Σε κάποια ΜΜΕ και ειδικά σε κάποιες μεγαλοεφημερίδες, ως φαίνεται, δεν έχουν κατανοήσει ακόμα ότι το διαδίκτυο είναι ανεξάντλητη πηγή πληροφόρησης, αλλά και γνώσης, παρ’ όλο που και οι ίδιες «εκπέμπουν» πλέον ηλεκτρονικά (ενίοτε για να παραπληροφορούν). Οι κακές συνήθειες όμως δεν κόβονται εύκολα. Εξακολουθούν να πιστεύουν ότι μπορούν να κάνουν ακόμα την προπαγάνδα τους, παραποιώντας ή αποκρύπτοντας την αλήθεια, έχοντας την εντύπωση ότι απευθύνονται σε ηλίθιους.
Διαβάστε το παρακάτω άρθρο, που δημοσιεύτηκε στα Νέα, την Τρίτη 9 Ιουνίου 2009 και στην συνέχεια θα ακολουθήσει και η «αποκωδικοποίηση»:

«Απίστευτο κι όμως αληθινό! Την Τρίτη 16 Ιουνίου 2009 στο Α΄ Μονομελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών δικάζεται μια φωτεινή δασκάλα, η Στέλλα Πρωτονοταρίου, πρώην διευθύντρια του 132ου Δημ. Σχολείου, για δράσεις του σχολείου που είχε συναποφασίσει με τον σύλλογο διδασκόντων και που σύμφωνα με τον Συνήγορο του Πολίτη είχαν ως αποτέλεσμα «την πραγμάτωση σε σημαντικό βαθμό μιας ατμόσφαιρας αλληλοσεβασμού και συνεργασίας ανάμεσα στα μέλη της σχολικής κοινότητας, το οποίο αποτελεί ζητούμενο στο πλαίσιο λειτουργίας των σχολικών μονάδων και της επιδίωξης του παιδαγωγικού ιδεώδους.

Το 132ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών στεγάζεται στο σχολικό συγκρότημα της Γκράβας. Περισσότερο από το 75% των μαθητών του είναι αλλόγλωσσοι, προερχόμενοι από διαφορετικές εθνότητες. Λίγα χρόνια πριν, η μαθητική διαρροή κινούνταν σε υψηλά επίπεδα, ενώ φαινόμενα ρατσισμού και ξενοφοβίας ήταν συχνά. Η διευθύντρια του σχολείου, Στέλλα Πρωτονοταρίου και ο σύλλογος διδασκόντων αντιμετώπισαν συλλογικά το πρόβλημα, προχωρώντας σε μια σειρά παιδαγωγικών παρεμβάσεων, με στόχο την αντιστροφή της κατάστασης. Στα πλαίσια αυτά διοργάνωσαν μαθήματα ελληνικής γλώσσας σε μετανάστες γονείς και μαθήματα μητρικής γλώσσας σε αλλοδαπούς μαθητές (αλβανικής και αραβικής καταγωγής), εξέδιδαν τις ανακοινώσεις του σχολείου σε τρεις γλώσσες (ελληνικά, αλβανικά και αγγλικά) και ανέλαβαν πλήθος άλλων πρωτοβουλιών με σκοπό πάντα την εξυπηρέτηση των μορφωτικών αναγκών των μαθητών τους. Πολύ σύντομα εξαιτίας των παρεμβάσεων αυτών, η μαθητική διαρροή σχεδόν μηδενίστηκε, τα κρούσματα βίας εξαφανίστηκαν, οι μαθητές βελτίωσαν τις επιδόσεις τους και οι Έλληνες και οι μετανάστες γονείς ξεπέρασαν τις αναστολές και τις φοβίες τους και συμμετείχαν ενεργά στη ζωή του σχολείου.

Σύμφωνα όμως με το ΥΠΕΠΘ, η ικανοποίηση των μορφωτικών αναγκών των μαθητών δεν αποτελεί πρωταρχικό κριτήριο για τη στάση του απέναντι στις πρωτοβουλίες των εκπαιδευτικών, γι΄ αυτό την προηγούμενη σχολική χρονιά η Στέλλα Πρωτονοταρίου απομακρύνθηκε από το 132ο Δημοτικό Σχολείο. Η νέα διοίκηση επέβαλε τη διακοπή όλων των προαναφερθεισών παιδαγωγικών παρεμβάσεων, προκαλώντας έντονες αντιδράσεις από τους δασκάλους και τους γονείς, καθώς και από το σύνολο της εκπαιδευτικής κοινότητας, συνδικαλιστικούς, πολιτικούς φορείς και πανεπιστημιακούς.

Η δίωξη
Σήμερα, έναν και πλέον χρόνο μετά την απομάκρυνσή της από το 132ο Δημοτικό Σχολείο, η Στέλλα Πρωτονοταρίου διώκεται ποινικά, με μοναδικό μάρτυρα κατηγορίας τον τωρινό διευθυντή του σχολείου κ. Γιουτλάκη, επειδή παραχώρησε σχολικές αίθουσες για την πραγματοποίηση μαθημάτων μητρικής γλώσσας σε αλλόγλωσσους μαθητές το διάστημα 2005- 2007, εκτός διδακτικού ωραρίου. Την ίδια στιγμή που οι σχολικοί χώροι παραχωρούνται από τον Δήμο Αθηναίων για κάθε λογής δραστηριότητες (κοπή πίτας, ενοριακές ανάγκες εκκλησιών, αθλητικούς συλλόγους κ.ά.). Για συνδρομή στο ίδιο «έγκλημα» διώκεται και η δασκάλα που δίδασκε στα προγράμματα αυτά.

Στο πλευρό της οι εκπαιδευτικοί
Η ΣΤΕΛΛΑ Πρωτονοταρίου δεν είναι μόνη της. Τη στηρίζουν οι εκπαιδευτικές Ομοσπονδίες και δεκάδες διδασκαλικοί Σύλλογοι και Ενώσεις Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης που απαιτούν την παύση κάθε δίωξης εναντίον της, καθώς πιστεύουν ότι “η επίθεση που γίνεται στη συγκεκριμένη δασκάλα είναι επίθεση απέναντι σε κάθε σύλλογο διδασκόντων και κάθε εκπαιδευτικό που με τις παιδαγωγικές του πρωτοβουλίες ξεπερνάει την κρατική παιδαγωγική και παλεύει για την ικανοποίηση των μορφωτικών αναγκών όλων των μαθητών, ανεξάρτητα από την κοινωνική ή εθνική τους προέλευση”.»
Τα Νέα (Χρήστος Κάτσικας)

ΣΧΟΛΙΑ:
1. Το 75% των αλλοδαπών μαθητών, μάλλον θα πρέπει να κρίνεται απολύτως φυσιολογικό για να περνάει «αβρόχοις ποσίν» στο άρθρο.
2. Η αναφορά στον Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων απουσιάζει παντελώς από το κείμενο και προκαλεί ερωτηματικά -για τους μη γνωρίζοντες- η απουσία του απ’ αυτούς που στηρίζουν τη δασκάλα (έχει σημασία αυτό).
3. Η έκδοση ανακοινώσεων ενός ελληνικού(;) σχολείου σε 3 γλώσσες, είναι ομολογουμένως κάτι «πρωτοποριακό». Αναρωτιέμαι μόνο, σε ποια άλλη χώρα γίνεται αυτό.
4. Η «δυσκοιλιότητα» στους ρυθμούς εκπαίδευσης που παρατηρείται σε σχολεία όπου συνυπάρχουν Έλληνες και αλλοδαποί μαθητές (και ειδικά ένα τόσο μεγάλο ποσοστό, με το πρόβλημα της γλώσσας να είναι το μεγαλύτερο αγκάθι), μένει επίσης ασχολίαστη. Αντί λοιπόν να γίνει εστίαση στο πρόβλημα των Ελλήνων μαθητών (ελληνικό δεν υποτίθεται πως είναι το σχολείο;), το βάρος δίνεται στην δυσκολία προσαρμογής των ξένων μαθητών.
5. Τελευταίο και καλύτερο: Η εφημερίδα αποσιωπά, παριστάνοντας την «έκπληκτη» για τον «σκοταδισμό» του ελληνικού κράτους, τον πραγματικό λόγο της απομάκρυνσής της, η οποία οφείλεται σε καταγγελία που έγινε αρχικά από τον Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων του συγκεκριμένου σχολικού συγκροτήματος (που έφτασε μέχρι τη Βουλή). Και ποιος ήταν ο πραγματικός λόγος; Όπως δημοσιεύθηκε στις 20 Απριλίου 2008, στην εφημερίδα «Το Παρόν» (και αναδημοσιεύτηκε κι εδώ), η κυρία Πρωτονοταρίου παραήταν «προοδευτική» και «φωτεινή δασκάλα», αφού δίδασκε παρατύπως σε Αλβανούς μετανάστες μαθητές, το επίσημο αλβανικό βιβλίο της ιστορίας, το οποίο εμφανίζει τους Έλληνες ως αδίστακτους φονιάδες των κατατρεγμένων Αλβανών! Και ποιων Αλβανών; Των Τσάμηδων!!!

Το Βυζάντιο, που δεν ήταν παρά η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, καθιέρωσε με ωμή βία τον χριστιανισμό ως επίσημη θρησκεία της αυτοκρατορίας. Ο χριστιανικός κόσμος ποτέ δε θέλησε να παραδεχτεί το βίαιον της υπόθεσης, παρ’ όλο που ατέλειωτες ιστορικές μαρτυρίες, γραπτές και αρχαιολογικές, βοούν προς αυτή την κατεύθυνση. Υπάρχουν όμως κι έντιμοι χριστιανοί οι οποίοι το αναγνωρίζουν. Θα αναφέρουμε μια τέτοια περίπτωση:

Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ, Πρύτανις στο Πανεπιστήμιο της Σορβόνης, βιβλίο «Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ», έκδοση «Ψυχογιός» σελ. 17:
«Πράγματι κατά τη βασιλεία του Θεοδοσίου ο χριστιανισμός γίνεται η θρησκεία του κράτους. Εναντίων των ειδωλολατρών (διάβαζε Ελλήνων) εφαρμόσθηκαν μέτρα, που πήραν συχνά το χαρακτήρα πραγματικών διώξεων. Το μαντείο των Δελφών υποχρεώθηκε να σιγήσει, οι Ολυμπιακοί αγώνες και τα Ελευσίνια μυστήρια απαγορεύτηκαν, τα ιερά λεηλατήθηκαν από τους χριστιανούς, οι ιερείς, όπως γράφει ο Λιβάνιος υποχρεώθηκαν «να σιγήσουν ή να πεθάνουν».

Ωστόσο είναι άξια απορίας τα φρικτά βασανιστήρια κι οι απάνθρωπες ποινές που εφαρμόστηκαν, καθ’ όλη τη διάρκεια της αυτοκρατορίας αυτής, παρ’ όλα τα «αγαπάτε τους εχθρούς υμών» και τα «καλώς ποιείται τοις μισούσιν υμάς». Όπως και να το κάνουμε, θρησκεία της αγάπης λέγεται. Κι όμως. Οι φρικαλεότητες εκτινάχθηκαν σε απίστευτα ύψη. Η απανθρωπιά των Βυζαντινών μας προκαλεί τεράστιες δέος και τρομερή κατάπληξη για το απίστευτο μέγεθος της διαστροφής, στην οποία μπορεί να περιέλθουν ανθρώπινα όντα.

Όλα τα στοιχεία που θα παραθέσουμε είναι από το ανεκτίμητο βιβλίο του Κυριάκου Σιμόπουλου «ΒΑΣΑΝΙΣΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΕΞΟΥΣΙΑ». Ότι θα ακολουθήσει εδώ τυγχάνει προϊόν αντιγραφής από το προαναφερθέν βιβλίο. Θέτουμε υπ’ όψιν των αναγνωστών ότι τίποτε απολύτως δεν αναφέρει ο εν λόγω συγγραφέας χωρίς να το τεκμηριώσει και μάλιστα στις περισσότερες περιπτώσεις με αρκετά και ικανά ιστορικά ντοκουμέντα, τα οποία παραθέτει στις πάμπολλες υποσημειώσεις. Πρόκειται για ένα άκρως επιστημονικό έργο. Επίσης πρέπει να αναφέρουμε ότι το βιβλίο είναι ογκωδέστατο, ότι καλύπτει όλες τις ιστορικές περιόδους και πολιτισμούς και ότι όσα θα αποσπάσουμε εδώ τυγχάνουν ψήγματα του όλου έργου.

Έχουμε λοιπόν και λέμε:
Στο Βυζάντιο άναψαν οι πρώτες πυρές για την θανάτωση αιρετικών και μάγων. Στο Βυζάντιο η πρώτη Ιερά Εξέταση. Καινούργιες μέθοδοι βασανισμού και εκτελέσεων εφαρμόζονται για κατάδικους και εχθρούς της εξουσίας. Όλα αυτά μαζί με τη διαφθορά του συστήματος, συνθέτουν μια τοιχογραφία φρίκης και τρόμου. Η κατάκτηση και η διατήρηση της αυτοκρατορικής ηγεμονίας, γράφει ο Μιχαήλ Ψελλός, γινόταν «φόνοις και αίμασιν» …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

«Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. δεν πήγε καθόλου καλά, το μεγάλο λάθος είναι ότι μέσα σε αυτό το συνεταιρισμό ο ΣΥΝ εξαφανίστηκε και στη θέση του εγκαταστάθηκε ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α., με τις ποικιλώνυμες συνιστώσες του οι οποίες αυθαδίασαν σε βαθμό που ήθελαν να επιβάλλουν τις απόψεις του».

Αυτό είναι ένα μικρό απόσπασμα από συνέντευξη που έδωσε πρόσφατα στα ΝΕΑ ο Λεωνίδας Κύρκος και το οποίο όλως περιέργως έχει «εξαφανιστεί» από αρκετές ιστοσελίδες που έκαναν την αναδημοσίευση. Μια δήλωση, με βαρύνουσα σημασία, αν συνυπολογίσουμε, ότι ο Κύρκος είναι ένας εκ των ιδρυτών του Συνασπισμού και ένας πολιτικός που εμπνέει έναν σεβασμό στο μεγαλύτερο ίσως κομμάτι του ελληνικού πολιτικού φάσματος.

Βέβαια, η αναφορά στην «αυθάδεια» θα μπορούσε να σχολιαστεί ποικιλοτρόπως, αν και ο συσχετισμός με τις «συνιστώσες», μάλλον κάνει λίγο πιο εύκολη την ανάλυση αυτού του «δελφικού χρησμού». Είναι ηλίου φαεινότερον, ότι ο σχετικά μετριοπαθής Συνασπισμός με εκφραστές, πολιτικούς που διακρίνονταν από ένα στοιχειώδες πολιτικό ήθος, όπως ο Φώτης Κουβέλης και ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης που πέθανε πρόσφατα, δεν έχει καμία σχέση με το συνονθύλευμα του Αλέκου Αλαβάνου, του Αλέξη Τσίπρα, του Κουράκη και λοιπών άλλων «επαναστατών ποπολάρων». Θέσεις ενάντια στην κοινή λογική και στο λαϊκό αίσθημα (Δεκεμβριανά, κουκουλοφόροι, λαθρομετανάστες, Μακεδονία κλπ.) έγιναν «Ευαγγέλιο» (ή μήπως το σωστό θα ήταν «Κοράνι»;) για τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και είναι γνωστό, ότι οι κυριότεροι εκφραστές αυτών των απόψεων ήταν -και είναι- οι διάφορες «συνιστώσες» του. Οι άνθρωποι, έχοντας αποθρασυνθεί και από τις «δημοσκοπήσεις» που τους έδιναν για κάποιο διάστημα ανήκουστα και απίστευτα ποσοστά (κατ’ αναλογίαν, σοβιετικού τύπου), τράβηξαν το σκοινί μέχρι εκεί που δεν έπαιρνε άλλο (όχι γι’ αυτούς, αλλά για τους απλούς πολίτες, που άναυδοι παρακολουθούσαν το «ρεσιτάλ» υποκρισίας και πολιτικής εκμετάλλευσης). Κλασικοί καιροσκόποι δηλαδή (τι άλλο μπορεί να είναι κάποιος, που επενδύει πολιτικά στις ψήφους των δεκαεξάρηδων και των (λαθρο)μεταναστών;), όπως βέβαια και οι «κερδισμένοι» του ΛΑ.Ο.Σ. που βλέπουν ότι η θρησκεία -προς το παρόν τουλάχιστον- και η πατρίδα αποτελούν «σταθερές αξίες» στην πολιτική συνείδηση των ψηφοφόρων.

Το «στραπάτσο» του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. βέβαια, παίρνει μεγαλύτερες διαστάσεις, αν αναλογιστεί κανείς ότι οι Ευρωεκλογές χαρακτηρίζονται κι από το πνεύμα της «χαλαρής» ψήφου. Είναι κάτι σαν την περίοδο των εκπτώσεων. Αν ένα κατάστημα δεν μπορεί να μαζέψει χρήμα και τότε, ε τότε «βράστε όρυζα» σύντροφοι… Μάλλον πρέπει ν’ αλλάξετε «εμπόρευμα» ή «γειτονιά».

Ο Σωκράτης, κατά γενική ομολογία, θεωρείται ο πατέρας της σύγχρονης δυτικής σκέψης. Η δίκη και καταδίκη του σε θάνατο, από πολλούς ερμηνεύεται ως αποτυχία του δημοκρατικού πολιτεύματος, το οποίο τελικά πνίγει όσες φωνές είναι διαφορετικές. Ορισμένες νέες ακαδημαϊκές απόψεις, πάντως, προτάσσουν ότι η δίκη του Σωκράτη ήταν απολύτως νόμιμη αλλά και ότι ο ίδιος ο Σωκράτης ήταν αυτός που προκάλεσε το θάνατό του.

Ένα άρθρο της βρετανικής εφημερίδας Independent για τις συνθήκες θανάτου του Σωκράτη, με αφορμή την έκδοση ενός νέου βιβλίου για την πολιτική σκέψη και πρακτική στην αρχαία Αθήνα:

Η διαβόητη δίκη του Σωκράτη έχει ερμηνευθεί από πολλούς σαν μία από τις πρώτες και πιο δραματικές περιπτώσεις αποτυχίας της δικαιοσύνης, που κατέληξε στη θανατική καταδίκη του «πατέρα της δυτικής σκέψης». Ο Σωκράτης κατηγορήθηκε για «ασέβεια» και «διαφθορά των νέων», το 399 π.Χ., παρόλο που πολλοί ιστορικοί θεωρούν ότι οι κατηγορίες αυτές «εφευρέθηκαν» από τους προκατειλημμένους συμπολίτες του.

Πρόσφατα, ο Paul Cartledge, καθηγητής του Παν/μίου του Cambridge, εμφανίστηκε λέγοντας ότι η δίκη ήταν νομικώς ορθή και ότι ο Σωκράτης ήταν ένοχος, όπως τον κατηγορούσαν. Μάλιστα, ο καθηγητής πιστεύει ότι ο Σωκράτης προκάλεσε το θάνατό του.

Στο νέο του βιβλίο, ‘‘Ancient Greek Political Thought In Practice’’, ο Cartledge αναφέρει ότι πολλοί πολιτικοί και ιστορικοί χρησιμοποιούν το παράδειγμα του Σωκράτη όταν θέλουν να αναδείξουν το πώς η δημοκρατία μπορεί να μετατραπεί σε οχλοκρατία. Εντούτοις, η περίπτωση του Σωκράτη δεν ανήκει σε αυτή την κατηγορία. «Όλοι ξέρουν ότι η δημοκρατία δημιουργήθηκε από τους Έλληνες, όμως δεν ήταν η δημοκρατία όπως την ξέρουμε σήμερα και τελικά έχουμε καταλήξει να παραφράζουμε την ιστορία». «Οι κατηγορίες που βάρυναν τον Σωκράτη σε μας φαίνονται γελοίες, όμως στην αρχαία Αθήνα θεωρούνταν ότι υπηρετούσαν το κοινό καλό».

Στο βιβλίο του, ο Cartledge αμφισβητεί τα παραδοσιακά επιχειρήματα ότι ο Σωκράτης ήταν αμιγώς θύμα του πολιτικού συστήματος: Ιστορικοί επηρεασμένοι από αρχαίους συγγραφείς, συμπεριλαμβανομένου του Πλάτωνα, υποστηρίζουν ότι η ανοιχτή κριτική του Σωκράτη απέναντι στην αθηναϊκή πολιτική ελίτ, δημιούργησε πολλούς εχθρούς, οι οποίοι κατασκεύασαν τις κατηγορίες της «ασέβειας και διαφθοράς» για να τον κάνουν να σιωπήσει. Μία άλλη τάση, θεωρεί ότι τα μαθήματα του Σωκράτη δημιουργούσαν τις προϋποθέσεις εξέγερσης κι έτσι η καταδίκη του λειτούργησε σαν «παράδειγμα» για τους επίδοξους στασιαστές.

Ο Cartledge, πάλι, θεωρεί ότι η περίπτωση του Σωκράτη σχετίζεται με το ότι αμφισβητούσε την εξουσία πολλών από τους θεούς της εποχής του και υποστήριζε ότι τον οδηγούσε ο εσωτερικός του «δαίμονας», ένας όρος που, κατά τον Cartledge, μπορεί να ερμηνευθεί ως «ενόραση» αλλά και ως μία «σκοτεινή, υπερφυσική δύναμη», κάτι που δηλαδή εξαγρίωνε τους πιστούς.

Ο καθηγητής θεωρεί, επίσης, ότι ο ίδιος ο φιλόσοφος προκάλεσε το θάνατό του.

Σύμφωνα με τους αθηναϊκούς νόμους, μία τέτοια δίκη επέτρεπε στον κατηγορούμενο να επιλέξει την ποινή του. Ο Σωκράτης, αντί να λάβει σοβαρά αυτή την ευκαιρία που είχε, αρχικά αστειεύτηκε με την κατάσταση και μετά πρότεινε μία πάρα πολύ μικρή χρηματική ποινή. Όπως ήταν αναμενόμενο, οι δικαστές τού επέβαλλαν τη θανατική ποινή. Ο ίδιος, αντί να τραπεί σε φυγή, δέχτηκε την ποινή, υποστηρίζοντας ότι «το χρωστούσε στην πόλη που τον μεγάλωσε και ο ίδιος έπρεπε να σεβαστεί τους νόμους της στο ακέραιο».

Ο Cartledge θεωρεί ότι ο φιλόσοφος «αναμφισβήτητα ήταν γενναίος, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως ένας ‘‘διανοούμενος-ήρωας’’. Όμως η ιδέα ότι ο Σωκράτης ήταν αθώος και καταδικάστηκε σε θάνατο λόγω της «οχλοκρατίας» είναι λανθασμένη. Στα μάτια των Αθηναίων, ο αφανισμός του ισοδυναμούσε με κάθαρση».

Η καθηγήτρια Angie Hobbs, φιλόσοφος στο Warwick University, αναφέρει ότι, μέχρι πρόσφατα, οι κατηγορίες εναντίον του ερμηνεύονταν ως μία εκδίκηση των δημοκρατικών, εξαιτίας της σχέσης του με το ολιγαρχικό κόμμα. Η Hobbs αναφέρει ότι «ο Σωκράτης ενοχλούσε τους ανθρώπους με επιρροή. Ήταν αγενής και απότομος. Εκείνη την εποχή, οι φιλόσοφοι θεωρούνταν επικίνδυνοι και δεν ήταν ο μόνος που είχε προβλήματα. Οι Αθηναίοι είχαν μάλλον δίκιο που ενοχλούνταν ελαφρώς από όλα αυτά που έκανε, που έβαζε δηλαδή τους νέους να αναπτύσσουν κριτική σκέψη».

Η Hobbs συμφωνεί ότι ο Σωκράτης «δεν έπρεπε να πεθάνει» αλλά και ότι «το έκανε πολύ δύσκολο για τους δικαστές του να μην του επιβάλλουν τη θανατική καταδίκη. Όταν οι φρουροί του ανακοίνωσαν ότι μπορεί να δραπετεύσει, αρνήθηκε».

«Ο Σωκράτης ήθελε να γίνει ένα είδος ‘‘μάρτυρας της φιλοσοφίας’’. Σύμφωνα με τον Πλάτωνα, η απολογία του στο δικαστήριο ήταν απίστευτα αλαζονική, καθώς έλεγε ότι «οι δικαστές μου πρέπει να μου είναι ευγνώμονες: τους βοήθησα να καθαρίσουν την ψυχή τους και πρέπει να μου χορηγούν δωρεάν γεύματα για όλη την υπόλοιπη ζωή μου».

Η ειδικευμένη στην κλασική περίοδο, καθηγήτρια Mary Beard, του Cambridge, συμπληρώνει: «Επενδύσαμε σε αυτόν. Τον αναγάγαμε σε φάρο της ελεύθερης σκέψης, επειδή ήταν πιστός σε αυτά που πίστευε (και στο δικαίωμά του να τα πιστεύει) μέχρι το θάνατο. Αλλά για τα μέτρα της αρχαίας Αθήνας, η τιμωρία του ήταν δίκαιη».

Ο Σωκράτης θεωρείται μία από τις ηγετικές φυσιογνωμίες της δυτικής σκέψης, αλλά οι ιδέες του έχουν διατηρηθεί μόνο μέσα από την καταγραφή των μαθητών του, κυρίως από τον Πλάτωνα, κάτι που για την ακαδημαϊκή κοινότητα θεωρείται προβληματικό.

Πηγή: tvxs.gr (από Independent)