Οι Βυζαντινοί ήταν άφταστοι στο να εφευρίσκουν πρωτότυπες τιμωρίες.
Όταν έπιαναν κάποιον να κρυφακούει, του έριχναν ζεματιστό λάδι στ’ αφτιά και τον κούφαιναν. Για τους «ωτακουστές» -όπως τους έλεγαν τότε αυτούς- ο αυτοκράτορας lουλιανός αισθανόταν φοβερή απέχθεια. Μπορούσε να συγχωρέσει έναν προδότη, αλλά έναν «ωτακουστή» ποτέ. Ο ίδιος έγραψε έναν ειδικό νόμο γι’ αυτούς, ζητώντας να τιμωρούνται με μαρτυρικό θάνατο. Μα όταν τον έστειλε στη Σύγκλητο, για να τον εγκρίνει, εκείνη τον απέρριψε, γιατί θεώρησε ότι το αμάρτημα του «ωτακουστή» δεν ήταν και τόσο μεγάλο. Είπαν δηλαδή -οι Συγκλητικοί- ότι η περιέργεια είναι φυσική στον άνθρωπο και ότι αυτός που κρυφακούει, είναι, απλώς, περίεργος. Μπορεί να κάνει την κακή αυτή πράξη, αλλά χωρίς να το θέλει. Έτσι βρήκαν την ευκαιρία να καταργήσουν και το καυτό λάδι και ζήτησαν να τους επιβάλλεται μικρότερη ποινή.

Ο lουλιανός θύμωσε, μα δέχτηκε να αλλάξουν το σύστημα της τιμωρίας με κάτι άλλο που, ενώ στην αρχή φάνηκε αστείο, όταν μπήκε σε εφαρμογή, αποδείχθηκε πως ήταν αφάνταστα τρομερό. Έβαζαν δηλαδή στ’ αφτιά του ωτακουστή…ψύλλους! Τα ενοχλητικά ζωύφια, έμπαιναν βαθιά στο λαβύρινθο του αφτιού κι άρχιζαν να χοροπηδούν, προσπαθώντας να βρουν την έξοδο. Φυσικά, ο δυστυχισμένος που δοκίμαζε αυτή την τιμωρία, έφτανε πολλές φορές να τρελαθεί.
Από τότε, ωστόσο, έμεινε η φράση «του μπήκαν ψύλλοι στ’ αφτιά», που σήμερα έφτασε να σημαίνει, ότι μου μπαίνουν υποψίες στο μυαλό για κάτι.

Το «Έγκλημα και Τιμωρία», εστιάζει στην ψυχική οδύνη και τα ηθικά διλήμματα ενός εξαθλιωμένου πρώην φοιτητή, ο οποίος καταστρώνει κι εκτελεί ένα σχέδιο δολοφονίας μιας μισητής τοκογλύφου, με σκοπό να καρπωθεί τα χρήματά της και ταυτόχρονα να απαλλάξει τον κόσμο από την παρασιτική ύπαρξή της. Για τον φοιτητή, ισχύει το «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα».

Η σύλληψη της ιδέας για το «Έγκλημα και Τιμωρία» είχε γίνει ήδη από το 1864, όταν ο Φιοντόρ Μιχαήλοβιτς Ντοστογιέφσκι (Fyodor Mikhailovich Dostoevsky) ήθελε να γράψει ένα μυθιστόρημα με τίτλο «Οι μεθυσμένοι» αλλά δεν βρήκε ανταπόκριση από τους εκδότες, στους οποίους το πρότεινε. Αργότερα, σε ένα γράμμα που γράφει από το Βισμπάντεν στον Κάτκοφ, εκδότη περιοδικού, η ιδέα για το μυθιστόρημα έχει πλέον ωριμάσει και ο τελευταίος πείθεται και του στέλνει τριακόσια ρούβλια. Το έργο αρχικά δημοσιεύεται σε συνέχειες σε μια εφημερίδα που ονομαζόταν «Ρωσικός Αγγελιοφόρος» (Ruskii vestnik) από τον Ιανουάριο μέχρι τον Δεκέμβριο του 1866.

Ο Ντοστογιέφσκι στο «Έγκλημα και Τιμωρία» δεν ψυχογραφεί μοναδικά τον εσωτερικό κόσμο ενός -γοητευτικά σπάνιου- δολοφόνου, αλλά ψυχογραφεί και την ρωσική κοινωνία της εποχής που δεν διαφέρει πολύ από τις φτωχικές, πνευματικά και μη, κοινωνίες του παρόντος.

Λήψη αρχείου (3.5 MB)

Δυο «αδερφές ψυχές», ο Λάκης και ο Ρούλης, ετοιμάζονται για ύπνο και ξαπλώνουν στο κρεβάτι. Ο Ρούλης όμως είναι κάπως…«ανήσυχος»…
Ρούλης: Θα μου βάλεις λίγο χεράκι πριν κοιμηθούμε;
Λάκης: Άσε με βρε Ρούλη να κοιμηθώ, δεν έχω όρεξη!
Ρούλης: Έλα βρε μωρό μου… Βάλε μου λίγο χεράκι…
Λάκης: Βρε Ρούλη θα με αφήσεις να κοιμηθώ; Σου είπα ότι δεν έχω όρεξη!
Ρούλης: Έλα μωρέ Λάκη μου… Δεν αξίζω κι εγώ μια χάρη;

Τι να κάνει κι ο Λάκης, για να σταματήσει ο Ρούλης αποφασίζει και του χώνει όλο το χέρι μες τον κώλο. Όπως το έχει μέσα, νιώθει να αγγίζει κάτι σκληρό. Έκπληκτος, όταν το βγάζει, βλέπει ότι κρατάει ένα…ρολόι!
Και ο Ρούλης: Happy birthday to yououou!

Πριν πολλά χρόνια στα χωράφια της επαρχίας δούλευαν πολλοί Πακιστανοί, τους οποίους δεν ενοχλούσε κανείς. Μάλλον τότε οι Έλληνες δεν ήταν ρατσιστές.
Μετά ήρθαν οι Φιλιππινέζες για να νταντεύουν τα παιδιά των καλών οικογενειών χωρίς να τις ενοχλήσει ποτέ κανείς. Μάλλον ούτε τότε οι Έλληνες ήταν ρατσιστές.
Ακολούθησαν Πολωνοί, Ρώσοι, Αλβανοί, Ρουμάνοι, Σέρβοι, τους περισσότερους από όλους αυτούς δεν τους ενόχλησε ποτέ κανείς.
Ήρθαν και χιλιάδες Αφρικανών που πουλούσαν πειρατικά DVD και CD χωρίς και πάλι να μας πουν ρατσιστές.

Ξέρετε πότε ξεκίνησε η πιπίλα του ρατσισμού στην Ελλάδα;
Όταν ξαφνικά πριν λίγα χρόνια άρχισαν να ξεπηδάνε σαν τα μανιτάρια διάφορες ΜΚΟ και οργανώσεις που χρηματοδοτούνταν αδρά τόσο από το ελληνικό κράτος όσο και από την Ε.Ε. για την δράση τους. Προσπαθώντας να δικαιολογήσουν τα ποσά που εισέπρατταν κατάφεραν και εφηύραν το θέμα του ρατσισμού και της ξενοφοβίας, τα οποία φυσικά θα αντιμετώπιζαν με την κατάλληλη αμοιβή.

Αν ρίξετε μια ματιά στην ιστοσελίδα http://www.anthropos.gr/search.asp?Mode=advanced&Categ=4 θα μετρήσετε 64 τέτοιες ΜΚΟ που αμφιβάλλω αν είναι και όλες όσες υπάρχουν στην Ελλάδα. Ο κάθε επιτήδειος έχει φτιάξει μια τέτοια οργάνωση, έβαλε στο Δ.Σ. και όλο του το σόι να φαίνονται ότι έχουν μπούγιο και άρχισε την αφαίμαξη. Αυτοί οι άνθρωποι λοιπόν βγάλαν την ετυμηγορία ότι οι Έλληνες είναι ρατσιστές και μάλιστα από τους χειρότερους του κόσμου.

Στην Ρωσία ο Πούτιν όταν κατάλαβε τον ρόλο κάτι τέτοιων οργανώσεων που ο μόνος τους ρόλος ήταν η αποσταθεροποίηση της χώρας, τις έκλεισε κακήν κακώς μην υπολογίζοντας τις αντιδράσεις των δήθεν αγανακτισμένων δυτικών που ωρύονταν για καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Και μάλλον έχει δικαιωθεί από το αποτέλεσμα αφού πλέον η Ρωσία είναι αναμφισβήτητα μια από τις ανερχόμενες υπερδυνάμεις.

Εμείς εδώ ως…δυτικοί (τρομάρα μας), επιτρέπουμε στους Δημητράδες και τους Βαλλιανάτους, όχι μόνο να μας βρίζουν από το πρωί ως το βράδυ, αλλά και να διασύρουν την χώρα στο εξωτερικό ασκώντας ανθελληνική προπαγάνδα.

Θέλω να ελπίζω ότι κάποια στιγμή οι κυβερνώντες θα ξυπνήσουν και θα αντιμετωπίσουν με τον δέοντα τρόπο αυτήν την ιδιότυπη πέμπτη φάλαγγα που δρα στο εσωτερικό της χώρας.

Εν κατακλείδι πρέπει να πούμε ότι υπάρχει και ένα ποσοστό συμπολιτών μας, αρκετά μικρό βέβαια σε σχέση με άλλους λαούς, που είναι πράγματι ρατσιστές. Αυτοί οι ελάχιστοι πρέπει να απομονωθούν και να περιθωριοποιηθούν από το σύνολο του ελληνικού λαού. Αλλά πιστέψτε με, δεν χρειαζόμαστε τις καθοδηγούμενες ΜΚΟ για να το πετύχουμε.

Πηγή: karsilamas.blogspot.com