«Οι αδελφοί Καραμαζόφ» το τελευταίο έργο του Ντοστογιέφσκι, είναι ένα από τα πιο πολυδιαβασμένα βιβλία της λογοτεχνίας και ίσως το καλύτερο έργο του.
Το έργο κινείται γύρω από μία οικογένεια ή καλύτερα γύρω από τους χαρακτήρες της οικογένειας Καραμαζόφ και των σχέσεων που αναπτύσσονται μεταξύ τους. Έτσι έχουμε τον πατέρα που αντιπροσωπεύει την παρακμή και την διαφθορά. Τον παρορμητικό Μίτια που ενεργεί, στην υπερβολή του, με το συναίσθημα. Τον ορθολογιστή και άθεο Ιβάν εκπρόσωπο των αλλαγών που έρχονται και τέλος τον συναισθηματικό έως και ενοχικό Αλιόσα που προσπαθεί να συντεριάσει την οικογένεια του βάζοντας τον εαυτό του ανάμεσα τους. Τα τέσσερα αυτά πρόσωπα πλαισιώνονται από μια πλειάδα άλλων χαρακτήρων που συνθέτουν το πρόσωπο της Ρωσίας εκείνης της εποχής, αλλά και τους χαρακτήρες των ανθρώπων που βρίσκονται ανάμεσα μας.

Αυτό που το χαρακτηρίζει είναι ότι μπορεί να διαβαστεί σε πολλά επίπεδα. Έτσι έχουμε επιφανειακά ένα μυστήριο, τη δολοφονία του πατέρα Καραμαζόφ, που με αστυνομική-δικαστική πλοκή προσπαθεί να λυθεί. Σε δεύτερο επίπεδο παρατηρούμε τις μεταβολές στις κοινωνικές δομές της Ρωσίας, κατάργηση της δουλοπαροικίας, μεταβολές στην δικαιοσύνη, αμφισβήτηση της θρησκείας, που διαδραματίζονται στα τέλη της ανατρεπτικής δεκαετίας του 1860. Σε ένα παραπάνω επίπεδο παρακολουθούμε την ανάλυση των χαρακτήρων του έργου, κυρίως των τριών αδερφών, σε τέτοιο βαθμό πληρότητας ώστε να θεωρείτε σταθμός στην σύγχρονη ψυχολογία.

«Οι αδελφοί Καραμαζόφ» είναι άλλο ένα αριστούργημα από τον Ντοστογιέφσκι, ανάλογο της εξαιρετικής ικανότητάς του να διαβλέπει πίσω απ’ τα γεγονότα, να μη μας αφήνει επιλογή για το αν θ’ αγαπήσουμε τους ήρωες που μικροί ή μεγάλοι παρουσιάζονται με τα προτερήματα και τα μειονεκτήματά τους, τον ευαίσθητο ψυχισμό τους και τις αχαλίνωτες διαθέσεις τους. Οικογενειακές συγκρούσεις, εντυπωσιακή εξέλιξη, συγκίνηση που αγγίζει το ρίγος… Σίγουρα θα το λατρέψετε…

Λήψη αρχείου (11,5 MB)

Ποιες είναι οι προσδοκίες σας για οτιδήποτε ακολουθεί την επίγεια ζωή σας; Το έχετε σκεφτεί; Πιστεύω ότι πολλοί θα μπουν στον πειρασμό να αναφέρουν ότι θα έδιναν τα πάντα για μια θέση στον Παράδεισο! Ναι, αυτόν τον ακριβοθώρητο τόπο, τον οποίον έχουμε ακούσει πολλές φορές, μέσα από, χριστιανικές και μη, διηγήσεις να περιγράφουν ως ένα μέρος κατάφυτο, με μόνιμη καλοκαιρία, με πολύ φως, με ζουμερούς καρπούς, και με παντοτινή ευτυχία. Και κάποιοι μάλιστα ρυθμίζουν όλη τους την επίγεια ζωή (επίγεια ζωή, τι πλεονασμός!!!) με βάση τους κανόνες ενός παιχνιδιού το οποίο έχει ως έπαθλο μια πολυτελή σουίτα στο καταπληκτικό αυτό μέρος. Κάποιοι άλλοι βέβαια (ανάμεσα τους κι εγώ) αποστρέφονται αυτήν την ιδέα, συμμεριζόμενοι πλήρως τη γνώμη ότι:
– Κόλαση μάλλον θα είναι να πρέπει να περάσεις την αιωνιότητα σε έναν Παράδεισο μαζί με εκείνους που είναι σίγουροι πως θα πάνε εκεί!

Μια μικρή απορία…
Ένα πρώτο ερώτημα που έχω να θέσω προς όλους τους επίδοξους ελληνορθόδοξους κατακτητές του Παραδείσου είναι το εξής. Με εξαίρεση τον καιρό, τον οποίον δεν μπορούν να ελέγξουν, για ποιον ακριβώς λόγο αποστρέφονται τόσο πολύ δύο βασικές έννοιες, τις οποίες παλεύουν να αποκτήσουν μετά θάνατον;

Το ΦΩΣ
Οι χριστιανοί ορθόδοξοι, ιδίως αυτοί που σέβονται το πιστεύω τους, δεν συμπαθούν το φως. Η ψυχική τους ηρεμία και γαλήνη επιτυγχάνεται με την παρουσία τους, για ένα σημαντικό μέρος του χρόνου τους, μέσα σε σκοτεινούς και καταθλιπτικούς ναούς και περιλαμβάνει την παρακολούθηση της Θείας Λειτουργίας κάποια ηλιόλουστα κυριακάτικα πρωινά, κατά τα οποία εμείς οι υπόλοιποι προτιμούμε να αθλούμαστε, να πίνουμε καφέ με φίλους ή απλώς να ρεμβάζουμε ατενίζοντας τον ορίζοντα. Επίσης οι πιστοί έχουν ιδιαίτερη συμπάθεια στο αχνό φως από το καντηλάκι και τα κεριά, οι διαχειριστές της πίστης τους είναι μόνιμα μαυροφορεμένοι, όπως άλλωστε και οι ηλικιωμένες γυναίκες και οι εικόνες τους χαρακτηρίζονται από απουσία χρώματος και μουντίλα!

Η ΕΥΤΥΧΙΑ
Οι χριστιανοί ορθόδοξοι δεν συμπαθούν ιδιαίτερα, ή τουλάχιστον δεν καίγονται για την ευτυχία. Υπερβολή; Δεν νομίζω, αφού σύμφωνα με τους Τεγόπουλο και Φυτράκη, ευτυχία: (η) ουσ.

1. καλή τύχη, ευδαιμονία. Καλά όλα αυτά αλλά και οι κακοτυχίες είναι καλές, αφού έρχονται ως δοκιμασίες για να ενισχύσουν την πίστη μας. Το πουλέν τον πιστών, ο γέροντας Παΐσιος, έχει διδακτορικό πάνω στην εξύμνηση του πόνου και της δυστυχίας.
2. αφθονία ιδ. υλικών αγαθών, ευημερία. Υλικά αγαθά;;; Εεε όχι κι έτσι. Εδώ έχουμε να κάνουμε με τον τρισκατάρατο υλισμό. Χαριτολογώντας πάντα «Ουουουουου 666»!
3. καλή έκβαση, επιτυχία. Η καλή έκβαση και η επιτυχία είναι επιθυμητά, αλλά όχι ιδιαίτερα για το άμεσο μέλλον! Θα τα έχουμε ούτως ή άλλως μετά θάνατον…

Προσθέστε και τις ενοχές, τις τύψεις και την ταπεινοφροσύνη στις περιπτώσεις που βιώνουμε την ευτυχία (ιδίως όταν μιλάμε για έρωτα) και θα δείτε ότι η ευτυχία για τον πιστό είναι όπως το επιτραπέζιο φιδάκι. Όσο ανεβαίνουμε στη σκάλα της ευτυχίας, τόσο καραδοκεί το φιδάκι που θα μας στείλει πολύ χαμηλότερα. Αχ αυτό το φίδι! Μέχρι και από τον Παράδεισο μας έδιωξε κάποτε…

…και μια μεγάλη απορία!
Έστω τελικά ότι ο Παράδεισος είναι αυτοσκοπός! Είναι ο κήπος στον οποίον κατοίκησαν οι πρωτόπλαστοι καθώς και ο ουράνιος τόπος διαμονής των δικαίων (κατά τη θρησκεία) μετά θάνατον. Είναι όμως τελικά ο τέλειος τόπος διαμονής;

Απ’ όσα γνωρίζουμε, ο Παράδεισος …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Μόλις έλαβα το παρακάτω e-mail και θεώρησα ότι το πρόβλημα που τίθεται είναι αμέσου προτεραιότητας και πρέπει να δοθεί πάραυτα μια αξιοπρεπής λύση.
Δυστυχώς καθαρά προσωπικοί λόγοι που έχουν να κάνουν με την σύντροφό μου δεν μου επιτρέπουν να αναλάβω, παρά την διακαή επιθυμία μου, την επίλυση του καθαρά ανθρωπιστικού αυτού προβλήματος.

Σας παραθέτω το e-mail όπως ακριβώς το έλαβα και κατά τον ίδιο τρόπο μπορείτε να το προωθήσετε και εσείς…

«Αγαπητοί φίλοι,

Σας στέλνω και μια φωτογραφία των διδύμων…»

Η φωτογραφία των δίδυμων ορφανών

Πηγή: atheofobos.blogspot.com

Στην Ουρουγουάη συμβαίνει το παράδοξο φαινόμενο να υπάρχουν πάνω από 3.000 Έλληνες μετανάστες αλλά και διπλάσιος αριθμός Ουρουγουανών που μιλούν ελληνικά. Σε αυτή τη μικρή χώρα της Λατινικής Αμερικής οι πολίτες της δεν είναι απλά φιλέλληνες, είναι ελληνολάτρες.

Σε πρόσφατη έρευνα της Eurostat το μεγαλύτερο ποσοστό των ερωτηθέντων Ουρουγουανών απάντησε ότι πολιτιστικά ταυτίζονται με την Ευρώπη και στην δεύτερη ερώτηση για το ποιά χώρα από την Ευρώπη έρχεται πρώτη στο μυαλό τους, η πλειοψηφία απάντησε: Η Ελλάδα.

Η εκπαίδευση στην Ουρουγουάη είναι σε πολύ υψηλό επίπεδο και από μικρά παιδιά μαθαίνουν για την Ελλάδα. Μάλιστα στο Μοντεβιδέο έρχονται χιλιάδες φοιτητές από άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής τόσο για την ποιότητα των σπουδών όσο γιατί η Παιδεία εδώ είναι δωρεάν με πολλές παροχές και κίνητρα για τους φοιτητές. Έτσι εξηγείται κατά ένα μέρος η ελληνολατρία. Λέξη που την πρωτοάκουσα στην Ουρουγουάη έναν από τους σταθμούς της περιπλάνησής μου στον κόσμο.

Οι περισσότεροι Ουρουγουανοί που συνάντησα ήξεραν και κάποιες ελληνικές λέξεις. Κάποιοι μάλιστα αντί να μάθουν αγγλικά επέλεξαν τα ελληνικά. Όπως ο Λουίς, η Ταμπάρε, ο Βαλεντίν.

Ο Valentin Abitante και πολλοί άλλοι δεν γνωρίζουν άλλες γλώσσες. Μόνο τη μητρική τους και ελληνικά. Η Μαργκαρίτα μιλά άπταιστα ελληνικά. Σπίτι της θα ακούσεις πολύ ελληνική μουσική. Ακόμη και βιντεοκασέτες από τις «Τρεις Χάριτες» και τους «Απαράδεκτους». Από το ίντερνετ παρακολουθεί ελληνική τηλεόραση. «Χιλιάδες Ουρουγουανοί, ανάμεσά τους κι εγώ, μάθαμε να μιλάμε την ελληνική γλώσσα. Μάθαμε να λατρεύουμε την Ελλάδα και τον Ελληνικό Πολιτισμό. Είχαμε την τύχη να νιώσουμε την ουσία του. Πιστεύω αυτό που είπε ο Νίτσε ότι ο κόσμος μπορεί να είναι όσο θέλει σκοτεινός, όμως αρκεί να παρεμβάλλουμε σε αυτόν ένα κομμάτι ελληνικής ζωής για να φωτιστεί αμέσως άπλετα». Κουβέντες της Margarita Larriera.

Η Margarita Larriera είναι σήμερα διευθύντρια του Ιδρύματος «Μαρία Τσάκος» που ιδρύθηκε το 1978 από τον καπετάν Παναγιώτη Ν. Τσάκο με σκοπό τη διάδοση της ελληνικής γλώσσας και του ελληνικού πολιτισμού.

Όσοι Ουρουγουανοί είχαν την τύχη να έρθουν στην χώρα μας και αντίκρισαν τον Παρθενώνα, δάκρυσαν.
«Εσείς οι Έλληνες υποτιμάτε αυτό που έχετε. Όταν πρωτοείδα τον Παρθενώνα στα 50 μου χρόνια, εγώ και ο άντρας μου βάλαμε τα κλάματα. Οι Έλληνες φίλοι μας που ήταν μαζί μας μάς κοίταξαν περίεργα …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »