Σε έναν έλεγχο της Τροχαίας, αστυνομικοί κάνουν σήμα σε κάποιο αυτοκίνητο να σταματήσει.
Αστυνομικός: Κύριε, πρόσεξα ότι φοράτε ζώνη ασφαλείας. Η τροχαία δεν τιμωρεί μόνο τους παραβάτες αλλά επιβραβεύει και τους νόμιμους. Για αυτό να ξέρετε ότι είστε ο τυχερός που κερδίζει ένα εκατομμύριο δραχμές, επειδή φορούσατε ζώνη ασφαλείας. Τι έχετε να πείτε; Τι θα κάνετε με τα λεφτά σας;
Οδηγός: Ξέρετε, τώρα που έχω λεφτά, λέω να δώσω επιτέλους για να πάρω το δίπλωμα.
«Έντρομη» η γυναίκα που καθόταν δίπλα του: Μην τον ακούτε! Όταν είναι μεθυσμένος όλο τέτοιες μαλακίες λέει!
Πετάγεται και ο τύπος που καθόταν στο πίσω κάθισμα: Και το έλεγα εγώ. Με κλεμμένο αμάξι δεν πρόκειται να πάμε μακρυά.
Ακούγεται τότε και μια φωνή από τον χώρο αποσκευών του αυτοκινήτου: Τι έγινε; Τα περάσαμε τα σύνορα τελικά;
«Ο Χριστός ξανασταυρώνεται» είναι ένα μυθιστόρημα του Νίκου Καζαντζάκη, η υπόθεση του οποίου διαδραματίζεται το 1921 στη Λυκόβρυση, ένα χωριό στην ενδοχώρα της Μικράς Ασίας. Οι κάτοικοι του είχαν ένα παλιό έθιμο, κάθε 7 χρόνια έκαναν την αναπαράσταση των Παθών του Χριστού και έπρεπε να διαλέξουν μερικούς από τους άνδρες του χωριού που θα υποδύονταν τους Αποστόλους και έναν που θα υποδύονταν τον Χριστό. Μαζεύονται οι δημογέροντες του χωριού και αποφασίζουν σε ποιους θα αναθέσουν τους ρόλους. Οι δημογέροντες είναι ο παπα-Γρηγόρης, ο γερο-Λαδάς, ο άρχοντας Πατριαρχέας, ο καπετάνιος και ο δάσκαλος του χωριού και αδελφός του παπα-Γρηγόρη. Οι δημογέροντες αποφασίζουν να δώσουν το ρόλο του Ιωάννη στο γιο του Πατριαρχέα τον Μιχελή, το ρόλο του Πέτρου στο Γιαννακό το ρόλο της Μαγδαληνής στην Κατερίνα την πόρνη του χωριού, το ρόλο του Ιούδα στον Παναγιώταρο και τέλος το ρόλο του Χριστού ο πιο αθώος που δεν ήταν άλλος από τον βοσκό των προβάτων του Πατριαρχέα τον Μανωλιό.
Αργά το απόγευμα, καταφθάνουν πρόσφυγες από ένα άλλο χωριό, καταδιωγμένοι από τους Τούρκους. Επικεφαλής τους είναι ένας πράος, δυναμικός με ψυχή αντάρτη ιερέας ο παπα-Φώτης. Ζητούν βοήθεια, αλλά ο παπα-Γρηγόρης τους διώχνει, λέγοντας ότι φέρνουν μαζί τους επιδημία χολέρας. Οι πρόσφυγες, με επικεφαλής τον παπα-Φώτη, καταφεύγουν στο άγριο βουνό της Σαρακήνας. Τους βοηθούν μόνον ο Μανωλιός, ο Μιχελής, η Κατερίνα, ο Γιαννακός και ο Κωνσταντής (οι δύο τελευταίοι επρόκειτο να υποδυθούν τους αποστόλους Πέτρο και Ιάκωβο).
Μετά από την επιλογή του στο ρόλο του Χριστού, ο Μανωλιός αλλάζει μέρα με τη μέρα. Χωρίζει την αρραβωνιαστικιά του και αποφασίζει να φτάσει σε όσο το δυνατόν μεγαλύτερη πνευματική, ψυχική και σωματική αγνότητα, με οδηγό τον παπα-Φώτη. Μάλιστα, στο πανηγύρι του προφήτη Ηλία υπερασπίζεται τους πρόσφυγες και μιλά για την αξία της αγάπης και του ελέους, προκαλώντας την αντίδραση των συγχωριανών του και την οργή του παπα-Γρηγόρη.
Ο Μανωλιός έχει να αντιμετωπίσει και το μένος του μέθυσου πεταλωτή του χωριού, Παναγιώταρου (ο οποίος μετά από πρόταση του παπα-Γρηγόρη στον αγά, γίνεται σεΐζης, στη θέση του προηγούμενου σεΐζη που βίασε και σκότωσε το γιουσουφάκι του αγά), που τον θεωρεί υπεύθυνο για το ξελόγιασμα της χήρας του χωριού, της Κατερίνας, με την οποία είναι ερωτευμένος.
Μια άλλη τραγική μορφή του μυθιστορήματος, είναι η Μαριωρή, η κόρη του παπα-Γρηγόρη και αρραβωνιαστικιά του γιου του άρχοντα Πατριαρχέα, Μιχελή, η οποία πάσχει από «χτικιό» και είναι το μόνο πρόσωπο που ο δογματικός παπάς δείχνει αγάπη συμπόνοια και στοργή.
Στο μεταξύ πεθαίνει ο Πατριαρχέας και ο Μιχελής αποφασίζει να μοιράσει την περιουσία του στους πρόσφυγες. Όταν εκείνοι έρχονται στη Λυκόβρυση να παραλάβουν τα κτήματα, ο παπα-Γρηγόρης κηρύσσει το Μιχελή ανισόρροπο και ξεσηκώνει τους ντόπιους. Μετά το βίαιο θάνατο του αδελφού του στη σύγκρουση που ακολουθεί, ο παπα-Γρηγόρης υποδεικνύει στον αγά το Μανωλιό ως υπαίτιο όλων των συμφορών. Πετυχαίνει την καταδίκη του και την παράδοσή του στους εξαγριωμένους χωρικούς. Το φανατισμένο πλήθος συγκεντρώνεται στην εκκλησία, όπου ο παπα-Γρηγόρης αφορίζει τον Μανωλιό και δίνει το σύνθημα στους πιστούς να τον εκτελέσουν μέσα στον ιερό χώρο.
Η υπόθεση του μυθιστορήματος (το οποίο σημειωτέον είχε προκαλέσει τις αντιδράσεις της ελληνικής Εκκλησίας), έγινε ταινία το 1957, υπό την σκηνοθεσία του Ζυλ Ντασέν και πρωταγωνίστρια ήταν η Μελίνα Μερκούρη.
«Ο Χριστός ξανασταυρώνεται» μεταφέρθηκε τηλεοπτικά στην ΕΡΤ την περίοδο 1975-1976 και συντάραξε το τηλεοπτικό κοινό, σημειώνοντας υψηλή τηλεθέαση για τα δεδομένα εκείνης της εποχής. Η σειρά προβλήθηκε σε 50 επεισόδια των 45 λεπτών και ήταν παραγωγή του ΑΣΤΗΡ TV, ενώ σήμερα σώζεται σε 18 επεισόδια των 50 λεπτών (μεγάλο τμήμα του φίλμ πάνω στο οποίο γυρίστηκε η σειρά ξαναχρησιμοποιήθηκε αργότερα ή καταστράφηκε λόγω κακής συντήρησης). Η καταστροφή και η επαναχρησιμοποίηση του υλικού πάνω στο οποίο είχαν γυριστεί οι τηλεοπτικές σειρές μέχρι την εποχή εκείνη (Άγνωστος πόλεμος, Γιούγκερμαν κ.α.) είχε σαν συνέπεια «ο Χριστός ξανασταυρώνεται» να είναι η παλαιότερη σωζόμενη ελληνική τηλεοπτική σειρά.
Ομολογώ πως όταν διάβασα το ακόλουθο κείμενο που αγνοούσα, ανατρίχιασα. Ήρθαν στο μυαλό μου οι θρυλικές αρχαίες Σπαρτιάτισσες μάνες που όταν έφευγαν τα παιδιά τους για το πολεμικό μέτωπο, τους παρέδιδαν την ασπίδα με την ρητή εντολή «ή ταν ή επί τας», δηλαδή, ή μ’ αυτήν (εννοώντας να επιστρέψει κρατώντας την ως νικητής) ή πάνω σ’ αυτήν (δηλαδή τιμημένος νεκρός, πάνω στην ασπίδα του, πεσών στην εκτέλεση του καθήκοντος).
Επειδή όμως κυκλοφορούν και μερικοί «ελληνοφρενείς» αστικοί μύθοι, θέλησα να εξακριβώσω το αληθές του γεγονότος. Όπως διαπίστωσα, η συγγραφέας του κειμένου ήταν απολύτως υπαρκτό πρόσωπο, όπως επίσης και το κείμενό της. Η ελληνική πολιτεία μάλιστα την έχει τιμήσει ως σύμβολο της Ελληνίδας Μητέρας του έπους του 1940, ενώ στην Κυπαρισσία έχει αναγερθεί και άγαλμά της. Τον λόγο θα τον καταλάβετε, αφού διαβάσετε το τηλεγράφημα, που έστειλε η Ελένη Ιωαννίδου το 1941 στον τότε πρωθυπουργό Αλέξανδρο Κορυζή, όταν σκοτώθηκε ένας απ’ τους εννιά της γιους στο πολεμικό μέτωπο…
Προς τον Πρόεδρον της Κυβερνήσεως κ. Αλ. Κορυζήν
Ο υιός μου Ευάγγελος Ιωάννου Ιωαννίδης απωλέσθη εις τας επιχειρήσεις της Κλεισούρας. Παρήγγειλα εις τους τέσσαρας ήδη υπηρετούντας Χρήστον, Κώσταν, Γεώργιον και Νίκον Ιωάννου Ιωαννίδην να εκδικηθώσιν τον θάνατον του αδελφού των.
Κρατώ εις εφεδρείαν άλλους τέσσαρας Πάνον, Αθανάσιον, Γρηγόριον και Μενέλαον Ιωάννου Ιωαννίδην, κλάσεων 1917 και νεωτέρων.
Παρακαλώ κληθώσιν ονομαστικώς και ούτοι εις πάσαν περίπτωσιν ανάγκης της πατρίδας ή τυχόν απωλείας ετέρου τέκνου μου προς εκδίκησιν εχθρού.
Γνωρίσατε βασιλέα μας ότι ύστατον επιφώνημά μου θέλει είναι: Ζήτω η Πατρίς!
Ελένη Ιωάννου Ιωαννίδου, Κυπαρισσία
2 Φεβρουαρίου 1941
Κατά τη γνώμη μου, διαχρονικά από τον παγκόσμιο αθλητικό τύπο, προβάλλεται το δίπολο Πελέ-Μαραντόνα και η θέση τους στην κορυφή της πυραμίδας του Παγκοσμίου Ποδοσφαίρου έχει λάβει τη μορφή σχεδόν αυτονόητης αλήθειας… Κάτι σαν αξίωμα δηλαδή.
Παρά το γεγονός ότι οι δύο προαναφερθέντες παίκτες αξίζουν δικαιωματικά μια θέση στην ελίτ των ηρώων της «στρογγυλής θεάς», νομίζω ότι το εκβιαστικό, όπως προβάλλεται μερικές φορές, δίλημμα «Πελέ ή Μαραντόνα» αδικεί άλλες μεγάλες μορφές του Παγκοσμίου Ποδοσφαίρου, που έχουν προσφέρει, με τη σειρά τους, τα μέγιστα, όχι μόνο στο ποδόσφαιρο της χώρας τους, αλλά και στην ανάπτυξη και καθιέρωση του ποδοσφαίρου ως «βασιλιά των σπορ».
Τουλάχιστον ένας από αυτούς, ο Ζινεντίν Ζιντάν, κατά τη γνώμη μου, άνετα μπορεί, αν απαλλαγεί κάποιος από την αναγκαιότητα του διλήμματος «Πελέ ή Μαραντόνα», να τοποθετηθεί ανάμεσα, ή δίπλα στους δύο μεγάλους. Και είναι κάτι που θα μπορούσε κάποιος να υποστηρίξει και να θεωρήσει ως βάσιμο, με αναγωγή κυρίως σε κριτήρια που κατεξοχήν θα πρέπει να κυριαρχούν όταν συγκρίνουμε κορυφαίους ποδοσφαιριστές, δηλαδή με αναγωγή σε ένα σύνολο από τεχνικές αρετές εντός γηπέδου (σουτ, αμφιδέξια χρήση των ποδιών κοντρόλ, πάσα, ταχύτητα,στημένες φάσεις, άμυνα κτλ), αλλά και σε εξίσου σημαντικά κριτήρια όπως η ηγετικότητα, το «ειδικό βάρος» του παίκτη εντός του γηπέδου, η διάρκειά του μέσα στον χρόνο, η συμβολή του στις επιτυχίες των ομάδων στις οποίες συμμετείχε, και, τέλος, οι διακρίσεις, τόσο ατομικές, όσο και ομαδικές που έχει να επιδείξει κάποιος στο σύνολο της καριέρας του στα γήπεδα.
Υπό το φως των παραπάνω κριτηρίων,θεωρώ ότι ο Ζιντάν κάλλιστα τοποθετείται ανάμεσα στους δύο μεγάλους, αλλά και θέτει υποψηφιότητα να θεωρηθεί, έστω και κατ’ ελάχιστο, ανώτερος του Μαραντόνα, ιδίως εάν παρακάμψει κανείς κατά τη σύγκρισή τους την εξωγηπεδική, ταραχώδη δίχως άλλο, ζωή του Αργεντινού άσου, που σίγουρα -και ανεξάρτητα από τη δεδομένη τεράστια ποδοσφαιρική του αξία- έχει γιγαντώσει τον μύθο του, έχοντας διευκολύνει συνεπώς αυτό ακριβώς που ανέφερα στην αρχή: την επικράτηση δηλαδή του διλήμματος «Πελέ ή Μαραντόνα» στις συζητήσεις των απανταχού θαυμαστών του ποδοσφαίρου.
Τελικά αυτή η γυναίκα αδικείται στο Υπουργείο Εξωτερικών. Αν κρίνει κανείς από τις μαθηματικές της επιδόσεις, το κατάλληλο υπουργείο γι’ αυτήν θα ήταν το Εθνικής Οικονομίας.
Πραγματικά, όταν είδα το ακόλουθο βίντεο, δεν ήξερα αν πρέπει να κλάψω ή να γελάσω.
Α ρε κακόμοιρη Ελλαδίτσα, ποιοι βαστούν τις τύχες σου…
03/06/2009 | 
Σχολιασμός 
Σε έναν έλεγχο της Τροχαίας, αστυνομικοί κάνουν σήμα σε κάποιο αυτοκίνητο να σταματήσει.
Ομολογώ πως όταν διάβασα το ακόλουθο κείμενο που αγνοούσα, ανατρίχιασα. Ήρθαν στο μυαλό μου οι θρυλικές αρχαίες Σπαρτιάτισσες μάνες που όταν έφευγαν τα παιδιά τους για το πολεμικό μέτωπο, τους παρέδιδαν την ασπίδα με την ρητή εντολή «ή ταν ή επί τας», δηλαδή, ή μ’ αυτήν (εννοώντας να επιστρέψει κρατώντας την ως νικητής) ή πάνω σ’ αυτήν (δηλαδή τιμημένος νεκρός, πάνω στην ασπίδα του, πεσών στην εκτέλεση του καθήκοντος).
Τελικά αυτή η γυναίκα αδικείται στο Υπουργείο Εξωτερικών. Αν κρίνει κανείς από τις μαθηματικές της επιδόσεις, το κατάλληλο υπουργείο γι’ αυτήν θα ήταν το Εθνικής Οικονομίας.
