Συνέβη σε ελληνικό γήπεδο και σε επίσημο αγώνα του πρωταθλήματος βόλεϊ γυναικών, μεταξύ Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού.
Οι αθλήτριες του Παναθηναϊκού, αφού κέρδισαν τον αγώνα και το πρωτάθλημα, εμφανίστηκαν στο γήπεδο για να πανηγυρίσουν, φορώντας μπλουζάκια, δώρο των οργανωμένων οπαδών της Θύρας 13, τα οποία είχαν τυπωμένο στην πλάτη, το σεξιστικό σύνθημα της εξέδρας «ΤΣΟ ΚΑΙ ΛΟ», το οποίο μεταφράζεται σε «ΠΟΥΤΣΟ ΚΑΙ ΞΥΛΟ» (το «ποίημα» συνεχίζει «ΣΤΟΝ ΠΟΥΣΤΑΡΑ ΤΟΝ ΘΡΥΛΟ»). Δηλαδή, ένα χυδαίο σύνθημα των φανατικών οπαδών, η διοίκηση του Παναθηναϊκού, ουσιαστικά το νομιμοποίησε και το επισημοποίησε (αφού επέτρεψε να γίνει κάτι τέτοιο), βάζοντάς το μέσα στο γήπεδο, με τον πιο πανηγυρικό τρόπο.

Το τραγικό, είναι ότι αυτοί οι κύριοι, πραγματοποιούν συνεδριάσεις επί συνεδριάσεων, για την δήθεν πάταξη της βίας, όταν οι ίδιοι την βάζουν στα γήπεδα από την πίσω πόρτα και έχουν το θράσος μάλιστα να απαιτούν και την κρατική προστασία (=αστυνομία, που την πληρώνουμε για να προστατεύει τα παραγοντικά και οπαδικά παιχνιδάκια, του κάθε ματσωμένου προέδρου).

Δεν θα σχολιάσουμε, ότι αυτό το χυδαίο σύνθημα, καταδέχτηκαν να το βάλουν στην πλάτη τους γυναίκες, ούτε θα γίνει συμψηφισμός, της συγκεκριμένης ηλιθιότητας, με εμετικά συνθήματα ή ανάλογες ενέργειες, οπαδών άλλων συλλόγων. Τα ίδια σκατά είναι κι αυτοί, αλλά τουλάχιστον μέχρι τώρα, δεν υπήρχε και η, έστω και άτυπη, κάλυψη του συλλόγου που τους συντηρεί. Ούτε τα προσχήματα δεν κρατήθηκαν (έστω μια χλιαρή «καταδίκη» του συμβάντος).

Και για όλα αυτά, δεν κουνήθηκε φύλλο (πλην της εύλογης διαμαρτυρίας του Ολυμπιακού). Σαν να ήταν κάτι το απολύτως λογικό, υγιές και φυσιολογικό.

Να τους χαιρόμαστε…

Κατά μία εκδοχή που φαίνεται, πως είναι και η επικρατέστερη, τη φράση «Δυο γάιδαροι μαλώνανε σε ξένον αχυρώνα», την είπε ο Γέρος του Μοριά, ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, όταν βρισκόταν στη Ζάκυνθο (πριν αρχίσει η επανάσταση).

Τότε άκουσε, πως ο Ναπολέων Βοναπάρτης -αυτοκράτορας της Γαλλίας- μάλωνε με τον τσάρο της Ρωσίας, για το ποιος από τους δυο θα έπαιρνε την Πολωνία.
– Τι είναι αυτή η Πολωνία; ρώτησε ο Κολοκοτρώνης.
Του εξήγησαν τότε, πως ήταν ένα κράτος, μία χώρα, που δεν ήταν ούτε γαλλική ούτε ρωσική και πως τσακωνόντουσαν οι δυο Μεγάλοι, ποιος θα την πάρει.

– Δυο ψυχικοί (γάιδαροι) μαλώνουνε σε ξένο αχυρώνα, είπε τότε ο Κολοκοτρώνης.

Αν κι ο πρώτος που είπε αυτή τη φράση, μάλλον δεν είναι ο Κολοκοτρώνης, αυτός, τουλάχιστον, μας την έκανε γνωστή.

Παραπλανητική η πρόσφατη αναπαράσταση του παλαιότερου δήθεν Ευρωπαίου 35.000 ετών από τα Καρπάθια

Η αρχική είδηση (4 και 5 Μαΐου 2009) που πέρασε στα ΜΜΕ (Daily Mail Online και στη συνέχεια σε ελληνικές κ.ά. εφημερίδες, όπως το Έθνος), είναι ότι επιστήμονες ανάπλασαν το πρόσωπο, με βάση οστά από σπήλαιο των Καρπαθίων (Peştera cu Oase), του αρχαιότερου Ευρωπαίου 35.000 ετών, ο οποίος δείχνει στενή συγγένεια με Αφρικανούς κ.ά. προγόνους, μολονότι οι ίδιοι επιστήμονες παραδέχονται ότι δεν γνωρίζουν το φύλο (αν πρόκειται για άνδρα ή γυναίκα) ή το χρώμα του δέρματός του. Σημειωτέον ότι στον τίτλο της Daily Mail αναφέρεται: «Ο πρώτος Ευρωπαίος» (The first European), ενώ παραμέσα στο άρθρο αναγράφεται: «Η αναπαράσταση βασίζεται σε ένα από τα αρχαιότερα γνωστά κατάλοιπα σύγχρονων Ευρωπαίων» (The head is based on remains of one of the earliest known anatomically modern Europeans).

Σχετικά με τα παραπάνω, γίνονται οι εξής παρατηρήσεις:

1. Πρώτα από όλα ο παλαιότερος μέχρι στιγμής ευρωπαιοειδής, είναι ο 700.000 ετών μακεδονικός Αρχάνθρωπος (= archaic Homo sapiens) των Πετραλώνων Χαλκιδικής, με πιο κοντινούς μορφολογικά απογόνους στην Ευρώπη τους πανάρχαιους (τουλάχιστον 35.000 ετών) Σαρακατσάνους, οι οποίοι ανήκουν στον ηπειρωτικό ανθρωπολογικό τύπο. Σε γενικές γραμμές «τάδε έφη», αρχής γενομένης από τη διδακτορική του διατριβή (Μόσχα 1962), ο αειθαλής καθηγητής ανθρωπολογίας Άρης N. Πουλιανός. Δυστυχώς για ελληνικά και ξένα Παν/μια ή κρατικές (αρχαιολογικές βασικά) υπηρεσίες, αυτή η επιστημονική γνώση έχει «επισήμως κολλήσει», χωρίς όμως ουσιαστικά να απορρίπτεται, αλλά και δεν προωθείται παραπέρα, καταφανέστατα αδικώντας την επιστήμη ή την αντίστοιχη ελληνική προσφορά.

2. Τα θραύσματα κρανίων που βρέθηκαν στη Ρουμανία δείχνουν να είναι πράγματι ~35.000 ετών, αλλά δεν είναι και τα μόνα στην Ευρώπη αυτής της εποχής, όπως ίσως για μεγαλύτερη εντύπωση τιτλοφορείται στην αντίστοιχη αρθρογραφία. Π.χ. είναι και ο άνθρωπος του Κρο Μανιόν, με καταφανή ευρωπαιοειδή χαρακτηριστικά. Επίσης, στην Ελλάδα, ανάμεσα σε άλλα μέρη, ευρήματα βασισμένα σε παλαιολιθικά εργαλεία 45.000, από το σπήλαιο της Θεόπετρας απέναντι (προς νότο) από τα Μετέωρα της Δρ Νίνας Κυπαρίσση (ΥΠ.ΠΟ.) ή τα ακόμα παλαιότερα τέχνεργα από τα υψίπεδα του Σμόλικα του καθηγητή Νίκου Ευστρατίου (Α.Π.Θ.) και Π. Μπιάτζι, φανερώνουν ότι είναι θέμα χρόνου να ευρεθούν και οι κατασκευαστές τους.

3. Με βάση τα συγκεκριμένα οστέινα τμήματα από τα Καρπάθια, σημειωτέον τριών διαφορετικών ανθρώπινων κρανίων, είναι ουσιαστικά αδύνατη η επίτευξη μιας πραγματιστικής αναπαράστασης προσώπου. Επιπλέον, υποκειμενικοί παράγοντες μπορεί επίσης να επιφέρουν πολύ διαφορετικά αποτελέσματα, π.χ. άλλα για γυναίκες, άλλα για άνδρες κλπ. …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Ήταν ένα Σαββατόβραδο του 1984, όταν προβλήθηκε στην ΕΡΤ2 (πρώην Υ.Ε.Ν.Ε.Δ.) η λογοκριμένη το 1977, ταινία του σκηνοθέτη Νίκου Αλευρά, «Πέφτουν οι σφαίρες σαν το χαλάζι» (πλήρης τίτλος: Πέφτουν οι σφαίρες σαν το χαλάζι κι ο τραυματισμένος καλλιτέχνης αναστενάζει). Καθώς η ταινία ήταν πανελληνίως άγνωστη, ο τίτλος στην αρχή προϊδέαζε, για ταινία περιπέτειας ή πολεμικής δράσης, ή εν πάση περιπτώσει, για μια ταινία όπου θα «συμμετείχαν» πραγματικές σφαίρες.

Γρήγορα οι τηλεθεατές αντιλήφθηκαν, ότι δεν πρόκειται για κάτι τέτοιο, αλλά για μια ταινία με περίεργη και ακαταλαβίστικη υπόθεση, διανθισμένη με μερικές σκηνές γυμνού. Παρ’ ότι οι αισθησιακές ταινίες με γυμνό και ερωτικές σκηνές, δεν ήταν κάτι πρωτοφανές για την κρατική τηλεόραση (οι πιτσιρικάδες της εποχής, όταν έπαιζε τέτοιες ταινίες η τηλεόραση, έστω και σχετικά σπάνια, έλεγαν «σήμερα παίζει “τσόντα” η τηλεόραση», χαρακτηριστικό μάλλον της «αθωότητας» και των ηθών της τότε τηλεόρασης), εν τούτοις η συγκεκριμένη τολμηρή ταινία, ξεσήκωσε αντιδράσεις, όχι γιατί είχε ερωτικές σκηνές (που δεν είχε), αλλά λόγω, κυρίως, μιας συγκεκριμένης σκηνής, όπου ένας γενειοφόρος μαντράχαλος (ήταν ο σκηνοθέτης και πρωταγωνιστής της ταινίας, Νίκος Αλευράς [ανηψιός του άλλοτε προέδρου της Βουλής, Γιάννη Αλευρά]), εμφανιζόταν να υποδύεται ένα…μωρό και φορώντας…πάνα να θηλάζει στην αγκαλιά μιας γυναίκας (υποτίθεται της μάνας του, αν και έμοιαζε συνομήλική του)! Είχε ήδη προηγηθεί μια σκηνή, όπου η ίδια γυναίκα ψηλάφιζε τ’ απόκρυφα του εν λόγου μαντράχαλου, βάζοντάς του στην…ευαίσθητη περιοχή, ταλκ, επειδή είχε…συγκαεί. Σε μερικές από τις σκανδαλιστικές σκηνές που ακολούθησαν, ο σκηνοθέτης βρίσκεται σε μια κούνια, όπου και δέχεται την επίσκεψη γυμνόστηθων γυναικών της γειτονιάς, που τον παινεύουν. Εδώ εντοπίζεται και η ατάκα: «Αχ, το άτιμο, έβγαλε και τριχούλες!».

Οι εξελίξεις ήταν καταιγιστικές και κωμικοτραγικές. Εκτός από τις «σφαίρες που έπεφταν σαν το χαλάζι» στην τηλεόραση, σαν το χαλάζι άρχισαν να πέφτουν και τα τηλεφωνήματα των σκανδαλισμένων και έξαλλων τηλεθεατών, στο τηλεφωνικό κέντρο της ΕΡΤ2. Φημολογούνταν, πως ένα από αυτά τα τηλεφωνήματα, ήταν του τότε πρωθυπουργού, Ανδρέα Παπανδρέου. Ο πρόεδρος του σταθμού, Σάκης Αποστολόπουλος, βρισκόμενος κάτω από πίεση και μάλλον σε κατάσταση πανικού, αποφασίσει και κατεβάζει τον διακόπτη κι έτσι επί μισή σχεδόν ώρα, ελλείψει εναλλακτικού προγράμματος, οι τηλεθεατές έβλεπαν στους δέκτες τους «χιόνι». Σύντομα κατέφθασε και στο κτήριο, τόσο η Αστυνομία, όσο κι ο εισαγγελέας, ενδεικτικό της «σοβαρότητας» της κατάστασης.

Την επόμενη κιόλας μέρα, σύσσωμο το διοικητικό συμβούλιο της ΕΡΤ2 παραιτήθηκε, ενώ την Δευτέρα που κυκλοφόρησαν και οι εφημερίδες έκαναν λόγο, με πηχαίους τίτλους, για «Αίσχος!» και «Ντροπή!», ρίχνοντας το ανάθεμα σε όσους «έβαλαν την τσόντα στα σπίτια», μέσω της τηλεόρασης. Δεν παρέλειψαν βέβαια να σχολιάσουν την απονομή ευθυνών και τις συνεπόμενες παραιτήσεις και «καρατομήσεις», κάνοντας λογοπαίγνιο, ανάλογου του τίτλου της ταινίας: «Πέφτουν τα κεφάλια σαν το χαλάζι». Δεν έλειψε όμως και η πολιτική και η κομματική εκμετάλλευση του θέματος, που έριξε περισσότερο λάδι στη φωτιά και κράτησε στην επικαιρότητα το «σκάνδαλο» για αρκετό καιρό, το οποίο έγινε γνωστό και πέραν των ελληνικών συνόρων.

Το αστείο της υπόθεσης ήταν, πως μετά από λίγον καιρό, η συγκεκριμένη ταινία (που μόνο «τσόντα» δεν ήταν), προβλήθηκε σε μερικούς κινηματογράφους της Αθήνας κι έγινε…λαϊκό προσκύνημα!

Άλλες εποχές, άλλα ήθη…

Υπάρχει πολύς κόσμος σήμερα, που πιστεύει η ονοματοδοσία ενός παιδιού που βαπτίζεται, προκύπτει απ’ αυτή καθ’ αυτή την διαδικασία του όλου τελετουργικού της βάπτισης και ότι η δήλωση του ονόματος στο Ληξιαρχείο, είναι μια δευτερεύουσα διαδικασία. Υπάρχει πολύς κόσμος επίσης, που πιστεύει ότι για να δώσει ένα όνομα στο παιδί του, θα πρέπει υποχρεωτικά να το πάει στην εκκλησία και να το βαφτίσει ένας παπάς. Υπάρχει τέλος κι ένα σημαντικό ποσοστό, που γνωρίζει την νόμιμο οδό, αλλά κάτω κι από την πίεση του κοινωνικού περίγυρου (τι θα πει ο κόσμος), αναγκάζεται ουσιαστικά να ακολουθήσει και την θρησκευτική οδό.

Θα πρέπει κατ’ αρχάς να καταστεί σαφές, σύμφωνα και με τον Συνήγορο του Πολίτη, ότι ονοματοδοσία χωρίς το τελετουργικό της βάπτισης γίνεται, το αντίστροφο όχι. Κι αυτό γιατί, η ονοματοδοσία, είναι μια έννομη, υποχρεωτική και τυπική διαδικασία, ενώ η βάπτιση όχι. Δηλαδή, η βάπτιση παρ’ ότι δεν θεωρείται παράνομη (παρ’ ότι ο νηπιοβαπτισμός, αποτελεί στην ουσία πράξη προσηλυτισμού, χωρίς μάλιστα την συναίνεση του προσηλυτιζόμενου), εν τούτοις είναι μια άτυπη θρησκευτική διαδικασία, χωρίς καμμία νομική ισχύ, την οποία δεν υποχρεώνεται κάποιος ν’ ακολουθήσει. Με λίγα λόγια, για να αποκτήσει ένα παιδί όνομα, η υποχρέωση των γονέων (ή των νομίμων κηδεμόνων) έγκειται κατ’ αρχήν στο ότι θα πρέπει να πάνε στο Ληξιαρχείο και να υπογράψουν από κοινού, για το όνομα που επιθυμούν να πάρει το παιδί. Αν υπάρχει διαφωνία ανάμεσα στους γονείς για το όνομα που θα δώσουν στο παιδί, τότε η διαφορά λύνεται μέσω της δικαστικής οδού. Στην περίπτωση που ένας γονέας απουσιάζει, τότε απαιτείται έγγραφη εξουσιοδότησή του.

Βεβαίως με την ισχύουσα νομοθεσία της Ελλάδος, οι γονείς μπορούν καταχωρήσουν ταυτόχρονα με την ονοματοδοσία και την βάπτιση. Η καταχώριση βάπτισης όμως, έχει ως αποκλειστικό αποτέλεσμα την αναγραφή θρησκεύματος και ουδόλως επιδρά στο ήδη δηλωθέν (ή ταυτοχρόνως δηλούμενο) όνομα, ενώ μπορεί να γίνει και χωρίς εξουσιοδότηση γονέως ή ακόμη και με πρωτοβουλία άλλων προσώπων απαριθμουμένων στο άρθρο 26 παρ. 2 ν. 344/76 («η βάπτισις καταχωρίζεται εις το περιθώριον της ληξιαρχικής πράξεως γεννήσεως … επί τη προσαγωγή δηλώσεως του τελέσαντος ή συμπράξαντος εις την ιεροπραξίαν θρησκευτικού λειτουργού. … Υπόχρεοι προς δήλωσιν της βαπτίσεως είναι ο βαπτισθείς, … ο πατήρ ή η μήτηρ …, ο ανάδοχος και οι συγγενείς εξ αίματος του βαπτισθέντος μέχρι και του τρίτου βαθμού. … Η σημειουμένη βάπτισις περιλαμβάνει την χρονολογίαν της βαπτίσεως, το εις το νεογνόν τυχόν δοθέν όνομα, το όνομα και επώνυμον του δηλούντος, του αναδόχου, του ιερέως…»). Το γεγονός ότι ο νόμος, στην περιγραφή του περιεχομένου της δήλωσης βάπτισης, συμπεριλαμβάνει και «το εις το νεογνόν τυχόν δοθέν όνομα», δεν ιδρύει εναλλακτική διαδικασία ονοματοδοσίας ξεχωριστή από την κανονική, καθ’ όσον, όπως ήδη από μακρού (απόφαση 240/75 Ολομέλειας Αρείου Πάγου) και αδιαλείπτως δέχεται η νομολογία, η λήψη ονόματος δεν αποτελεί συστατικό στοιχείο της βάπτισης.

Η εκδοχή, ότι σε ονοματοδοσία προβαίνουν μόνον όσοι δεν τελούν βάπτιση, ή ότι επί τελεσθείσης βαπτίσεως παρέλκει η ονοματοδοσία, όχι μόνο δεν παρίσταται σύμφωνη προς τις νόμιμες διατάξεις, αλλ’ επί πλέον έχει ως αποτέλεσμα τον καταναγκασμό πολιτών σε ακούσια ληξιαρχική καταγραφή θρησκεύματος, δηλαδή ένα ενδεχόμενο σαφώς αντίθετο στο Σύνταγμα (αποφάσεις 2279-2286/2001 Συμβουλίου Επικρατείας: «η ελευθερία της θρησκευτικής συνείδησης περιλαμβάνει και το δικαίωμα του ατόμου να μην αποκαλύπτει το θρήσκευμα που ακολουθεί … κανένας δεν μπορεί να εξαναγκασθεί με οποιονδήποτε τρόπο να αποκαλύψει είτε αμέσως είτε εμμέσως, το θρήσκευμα ή τις θρησκευτικές εν γένει πεποιθήσεις του, υποχρεούμενος σε πράξεις ή παραλείψεις από τις οποίες θα τεκμαίρεται η ύπαρξη ή η ανυπαρξία τους, και καμία κρατική αρχή ή κρατικό όργανο δεν επιτρέπεται να επεμβαίνουν στον απαραβίαστο χώρο αυτό της συνείδησης του ατόμου και να αναζητούν το θρησκευτικό του φρόνημα, πολύ δε περισσότερο να επιβάλλουν την εξωτερίκευση των όποιων πεποιθήσεων του ατόμου αναφορικά με το θείο») …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »