο του Στυλιανού.

Το ποτήρι όμως ξεχείλισε όταν ο…αχόρταγος δεσπότης έστρεψε τις ορμές του στην ίδια τη γυναίκα του οδηγού και φωτογράφου του, π. Κασκάνη! Μετά από όλες τις «εξυπηρετήσεις» που του είχε κάνει, ο ιερέας έβλεπε τον αχόρταγο ρασοφόρο σάτυρο να του κλέβει και την παπαδιά! Μάλιστα, η συγκεκριμένη παπαδιά δήλωσε στο δημοσιογράφο ότι συνευρέθηκε με τον Στυλιανό μετά από επανειλημμένες απειλές κατά της ίδιας και του άντρα της, ότι θα «τους καταστρέψει».

Στην ηχογραφημένη συνομιλία διαρκείας μιας ώρας περίπου, το λεξιλόγιο ήταν τόσο «σκληρό», ώστε σύμφωνα με δηλώσεις του, ο μητροπολίτης Μυτιλήνης Ιάκωβος που ανέλαβε την ανάκριση λιποθύμησε μόλις την άκουσε (αν και οι «κακές γλώσσες» λένε ότι λιποθύμησε λόγω έντονης ερωτικής εξάψεως η οποία προκλήθηκε απ’ όσα «γαργαλιστικά» άκουγε)! Ένα ενδεικτικό απόσπασμα είναι το ακόλουθο:
– Θα είσαι η γλυκιά και φλογερή πουτάνα μου. Πες μου τι θα είσαι;
– Θα είμαι η πουτάνα σας δέσποτα!
(σ.σ.: ως φαίνεται, ο Στέφανος Κορκολής, ήρθε δεύτερος, ως προς την χρήση αυτής της «ιστορικής» φράσεως)

Στις εφημερίδες δημοσιεύονται φωτογραφίες του Μητροπολίτη. Επί ημέρες οι εφημερίδες δημοσιεύουν αναλυτικές αναφορές για την υπόθεση μαζί με τους σκανδαλιστικούς διαλόγους. H υπόθεση φθάνει να γίνει ακόμη και θεατρικό έργο και κινηματογραφική ταινία («Ο άγιος Πρεβέζης», του Δημήτρη Κολλάτου). Ο μητροπολίτης Πρεβέζης υποχρεώνεται σε παραίτηση για «λόγους υγείας». Στη διάρκεια της εκκλησιαστικής ανάκρισης, μετά από πολύμηνες και κουραστικές ανακρίσεις, ο βασικός κατήγορος ιερέας δηλώνει ότι δεν μπορεί να προσκομίσει το «αρνητικό» της φωτογραφίας και ύστερα από αυτό ο Στυλιανός Κορνάρος απαλλάσσεται. Δεν του δίδεται όμως η δυνατότητα να επιστρέψει στη μητρόπολη. Τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του τα πέρασε σε ένα μικρό διαμέρισμα της οδού Κεφαλληνίας στην Κυψέλη μαζί με τη μητέρα του και την αδελφή του.

Ο Στυλιανός Κορνάρος, είχε διατελέσει στρατιωτικός ιερέας και εξομολόγος στο στρατόπεδο συγκέντρωσης της Μακρονήσου μετά τον εμφύλιο, ενώ σύμφωνα με καταγγελίες απειλούσε τους κρατούμενους ακόμα και με…πιστόλι, ενώ συμμετείχε ενεργά σε βασανιστήρια. Επιπλέον, «κάρφωνε» τυχόν πληροφορίες που αποσπούσε μέσω του ιερού μυστηρίου της εξομολόγησης στους διοικητές του στρατοπέδου, με ολέθρια αποτελέσματα για τους κρατούμενους που νόμιζαν πως όσα έλεγαν ήταν εμπιστευτικά. Λόγω μάλιστα αυτής της τακτικής του, του αποδόθηκε το προσωνύμιο «παπα-Καρφής».

Ο Στυλιανός Κορνάρος απεβίωσε τον Δεκέμβριο του 1999 και κηδεύθηκε στην Τήνο.

Ο όρος «Νενέκος», είναι συνώνυμος της εθνικής προδοσίας και μάλιστα του χειρίστου είδους, καθώς ο προδότης δεν περιορίζεται απλά στην επαίσχυντη πράξη της προδοσίας, αλλά παίρνει εμφανώς το μέρος του εχθρού, τασσόμενος εμπράκτως εναντίων των συμπατριωτών του.

Η απαξιωτική και μειωτική αυτή έκφραση, οφείλεται στον Νενέκο, έναν οπλαρχηγό της Επανάστασης του 1821. Ο Δημήτριος Νενέκος καταγόταν από το χωριό Ζουμπάτα των Πατρών κι έγινε οπλαρχηγός του προκρίτου της Πάτρας Βενιζέλου Ρούφου (ο Ρούφος αργότερα, διετέλεσε πρωθυπουργός), αφού προηγουμένως δολοφόνησε τους πολεμιστές Σπανοκυριάκο και Σαγιά που διεκδικούσαν το ίδιο αξίωμα.

Αρχικά διακρίθηκε στις πολιορκίες της Πάτρας και του Μεσολογγίου, αλλά μετά την άλωση του, συνεργάστηκε με τον αλβανικής καταγωγής, Αιγύπτιο στρατηγό Ιμπραήμ, ο οποίος του προσέφερε ορισμένα προνόμια. Το 1826 προσκύνησε και συμπαρέσυρε μαζί του και πολλούς άλλους. Το 1827, επικεφαλής των Τουρκοπροσκυνημένων πολέμησε εναντίον των Ελλήνων και τους νίκησε. Για αυτά τα «κατορθώματα» του και με τη μεσολάβηση του Ιμπραήμ, έγινε με διαταγή του Σουλτάνου, «μπέης».

Οι «προσκυνημένοι», σε συνάρτηση και με την επέλαση του Ιμπραήμ, αποτέλεσαν εκείνη την εποχή, μεγάλο πρόβλημα για την έκβαση της Επανάστασης και την έθεταν σε άμεσο κίνδυνο. Ήταν τότε, που ο Γέρος του Μοριά, Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, βλέποντας τις θυσίες και τους αγώνες των Ελλήνων, να πηγαίνουν χαμένοι, από την μάστιγα των «προσκυνημένων» (στα απομνημονεύματά του ο Κολοκοτρώνης μάλιστα σημειώνει χαρακτηριστικά: «Μόνον εις τον καιρόν του προσκυνήματος εφοβήθηκα διά την πατρίδα μου»), αντέτεινε το ιστορικό «Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους!» και «ξαναζωντάνεψε» την ετοιμοθάνατη Επανάσταση. Απάντησε με μια χωρίς προηγούμενο τρομοκρατία στην τρομοκρατία του Ιμπραήμ. Όσα χωριά αρνούντο να επανέλθουν στο ελληνικό στρατόπεδο, δέχονταν αιφνιδιαστικές επιθέσεις από τους άνδρες του Γέρου. Σε όλο τον Μοριά οι πρωτεργάτες του προσκυνήματος συλλαμβάνονταν και εκτελούνταν. Στις πλατείες των χωριών οι απαγχονισμένοι συνεργάτες του εχθρού έκαναν τους διστακτικούς κατοίκους να λάβουν πολύ σοβαρά υπόψη τους τις απειλητικές προειδοποιήσεις του Έλληνα στρατηγού.

Όταν ο Ιμπραήμ από την Πάτρα ξεκινούσε για τα Καλάβρυτα με τον στρατό του και το Νενέκο με 2.000 δικούς του(!) στο χάνι του Βερβένικου ο Ιμπραήμ παραδρόμησε και περαπλανήθηκε μέσα στο δάσος ώσπου έπεσε πάνω στο Νενέκο και τους Αρβανιτάδες του. Στου Δεσπότη τη Βρύση καθώς προχωρούσε αυτός με τη νέα του συνοδεία κοιμήθηκε. Στην διάρκεια του ύπνου του όμως τον φύλαγαν καλά οι Νενεκαίοι γι’ αυτό σαν έφτασε στο στρατόπεδό του «επήνεσε τον Νενέκον δια την πίστην του,και παρρήσια μάλιστα τον εχάιδευσε με τα χέρια του ενώπιον των επισήμων Τούρκων». Ο Κολοκοτρώνης μαθαίνοντας ότι ο Νενέκος είχε τον Ιμπραήμ στα χέρια του και δεν τον «έφαγε», σύμφωνα με τα απομνημονεύματα του υπασπιστή του Φωτάκου, αγανάχτησε που «…ωρκίσθει παρρησία ημών εις τον Μεγάλον Θεόν των Ελλήνων και είπεν, ότι επιθυμεί τον φόνον του Νενέκου, και αν τον εύρισκε πουθενά με τα ίδια του τα χέρια τον εφόνευεν, πράγμα πολύ παράξενον και πρωτάκουστον απο το στόμα του Κολοκοτρώνη να ομιλή περί φόνου, και ότι μόνος του θέλει να τον κάμη».

Η εκτέλεση του Νενέκου, έγινε τελικά το 1828, κατ’ εντολήν του Κολοκοτρώνη, από τον αδελφό του δολοφονημένου Σαγιά.

Έκτοτε, το όνομα του Νενέκου ταυτίστηκε με τον προσκυνημένο, το δουλοπρεπή άνθρωπο, το μίασμα, τον προδότη, τον άνθρωπο που δεν έχει σε τίποτα να ξεπουλήσει τις ιδέες του, την αξιοπρέπεια του, την εθνική, την αγωνιστική του ταυτότητα, πουλώντας τους παλιούς συναγωνιστές του και συμπράττοντας με παλιούς αντιπάλους του προκειμένου να εξυπηρετήσει τα συγκυριακά του συμφέροντα.