Από τα αρχαιότατα χρόνια και ως τον Μεσαίωνα, η άμυνα μιας χώρας εναντίον των επιδρομέων, ήταν κυρίως τα τείχη που την κύκλωναν. Τα τείχη αυτά χτιζόντουσαν, συνήθως, με τη βοήθεια των σκλάβων και των αιχμαλώτων που συλλαμβάνονταν στις μάχες. Οι μηχανικοί, όμως, ανήκαν απαραίτητα στο στενό περιβάλλον του άρχοντα ή του βασιλιά, που κυβερνούσε τη χώρα. Τέτοιοι πασίγνωστοι μηχανικοί, ήταν ο Αθηναίος Αριστόθουλος -ένας από αυτούς που έχτισαν τα μεγάλα τείχη του Πειραιά-, ο Λαύσακος, που ήταν στενός φίλος του Κωνσταντίνου του Παλαιολόγου και ο Ναρσής, που υπηρετούσε κοντά στο Λέοντα τον Σγουρό.

Όταν ο τελευταίος, κυνηγημένος οπό τους Φράγκους κλείστηκε στην Ακροκόρινθο, ο Ναρσής τού πρότεινε ένα σχέδιο φρουρίου, που έγινε αμέσως δεκτό. Το χτίσιμό του κράτησε
ολόκληρο χρόνο κι όταν τέλειωσε, αποδείχτηκε πράγματι πως ήταν απόρθητο. Στα τείχη του φρουρίου ο Ναρσής έκανε και μια καινοτομία εκπληκτική για την εποχή του. Σε ορισμένα σημεία, τοποθέτησε μερικούς μυστικούς σωλήνες από κεραμόχωμα, που έφταναν, χωρίς να φαίνονται, ως κάτω στα υπόγεια, το οποία χρησίμευαν για φυλακές. Όταν κανείς,λοιπόν, βρισκόταν πάνω στις επάλξεις του πύργου, από ‘κει ψηλά μπορούσε ν’ ακούσει από μέσα από τους σωλήνες, ό,τι λεγόταν από τους αιχμαλώτους, που ήταν κλεισμένοι εκεί. Ήταν, ας πούμε, ένα είδος…ακουστικών…της εποχής του. Τότε όμως τα έλεγαν «ωτία».

Τη φράση αυτή τη βρίσκουμε ακόμα, στην όπερα του Μπετόβεν «Φιντέλιο». Εκεί υπάρχει το τραγούδι των φυλακισμένων που τελειώνει με τη φράση: «Έχουν και οι τοίχοι αφτιά».

Η φράση αυτή έμεινε παροιμιώδης από το εξής περιστατικό: Σ’ ένα από τα μουσικά απογευματινά που έδινε η βασίλισσα Αμαλία, σύζυγος του Όθωνα, έπαιξε πιάνο και τραγούδησε η ανηψιά του Κωλέττη, που είχε σπουδάσει στην Ευρώπη. Τελειώνοντας, λοιπόν, το τραγούδι με τη φράση: «έχουνε και οι τοίχοι αφτιά», οι αντιοθωνικοί βρήκαν την ευκαιρία να διαδώσουν τη φράση αυτή σαν σύνθημα, λέγοντας, συγχρόνως, να φυλάγονται από τους κατασκόπους των Βαυαρών.

«Με έπιαναν κρίσεις και δεν έβλεπα μπροστά μου. Ο καθένας στη θέση μου το ίδιο μπορεί να έκανε»,
«Θα είσαι ελεύθερη να ζήσεις τη ζωή σου, όπως εσύ το ζήτησες μαζί με τον εραστή σου με τον οποίο σκοτώσατε το Νίκο. Πληρώνω το γεγονός ότι δεν σε μαρτύρησα και βρίσκομαι στη φυλακή αν και είμαι αθώος»,
«Ο Μανώλης για μένα και για τα παιδιά μου είναι αθώος. Δύο αθώες ψυχές βρίσκονται στο χώμα και οι ένοχοι κυκλοφορούν ελεύθεροι»,
«Είμαι ένα μεγάλο κτήνος, αφού κατάφεραν τα χέρια μου με απάνθρωπο τρόπο να κάνουν αυτό που έκαναν. Για μένα δεν έπρεπε να υπάρχει ούτε σωτηρία ούτε λύπηση, μόνο βασανισμός μέχρι να πεθάνω».

Οι παραπάνω φράσεις συνιστούν μερικές μόνο από τις πολλές αντιφάσεις της υπόθεσης που ήρθε στο φως στις 31 Δεκεμβρίου 1993, στο κατώφλι του νέου έτους κι έκανε σκόνη και θρύψαλα το εορταστικό κλίμα της Πρωτοχρονιάς.

Στο Αστυνομικό Τμήμα της Ερμιόνης στην Αργολίδα προσέρχεται ανάστατος ο 40χρονος ελαιοχρωματιστής Μανώλης Δουρής, οικογενειάρχης με επτά παιδιά, προκειμένου να δηλώσει την εξαφάνιση του μικρού γιου του Νίκου, έξι ετών, ο οποίος έφυγε από το σπίτι στις το απόγευμα της ίδιας μέρας και τελικά δεν επέστρεψε ποτέ.

Οι αστυνομικοί, τα μέλη της οικογένειας και αρκετοί γείτονες βγαίνουν στο δρόμο και αναζητούν τον μικρό για ώρες στην ευρύτερη περιοχή. Ίχνος του πουθενά. Η αγωνία για την τύχη του μικρού φτάνει στα ύψη. Τελικά, ξημερώματα πρωτοχρονιάς ο ίδιος ο πατέρας μαζί με το μεγαλύτερο γιο του βρίσκει το παιδί του νεκρό και εμφανώς κακοποιημένο σωματικά και σεξουαλικά, με το πτώμα να είναι πολύ καλά κρυμμένο σε έναν μαντρότοιχο, πίσω από το σπίτι της οικογένειας. Σίγουρα, σε πρώτη σκέψη μοιάζει περίεργο μέρος για να ψάξει κανείς. Σύμφωνα με τον ιατροδικαστή, το παιδί πέθανε από ασφυξία, αφού ο δράστης του έφραξε τις αεροφόρους οδούς, δηλαδή του έκλεισε τη μύτη και το στόμα.

Η πόλη αναστατώνεται από την αγριότητα της πράξης, για πολλές μέρες μετά δεν βλέπει κανείς παιδιά να κυκλοφορούν στο δρόμο μόνα τους. Και μάλιστα, το φαινόμενο επεκτείνεται σε όλη την Ελλάδα, όσο τηλεοπτικοί σταθμοί και έντυπα βομβαρδίζουν το κοινό με αίμα και τρόμο.

Στη κηδεία οι γονείς μοιάζουν τραγικές φιγούρες. Ο πατέρας, ειδικά, κλαίει και οδύρεται συνεχώς μπροστά στις κάμερες που είχαν σπεύσει να καλύψουν το γεγονός της ταφής, παρόλο που πλέον δεν αποτελούσε είδηση.

Στο μεταξύ η αστυνομία προσπαθεί να συλλέξει κάθε είδους στοιχεία που θα την οδηγήσουν στο δράστη του εγκλήματος. Εστιάζει τόσο στον τόπο που βρέθηκε το παιδί, που ενδεχομένως να ήταν ο τόπος της τέλεσης του εγκλήματος, όσο και στις καταθέσεις πολλών και διαφόρων προσώπων, συγγενών του θύματος, γειτόνων και λοιπών. Όσο προχωρούν οι έρευνες εμφανίζεται κάτι που μπορεί να έχει τεράστια σημασία …
Ανάγνωση ολόκληρου του θέματος »

Ένας Άγγλος, ένας Γάλλος κι ένας Αλβανός, φίλοι της τέχνης όλοι τους, βρίσκονται στο μουσείο και σχολιάζουν, με αρκετά σωβινιστική διάθεση, έναν πίνακα που απεικονίζει τον Αδάμ και την Εύα με το μήλο.

Ο Άγγλος: «Κοιτάξτε τη γαλήνη και την ηρεμία που κυριαρχεί στα πρόσωπά τους. Σίγουρα πρέπει να ήταν Άγγλοι».
Ο Γάλλος: «Μη λες μαλακίες. Κοίτα τα κορμιά τους πόσο ωραία είναι μέσα στη γύμνια τους. Πρέπει να ήταν Γάλλοι».

Και ο Αλβανός: «Ρε σεις, τι λέτε; Πάτε καλά; Δεν έχουν ρούχα, δεν έχουν στέγη, έχουν μόνο ένα μήλο για να φάνε και τους λένε πως αυτό είναι ο παράδεισος! Σίγουρα είναι Αλβανοί!».

Είναι καταπληκτικό αυτό που συμβαίνει γιατρέ μου με τους Έλληνες Ιουδαιοχριστιανούς…
Απ’ τη μια θεωρούν εχθρό και απειλή για τον Χριστιανισμό και τον Ελληνισμό (η θρησκεία προηγείται του έθνους, βεβαίως βεβαίως…) τους Εβραίους, τον Σιωνισμό κτλ. κι απ’ την άλλη δοξάζουν τη Σιών, τον γενάρχη των Εβραίων, Αβραάμ, τη Σάρα, τη Μάρα και το κακό συναπάντημα, καθώς και τα λοιπά αξιότιμα τέκνα του Ισραήλ, όπως τον Ιακώβ, τον Ιώβ και φυσικά τον περιώνυμο ραβίνο θαυματοποιό Γιεσούα ή όπως αλλιώς προφέρεται ο γνωστός σήμερα στους Έλληνες, Ιησούς Χριστός.
Γιατρέ μου, μήπως θα έπρεπε να μεταφραστούν όλες οι «ιερές γραφές» στην καθομιλουμένη, έτσι ώστε να ξέρει τι ψάλλει, διαβάζει και κηρύσσει ο κάθε αμόρφωτος παπάς στο «ποίμνιό» του και κυρίως να καταλαβαίνουν τα «πρόβατα» τι ακούν στην πραγματικότητα τ’ αφτάκια τους;
Γιατρέ μου, πότε θα εμπεδώσουν επιτέλους οι Έλληνες χριστιανοί, ότι στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτε άλλο από αιρετικοί Ιουδαίοι (στο θρήσκευμα);
Αυτά ως πρώτη θεραπεία γιατρέ μου. Στη συνέχεια μια ανάγνωση της ιστορίας, ίσως θα βοηθούσε αρκετούς στο «ξελαμπικάρισμα» του λοβοτομημένου εγκεφάλου τους. Όχι τίποτε άλλο γιατρέ μου, αλλά για να σταματήσουν να συγχέουν και να μπερδεύουν ανόμοια πράγματα, όπως τον Ελληνισμό με τον Χριστιανισμό κα την βούρτσα με την πούτσα…

Διάβασα σε απογευματινή εφημερίδα, έναν πηχυαίο τίτλο (με αφορμή τις πρόσφατες καταστροφικές πυρκαγιές στην Αττική): «Οι πυρκαγιές κινητοποίησαν την πολιτική ηγεσία».
Παρακάτω, δίνεται και η επεξήγηση: «Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας διέκοψε τις διακοπές του στα Γιάννενα, ενώ ο Πρωθυπουργός επισκέφθηκε το Κέντρο Επιχειρήσεων της Πυροσβεστικής».

Σιγά ρε παιδιά… Με το μαλακό… Μη σχίσετε κανένα καλσόν απ’ την πολλή…κινητοποίηση…